Too far away from home

Τί όμορφος χειμώνας

2012-01-25T05:14:00.000-08:00

Ο ντιάντο (παππούς) Λίτσο, είναι ο πατέρας του κολλητού μας, του Μπόυκο. Κάθε φορά που τον βλέπω, τρέχω και τον αγκαλιάζω σφιχτά. Μου το ανταποδίδει πάντα, παρότι οι αγκαλιές μεταξύ άτομων που δεν είναι συγγενείς, δεν συνηθίζονται τρελλά στα μέρη μας. Εγώ δεν τον αποκαλώ "ντιάντο" αλλά "σβετί (άγιο)" και νομίζω ότι του ταιριάζει απόλυτα.

Παρότι στα νειάτα του υπήρξε διάσημος παλαιστής, έμεινε για όλη του τη ζωή στο μικρό χωριό του, δουλεύοντας σκληρά για το μεροκάματο. Σήμερα που είναι στα εβδομηνταεπτά, εξακολουθεί να δουλεύει και να κάνει παράλληλα αγγαρείες σε όλους μας. Να ταίσει τα σκυλιά στο γκαράζ του γιού του, να φέρει σανό στο άλογό μας όταν ξεμένουμε κι ό,τι άλλο φανταστείς. "Οχι", δεν ακούς ποτέ από το στόμα του.

Το περασμένο σαββατοκύριακο αποφασίσαμε με τον Μπόυκο, να πάμε στο διαμέρισμά του, σε κάποιο χιονοδρομικό θέρετρο. Δυό μέρες ψηνόμουν στον πυρετό αλλά ήταν αδύνατο να μην πάμε, μιας και τους είχαμε στήσει ήδη δυό φορές. Σηκώθηκα από το κρεββάτι με τρομερή γκρίνια, δεν ήπια καφέ καν και μάζεψα δυό ρούχα με τα χίλια ζόρια. Μπαίνοντας στο αυτοκίνητο έβριζα τον "γαμώκαιρο", "σήμερα βρήκε να πέσει το κωλόχιονο? που θα πρέπει να περάσουμε το σκατοβουνό?" (Μετρήστε πόσες ωραίες λέξεις χώρεσαν, σε μία φράση! Και σημειώσατε ότι πήγαινα εκδρομή, δεν με έστελναν στα τάγματα εργασίας!)

Βρεθήκαμε όλοι στο πατρικό του Μπόυκο. Οσο προσπαθούσαμε να εξηγήσουμε στην μπάμπα Νικολίνκα ότι δεν χρειαζόμαστε φαγητό μαζί, ναι μας αρέσει ο καπαμάς αλλά δεν πάμε σχολική εκδρομή να πάρουμε το κατσαρολάκι μας (δεν τόλμησε κανένας να της πει, ότι έτσι και σκάγαμε μύτη στο τετράστερο με τον τέντζερη, θα τρώγαμε πόρτα αντί για καπαμά!), ήρθε ο ντιάντο Λίτσο.

Μπήκε στο σπίτι κατακόκκινος από το κρύο κι έτρεξα αμέσως στην αγκαλιά του. "Τί κάνεις?" τον ρώτησε ο Δημήτρης. "Είμαι πολύ καλά παιδί μου!" είπε δυνατά με ένα πλατύ χαμόγελο. "Δεν βλέπεις τί όμορφο χειμώνα έχουμε?"

Φύγαμε και όλη η γκρίνια μου, είχε πάει περίπατο. Οταν ο Δημήτρης επανέλαβε τα λόγια του, ντράπηκα όσο δεν παίρνει. Πώς μπορούσα να γκρινιάζω με το παραμικρό, όταν ένας παππούς τόσο κουρασμένος από τη ζωή κι από τα χρόνια, μπορεί ακόμα να χαίρεται γιατί ο χειμώνας είναι χειμώνας? Το μάθημα της ημέρας (για μένα τουλάχιστον): Οσο πιο απλά δούμε τη ζωή μας, τόσο πιο πολύ θα την απολαύσουμε. Κι ας χάνουμε τον δρόμο, πού και πού...

Οχι αστείο... Γελοίο

2012-01-12T07:49:00.000-08:00

Χάνεται ένα κορίτσι δεκαεπτά ετών. Η αδελφή του κοριτσιού δηλώνει ότι την μέρα της εξαφάνισης, η μικρή της τηλεφώνησε και της είπε ότι έχει απαχθεί κι ότι στην απαγωγή της, εμπλέκονται και αστυνομικοί. Η αστυνομία "αποφασίζει" ότι η μικρή βαρέθηκε την ζωή εδώ και το έσκασε για το εξωτερικό. Η οικογένεια αντιδρά, ασφαλώς.

Βρίσκουν το πτώμα της μετά από δύο μήνες, σε προάστιο της πόλης που ζούσε. Ο ιατροδικαστής διαπιστώνει, πως το κορίτσι έχει δολοφονηθεί από την ημέρα της εξαφάνισης. Την ίδια μέρα, η αστυνομία συλλαμβάνει δύο ύποπτους. Κι ενώ ανακοινώνεται επίσημα η σύλληψή τους, δεν περνούν λίγες ώρες και ο ένας αναφέρεται ήδη σαν "αυτόχειρας". Οι αστυνομικοί μετά την σύλληψη τον πήγαν στο σπίτι του(!) και "αυτοπυροβολήθηκε". Γιατί ενώ τον είχαν συλλάβει, ήταν οπλισμένος, καθώς και το πώς διέφυγε της προσοχής τους και αυτοπυροβολήθηκε, είναι κάτι που προφανώς δεν θα μάθουμε ποτέ.

Το κερασάκι στην τούρτα της συμφοράς? Βγαίνει ο πρωθυπουργός μας, να βάλει τα πράγματα στην θέση τους! Απαιτεί από τους γονείς, να ζητήσουν συγγνώμη από την αστυνομία! "Αντί να κατακρίνουν την αστυνομία, να κατακρίνουν το περιβάλλον τους. Γνωστοί τους απήγαγαν το παιδί ". Τα συμπεράσματα δικά μας και η ζωή στην χώρα των ρόδων συνεχίζεται.

Το μαύρισμα εν τέλει, είναι αναπόφευκτο. Λέω να κόψω την ενημέρωση και να διαβάζω μόνο εσπρέσσο. 'Η να πάψω να σχολιάζω την επικαιρότητα...

Οι νύφες των Πυραμίδων.

2012-01-11T06:21:00.001-08:00

Πού και πού διαβάζω τα βουλγαρικά νέα, για να μην είμαι εντελώς εκτός επικαιρότητας. Αν επαναπαυόμουν στα "κουτσομπολιά" του προσωπικού, θα ήταν σαν να είμαι στην Ελλάδα και παρακολουθώ ειδήσεις του Σταρ. Ακούστε λοιπόν το απίστευτο που βρήκα σήμερα!

Τις τελευταίες μέρες, μεγάλος αριθμός ανδρών από συγκεκριμένη περιοχή της Αιγύπτου, αιτήθηκε βίζας, στην Βουλγαρική πρεσβεία, στο Κάιρο. Για όσους δεν το γνωρίζουν, οι Βούλγαροι τις αιτήσεις βίζας, τις ψειρίζουν όσο δεν παίρνει, τις δε βίζες τις δίνουν σπανιότατα. Ειδικά μέρες που είναι, προ εντάξεως στην Σένγκεν. Εν ολίγοις, την ψυχή τους παίρνεις, βίζα δεν παίρνεις. (Οξύμωρο για χώρα με τόσο μεγάλη μετανάστευση, αλλά μην μπω σε άσχετα χωράφια). Φαντάσου τώρα, να σκάνε ένα κάρο αιτήσεις Αιγυπτίων για βίζα, ταυτοχρόνως! Ξεκίνησαν λοιπόν το ψείρισμα και εντόπισαν άλλο ένα κοινό σημείο, σε όλες (μα σε όλες!) τις αιτήσεις. Ολοι οι Αιγύπτιοι αιτούντες, ήταν φρεσκοπαντρεμένοι με Βουλγάρες!!!

Κι έτσι ψάξε - ψάξε - θα - με - βρεις (ουδέν κρυπτόν από το υπουργείο μας και μπράβο τους!), ξεσκεπάστηκε όλο το σενάριο. Το οποίο ήταν μεν ευφάνταστο, αλλά αν γνωρίζεις τα δεδομένα, βλέπεις ότι έμπαζε από παντού. Βουά λα το σενάριο:

Ενας μεσήλικας ιθαγενής και ένας Αραβας που μένει εδώ, οι οποίοι συστήνονταν ως "επιχειρηματίες" (τρύπα σεναρίου νόμερ εντνό: Ολοι όσοι πάνε να κάνουν κουτσουκέλα, έτσι συστήνονται), μετά από περιήγηση στας βουλγαρικάς εξοχάς, μάζεψαν απροσδιόριστο αριθμό γυναικών , από είκοσι έως σαρανταπέντε χρονών. Ως επί το πλείστον τσιγγάνες (τρύπα σεναρίου, νόμερ ντβε: Τις τσιγγάνες τις υποπτεύονται ακόμα και ελλείψει καπνού. Φαντάσου τώρα που υπήρχε και ντουμάνι). Τις έντυσαν, τις στόλισαν και τις πήγαν εκδρομούλα στο Κάιρο (τρύπα σεναρίου, νόμερ τρι: Μα όλες μαζί? Χάθηκε να τις στέλνατε μία-μία?). Εκτός από το δωρεάν ταξιδάκι, τους έδωσαν και πεντακόσια ευρουλάκια το κεφάλι, για να παραδεχτούν γυρίζοντας ότι ήρθαν σε γάμου κοινωνία με τους Αιγύπτιους. Εκεί, έγιναν οι "γάμοι" σε χρόνο ντε-τε και τις γύρισαν πίσω. (τρύπα σεναριού, νόμερ τσέτιρι: Δεν τις άφηναν λίγο εκεί, να φανεί ότι έκαναν και μήνα του μέλλιτος?). Μόνες, διότι οι "σύζυγοι" έτρεξαν να κάνουν αίτηση για βίζα.

Είναι κατανοητό, ότι οι "σύζυγοι" ακόμα κι αν είχαν μισή πιθανότητα για βίζα, πλέον δεν έχουν καμία. Είναι επίσης κατανοητό, ότι εκτός από την βίζα που χάθηκε, κλαίνε και τα ευρουλάκια τους. Τα οποία προφανώς, τα μάζεψαν με κόπο. Οι "επιχειρηματίες" δεν έχουν συλληφθεί ακόμα, αλλά σίγουρα θα τους βρουν. Οσο για τις "νύφες", θα έχουν να λένε στον μαχαλά ή στο χωριό,ότι είδαν τις Πυραμίδες. Αν και δεν νομίζω ότι τους έκαναν και τέτοια εκδρομούλα. Οι εφημερίδες λένε ότι ξεσκεπάζεται "μεγάλο κύκλωμα παράνομης διακίνησης μεταναστών". Εγώ λέω ότι ξεσκεπάζεται ένα απλό "νταλαβέρ". Μαζί με βλακεία απεριόριστη, εκ μέρους όλων όσων συμμετείχαν στο σεναριάκι. Αλλά ας μην χαλάσω το όνειρο!

ΥΓ : Επειδή μαύρισα όσο δεν πάει, από άλλο νέο που διάβασα σήμερα κι επειδή μέρες που ζούμε, το "μαύρισμα" με σκοτώνει κυριολεκτικά, είπα να διακωμωδίσω λιγουλάκι το παραπάνω. Ξέρω ότι δεν είναι αστείο, φτωχές γυναίκες και απελπισμένοι άντρες, να πέφτουν θύματα εκμετάλλευσης. Οι μεν για πεντακόσια γαμωευρώ και οι δε για να έρθουν στον -χαμένο πλέον- ευρωπαϊκό παράδεισο.

χάπυ νιου γίαρρρρρ

2012-01-03T06:54:00.000-08:00

Πάλι πίσω στα κρύα και τα χιόνια μας! Για το καλό! Μετά από δέκα μέρες σε μια Ελλάδα ηλιόλουστη. Τόσο ηλιόλουστη που μέχρι και αρνί ψήσαμε και τραπέζια στρώσαμε στην αυλή του θείου, λες και ήταν Πάσχα.

Δέκα μέρες, που μας γύρισαν χρόνια πίσω. Κι έτσι μας ξαναβρήκε ένα ξημέρωμα στου Σάκη, που παραπονιόταν γιατί έπεσε η δουλειά. "Κρίση?" τον ρωτήσαμε. "Οχι ρε σεις, απλά οι πελάτες μου γέρασαν και πεθαίνουν". Μαζί μας η έξτρα ορντίναρυ θεία του Μήτσου. Αφότου την γνώρισα πριν ενάμιση χρόνο, τρέχω να προλάβω τις στιγμές που χάσαμε και θέλω να είμαι μαζί της με τις ώρες και να τα λέμε. Ολα.

Αλλο βράδυ , με παλιούς συμμαθητές. Εικοσιένα χρόνια μετά, ήμασταν ακόμα σαν να βγήκαμε για διάλειμμα. Τραγουδήσαμε, ήπιαμε, γελάσαμε και ήταν απίστευτο πως ανακτάς κώδικες επικοινωνίας με ανθρώπους, που το μόνο κοινό σας ήταν τα σχολικά θρανία. Οχι με όλους βέβαια. Είμαι πολύ τυχερή που υπάρχει πάντα ο Τάκης. Και που είναι τόσο δυνατός, αισιόδοξος και σαρκαστικός όσο όταν ήταν ντυμένος Αη Βασίλης στο νηπιαγωγείο. Και που δείχνει σε όλους μας, την φωτεινή πλευρά της ζωής, με μία ψυχική δύναμη που ζηλεύω.

Δυό βράδυα με την μπουμπού και τον Γιώργο. Δεν ξέρω γιατί τα τελευταία επτά χρόνια δεν καταφέραμε να βρεθούμε ούτε μισή φορά. Ετσι έπρεπε, προφανώς. Βρεθήκαμε κι ήταν σαν να μην πέρασε μια μέρα. Καμία απόσταση σε χρόνο και τόπο, δεν άλλαξε όσα ζήσαμε και νοιώθαμε, κοριτσάκια ακόμα, δέκα χρόνια πριν. Κι όσο κι αν μας άλλαξε ο χρόνος, η ευχάριστη έκπληξη ήταν ότι μας άλλαξε προς την ίδια κατεύθυνση. Οι δρόμοι μας δεν έγιναν παράλληλοι και δεν θα γίνουν ποτέ. Και πάντα θα είμαστε "ίδιες", όπως χαιρέκακα μας αποκαλούσε μια μαύρη ψυχή, κάποτε.

Και τέλος πολλές , γλυκές στιγμές με την οικογένεια και τους συγγενείς, που "στερούμαστε" τα τελευταία χρόνια. Είμαι ακόμα το "κοριτσάκι" του μπαμπά μου, κι ας έχει πλέον ο ίδιος γίνει ένας ταλαιπωρημένος παππούς. Μπορεί να μην δύναμαι, να του ανεβάσω τον πεσμένο στα τάρταρα αιματοκρίτη του, αλλά θέλω να πιστεύω ότι την διάθεση του την ανεβάσαμε λίγο. Δεν θα ξεχάσω το χαμόγελο της μαμάς μου, όταν της έδειξα το καφετί σημαδάκι στο μάγουλό μου."Στο πήρα κι αυτό μάμμυ".

Κι αφού γεμίσαμε μπαταρίες και ψυχή, σε μια Ελλάδα που αδειάζει, πιστεύω ότι ο χρόνος που ήρθε, θα είναι φωτεινός και χαρούμενος. Κι ας προσπαθούν να μας πείσουν για το αντίθετο. Γιατί ο μεγαλύτερος, ο πιο αληθινός πλούτος μας, είναι οι δικοί μας άνθρωποι, γύρω μας. Αυτοί που θα γεμίζουν τις ψυχές μας με χαμόγελα. Κι αυτός ο πλούτος, δεν μπορεί να ξεπουληθεί, να φορολογηθεί ή να υποθηκευτεί. Καλό είναι να τον ανακτήσουμε, μιας και κάποιοι από εμάς, τον έχουμε ξεχάσει εντελώς.

Για το κλείσιμο, η καλύτερη ατάκα έβερ, από τον ανηψιό μου: "Παππού δεν θέλω λεφτά και δώρο, αφού κέρδισα το φλουρί!".

Καλή μας χρονιά!

Η αγάπη όλα τα μπορεί.

2011-12-09T05:12:00.000-08:00

Την περασμένη εβδομάδα αρρώστησε ο Μήτσος-Τζαβάρ. Ηταν τόσο άσχημα, που ο γιατρός ήταν σαφής. "Αν αύριο δεν σηκωθεί, δεν έχει νόημα να του κάνω άλλες ενέσεις". Ο Ιορντάν βρήκε το σημείο που θα τον πηγαίναμε. Επρεπε να μεταφερθεί πριν πεθάνει (πώς να το μεταφέρεις το τέρας αν δεν σέρνεται έστω?) και ο καλός γιατρός μας θα κανόνιζε τα υπόλοιπα. Βασικά δεν ήθελα με τίποτα να πεθάνει μπροστά στη Γωγώ.

Λες και ο Μήτσος πήρε χαμπάρι τί του ετοιμάζαμε, έβαλε τα δυνατά του και το Σάββατο το πρωί ξεχύθηκε στο προαύλιο σαν γνήσιο αραβικό που είναι (αν και γερασμένο όσο ο συγχωρεμένος ο Γκαντάφι). Την Κυριακή κατέφθασε μετά τιμών ο ντιάντο Λίτσο με φρέσκο σανό, να το γιορτάσει ο Μήτσος-Λάζαρος μετά της συμβίας. Κι εγώ πήρα ανάσα και είπα την μεγάλη κουβέντα-μαλακία. "Αν το πάθαινε η Γωγώ θα το άντεχα, αλλά δεν αντέχω να χάσουμε τον Μήτσο!".

Η ώρα ήταν ανοιχτή προφανώς, όπως θα έλεγε η γιαγιά μου αν ζούσε. Κι έτσι χθες το μεσημέρι΄, βγήκα για μισό λεπτό από το γραφείο κι έπεσα πάνω στον κτηνίατρο. "Πώς από δω?" τον ρώτησα. "Δεν σας είπε ο Δημήτρης τίποτα? Η θηλυκιά είναι πολύ άσχημα". Κατά τον γιατρό, η Γωγώ ήταν σε πολύ χειρότερη κατάσταση. Δεν θα την έβγαζε την νύχτα. Την πλάκωσε στις ενέσεις μεν, αλλά βελτίωση δεν περίμενε. Πήρα τον Μπόυκο να στείλει ένα φορτηγό. Να την πάμε στο σημείο που θα πηγαίναμε τον αρσενικό, μια βδομάδα πριν. Δεν ήθελα με τίποτα να πεθάνει μπροστά στον Μήτσο. Οταν το φορτηγό βρέθηκε, ο φύλακας μου είπε ότι προσπαθεί να την κάνει να κινηθεί λίγο. Σηκωνόταν, έπεφτε. Πιάστηκα στο ότι σηκωνόταν. Κι ας έπεφτε αμέσως. "Να της δώσουμε μια ευκαιρία?" είπα στην Ελένα. "Μόνο απόψε να περιμένουμε. Μήπως τα καταφέρει! Ας το κάνουμε αύριο". "Ο γιατρός είπε ότι αν δεν σηκωθεί να κινηθεί, δεν θα τα καταφέρει". Ισως να έπαιξε ρόλο κι ο εγωισμός μου. Δεν άντεχα να χαθεί κάποια που είχε το όνομά μου. Κι ας μην της έδινα την παραμικρή σημασία, πέντε χρόνια τώρα.

Η αγάπη όμως, όλα τα μπορεί. Κι όσα φαντάζουν ακατόρθωτα. Ακόμα κι αν πρόκειται για αγάπη μεταξύ αλόγων. Από χθες το απόγευμα μέχρι σήμερα τα ξημερώματα, ο Μήτσος βγήκε από την συνήθη απραξία του ως γέρος και κουρασμένος και έβαλε σκοπό να σώσει την συντροφό του. Την κουτούλαγε με τόση μανία για να σηκωθεί, την τραβούσε σαν τρελλός. Αφού κατάφερε να την σηκώσει όρθια, δεν άφησε κανέναν να τους πλησιάσει. Δυό βήματα μαζί. Επεφτε. Ξανά κουτουλιές να σηκωθεί. Αντε, άλλα δυό βήματα. "Δεν θα μείνω μόνος μου τρελλόγρια!" έμοιαζε να της λέει. Οι φύλακες δεν μπορούσαν να πιστέψουν αυτό που γινόταν.

Οπως δεν το πίστεψε κι ο γιατρός μας, σήμερα το πρωί. Μπήκε με ένα πλατύ χαμόγελο στο γραφείο μου και άρχισε να μου μιλάει στα αγγλικά! Τόσο χαρούμενος ήταν, που δεν έψαχνε τις λέξεις όπως συνήθως. "Δεν το περίμενα! Δεν υπήρχε ελπίδα κι ας μην στο έλεγα! Θαύμα έγινε!". Τα κλείσαμε λοιπόν στον χώρο τους, με μια γερή παρτίδα σανό. Να γιορτάσουν το Σαββατοκύριακο. Να μην βγουν για μερικές μέρες, να μπορέσουν να δυναμώσουν για τα καλά.

Αυτό που κατάλαβα είναι ότι αποκλείεται να μπορέσουμε να τα χωρίσουμε. Δεν θα το επιτρέψουν τα ίδια. Κι αν ο ένας κάποια μέρα φύγει, ο άλλος θα πρέπει να τον ακολουθήσει αμέσως. Η ανησυχία του Μήτσου-Τζαβάρ, δεν θα ήταν αν έβλεπε την Γωγώ να πεθαίνει μπροστά του. Θα ανησυχούσε μόνο, μήπως δεν τον βοηθήσουμε να πεθάνει μαζί της.

Πέτια

2011-12-05T01:19:00.000-08:00

- Την Δευτέρα δεν θα έρθεις για δουλειά. Σου κλείσαμε ραντεβού σε μία κλινική.

- Να πάω εδώ στο νοσοκομείο, τί την θέλω την κλινική?

- Θα πας στην κλινική. Τα έξοδα τα αναλαμβάνει η εταιρεία.

- Γιατί? Πόσο θα κάνει η ρημάδα η κλινική?

- Αν ψοφήσεις, κατ' έθιμο, πρέπει να σου αναλάβουμε την κηδεία και κοστίζει περισσότερο.

- Χαχαχααχααααα! Σιγά το περισσότερο! Θα πείτε του Νάσκο στο ξυλουργείο να πάρει δυό χαρτόνια...

- Τέτοια χοντρή που είσαι αγάπη μου, δεν πρόκειται να αντέξουν τα χαρτόνια! Θα σε σκορπίσουμε στο δρόμο.

- Χαχαααααα!

- Εσύ θες ειδική κατασκευή, με ένα κάρο ξύλο. Και λόγω της θέσης σου, ταπετσαριστό και με δέρμα! Γι' αυτό σου λέω. Αντε να πας στην κλινική.

Πετούνια μου, το ξέρεις ότι σε αγαπάω. Γι' αυτό και μπορώ, να σου μιλάω έτσι κι εσύ να γελάς. Καλά αποτελέσματα γιατί μου λείπεις ήδη!

Στο ίδιο έργο θεατής.

2011-12-02T07:34:00.000-08:00

Αντιλαμβάνομαι ότι βρίσκομαι στο ίδιο έργο θεατής, μετά από δέκα χρόνια.

Τελικά κάποιοι άνθρωποι, παρόλες τις φανφάρες τους δεν έχουν μάθει να δίνουν ψυχή. Κι ούτε πρόκειται. Αγνοούν τί σημαίνει, τί κοστίζει. Εγώ πάλι σαν μαλάκας, δεν μπορώ να αγγίξω τίποτα χωρίς να του στάξω σταγόνες από την ψυχή μου.

Και το συγκεκριμένο, είναι το "παιδί μου". Το μοναδικό "παιδί" που γέννησα και μεγαλώνω.

Κάποτε είχα πει ότι αν το πειράξουν, θα το κάψω και θα καώ μέσα του. Και το εννοούσα. Κι ας γελάσαμε.

Σήμερα καταλαβαίνω, ότι έλεγα μαλακίες. 'Οτι κακώς το εννοούσα. Μια μάνα που αγαπάει το παιδί της, δεν καίγεται μαζί του. Εχει πάντα την δύναμη να κάψει, όποιον τόλμησε να το πειράξει. Εχω νέα... κάπου θα μυρίσει καμμένο.

Οι εικόνες που πονάνε.

2011-11-23T07:48:00.000-08:00

Αφορμή για το σημερινό, είναι το ποστ μιας διαδικτυακής φιλενάδας. 'Η μάλλον, η απάντησή της στο σχόλιο μου στο συγκεκριμένο ποστ. Γιατί σχολίασα, κοιτάζοντας όπως πάντα την τελευταία αχτίδα του ήλιου, σε έναν κατάμαυρο ουρανό. Η απάντησή της και οι απαντήσεις όλων των άλλων σχολιαστών, μου έδωσαν να καταλάβω ότι οι περισσότεροι Ελληνες αυτή τη στιγμή, δεν μπορούν να δουν καμία αχτίδα ήλιου. Οχι γιατί είναι τυφλοί. (Εγώ άλλωστε με έξη βαθμούς μυωπία, συγκαταλέγομαι στους απολύτως στραβούς). Γιατί πολύ απλά, αυτή η αχτίδα, ακόμα κι αν υπάρχει, δεν είναι ορατή σε ανθρώπους που ζουν κάτω από το σοκ, της μαυρίλας του ουρανού τους. Ενός ουρανού, ηλιόλουστου μέχρι πρότεινος.

Το σκοτάδι, δεν το συνηθίζεις με την πρώτη. Στην αρχή σε καταλαμβάνει πανικός. Φοβάσαι ότι τυφλώθηκες ξαφνικά. Μετά από λίγο, κρατώντας τα μάτια ορθάνοιχτα, βλέπεις τα πρώτα σχήματα , καταλαβαίνεις ότι απλά, είναι σκοτάδι. Δεν είσαι εσύ τυφλός. Και παίρνεις μια πρώτη ανάσα. Και προσπαθείς να δεις μέσα στο σκοτάδι. Γιατί που θα πάει. Θα ξημερώσει. Η μαγκιά είναι βέβαια να μην το συνηθίσεις. Πρέπει πάντα, να αναζητάς το ξημέρωμα. Τέλος.

Πού κολλάει αυτό? Οταν πρωτοήρθα στην Βουλγαρία, έξη και χρόνια πριν, κάθε μέρα έτρωγα και μια γερή μπουνιά στο στομάχι. Αιτία, οι παρακάτω εικόνες :

- Η μάνα με το μωρό στην αγκαλιά, έψαχνε Κυριακή μεσημέρι, στους κάδους σκουπιδιών για να βρει κάτι να φάει.

- Ολες οι οδικές αρτηρίες, ήταν γεμάτες από κοριτσάκια και γυναίκες που πουλιόντουσαν για δυόμιση ευρώ. Από το ξημέρωμα, μέχρι μετά τα μεσάνυχτα, κάθε εποχή, ακόμα και με τριάντα πόντους χιόνι.

-Στο δημοτικό σχολείο του χωριού μας (όπως σε όλα τα σχολειά των χωριών), η μόνη θέρμανση ήταν παλιές ξυλόσομπες. Επειδή τα ξύλα στοίχιζαν, ο δήμαρχος ερχόταν και φόρτωνε σε κάρα, το πριονίδι που μας έμενε.

- Τα περισσότερα σπίτια στα χωριά, δεν είχαν τουαλέτες. Μια τρύπα στην άκρη της αυλής, ήταν όλη κι όλη η ιστορία. Με σανίδια γύρω - γύρω. Η μόνη θέρμανση στα σπίτια, ήταν πάλι "η ερωμένη του τσιγγάνου", όπως την αποκαλούν οι ντόπιοι. Δηλαδή η ξυλόσομπα. Τα ξύλα στοίχιζαν. Κι έτσι, η συγχωρεμένη η Λίνκα, η τσιγγάνα καθαρίστριά μας, παράχωνε όλη τη χρονιά στις φαρδιές της τσέπες, κομματάκια από ξύλο που έβρισκε πεταμένα εδώ κι εκεί.

- Τα σκυλιά μας γεννούσαν καλή ώρα, σαν και τώρα. Τα μωρά τους τα έκλεβαν, για να τα πουλήσουν για είκοσι ευρώ. Κι όσα τους ξέμεναν απούλητα, πέθαιναν λίγο μετά από πείνα.

- Ας μην μιλάω για σκυλιά. Τα ιδρύματα ήταν γεμάτα παρατημένα παιδιά. Υγιή και μή. Ιδρύματα απαρχαιωμένα που δεν μπορούσαν να προσφέρουν ούτε τα βασικά. Την ίδια στιγμή, έγκυοι περνούσαν τα σύνορα για να γεννήσουν και να πουλήσουν το παιδί τους στους πλούσιους γείτονες. Τους Ελληνες.

Και άλλες, πολλές άλλες εικόνες, που θα χρειαζόταν μέρες να γράφω για να τις περιγράψω. Τις αναφέρω στον παρατατικό. Δεν ξέρω γιατί δεν χρησιμοποιώ ενεστώτα, αφού ίδιες είναι και σήμερα. Ελάχιστα πράγματα άλλαξαν. Απλά δεν είχα την μαγκιά, να μην το συνηθίσω το σκοτάδι. Με κούρασε η αναμονή του ξημερώματος, που δεν ερχόταν. Και πλέον αυτές οι εικόνες με σοκάρουν όλο και λιγότερο. Δεν αποτελούν έκπληξη πια. Και οι μπουνιές στο στομάχι, έγιναν ένας μόνιμος κόμπος, που σφίγγεται μέσα μου. Και που με αναγκάζει όλο και συχνότερα, να εκτιμώ το "μη χειρότερα" και να το παίζω Πολυάννα.

Δεν μπορώ να πιστέψω ότι η Ελλάδα, που νοσταλγούσα, βλέποντας αυτές τις εικόνες κάποτε, είναι σήμερα στην ίδια μοίρα. Ισως γιατί ελάχιστα την επισκέπτομαι πια. Ισως γιατί δεν έχω δει, αυτές τις εικόνες ακόμα. Την θυμάμαι πάντα, σαν μια ακτίδα ήλιου, στον εδώ κατάμαυρο ουρανό μας. "Να περάσουμε τα σύνορα, να πάρουμε ανάσα" λέμε πάντα με τον Δημήτρη. Γι'αυτό κι όταν την σκέφτομαι, παρ' όσα ακούω και διαβάζω, ψάχνω πάντα την ακτίδα του ήλιου της. Πολυάννα είπαμε.

Δεν ξέρω τί να προτείνω στους συμπατριώτες μου, που βουτάνε τώρα, για πρώτη φορά στο σκοτάδι. Ξέρω όμως, ότι είναι σκληρό, ένας κόμπος να σφίγγεται στο στομάχι σου μόνιμα. Είναι προτιμότερος ο στιγμιαίος πόνος της μπουνιάς. Ειδικά όταν μπορεί να σε προκαλέσει να αντιδράσεις. Είναι οδυνηρό να θεωρείς δεδομένες, τέτοιες εικόνες. Προτιμότερο είναι, να εξακολουθούν να σε σοκάρουν. Αλλιώς, θα μπεις στο κάδρο τους. Μετά τον πανικό που σας προκαλεί το σκοτάδι, να προσπαθήστε να μην το συνηθίσετε. Να μην βυθιστείτε μέσα του. Γιατί δεν είσαστε τυφλοί. Όσο κι αν αργεί το ξημέρωμα, κάποια στιγμή θα έρθει. Σας το λέω, με την επίγνωση του λάθους μου, να μην το περιμένω.

39

2011-11-18T08:01:00.000-08:00

Το ότι έκλεισα τα τριανταεννέα, μου πήρε δυό μέρες να το καταλάβω και να το ποστάρω. Βασικά, ο Μητσάκος βιάστηκε να μου ευχηθεί ένα πρωινό νωρίτερα και τον ακολούθησε η Κρέμα, πηδώντας στο κρεββάτι μου. "Αφού την φιλάει ο ντάντυ, ας την φιλήσω κι εγώ", πρέπει να σκέφτηκε. Μετά καταλάβαμε ότι ο μήνας έχει 15 κι όχι 16 και κυνηγήσαμε το ταλαίπωρο, το σκυλί.

Το δείπνο γενεθλίων μου, περιλάμβανε συζητήσεις για αναζήτηση πρωτοτυπίστα και εργονομία του κώλου. Ω ναι, η εργονομία στο προϊόν μας, είναι ακριβώς αυτό. Πως θα βολευτεί ο κώλος σου. Το λέω λοιπόν απλά, για να γίνει κατανοητό.

Κατά την προσφιλή μου συνήθεια, σε όποιον με ρωτάει πόσο χρονών είμαι, θα λέω πλέον, σαράντα. Απεχθάνομαι το τριανταεννέα και δύο ημέρες, ή τριανταεννέα και μισό, που θα απαντούσε κάποιος νορμάλ άνθρωπος. Σαράντα στρογγυλά και τέλος.

Τον Αύγουστο, παραδοσιακά, θα κάνω την τέταρτη τρύπα στο δεξί μου αυτί. Εχω σταμπάρει από τώρα το σημείο. Ψηλά, πάνω από αυτήν των τριάντα. Τί κι αν δεν έχω καμία σχέση πιά, με την Γωγώ των τριάντα? Οι τρύπες, χρόνια δεν κοιτούν.

Οχι, μην βιαστεί κανένας να βγάλει συμπεράσματα. Καμία κρίση ηλικίας δεν περνάω κι ούτε προτίθεμαι. Δεν γεννήθηκα για να μείνω νεαρή και χαριτωμένη. Ούτε που το θέλω κιόλας. Ασε που πατώντας τα σαράντα, κλείνεις και κεφάλαια που πόνεσαν γιατί πιά δεν λές " μα γιατί δεν έγινε?", λες " δεν μπορεί πια να γίνει!" και ξεμπερδεύεις δια παντός. Κι ούτε τολμάει κανένας να σου πει " έχεις καιρό ακόμα!". Αλλο βάσανο αυτό, αυτός ο κανένας με τις κουβέντες του.

Η μόνη σκιά στα γενέθλια μου, ήταν η συγκίνηση του πατέρα μου στο τηλέφωνο. Για πρώτη φορά εδώ και τριανταεννέα χρόνια, μου ευχήθηκε μισοκλαίγοντας. Τον τελευταίο καιρό με κοροϊδευε συχνά "μην ανησυχείς κοριτσάκι μου, δεν θα σε αφήσω να ορφανέψεις μικρή". Αχ ρε μπαμπά, στην παράταση παίζουμε και το ξέρω, μην νομίζεις όμως ότι μεγάλωσα κιόλας.

Μπάι δε γουέι, εκτός από τα σαράντα, η πρόωρη κλιμακτήριος μου χτυπά την πόρτα και κάνω πως δεν την ακούω. Δεν προλαβαίνω δηλαδή να της ανοίξω, να ξεμπερδεύουμε. Αφού είπε να έρθει νωρίτερα από το ραντεβού μας, ας περιμένει κι αυτή.

Χρόνια μου πολύχρωμα λοιπόν! Και εντοιχισμένα!

ο Μίτκο.

2011-11-11T06:35:00.000-08:00

Το περασμένο Σάββατο, κατά τις εννέα το βράδυ, χτύπησε το κινητό μου. Είδα ότι με καλεί ο Στάνι και η πρώτη σκέψη ήταν να μην απαντήσω. Ο Στάνι, καλεί απίθανες στιγμές, για κάτι εντελώς ασήμαντο κι εγώ δεν έχω διάθεση να πληρώνω περιαγωγή για ασήμαντα. Η δεύτερη σκέψη μου, ήταν ότι στην Βουλγαρία, η ώρα ήταν δέκα, άρα ίσως και να μην ήταν τόσο ασήμαντο το τηλεφώνημα.

" Ο Μίτκο είναι στο πάρκιν μιας εταιρείας στην Ελλάδα και έπαθε έμφραγμα".

Ο Μίτκο είναι οδηγός μας χρόνια. Από τους πρώτους που γνώρισα όταν ήρθα εδώ. Με τα σπαστά του ελληνικά, με καλημέριζε όταν ερχόταν να φορτώσει. Δεν πλησίασε ποτέ το γραφείο μου, παρά μόνο αν τον φώναζα εγώ. ΄Η όταν έφερνε να μας κεράσει, για τα γενέθλιά του. "Ιδιο ζώδιο είμαστε σέφκα" μου έλεγε. Δεν έμοιαζε με τους συνηθισμένους οδηγούς. Ισως γιατί, δεν φώναζε ποτέ, δεν παραπονιόταν ακόμα κι όταν φόρτωνε μέχρι τα μεσάνυχτα. Και γιατί ποτέ δεν έπαιρνε να μας ζαλίσει, όταν οι πελάτες μας αργούσαν να τον ξεφορτώσουν. Το παράπονο του Στάνι, του εργοδότη του δηλαδή, ήταν ότι καμιά φορά σε αυτόν μπορούσε και να αρνηθεί κάτι. Αν του το ζητούσαμε εμείς, δεν θα αρνιόταν ποτέ. Κι εμείς του χώναμε όλα τα δύσκολα φορτία, γιατί ξέραμε ότι ο Μίτκο ήταν από τους ελάχιστους που θα τα έβγαζαν πέρα.

Την Τετάρτη φόρτωσε. Παραπονέθηκε στην Ελένα, ότι δεν ήθελε να φύγει. Δεν θα προλάβαινε να γυρίσει το Σαββατοκύριακο στο σπίτι του και ήταν κουρασμένος. Θα προτιμούσε να φύγει την Κυριακή. Ο Στάνι επέμενε. Επρεπε να κερδίσει το φορτίο της επιστροφής, το φορτηγό ήταν καινούργιο, τα έξοδα έτρεχαν, ο καλός του οδηγός έπρεπε να το κάνει. Και θα έπαιρνε ρεπώ στα γενέθλια του. Λίγο το έχεις?

Να μην τα πολυλογώ. Οταν έπαθε το έμφραγμα, οι φύλακες στο εργοστάσιο που βρισκόταν δεν κάλεσαν ασθενοφόρο. Ειδοποίησαν τον Στάνι, χίλια διακόσια χιλιόμετρα μακρυά. Κι ο Στάνι δεν ήξερε τί να κάνει και μου τηλεφώνησε. Μόνο που εγώ βρισκόμουν ακόμα πιο μακρυά. Σκέφτηκα έναν συνάδελφο, που μισεί να του τηλεφωνείς τα Σαββατοκύριακα. Προς τιμή του, απάντησε στο τηλεφωνημά μου, έστειλε ασθενοφόρο κι έτρεξε κι ο ίδιος στο νοσοκομείο.

" Οκ Στάνι, ηρέμησε. Αφού ο ίδιος επικοινωνεί, όλα θα πάνε καλά".

Με καθησύχασε κι ο Δημήτρης. " Αφού μπήκε στο νοσοκομείο, δεν θα πεθάνει. Θα δεις ότι θα τον σώσουν".

Μόνο που το νοσοκομείο που τον μετέφεραν, δεν είχε μονάδα εμφραγμάτων. Κι όταν το πράγμα σκούρυνε, τον άρπαξαν και τον πήγαν σε άλλο. Εκεί που έπρεπε να έχει πάει από την αρχή, δηλαδή. Γύρω στις δώδεκα, μου τηλεφώνησε ο συνάδελφος και μου ζήτησε τα λεπτομερή στοιχεία του. " Γωγώ, είναι κρίσιμη η κατάσταση". Θεώρησα ότι μου λέει παπάδες, για να δώσει βαρύτητα στο ότι έτρεξε στο νοσοκομείο. "Πάρε με όταν έχεις νεότερα, οκ?".

Δεν κατάφερα να κοιμηθώ μετά. Είχα αγκαλιά το τηλέφωνο και ευχόμουν να μην χτυπήσει. Να ξημερώσει η επόμενη μέρα, να πάει ο Στάνι στην Ελλάδα, να του πάει ρούχα, να μην είναι μόνος. Ξέρω ότι είναι σκληρό να είσαι στο νοσοκομείο μιας ξένης χώρας, εντελώς μόνος. Οι ευχές μου, δεν εισακούστηκαν. Στις τέσσερις χτύπησε το τηλέφωνό μου. Πριν απαντήσω, ήξερα ακριβώς τι θα ακούσω.

- Ρε σύ, Γωγώ.

- Πες το.

- Ρε.... πέθανε! Το πιστεύεις? Πέθανε!

Δεν το πίστευα και δεν το πιστεύω ακόμα. Θα το πιστέψω όταν θα είναι η σειρά του να φορτώσει και δεν θα έρθει. Οταν δεν θα ξανακαλέσω το κινητό του, για να δω αν καθυστέρησε. Δεν πιστεύεις εύκολα ότι χάθηκε κάποιος που ζεις από τόσο κοντά. Κυρίως όταν, δεν είχες ποτέ φανταστεί ότι μπορεί να χαθεί. Εκείνη τη στιγμή όμως , έπρεπε να προσποιηθώ ότι το πίστεψα και να ενημερώσω τους δικούς του. Δεν θα ξεχάσω τους λυγμούς του Μπόυκο όταν του τηλεφώνησα. Δεν καταλάβαινα γιατί κλαίει. Δεν ήθελα να καταλάβω ότι ο Μίτκο έφυγε. Του μιλούσα σαν ρομπότ. Πρακτική όπως πάντα.

- Ξεκινήστε να έρθετε κάτω. Τώρα θα φύγετε! Θα έπρεπε ήδη να είχατε ξεκινήσει, από όταν σας είπα ότι δεν είναι καλά! Τί περιμένατε να ξημερώσει? Φέρε ρούχα μαζί σου. Ο,τι χρειαστείς στην Ελλάδα, πες μου να το κανονίσω. Τί πάει να πεί, δεν μπορείς να το πεις στη γυναίκα του? Παιδί μου, ο άντρας της πέθανε! Είσαι ικανός εσύ, να αποφασίζεις πότε θα το μάθει?

- Είσαστε στο Βέλγιο ακόμα?

- Ναι, αλλά μην ανησυχείς. Κι από εδώ, ό,τι μπορεί να γίνει, θα γίνει. Να με καλείς να σου μεταφράζω, οκ? Μην κάνετε καμιά μαλακία.

Το επόμενο πρωί μου τηλεφώνησε ένα κοράκι. Συνεργαζόταν λέει με το προξενείο κι έπρεπε να πάρει τη δουλειά. Ηταν τόσο επίμονος στο τέταρτο τηλεφώνημα, που έγινα τσουνάμι και με άκουσε όλο το εκθεσιακό. "Συγγνώμη, ζητάς τρεις χιλιάδες ευρώ και επιμένεις κιόλας? Πεντακόσια ευρώ ήταν ο μισθός του χριστιανού! Η οικογένεια θα ενημερωθεί και θα αποφασίσει!" .

" Ναι, αλλά αν δεν πάρω εγώ τη δουλειά, δεν θα περάσει τα σύνορα! Εχω δίπλα μου τον Ιατροδικαστή!" .

" Θα τον κρατήσετε εκεί, για ενθύμιο δηλαδή?" .

Βγήκα έξω για τσιγάρο. Σκέφτηκα τα δικά μου ενθύμια από τον Μίτκο. Ερχόταν πάντα χαμογελαστός. Ακουσα την φωνή του να μου λέει καλημέρα. Θυμήθηκα τα καλοκαίρια, που αν έβγαινε δρομολόγιο για Κρήτη το ήθελε αυτός. Για να πάρει την γυναίκα του μαζί, να δει την θάλασσα. Αλήθεια, τον είδα καθόλου την τελευταία φορά, πριν φύγει?Αν δεν αργούσαν στο νοσοκομείο? Αν δεν είχε τελικά ταξιδέψει? Ο καπνός του τσιγάρου, μου μπήκε στα μάτια και τα θόλωσε. "Δεν έχεις χρόνο να σκεφτείς, δεν έχεις χρόνο να ψάξεις το τί και το πώς. Δεν έχει σημασία τί έγινε και τί δεν θα γινόταν! Ο Μίτκο πρέπει να γυρίσει σπίτι, γαμώτο. Και είσαι η μόνη που μπορεί να το κάνει!", με επανέφερε η πρακτική Γωγώ.

Ο Μίτκο μετά από αγώνα και αγωνίες, γύρισε στο σπίτι, το βράδυ των γενεθλίων του. Ηταν η πρώτη φορά που πέρασε τα σύνορα, χωρίς να είναι στην θέση του οδηγού. Δεν μπόρεσα να τον δω να γυρίζει. Επέστρεψα δυό μέρες αργότερα. Το κέρασμα για τα γενέθλιά του, έγινε από το καινούργιο του σπίτι. Είμαι σίγουρη, ότι τις τελευταίες του στιγμές, κάναμε τα πάντα για να μην νοιώσει μόνος. Με ανακουφίζει αυτό. Τον νοιώθω πάντα, δικό μου άνθρωπο. Και το άξιζε, όσο λίγοι. Σκέφτομαι για μια ακόμη φορά, ότι αυτό που έλεγε η γιαγιάκα μου ισχύει. "Οι καλοί, φεύγουν νωρίς παιδάκι μου".

2011-11-10T08:41:00.000-08:00

Μια εβδομάδα πριν. Φτάνουμε στις Βρυξέλλες πρωί πρωί. Είμαστε στο πόδι από τις τρεις τα ξημερώματα και χρειάζομαι επειγόντως καφέ και τσιγάρο. Στον έλεγχο διαβατηρίων αρχίζουν να σχηματίζονται ουρές. Ο Δημήτρης βαδίζει προς την πιο άδεια και αρχικά τον ακολουθώ. Ξαφνικά κάνω μεταβολή και τον τραβάω στην πιο γεμάτη.

- Παιδί μου, χαζό είσαι? Θα περιμένουμε τρεις ώρες?

- Μα πήγαινες στο γκισέ που λέει " All passports"!

- Και πού είναι το πρόβλημα? "All passports" λέει! Τα δικά μας δεν ανήκουν στο " ΟΛΑ"?

- Πάμε στα Ευρωπαϊκά χρυσέ μου! Μπορεί να είναι η τελευταία μας φορά που θεωρούμαστε Ευρωπαίοι! Ποτέ δεν ξέρεις!

Φτάνω στο γκισέ μετά από ώρα, ενώ ο Μήτσος μουρμουράει και περιμένω το κλασσικό! Να δει ο μπατσούλης το διαβατήριό μου και να μου πει "Καλημέρα", στα σπαστά του Ελληνικά. Παραδόξως, συμβαίνει πάντα, επί χρόνια. Κι εγώ θα χαμογελάσω. Πώς το ήθελες? Οχι καλημέρα δεν μου είπε. Μόνο στα μούτρα που δεν μου το πέταξε. Εγώ πάντως του χαμογέλασα. Το είχα στον αυτόματο ,το χαμόγελο.

-Χμμμμ , πάει και το "καλημέρα".

- Μήτσο, σου έλεγα να πάρουμε Βουλγαρική υπηκοότητα και δεν ήθελες. Τουλάχιστον με τους Βούλγαρους είναι απλά αδιάφοροι, δεν είναι αγενείς.

Το ίδιο βράδυ, λοιωμένοι από την κούραση, πεταγόμαστε για παϊδάκια και τσίπουρο, στο αγαπημένο μου Ελληνικό εστιατόριο. Οι ιδιοκτήτες και ο σερβιτόρος, παραπονιούνται γιατί οι Βέλγοι θεωρούν και αυτούς υπόλογους για το όλο δράμα.

- Πενήντα χρόνια εδώ. Από τα ορυχεία τους ξεκίνησα, παιδάκι. Και τώρα δουλεύω κάθε μέρα, δεκαπέντε ώρες. Παρότι πήρα σύνταξη. Είναι δυνατόν να λένε ότι οι Ελληνες δεν δουλεύουμε?

Ολες τις υπόλοιπες μέρες, μέχρι και την Κυριακή, τρώμε μόνο εκεί. Παρότι πάντα, τρελλαινόμουν να τρώω φιλέ μινιόν και να πίνω Ντούβελ στο Βέλγιο. Δεν ξέρω τί μας έπιασε και το μόνο που θέλαμε στο τέλος της μέρας, ήταν να πηγαίνουμε με τα πόδια, στο Ελληνικό εστιατόριο.

Δυό μέρες μετά, ένας Ολλανδός έρχεται στο περίπτερο για να γίνει αντιπρόσωπός μας. Ολα καλά κι ωραία, μέχρι που αρχίζει να λέει τα χίλια όσα για την Ελλάδα και τους Ελληνες. Δεν μπορώ να του πω να πάει να γαμηθεί, αφενός γιατί είμαι ευγενής. Αφετέρου, γιατί τα περισσότερα από όσα λέει, δεν είναι και ψέματα. Απλά, ακόμα κι όταν ξέρεις πόσο χάλιας είσαι, στην δίνει τρελλά να στο λένε και οι ξένοι. Κανόνας! Κι εγώ δεν αποτελώ εξαίρεση. Ούτε ο Μήτσος βέβαια, που πήγε να τον βουτήξει. Την κατάσταση έσωσε ο Φρεντ, ο οποίος στόλισε τους Ολλανδούς, όσο δεν πάει. Ο τύπος δεν του είπε να πάει να γαμηθεί, απλά δεν τον βλέπω να καίγεται και για την αντιπροσωπεία. Μεταξύ μας, ούτε κι εγώ.

Χθες, μιλάμε με δύο πελάτες που συναντώ πρώτη φορά. Είναι πρόσχαροι και γελαστοί, παρότι κάθε φορά μου βγάζουν την πίστη για να πληρώσουν πριν φορτώσουμε. Και αντιστρόφως, κάθε φορά, τους βγάζουμε την πίστη να πληρώσουν για να φορτώσουμε. Οταν ακούνε ότι είμαστε Ελληνες, βγάζουν από την τσέπη τους είκοσι ευρώ. " Για την σωτηρία της Ελλάδας", λένε γελώντας. Γελάμε μαζί τους. Ξέρω ότι δεν το κάνουν από αγένεια. Δεν έχουν καμία διάθεση να μας προσβάλλουν. "Ασε καλύτερα! Θα σου χρειαστούν για την προκαταβολή που πρέπει να μας στείλεις", απαντάω. Νέα γέλια. Δεν το είπα από αγένεια. Το είπα για να ισοφαρίσω το γκολ, που έφαγα λίγο πριν. Γιατί όσο κι αν έχω απεμπλακεί από την Ελλάδα, όσο κι αν δεν εξαρτάται η ζωή μου από δαύτη, αυτός ο μόνιμος διασυρμός της, τρυπάει σαν αγκάθι. Και πονάει. Ας μην φέρνει δάκρυα στα μάτια, ας μην πνίγει λυγμούς στον λαιμό. Πονάει.

Κάθε φορά που επέστρεφα από την Ευρώπη, διαλυόμουν στην σκέψη ότι με περιμένει και πάλι η Σόφια. Οχι όμως και αυτή τη φορά. Χθες τα μεσάνυχτα, κατεβαίνοντας από την "Μάγια την Μέλισσα" των Βουλγαρικών αερογραμμών και πατώντας το πόδι μου σε βουλγαρικό έδαφος, ένοιωσα μια τρομερή ανακούφιση. Εδώ βλέπεις, οι άνθρωποι, δεν έχουν κανένα ευρώ που απειλείται από τους "διεφθαρμένους Ελληνες". Είναι και οι ίδιοι, στον πάτο της Ευρώπης έτσι κι αλλιώς. Αν ασχοληθούν μαζί μας, θα είναι μόνο για να ανακαλύψουν με ποιές ωραίες τεχνικές φάγαμε όσα φάγαμε. Για να μάθουν και κάτι χρήσιμο.

Θα φτάσουμε στο σπίτι στις τρεις τα ξημερώματα. Θα έρθουμε στο γραφείο στις οκτώ. Και θα δουλέψουμε όπως πάντα, δεκατρείς ώρες. Στα κορίτσια, θα πω ότι η έκθεση πήγε καλά κι ότι πήξαμε στις παραγγελίες. Θα πω κι ότι είμαστε από τις ελάχιστες ανατολικές εταιρείες, που έχουν το προνόμιο να έχουν περίπτερο σε αυτή την έκθεση. Θα πω ακόμα, ότι ένας Βούλγαρος μετανάστης, πέρασε να μας συγχαρεί έκπληκτος, γιατί δεν περίμενε ποτέ να δει εκεί, Βουλγαρική εταιρεία. Θα σπρώξω την τραυματισμένη Ελλάδα, στο βάθος του μυαλού μου και θα την βάλω για ύπνο. Γιατί το μόνο που μπορώ να κάνω για να την σώσω, είναι αυτό που κάνω χρόνια. Να δουλεύω δεκατρείς και δεκαπέντε ώρες, πληρώνοντας την επιλογή μου να ζήσω μακρυά της. Κι αυτή, με τις δικές της επιλογές, να με διώχνει όλο και πιο μακρυά. Τί κι αν εξακολουθεί να με πονάει το τραύμα της?

Ασχετα

2011-10-15T04:06:00.000-07:00

Πριν δεκαπέντε μέρες, μετά από κάτι φωνές, η Νεβένα έβαλε τα κλάμματα πάνω στο φωτοτυπικό. Πράγμα απολύτως ασυνήθιστο. Οχι οι φωνές, αυτές τις έχουμε σε ημερήσια διάταξη. Το να κλαίει η Νεβένα ήταν το ασυνήθιστο. Γιατί η Νεβένα ήταν ανέκαθεν σκύλα στην δουλειά. Δεν λέει πολλά, κάνει περισσότερα από όσα βλέπεις και μιλάει σαν στρατηγός. Προσπάθησα να την κλείσω στην αγκαλιά μου και να την ηρεμήσω, πράγμα κομματάκι δύσκολο. Γιατί εκτός από σκύλα είναι και ογκώδης. Το φαινόμενο εξηγήθηκε προχθές, η Νεβένα είναι έγκυος!!! "Δεν ήταν η κατάλληλη στιγμή" είπε όταν μας το ανακοίνωσε, με το γνωστό στρατηγικό ύφος της. Εννοούσε προφανώς ότι είναι μικρή ακόμα, άσε που έχουμε και τρελλή δουλειά. "Δεν είναι ο κατάλληλος πατέρας" ήθελα να της πω, αλλά δεν μου πέφτει λόγος. Η Ελένα είπε να της δώσει κουράγιο. " Δεν υπάρχουν κατάλληλες στιγμές σε αυτά! Κοίτα κι εμένα! Ετσι έλεγα στην ηλικία σου! Εφτασα τα τριανταοκτώ και έμεινα χωρίς παιδί". Δεν βλέπω βέβαια να τρελλαίνεται από την έλλειψη παιδιού, αλλά έπρεπε κάτι να πει.

Η Ελένα τρελλαίνεται από τον όγκο της δουλειάς, από τις απαιτήσεις όλων και τις δικές της, απέναντι στον εαυτό της. Εχει μάθει απέξω κι ανακατωτά που βρίσκεται το κάθε χωριό της Γαλλίας. Οταν την ρωτάς που είναι ο τάδε πελάτης, απαντάει " Περιοχή 66" και θες να την πλακώσεις στις μπουνιές. Γιατί δεν είμαστε όλοι το γκουγκλ μαπς! Με τόσες πληροφορίες κάθε μέρα, βραχυκυκλώνει συχνά πυκνά αλλά δεν το βάζει κάτω. Εχει και το άλλο καλό. Παραδέχετε πάντα, "Εκανα λάθος". Το πρόβλημα είναι ότι τα λάθη είναι πολλά. Και το μεγαλύτερό της πρόβλημα, είναι ότι μόλις η Νεβένα γεννήσει, θα κλατάρει μόνη της. Προσπαθεί να κρατάει δυνάμεις και πάει για ύπνο στις έντεκα. "Δεν ξέρω τί μου συμβαίνει πια! Ξαπλώνω στις έντεκα και το μυαλό μου αρχίζει να κάνει σχήματα για φορτώσεις! Μέχρι τις τέσσερις είμαι ξύπνια!" μας είπε χθες.

"Μία από τα ίδια!" της απάντησα. Γιατί κι εμένα με παίρνει το ξημέρωμα. Στο μεταξύ χτυπάω κάτι βόλτες στην κουζίνα και μασουλάω ότι βρω μπροστά μου. Κάθε νύχτα όμως. Τρέμω την μέρα που η ζυγαριά μου θα δείξει το αποτέλεσμα. Ακόμα αντιστέκεται, καρφωμένη στο ίδιο βάρος. Προφανώς όλο αυτό το μπάχαλο, έχει εκαταστήσει ένα σκουλικάκι μέσα μου και μου τρώει τα σπέκουλος και τα μαρόν γκλασέ σε χρόνο ντε τε. "Πώς είσαι?" με ρώτησε χθες το βράδυ ο Δημήτρης, ενώ μαγειρεύαμε για τις μικρές. "Μια χαρά! Αν εξαιρέσεις την κωλογρίπη που μας θέρισε, το ότι το στόμα μου είναι γεμάτο άφθες κι ότι έχω περίοδο κάθε δεκαπέντε μέρες πλέον, είμαι μια χαρά!". Αρχισε να γελάει. "Γιατί, με βλέπεις να έχω κάτι??" τον ρώτησα έτοιμη να γελάσω κι εγώ.

Και η ζωή συνεχίζεται. Τουλάχιστον γελάμε ακόμα...

Μάρτζιν

2011-10-01T04:50:00.000-07:00

- Από παιδί μου την έδιναν τα μάρτζιν. Οταν πρωτοάρχισα να γράφω, έκανα τεράστια στρογγυλά γράμματα. Η μόνιμη αγωνία ήταν να χωρέσουν στις ρίγες του τετραδίου, χωρίς να ξεπεράσουν το μάρτζιν.

Αργότερα, απέκτησα αυτά τα μισητά τετράδια της έκθεσης, με τα θεόφαρδα μάρτζιν στο πλάι. Τόσο φαρδιά και λευκά, ιδανικα για να σου τα κοκκινίζει ο καθηγητής. Τα δικά μου, παρέμεναν ολόλευκα. Οι καθηγητές μου δεν χρησιμοποίησαν ποτέ το μάρτζιν, αρκούνταν να κοκκινίζουν το Η στα γραπτά μου. Το μικρό Η, που πεισματικά το έγραφα σαν κεφαλαίο.

Τα τελευταία χρόνια, ο εφιάλτης μου, έχει ξαναγίνει το μάρτζιν. Δεν είναι μόνο δικός μου εφιάλτης, είναι ένα σωρό ατόμων που συναναστρέφομαι. Για παράδειγμα, των πελατών μας. Επί χρόνια οι τύποι, είχαν βρει την χαρά του μάρτζιν, στην Κίνα. Αγόραζαν τόσο φτηνά, ώστε όσο φτηνά κι αν πούλαγαν, το μάρτζιν τους παρέμενε μέσα στην τρελλή χαρά. Και μαζί με το μάρτζιν τους και αυτοί. Για να χτυπήσουν τον γείτονα-ανταγωνιστή, κατέβαζαν που και που το μάρτζιν, ό,τι γούσταραν έκαναν. Και μετά το κατέβαζε ο γείτονας και άντε από την αρχή. Είχαν πολύ για φάγωμα.

Εχει ο καιρός γυρίσματα όμως. Η Κίνα ακρίβυνε, το δολλάριο πήρε αναβολικά, οι πιστοληπτικές ικανότητες έπιασαν πάτο. Οι πελάτες μου (και όχι μόνο οι"μου", υποθέτω), ανακάλυψαν ότι δεν έχουν την δυνατότητα αλλά ούτε και την διάθεση να γεμίζουν αποθήκες με είδη που ίσως πουληθούν σε επτά μήνες, ούτε να τα προπληρώνουν τρεις με τέσσερις μήνες πριν τα πουλήσουν. Κοτσάρισαν λοιπόν στην μεταστροφή τους και λίγη σάλτσα ευρωπαϊκής συνείδησης, ήτοι "πρέπει να στηρίξουμε την Ευρωπαϊκή παραγωγή σε τόσο δύσκολες για την Ευρώπη μας εποχές" και βουά λα. Ξέχασαν ενδεχομένως βέβαια, ότι ο πελάτης τους, τόσα χρόνια είχε μάθει στις χαμηλές τιμές. Κι ότι ένεκα της κρίσης, θα ζητάει ακόμα χαμηλότερες.

Το ότι έπεσαν σαν λυσσασμένοι στις αγορές εντός Ευρώπης, έριξε λυσσαλέα και το μάρτζιν τους. Κι αυτό είναι κάτι που δεν μπορούν να χωνέψουν. Ετσι ακούς το κουλό "μα στην Κίνα είναι φτηνότερο", πολύ πιο συχνά από ότι όταν αγόραζαν από την Κίνα. Δεν μπορείς να τους πεις κατάμουτρα "άντε μαλάκα μου και πάρτο από την Κίνα τότε! Τί μου ζαλίζεις τον έρωτα?". Τους αναλύεις απλά, αυτά που ήδη ξέρουν και προφανώς θεωρούν ότι εσύ δεν τα γνωρίζεις κάν. Κι επειδή πάντα, υπάρχουν και εντός Ευρώπης, εργοστάσια που λειτουργούν σαν Κινέζικα, αρχίζεις να παίζεις κι εσύ με το μάρτζιν σου.

Κι έρχεται μια ωραία στιγμή, που βλέπεις ότι δουλεύεις είκοσι ώρες τη μέρα, επτά μέρες την εβδομάδα και το μάρτζιν σου είναι οριακότατο. Αλλά ξέρεις, πως αν δεν συνεχίσεις στον ίδιο ρυθμό, θα το κάνει κάποιος άλλος κι εσύ θα πας περίπατο. Γιατί πάντα θα υπάρχουν κάποιοι που θα κοκκινίζουν το μάρτζιν τους , δεν γράφουν όλοι το μικρό Η σαν κεφαλαίο!

-Οταν πριν ενάμιση μήνα, ένας μεγάλος πελάτης μου παραπονέθηκε ότι δεν είναι δυνατόν να του πουλάω, ενώ πουλάω και σε σούπερ μάρκετ, με το ζόρι δεν έβαλα τα γέλια. Παρόλα αυτά, προσποιήθηκα ότι τρόμαξα με την απειλή του, πήρα το πρώτο αεροπλάνο και βρέθηκα εκεί. "Ξέρεις ότι πουλάνε κρέατα και τυριά, μαζί με τους καναπέδες σου?" με ρώτησε οργισμένος. Δεν θέλησα να του πω, ότι είχα νοιώσει απίστευτη ικανοποίηση, βλέποντας σε ένα διαφημιστικό της εν λόγω αλυσίδας, τον καναπέ μου οπισθόφυλλο σε ένα οκτασέλιδο γεμάτο σαλάμια, σαμπάνιες και πατέ. Ηταν το μοναδικό έπιπλο σε οκτώ σελίδες ντελικατέσεν!

Ηξερα ότι ο τύπος, δεν είχε εναλλακτικές. Θα αγόραζε και πάλι από εμάς. Κι εγώ όμως, δεν είχα εναλλακτικές. Επρεπε να εξακολουθώ να κανιβαλίζω τα καναπεδάκια μου, βάζοντας τα να ποζάρουν ανάμεσα στα σαλάμια. Γιατί η αλυσίδα παίζοντας με μηδενικό μάρτζιν, κάνει τρελλούς τζίρους. Ενώ ο Πωλ, αναπολεί ακόμα τα μάρτζιν που του έφερνε η Κίνα.

-"Δεν υπάρχει πια αγάπη για το έπιπλο", είπε πρόσφατα ένας γνωστός. "Βλέπεις έναν καναπέ και αρχίζεις να υπολογίζεις τα υλικά και την τιμή του". Στην αρχή σοκαρίστηκα, θα ορκιζόμουν πως αγαπώ τα έπιπλα. Στην συνέχεια, προσπάθησα να θυμηθώ πότε μου άρεσε για τελευταία φορά καναπές. Πότε είπα ¨αυτόν θα τον ήθελα δικό μου"? Δεν μπόρεσα να θυμηθώ, άρα πάνε χρόνια από εκείνη την φορά. Τον καναπέ πλέον, τον βλέπω με το μάτι του πελάτη που θα τον αγοράσει. Και ο δικός μας τελικός πελάτης, ερωτεύεται έναν καναπέ για την τιμή του και μόνο. Γιατί το δικό του, προσωπικό μάρτζιν, είναι ήδη πιο κόκκινο κι από Ινδιάνο.

-Παρότι εξακολουθούμε να αποκαλούμαστε "εργοστάσιο", η κατασκευή ενός καναπέ, παραμένει εντελώς χειρονακτική εργασία. Μπορεί τα ξύλα και το αφρολέξ για τα μαξιλάρια να τα κόβουν μηχανές, αλλά τα καλύμματα ράβονται από γαζώτριες, το μοντάρισμα των σκελετών γίνεται από ξυλουργούς, τα μαξιλάρια γεμίζονται με τα χέρια, η ταπετσαρία είναι πάντα χειροποίητη. Μου προκαλεί δέος η γνώση, ότι κάθε ένας από τους εκατοντάδες καναπέδες που περνάνε κάθε μέρα την ράμπα μας και ταξιδεύουν χιλιάδες χιλιόμετρα, έχει την δική του ταυτότητα. Εχω δει πολλές φορές ονόματα ή μηνύματα, γραμμένα στα κυριλικά, πάνω στα μαξιλάρια ή τους σκελετούς. Οι εργάτες μας προφανώς, νοιώθουν ότι γράφοντάς τα, ένα μέρος του εαυτού τους, θα ταξιδέψει σε μια χώρα που δεν ξέρουν. Μήνυμα σε μπουκάλι, ένα πράγμα, μόνο που το μπουκάλι είναι το κουφάρι ενός καναπέ.

Αναρωτιέμαι συχνά, αν κάποιος από όσους αγοράζουν έναν καναπέ από εμάς, τον έχει ποτέ διαλύσει για να δει τί κρύβεται μέσα του. Αν έχει διαβάσει ποτέ το όνομα του Ζόρο, γραμμένο στον σκελετό. Μόνη μου απαντάω, επίσης συχνά, πως πιθανότατα δεν το έχει κάνει κανένας. Και γιατί να το κάνει δηλαδή? Τότε γιατί οι εργάτες επιμένουν να γράφουν τα μηνύματά τους, αφού ποτέ δεν θα διαβαστούν? Γιατί είναι ίσως, ένας από τους τρόπους που τους δίνεται να μην στριμώξουν την καταγραφή της ζωής τους στα ριγωτά τετράδια, αλλά να μουτζουρώσουν και το μάρτζιν....

Ουάτ δε φακ?

2011-09-16T06:09:00.000-07:00

Πόση διαφορά έχουν τα 150 από τα 127 γραμμάρια? (τόσο τεράστια, που θα την καταλάβει ο ποπός της Φατιμά με την πρώτη!)

Πόση διαφορά έχουν τα 249 από τα 230 εκατοστά? (τόσο τεράστια που θα την καταλάβει το μάτι της Φατιμά με την πρώτη!)

Τί παθαίνεις όταν εκατό κιλά αφρολέξ πέφτουν στο πόδι σου? (Λες, ευτυχώς που δεν έπεσαν στο κεφάλι σου και διόλου δεν σε ενοχλεί ο σπασμένος αστράγαλος. Γιατί πολύ απλά, δεν σε λένε Φατιμά να κυνηγάς εκατοστά και γραμμάρια! Καλή τύχη Παστόκ).

Ουάτ δε φακ, αυτή η εβδομάδα!

Το κερασάκι? Ξελαρυγγιαστήκαμε στα "Κρέμααααα, Κρεμααααά", επί μισή ώρα το πρωί. Βλέπεις ο φύλακας που υποτίθεται ότι μας φυλάει όλους, δεν κατάλαβε ότι του άρπαξαν την Κρέμα!

Ουάτ δε φακ! Δόξα τω Θεώ που την άλλη εβδομάδα έχουμε αργία και θα διακόψουμε για λίγο το φακ. Το μόνο που με απασχολεί, είναι ποιός θα φυλάξει την Κρέμα!

Να μας ζήσει!

2011-09-07T08:17:00.001-07:00

Η πρώτη ήρθε κατά τύχη. Τα χρόνια πέρασαν και ξεχάσαμε τα ξενύχτια, τους γιατρούς όταν ήταν μωρό, τις αγωνίες μας όταν το έσκαγε χωρίς να την πάρουμε πρέφα. Ξεχάσαμε και τον πόνο, όταν πέρασε ένα μήνα στο νοσοκομείο, με το ποδαράκι της στον γύψο. Είναι πλέον τόσο ανεξάρτητη που έρχεται τα βράδυα στο σπίτι, μόνο για να φάει και να κοιμηθεί. Με το ζόρι μας δίνει σημασία.

Ανακαλύψαμε λοιπόν, ότι θέλουμε μια δεύτερη "κόρη". Να κολλάει πάνω μας με λαχτάρα, να τρελλαίνεται όταν μας βλέπει, να την ταίζουμε με μικρές μπουκίτσες, να της μαθαίνουμε πράγματα. Να λιώνουμε, βλεποντάς την να μεγαλώνει. Η δεύτερη λοιπόν, ήρθε κατ' επιλογή.

Κι έτσι επιστρέψαμε στα ξενύχτια, στα "όχι!" και τα "μή!", στις ζημιές εκεί που δεν το περιμένεις.

Το παράδοξο? Η μεγάλη είναι τόσο υποδειγματική μαζί της , που νοιώθουμε περήφανοι. Η δε μικρή - και το όνομα αυτής, Κρέμα- κάνει τα πάντα για να της μοιάσει. Ηδη την αγαπάει πιο πολύ από ότι εμάς (με μια δόση φόβου βεβαίως).

Ορίστε λοιπόν τα κορίτσια μας !

Καλό χειμώνα.

2011-08-04T04:20:00.000-07:00

Ολουντενίζ , Φετιέ (Μάκρη). Η προτελευταία στάση....

μιας υπέροχης διαδρομής.

ΥΓ : Ηταν η πρώτη φορά μετά από καιρό, που τόσοι άνθρωποι ενθουσιάζονταν στο άκουσμα ότι είμαστε Ελληνες.
(Για τον χάρτη, ας είναι καλά το www.viamichelin.com).

Κόκκινα αυτοκόλλητα

2011-06-21T05:11:00.000-07:00

Ο δικός μας (ο πρωθυπουργός ντεεε), εδώ και μια εβδομάδα τρώγεται να "μην γίνουμε σαν την Ελλάδα". Οπου σταθεί κι όπου βρεθεί, κατεβάζει ιδέες. Την τελευταία, μου την ανακοίνωσε η Πέτια σήμερα το πρωί, με τον καφέ.

-Ξέρεις έχουμε ένα πρόβλημα, αλλά δεν ήθελα να στο πω χθες που ταξίδευες!

- Πες το , κάθομαι!

- Το κράτος δεν έχει λεφτά και θα εφαρμόσει τις προκαταβολές φόρων. Οπότε το ΦΠΑ που θα μας επέστρεφαν τον Ιούλη, ξέχασέ το.

- Τί λες παιδί μου? Ολο το ΦΠΑ?

- Ναι όλο. Αν έχουμε λιγότερα κέρδη, θα μας τα γυρίσουν πίσω, του χρόνου.

- Να τα φάει σε γιατρούς! Τον ψήφισες αν θυμάμαι καλά! Κι αν δηλαδή δεν πληρώσουμε, τί θα μας κάνει?

- Μα δεν θα μας ρωτήσει, θα τα πάρει από το ΦΠΑ μας. Ασε που αν από κάποιον, δεν έχει τί να πάρει, θα κολλήσει αυτοκόλλητα!

- Αυτοκόλλητα?

- Ναι , κόκκινα. Που δεν αφαιρούνται.

- Ρε Πέτια πας καλά? Τί αυτοκόλλητα και μαλακίες κόκκινες, μου λες?

- Αν χρωστάει μια εταιρεία ή ένα φυσικό πρόσωπο, πάνω σε κινητά και ακίνητα που θα τους ανήκουν, η εφορία θα κολλάει κόκκινα αυτοκόλλητα. Για να βλέπει ο κόσμος ότι χρωστάνε στο Δημόσιο!

- Σαν τον Χίτλερ με τους Εβραίους, δηλαδή ένα πράμα?

- Πες το κι έτσι.

Δεν ήξερα αν πρέπει να γελάσω ή να κλάψω. Αυτή η ιδέα με τα αυτοκόλλητα, πρέπει να είναι παγκόσμια πρωτοτυπία. Οπως και να έχει, μέχρι σήμερα δεν είχα σκεφτεί ποτέ να καθυστερήσω την παραμικρή πληρωμή στο κράτος. Λεω άλλωστε πάντα και σε Βούλγαρους, ότι αν δεν πληρώνουμε ό,τι πρέπει, δεν θα υπάρχει ανάπτυξη. Αλλά αυτό με τα κόκκινα αυτοκόλλητα, μου δημιούργησε την εντύπωση ότι οδεύουμε προς την παράνοια. Και ξέρω καλά, ότι υπάρχουν εταιρείες που ψυχορραγούν και δεν θα αντέξουν την νέα μόδα. Οπότε μαλακίες ανάπτυξη θα έχουμε.

Οσο κι αν θα μου άρεσε ένα κόκκινο αυτοκόλλητο (πάει ασορτί και με το σήμα της εταιρείας), δεν θα ήθελα να το δω κολλημένο πουθενά. Αλλά μιας και ο μέγιστος, αποφάσισε να παίξει με τα χρώματα, λέω να εφαρμόσω την ιδέα που μου έχει κολλήσει τις τελευταίες δέκα μέρες! Να αλλάξω υπηκοότητα, για να μπορώ να τον μαυρίζω με την άνεσή μου!

(Από σήμερα, σταματάω να λέω "πoύτσες μπλε"! Πλέον είναι "πoύτσες κόκκινες"!)

Ημέρα Εθνικού Πένθους για την Βουλγαρία

2011-06-15T08:56:00.000-07:00

Δεν θα ανέβουν οι μισθοί και οι συντάξεις. Κι ας έχουν μπει σε ιγκλού εδώ και δυό χρόνια.

Γιατί φτιάχνουμε ... δρόμους!

Μόνο που δεν προβλέψαμε, πως οι νέοι μας δρόμοι δεν θα διευκολύνουν κανένα από τα παλιά μας Λάντα.

Επιπροσθέτως, κάποιοι από τους υπηκόους μας δεν έχουν, ούτε Λάντα.

Και θα μπαίνουν σε λεωφορεία - ερείπια για να πάνε στην θάλασσα. Εκεί έχει δουλειά, τα καλοκαίρια. Τα παλιά λεωφορεία, έχουν χαμηλότερο ναύλο. Ειδικά όταν ανήκουν σε φαληρισμένες εταιρείες ,με κεφάλαιο 5 ευρώ. Και κάποιος που πληρώνεται εκατό ευρώ το μήνα, διατηρεί το δικαίωμά του να δει για λίγο την θάλασσα. 'Η να πάει εκεί για δουλειά. Με όσο το δυνατόν μικρότερο κόστος.

Ενα - ένα, θα μου πεις. Προέχει να φτιάξουμε τους δρόμους και μετά θα δούμε τί θα κάνουμε με τους απατεώνες. Ασε που θέλαμε να προσελκύσουμε ξένες επενδύσεις. Κι αυτό το μισό ευρώ για κεφάλαιο, πολύ βόλεψε.

Κι άλλωστε η μόστρα μας είναι οι δρόμοι. Να περνάει ο ξένος με το τζιπ του και να χαίρεται ταξίδι. Δεν μας νοιάζουν οι φτωχοδιάβολοι, που ταξιδεύουν με παλιά λεωφορεία. Και στην θάλασσα ακόμα, τους κρύβουμε δέκα - δέκα σε ανήλιαγα δωμάτια. Μόλις τελειώνει η βάρδιά τους, δεν φαίνονται πουθενά.

Αν δεν χάνονταν οκτώ ψυχές, κανένας δεν θα έψαχνε αν η εταιρεία είναι φαληρισμένη, αν το λεωφορείο ήταν ερείπιο, αν οι τεχνικοί έλεγχοι ήταν μαϊμού. Και μην μου πεις πως δεν ήταν. Με εικοσιπέντε ευρώ στον ελεγκτή, περνάς από τεχνικό έλεγχο και γάιδαρο. Το μόνο που μπορούμε να κάνουμε, είναι να κυρήξουμε μια μέρα πένθους και να τελειώνουμε. Να ανοίξει κι ο δρόμος που αναγκαστήκαμε να τον κλείσουμε, γαμώ το κωλοατύχημα.

Δεν ξέρω πώς τα καταφέραμε. Η Οχρίδα, το Γιάμπολ και σήμερα η Θράκια. Τρία χρόνια, τρεις ημέρες πένθους. Τουλάχιστον αυτές τις αυξήσαμε, μεγάλε. Και τώρα, ας γυρίσουμε όλοι στην δουλειά μας, γιατί - είπαμε- δουλεύεις μόνος σου.

Αντίο

2011-05-25T02:39:00.000-07:00

Αχ ρε Τζόννυ!

Δεν προλάβαμε ούτε στο Αμστερνταμ, ούτε στο Αιβαλί να πάμε μαζί.

Στο επόμενο μπανκέτι ο "Μπαρμπα Γιάννης" σου ανήκει.

Δικαιωματικά πιά.

Και θα σε θυμόμαστε που το χόρευες.

Γιατί κάτι μου λέει, πως εκείνος ο χορός, ήταν ό,τι πιο ξένοιαστο έζησες τα τελευταία χρόνια.

Ολα τα άλλα ξέβαψαν σε μια ρόζ μπλούζα, γαμώτο.

Με συγχωρείς που δεν είμαι εκεί σήμερα, το ξέρω. Γιατί ήμουν πάντα εκεί, όταν ήθελες κάπου να μιλήσεις. Και γιατί ήρθε ο "Μητσάκος" σου.

Αγελάδα

2011-05-09T04:09:00.000-07:00

- Θα ήθελα να είμαι αγελάδα!

- Αγελάδα στην Ολλανδία?

- Ναι, κοιτάξτε! Χαλαρές, αραγμένες στο γρασίδι, λιάζονται.

- Μήπως θα ήθελες να είσαι αγελάδα στην Ινδία? Είσαι σίγουρη για την Ολλανδία?

- Θέλω να είμαι αγελάδα!

- Ξέρεις πόσα θα έχανες ε? Κι ας ήσουν στην Ολλανδία. Εχεις δει αγελάδα να καπνίζει?

- ......

- Οχι πες μου! Εχεις δει?

- Ναι!

- Ποιά?

- Την Λα βας κυ ρί. Τόσα χρόνια χαχανίζει. Αρα?

- Ναι , αλλά και πάλι δεν θα μπορούσες να ταξιδέψεις...

- Και θα ήσουν και χοντρή!

- Μα καλά! Δεν έχετε δει την Λα Βας Κυ Ρι λάιτ?????

- ????????????

- Εχει κάνει δίαιτα και είναι κορμάρα τώρα!

Ατιτλο.

2011-05-03T09:50:00.001-07:00

Η Πολυάννα, λείπει σε ταξίδι για δουλειές.....

Υ.Γ.1.Αν την βρει κανείς - σε μένα δεν απαντάει- , να της πει να τσακιστεί να γυρίσει πίσω!!!!!
Υ.Γ.2. Κοίτα που ο Κοστουρίτσα παραμένει διαχρονικός.

Οσάμα και Αυσιέν

2011-05-02T02:39:00.000-07:00

Πριν από χρόνια, σε ένα παιχνιδάδικο της Πόλης, αγόρασα την Αυσιέν. Μια ευτραφή, κατάμαυρη κουκλίτσα. Θες γιατί πάντα ονειρευόμουν ένα κοριτσάκι, θες γιατί όταν κόλλησε στο μυαλό μου η σκέψη της υιοθεσίας ονειρευόμουν νεγράκια ή τσιγγανάκια, η Αυσιέν λειτούργησε και λειτουργεί όλα αυτά τα χρόνια σαν υποκατάστατο.

Τα βράδυα μιμούμαι την φωνή της στον Δημήτρη και λέω ό,τι τρελλό και παλαβό μου κατεβαίνει. Μέχρι και μπλογκ της άνοιξα κάποια στιγμή, να λέει τα τρελλά της ον λάιν. Τόσα χρόνια έχει εμπλουτιστεί τόσο πολύ η ιστορία της, που κάποιες φορές ξεφεύγουμε και αναφερόμαστε σε αυτή, σαν να είναι υπαρκτό πρόσωπο. Της φορτώνουμε και κανένα στραβό που και που, διότι ως γνωστόν είναι διαβολεμένα έξυπνη και πανούργα.

Σήμερα το πρωί, διάβασα ότι πέθανε ο Οσάμα Μπιν Λάντεν. Ενοιωσα μια βαθιά θλίψη...

Ο Δημήτρης ρώτησε γιατί.

- Νοιώθω σαν να πέθανε η Αυσιέν, απάντησα.

- Η Αυσιέν?

- Ηταν τόσο υπαρκτός όσο και η Αυσιέν, ξέρεις....

Οπως θα έλεγε ο Καβάφης, "Και τώρα τί θα γένουμε χωρίς Οσάμα Μπιν Λάντεν;

Ο άνθρωπος αυτός ήτο μια κάποια λύσις".

Η εκδίκηση της γυφτιάς :Ρ

2011-04-12T06:34:00.000-07:00

Είμαι στο προαύλιο και καντηλιάζω τον Μάριο. Εχει βάλει σε μια δερμάτινη πολυθρόνα κάτι απαίσια πόδια, βαμμένα με μια αισχρή μπογιά!

- Μα μου είπες μεταλλικά!

- Σου είπα χρωμίου! Μα είναι μπογιά αυτή? Σε γύφτο τα έφτιαξες?

- Δεν βρήκα άλλη!

Πλησιάζω με ταχείς ρυθμούς το εγκεφαλικό και αρχίζω να ουρλιάζω...

- Μα δεν βλέπεις ότι είναι ΓΥΦΤΙΑ?????

Δεν απαντά και το επαναλαμβάνω δυνατότερα,

- Είναι ΓΥΦΤΙΑ, σου λέω!!!

Βλέπω να πλησιάζουν, ένας ένας οι τσιγγάνοι εργάτες του Ασέν, που μας τσιμεντάρει το προαύλιο.

- Ουχ, άκουσαν το γυφτιά και θίχτηκαν! Θα σε φάω! λέω μέσα από τα δόντια μου στον τρελλοιταλό.

Με έχουν πλησιάσει όλοι και ακούω από τον "αρχηγό" τους.

- Ορίστε σέφκα, μας φωνάξατε?

Μπόζιε, μπόζιε!

Πόσο κάνει αυτό το τετράδιο?

2011-03-21T05:30:00.001-07:00

- Μπαμπά, πόσο κάνει αυτό το τετράδιο?

Η φωνούλα είναι παιδική, διστακτική. Γυρίζω να δω. Ενας αδύνατος μικρούλης, όχι πάνω από επτά - οκτώ, με έξυπνη φατσούλα, σχετικά καλοντυμένος. Δεν είναι όμορφος, μπορείς να τον πείς ασχημούλη. Δίπλα του, ένα ακόμα μικρότερο κοριτσάκι. Η αδελφούλα του προφανώς.

- Μπαμπά, πόσο κάνει αυτό το τετράδιο?

Εξακολουθεί να ρωτάει διστακτικά, περιμένοντας απάντηση. Η φωνή του δεν έχει ανέβει ούτε ένα τόνο. Κοιτάζω τον πατέρα. Απροσδιορίστου ηλικίας, κρατάει την μικρή από το χέρι. Δεν τον λες φτωχό, αλλά δεν είναι και λεφτάς. Στην Βουλγαρία, είναι πολύ απλό να ξεχωρίζεις με ένα βλέμμα τον φτωχό και τον πλούσιο. Δεν χρειάζεται να τους κοιτάξεις πάνω από μισό λεπτό.

- Μπαμπά, πόσο κάνει αυτό το τετράδιο? για τρίτη φορά η ερώτηση.

Εχω σταθεί σαν στήλη άλατος μπροστά στο ράφι, δεν κάνω βήμα, θέλω να βάλω τα κλάμματα. Ο μικρός σίγουρα ξέρει να διαβάζει νούμερα, μπορεί να δει την τιμή μόνος του. Αρα η ερώτησή του, είναι ένας έμμεσος τρόπος να δείξει στον μπαμπά του ότι θέλει αυτό το τετράδιο. Ο πατέρας, ή δεν τον ακούει, ή προσποιείται ότι δεν τον ακούει, για τους δικούς τους λόγους. Δεν έχω δει καν ποιό τετράδιο θέλει ο μικρός.

- Μπαμπά, πόσο κάνει αυτό το τετράδιο? τέταρτη φορά, ίδιες λέξεις, ίδιος τόνος. Ούτε ίχνος παιδικού εκνευρισμού, επειδή δεν λαμβάνει απάντηση.

Μου έρχεται να του κάνω δώρο το τετράδιο. Μόνο και μόνο για να μην ξανακούσω την ερώτηση. Καταπίνω την έντονη επιθυμία μου να κλάψω γοερά, μπροστά σε ένα ράφι με τετράδια. Είναι χαζό αυτό που μου συμβαίνει. Μην πω βλακώδες. Ο μπαμπάς του δεν είναι κουτός, αν ήθελε τετράδιο θα του το αγόραζε. Πολύ ορθά, αγοράζει μόνο ότι χρειάζονται και δεν υποκύπτει στην έμμεση απαίτηση του μικρού. Τα ξέρω όλα αυτά, κάπως έτσι με μεγάλωσαν οι δικοί μου γονείς και τους ευγνωμωνώ γι' αυτό. Βέβαια εγώ, δεν θα ρωτούσα ποτέ " πόσο κάνει το τετράδιο" , γιατί πολύ απλά ήξερα πως θα το αγοράσω μόνο όταν το χρειαστώ πραγματικά. Κοινώς, δεν έπιαναν ποτέ τέτοιες έμμεσες ερωτήσεις, στην περίπτωσή μου.

- Μπαμπά, πόσο κάνει αυτό το τετράδιο?

Ξεκολλάω από το ράφι και προχωράω γρήγορα. Αν το ακούσω άλλη μια φορά, θα κλάψω. Δεν μπορώ να το ακούσω πάλι. Είναι σαν να μου σκάβει την ψυχή η ερώτηση. Ξαφνικά γίνομαι κι εγώ επτά, μπαίνω "στα παπούτσια" του μικρούλη και ξέρω ότι θα του πάρει ώρες να ξεχάσει το τετράδιο. Ισως το ονειρευτεί κιόλας. Θυμάμαι (όπως πάντα σε τέτοιες περιπτώσεις), το κουβαδάκι και τα φτυαράκια της παραλίας, που πάντα ονειρευόμουν. Πού ποτέ δεν απέκτησα. Γιατί ποτέ δεν ζήτησα, ενδεχομένως.

Τους ξαναπετυχαίνω στο ταμείο. Η μικρούλα κρατάει μια τσάντα με ό,τι αγόρασαν. Ο μπαμπάς την ακολουθεί και ο μικρούλης έχει πάψει πια να ρωτάει, πόσο κάνει το τετράδιο. Περπατά πίσω από τον πατέρα του, χωρίς να μιλάει. Είναι εμφανές ότι δεν απαντήθηκε η ερώτησή του.

(Πότε θα πάψουν να με πονούν οι παιδικές ανεκπλήρωτες επιθυμίες???)

Το σπασμένο παράθυρο

2011-03-15T03:15:00.000-07:00

Ενα παιδί έντεκα χρονών, πετάει μια πέτρα και σπάει το παράθυρο του σχολείου.

Οι δάσκαλοι καλούν τους γονείς.

Οχι για να συζητήσουν μαζί τους το πρόβλημα.

Οχι, για να δουν τί οδηγεί το παιδί σε αυτή την συμπεριφορά.

Οχι, για να προτείνουν το πως θα βοηθηθεί το παιδί.

Τους καλούν για να ζητήσουν 50 λέβα.

Τόσο κοστίζει το παράθυρο. Το παιδί τους το έσπασε. Πρέπει να το πληρώσουν.

Το παιδί θα ξανασπάσει παράθυρα.

Θα το ξανασκάσει από το σχολείο.

Οι γονείς θα το ρωτάνε κάθε μέρα τί φταίει.

Θα δίνουν για κάθε παράθυρο το ένα πέμπτο του μισθού τους.

Το παιδί, δεν θα απαντάει.

Γιατί δεν ξέρει τί του φταίει.

Αν ήξερε, δεν θα το έκανε. Σωστά?

Κάποιες φορές, η καθημερινότητα αυτής της χώρας, με πονάει σαν μαχαιριά...

Για γέλια (μην σου πω και για κλάμματα!)

2011-03-11T08:52:00.000-08:00

Νέος πελάτης, επιμένει ότι θέλει όλη η μεταξύ μας επικοινωνία να γίνεται με φαξ. (Πάλι καλά που δεν ζήτησε και τέλεξ!). Εξηγούμε ότι όλη μας η επικοινωνία, με όλους τους πελάτες, γίνεται μόνο ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΑ. Γιες, έχει μέηλ ο εν λόγω πελάτης, αλλά από το πραγματικά πολυπληθές προσωπικό του, δεν το χρησιμοποιεί κανένας! Το έχει μάλλον για μόστρα. Εξηγούμε επίσης, ότι προς αποφυγή λαθών, θα πρέπει οι παραγγελίες να μην είναι χειρόγραφες.

Προχθές τηλεφωνεί μία υπάλληλός του, τον Δημήτρη.

- Το φάξ το λάβατε????

- Οχι!

- Μα το στείλαμε!

- Σας είπα ότι πρέπει να στέλνετε μέηλ. Τέλος πάντων, ξαναστείλτε το.

Παίρνουμε το πολυπόθητο φαξ. Μια παραγγελία κακογραμμένη στα ελληνικά, με σχεδιάκια πάνω (λες και είμαστε κρετίνοι και πρέπει να μας σχεδιάσει τον καναπέ για να καταλάβουμε τί θέλει!). Οσο, για την ημερομηνία παράδσης , βλέπουμε το απίθανο " ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΣΕ ΜΕΝΑ ΠΡΙΝ ΤΗΝ .....". Δεν είμαι σίγουρη ότι θα είναι "σε σένα", αλλά κάπου θα είναι, δεν το συζητώ!

Πιστεύω ότι ο Σάσο μας, πήρε το φαξ, δεν το θεώρησε σημαντικό και το πέταξε ή δεν ξέρω κι εγώ τί το έκανε.

Οπότε ο Δημήτρης, έξαλλος πλέον και ξεχνώντας τις ευγένειες, τηλεφωνεί την κοπελίτσα και της λέει ότι δεν πρόκειται να αποδεχτεί ξανά παραγγελία με φαξ.

- Ζούμε στο 2011, όταν επιστρέψουμε στο 1991, μπορείς να τις στέλνεις με φαξ!

Αργά το απόγευμα, παίρνω από τον Δημήτρη ένα μέηλ. Το "LOL" στο θέμα, με προϊδέαζει για ανέκδοτο. Ανοίγω το συνημμένο. Και αρχίζω να γελάω ΜΕΧΡΙ ΔΑΚΡΥΩΝ.

Νέα παραγγελία, πάλι χειρόγραφη (το word είναι προφανώς unknown word για δαύτους) , πάλι με σχεδιάκια, ΣΚΑΝΑΡΙΣΤΗΚΕ και στάλθηκε με μέηλ! Οπως και να το κάνεις, σημειώσαμε πρόοδο!

Μαυροθαλασσίτικο ανέκδοτο με τα όλα του. Ο Τεμέλ κι ο Γιωρίκας να δημιουργούσαν μαζί, τέτοιο ανέκδοτο δεν έφτιαχναν!

Οι άνθρωποι και τα νούμερα.

2011-02-25T04:04:00.000-08:00

Είμαι θυμωμένη. Πολύ. Εδώ και μήνες βλέπω τους πάντες να αλληλοσπαράζονται για λόγους γελοίους και ασήμαντους. Βλέπω ανθρώπους να συμπεριφέρονται σαν κτήνη, χωρίς να υπάρχει λόγος. Ελέω κρίσης, βγήκαν οι ανθρωποφάγοι από μέσα μας κι όποιον πάρει ο χάρος. Ελεγα να μην δώσω σημασία. Ισως γιατί κατ' εμέ, η προσωπική κρίση δεν θα λύσει καμία οικονομική. Είπα λοιπόν να παρατηρώ και να μην σχολιάζω. Μέχρι σήμερα. Που δέχθηκα ένα χαστούκι.

Τον Κ. τον πρωτογνώρισα πριν από τρία χρόνια περίπου. Ρουμάνος, πωλητής σε πολυεθνική. Ηρθε να μας πουλήσει υλικά. Ηταν ένα τόσο ενθουσιώδες παιδί, με τόση μανία να πουλήσει, που σε κούραζε. Παζαρέψαμε όπως συνηθίζεται, έκανε ένα βήμα ο ένας, ένα ο άλλος, άκρη δεν βγάλαμε. Επειδή ήταν πιτσιρικάς και καινούργιος, τον άφησα να πιστεύει ότι ίσως και να δουλέψουμε μαζί. Εάν και εφόσον. Γιατί να του χαλάσεις το όνειρο με την πρώτη?

Επί δύο χρόνια, κάθε δυό - τρεις μήνες με έπαιρνε τηλέφωνο. Ηταν στην περιοχή μας, να περάσει για μια "καλημέρα"? Πόσες φορές πνιγμένη στην δουλειά, βλαστήμησα την "καλημέρα" του, ούτε που θυμάμαι! Ερχόταν πάντα ευγενικός, τυπικός, συγκεντρωμένος στην δουλειά του και κάνοντας κάθε φορά ένα βήμα παραπάνω. Εγώ, κολλημένη στο πρώτο βήμα της αρχής. Δεν τον τρόμαξαν οι πόρτες που του έκλεινα κάθε φορά. Συνέχιζε να προχωράει προς την πλευρά μου. Ο Δημήτρης, παρότι δεν μιλούσε μαζί του, είχε ήδη πειστεί ότι μπορούμε να συνεργαστούμε. Επέμενε να κάνω κι εγώ ένα βήμα παρακάτω. Δεν χρειάστηκε να το κάνω τελικά. Γιατί μετά από δύο χρόνια πηγαινε-έλα και τηλέφωνα, ο Κ. είχε κάνει όλη την διαδρομή με επιτυχία (έστω και βήμα-βήμα) και ήρθε μπροστά μου με μια προσφορά, που μόνο τρελλός ή μιζαδόρος, θα μπορούσε να αρνηθεί.

Και αρχίσαμε να δουλεύουμε. Οφείλω να παραδεχτώ ότι μπουχτισμένη από τις "καλημέρες" του τόσο καιρό, τον πάσσαρα στον Δημήτρη. Παρακολουθούσα το πως συνεργάζονταν και τους χαιρόμουν. Η σχέση τους, ήταν σχέση συναδέλφων, όχι πελάτη- προμηθευτή. Ο Κ. με το κινητό αγκαλια, να σου λύσει το πρόβλημα ακόμα και τα μεσάνυχτα. Και το πρωί να τηλεφωνήσει, να ρωτήσει εάν χρειάζεσαι κάτι άλλο.

Το περασμένο φθινόπωρο ήρθε για την καθιερωμένη επίσκεψη, μαζί με την κοπέλλα του. Θα έμεναν το βράδυ στην περιοχή μας και αποφασίσαμε να βγούμε μαζί για φαγητό. Στο τραπέζι έπεσαν και τα τελευταία "επαγγελματικά" τείχη και ο Κ. μας είπε την ιστορία του. Παιδί πολυμελούς οικογένειας, με έναν πατέρα που αφού έσπειρε πέντε παιδιά, πήρε τα μάτια του κι έφυγε, χωρίς να τον ξαναδεί κανένα τους. Δεν νομίζω να τον έψαξαν κιόλας. Η μάνα που δούλευε σε δυό και τρεις δουλειές για να μεγαλώσει τα παιδιά. Ο Κ. σπούδασε δουλεύοντας και μετά βρήκε δουλειά στην πολυεθνική που λέγαμε. Κατάφερε να νοικιάσει δικό του διαμέρισμα, να αγοράσει αυτοκίνητο και να γνωρίσει την Χ. που τον κοίταζε όλο το βράδυ στα μάτια. Τον Ιούνη θα γίνει ο γάμος τους. Κουμπάρος θα ήταν ο προϊστάμενός του ο Α.

Μιλούσε με πάθος για την δουλειά του, ήταν η καταξίωσή του μετά από τόσες δυσκολίες. Και εξηγούσε πόσο του στάθηκε ο Α., πόσο τον πίστεψε, πόσα του δίδαξε. "Αυτόν θεωρώ πατέρα μου" μας είπε κάποια στιγμή.

Ηρθε στο μυαλό μου ο Α. που τον είχα δει μια φορά όλη κι όλη, ένας αυστηρός μεσήλικας επαγγελματίας, τυπικός στη δουλειά του. Μου φαινόταν τόσο γλυκό, που αυτός ο σφιγμένος άνθρωπος είχε "αγκαλιάσει" ένα παιδί σαν τον Κ. και του άλλαξε τη ζωή.

Σήμερα το πρωί ο Κ. τηλεφώνησε στον Δημήτρη. Ακούγοντας τους να μιλάνε, πίστεψα ότι συνεννοούνταν για κάποια παράδοση. Δεν έδωσα σημασία. Οταν ο Δημήτρης μπήκε στο γραφείο μου και μου είπε ότι ο Κ. απολύθηκε και ο Α. υποβιβάστηκε, δεν κατάλαβα τί ακριβώς εννοούσε. Και οι δυό τους ήταν τόσο παθιασμένοι με την δουλειά, δεν υπήρχε πελάτης που να είχε παράπονο από αυτούς. Τί διάολο? "Τηλεφωνησέ του αν μπορείς, του το υποσχέθηκα" μου είπε ο Δημήτρης.

Οσο σχημάτιζα τον αριθμό του, το μυαλό μου πήγε στην ιστορία του. Να πεις τί σε ένα παιδί που έκανε τα όνειρά του πραγματικότητα, βήμα-βήμα? Σε ένα παιδί που η δουλειά του ήταν η ζωή του? Που γνώρισε τόση δυστυχία και κατάφερε να κάνει το μαύρο - άσπρο με τόση προσπάθεια? Είχα δακρύσει, αλλά δεν υπήρχε λόγος να τον κάνω να νοιώσει ακόμα πιο άσχημα, οπότε έβαλα την καλή μου φωνή και τον ρώτησα τί έγινε.

Για να μην τα πλατυάζω μιας και η συνομιλία κράτησε ώρα, η περίληψη έχει ως εξής:

Οι διευθυντές της εταιρείας (ζουν σε μια χώρα ξένη, που δεν έχει καμιά σχέση με την πραγματικότητα της Ρουμανίας και τον πόνο των ανθρώπων της), θεώρησαν τεράστιο αμάρτημα το ότι ο Α. θα ήταν ο κουμπάρος του Κ. στον γάμο του. Πράγμα το οποίο οι δυό τους, σκεφτόμενοι σαν άνθρωποι κι όχι σαν υπάλληλοι, δεν έκρυψαν από κανέναν. Αποφάσισαν λοιπόν πως το αμάρτημα του να νοιώσεις παιδί σου, ένα παιδί χωρίς πατέρα, έπρεπε να τιμωρηθεί. Δεν είχε καμία σημασία το αποτέλεσμα της δουλειάς και των δύο, ούτε σκέφτηκαν ότι αυτή ακριβώς, η "οικογενειακή" σχέση, είχε κάνει τον Κ. να αποδίδει σαν αυτόματο προς όφελος της εταιρείας, για να μην διαψεύσει ποτέ τον "πατέρα¨του. Ολα αυτά τα σκέφτηκα ωστόσο εγώ, που μια φορά όλη κι όλη μου άνοιξε την καρδιά του ο Κ. Αυτοί, που τρία χρόνια τώρα, τον έβλεπαν κάθε μέρα, παρακολουθούσαν τις αποδόσεις του και υπολόγιζαν τα μπόνους του, προφανώς δεν νοιάστηκαν ποτέ να μάθουν την ιστορία του.

- Στην εταιρεία μας δεν είμαστε άνθρωποι προφανώς, είμαστε νούμερα, μου είπε γελώντας.

- Τότε δεν σου αξίζει αυτή η εταιρεία Κ. Εσύ δεν είσαι νούμερο, του είπα.

- Οχι, γι΄αυτό και δεν με πειράζει που φεύγω. Εχω τα πόδια μου, τα χέρια μου, μια όμορφη γυναίκα, τον Α. κουμπάρο και έγινα φίλος με εσάς. Δεν μου λείπει κάτι. Αυτοί έχουν μόνο τα λεφτά τους.

Κλείσαμε το τηλέφωνο με την υπόσχεση να τα λέμε τόσο συχνά όσο πριν. Και να βρεθούμε σύντομα. Δεν μπορώ όμως να καταλαγιάσω τον θυμό μέσα μου. Οσο κι αν ξέρω πως η πραγματικότητα είναι αυτή. Πως σε όλον σχεδόν τον κόσμο, το ίδιο γίνεται. Και βαθιά μέσα μου ξέρω, πως ποτέ δεν θα γίνω τόσο ικανή διευθύντρια, όσο οι διευθυντές του Κ. Γιατί όσο κι αν γερνάω σε μία δερμάτινη καρέκλα, δεν μπορώ να δω τους ανθρώπους σαν νούμερα. Δεν μπορώ να αγνοήσω τις ιστορίες τους. Ακόμα κι όταν κάποιος με απογοητεύει, πονάω λες και φταίω εγώ. Θυμώνω, θυμώνω πολύ, που μια δερμάτινη γαμωκαρέκλα μας κάνει κομπιουτεράκια και κρεατομηχανές.

- Σταματάμε να δουλεύουμε μαζί τους, είπα στον Δημήτρη.

- Μα δεν έχουμε πρόβλημα με το υλικό.

- Άν είναι να δουλεύω με ζώα, προτιμώ τον παλιό προμηθευτή μας που είναι και εγχώριο ζώο.

- Πας καλά? Κι άλλοι πωλητές έφυγαν από προμηθευτές μας, εσύ πάντα έλεγες ότι την εταιρεία δεν την κάνει ένας άνθρωπος.

- Ναι, αλλά δεν ήταν της ίδιας εμβελείας οι άλλοι. Από αυτή την εταιρεία εμείς, μόνο τον Κ. γνωρίζαμε. Μας πλησίασε ποτέ κανένας από τους διευθυντές? Κάποια στιγμή, οι μεγάλοι διευθυντές πρέπει να καταλάβουν ότι τα νούμερα, τους τα δίνουν άνθρωποι. Δεν νομίζεις?

είναι του Βάλιο...

2011-02-24T04:12:00.001-08:00

Η Μέτζυ είναι στις μέρες της. Αν σκεφτείς ότι πριν μια εβδομάδα πήραμε χαμπάρι ότι το σκυλί μας είναι έγκυος, αφενός είμαστε για κλωτσιές , αφετέρου δεν μας πολυκούρασε η αναμονή. Αμ έλα που αποφάσισε να τα φτύσει στο τέλος. Την Τρίτη δεν κουνιόταν. Λιωμένη στο πάτωμα με κοιτούσε όλο πόνο. Εψαξα τον γιατρό της. Πως τό θελες? Το κινητό κλειστό.

Εκδοχή νούμερο ένα, ο γιατρός μας πήγε για ψάρεμα. Οι Βούλγαροι τρελλαίνονται να ψαρεύουν σε παγωμένες λίμνες, στα βουνά. Ναι, η τρέλλα πάει στα βουνά, όσον αφορά την Βουλγαρία.

Εκδοχή νούμερο δύο, ο γιατρός τα ήπιε μέχρι θανάτου το περασμένο βράδυ κι έκλεισε το κινητό του, αδιαφορώντας για την εγκυμοσύνη της καλύτερης ασθενούς του! Επίσης σύνηθες φαινόμενο στα μέρη μας.

Βρέθηκε άλλος γιατρός που δεν μπορούσε -και καλά- να βοηθήσει, γιατί το σκυλί είναι στις μέρες του. Η δε Μέτζυ ούτε να τον βλέπει, σωριασμένη έκανε απελπισμένες προσπάθειες να του φάει τα γάντια, μαζί με τα δάχτυλα.

Χθες, βρέθηκε ο γιατρός μας. Η Μέτζυ είχε μεταφερθεί σε μαξιλάρα πλέον. Με το που τον είδε, έλιωσε όπως πάντα. Λες και ξέρει ότι θα την ανακουφίσει. Μετά τα καθιερωμένα " τί κάνεις κοτοπουλάκι μου?", "τί έπαθε η πριντσέζα μου κι εγώ έλειπα?" του ντόκτορ Κίροβ, σηκώθηκε μόνη της με υπερπροσπάθεια και τον άφησε να την εξετάσει. Εφαγε τις ενέσεις της μαζί με τα μπράβο του ντόκτορα, ο οποίος με κοίταξε όλο χαρά.

- Γιατρέ θα συνέλθει? Μήπως παθαίνει εκλαμψία? Μήπως έχουν πεθάνει τα μωρά της? Γιατί είναι τόσο χάλια? Ποτέ δεν ήταν τόσο χάλια πριν την γέννα, τα είπα μαζεμένα.

Το σκυλί στο μεταξύ, είχε ξανασωριαστεί στο πάτωμα και μας κοίταζε διαλυμμένο.

- Τα μωρά της είναι καλά και είναι τεράστια!!!! Σίγουρα ο πατέρας είναι ο Βάλιο!!! απεφάνθη ο ντόκτορας όλο περηφάνια.

(Αν έχετε διαβάσει την ιστορία της Μέτζυ θα ξέρετε ότι ο ντόκτορας, τραβάει τρελλό κόλλημα με τον Βάλιο).

- Ας είναι και ο Ρίτσι! Η Μέτζυ θα τα καταφέρει?

- Οχι, είναι σίγουρα ο Βάλιο!!!

Δεν ρώτησα τίποτα παραπάνω. Γιατί το μόνο που θα μπορούσα να ρωτήσω, είναι πώς ο ντόκτορ κατάλαβε τον πατέρα, απλά ψηλαφίζοντας την ταλαίπωρη σκύλα μου. Τον πλήρωσα λοιπόν και τον άφησα να φύγει.

Βέβαια, μετά την τρομερή διάγνωσή του, η Μέτζυ πήρε τα πάνω της. Λες και περίμενε να ακούσει ποιός είναι ο πατέρας των παιδιών της, για να συνέλθει. Ο δε ντόκτορας, αγωνιόντας πλέον για τους απογόνους του Βάλιο του, τηλεφώνησε το βράδυ και ήρθε και σήμερα πρωί- πρωί. Φεύγοντας με παρακάλεσε να τον καλέσω αμέσως μόλις ξεκινήσει ο τοκετός, ακόμα κι αν είναι νύχτα!

Πλέον η μόνη μου αγωνία είναι μήπως η Μέτζυ, έκανε καμιά λαδιά με το μικρό μας κυνηγόσκυλο τον Ντάφυ! Θα τον χάσουμε τον ντόκτορα!

Αχχχχχχχχχχ.

2011-02-17T05:19:00.000-08:00

Ερχεται πρίν λίγο στο γραφείο μου η Πέτια. Σχολιάζουμε την πτώση των πωλήσεων στην Ελλάδα.

- Ευτυχώς που ανέβηκε η Ευρώπη, θα κλαίγαμε!

- Αχχχχχ, δεν είδες τί ΘΑ γίνει στην Ελλάδα?

Μου κάνει εντύπωση που αναστενάζει με τόσο πόνο, για κάτι που ΘΑ γίνει στην Ελλάδα. Μπάι δε γουέι, εδώ και δέκα μέρες έχω τόσο χαθεί με την δουλειά, τους πελάτες που πάνε κι έρχονται, τις αδελφές μου που ζουν τον πανικό τους, διάφορους γνωστούς που ξεκατινιάζονται ασυστόλως, ώστε δεν έχω δει ή διαβάσει ειδήσεις. Σε κάθε περίπτωση, στο περιβάλλον μας στην Ελλάδα γίνεται της πουτάνας, αλλά αποκλείεται να το έγραψαν οι ειδήσεις.

- Τί θα γίνει ρε Πετούνια στην Ελλάδα?

- Αχχχχχχχχχ (δεύτερος αναστεναγμός, θα την μπουφλίσω μπας και συνέλθει)! Προετοιμάζεται λέει, κύμα διαδηλώσεων την άλλη εβδομάδα.

- Αυτό είναι όλο?

- Αχχχχχχχχχχχχ (άλλο ένα "αχχχχχ" και της την έχωσα!). Δεν κατάλαβες! Θα είναι τόσο μεγάλο το κύμα, που θα γίνει ό,τι έγινε στο Κάιρο, όπως λένε οι δημοσιογράφοι!

- Και που τις λένε αυτές τις ωραίες μαλακίες και τις έχασα?

- Στην τηλεόραση παιδί μου! Το είπαν χθες βράδυ οι ειδήσεις!

- Δεν έχετε αρκετά χάλια να σχολιάσετε για τη Βουλγαρία και ασχολείστε με της Ελλάδας τώρα? Ακούς εκεί, "θα γίνει ό,τι έγινε στο Κάιρο"!

- Δηλαδή δεν είναι αλήθεια?

- Οχι Πετούνια μου, δεν θα γίνουμε Κάιρο, μη σκας.

- Μα θα είναι μεγάλες οι διαδηλώσεις!

- Ναι , αλλά δεν έχουμε τα αρχίδια που είχαν οι διαδηλωτές στο Κάιρο. Κατάλαβες?

Εκοψε τους αναστεναγμούς και έφυγε. Προφανώς απόρησε, που θεωρώ αδυναμία το να μην γίνει "του Καϊρου". Μου ήρθε να της φωνάξω, "κοιτάξτε μην γίνεται ό,τι η Ελλάδα καϋμενούλα μου", αλλά το κατάπια με ένα "αχχχχχχχχχχχχχ"...

Φρεσκοπλυμμένη ψυχή.

2011-02-08T05:46:00.000-08:00

Κάθε δεύτερο βράδυ τραβάει το σκοινί που κρέμεται στο παλιό ξύλινο παράθυρό της, μέσα στο δωμάτιο. Βάζει την μικρή κόρη της και κρατάει την μία του πλευρά. Κρεμάει τα φρεσκοπλυμμένα ρούχα και μέτα φωνάζει την γειτόνισσα απέναντι. Είναι η σειρά της να τραβήξει την άλλη άκρη του και να την δέσει στο δικό της παράθυρο.

Ολη τη νύχτα, τα ρούχα θα ανεμίζουν σαν παντιέρες πάνω από το καλντερίμι, που μυρίζει τηγανητό ψάρι και ψητό αρνί. Οι ταβέρνες παραδίπλα, βλέπεις. Ετσι ανεμίζει κι η ψυχή της, χρόνια τώρα σε κείνη τη φτωχογειτονιά. Bράδυ να απλώνεται, μουσκεμένη στα δάκρυα. Πρωί να μαζεύεται καθαρή και μοσχοβολιστή , με την ελπίδα ότι κάτι θα αλλάξει. Και μέχρι το βράδυ να την λεκιάζει ο πόνος και να περιμένει νέα δάκρυα για να ξεπλυθεί.

Το λευκό πουκάμισο του άντρα της, το χιλιοφορεμένο παντελόνι του, οι κάλτσες των παιδιών. Δεν είναι πολλά τα πλυμμένα σήμερα, Σάββατο βλέπεις. Είχε κάνει γερή μπουγάδα την Πέμπτη, να είναι όλα καθαρά την άγια μέρα. Που μόνο άγια δεν ήταν, αλλά τί τα θες. Θα τα βάλει και με τον Θεό τώρα?

Η γειτόνισσα δένει το σκοινί στο παράθυρό της και το κλείνει.

- Καλό ξημέρωμα Αυσέ, φωνάζει πίσω από τις γρίλλιες.

- Ινσαλλάχ!

Πριν κλείσει το δικό της, θυμάται το χαλί! Ολη τη μέρα το έτριβε, μήπως να το άπλωνε κι αυτό? Αδειο είναι το σκοινί απόψε, αν δεν την έτρωγε ο αναθεματισμένος για το λευκό πουκάμισο, ούτε που θα έβαζε μπουγάδα. Ας πετάξει και το χαλί επάνω να τελειώνει! Τεντωμένη στο πρεβάζι το απλώνει όπως όπως. Είναι βαρύ το άτιμο, όσο και να βοηθάει η μικρή δεν απλώνεται καλά. "Αστο το ρημάδι, όπως απλώθηκε, απλώθηκε!". Και κλείνει το πατζούρι.

Αργά τη νύχτα, δυο-τρεις πιωμένοι διαβάτες, θα βρούν τα ρούχα χυμένα στο πλακόστρωτο καλντερίμι . Το σκοινί δεν άντεξε το βάρος του χαλιού κι έσπασε. Ενα κουβαράκι το λευκό πουκάμισο, λασπωμένο πια. Οι παιδικές κάλτσες, αιτία καυγά για τις γάτες της ψαροταβέρνας. Το χαλί, βουνό ολάκερο, δεν έπαθε και τίποτα. Ετσι κυλιέται στις λάσπες του πόνου, κομματιασμένη, κι η ψυχή της. Δεν θα ξυπνήσει το πρωί μοσχομυριστή, δεν θα στεγνώσει από τα δάκρυα. Σαν το χαλί, ένοιωσε την ζωή της βαριά, απόψε. Ολο πασχίζει να την κρατήσει καθαρή, μα να που με τον καιρό, το βάρος της ασήκωτο γίνεται. Και κόβει το σκοινί της ελπίδας.

- Το κείμενο "εμπνεύστηκε" από ένα κομμένο σκοινί μπουγάδας, σε μία φτωχογειτονιά της Σαμάτυα, το περασμένο Σάββατο...

Γκόλντυ!

2011-01-25T04:20:00.001-08:00

Σε λάτρεψα από την πρώτη στιγμή που σε είδα. Δεν πέρασε ποτέ από το μυαλό μου ότι θα σε αποχωριζόμουν τόσο γρήγορα. Και τί δεν περάσαμε μαζί!

Τί να πρωτοθυμηθώ?

Που σε κάρφωσε ο Δημήτρης στο σίδερο και πόνεσα λες και πληγώθηκε το δικό μου πλευρό?

Που πήγαμε στο Καυσερί, ταξίδι εξπρές μέσα στα χιόνια και ο Γιάννης πήγε να σε κάψει?

Που οδηγούσαμε στον λεωφορειόδρομο στο Βελιγράδι και ήσουν φορτωμένος σαν τρένο?

Που πήγες την Μέτζυ μας στο νοσοκομείο στην Στάρα Ζαγόρα, ξαπλωμένη στο πορτ μπαγκάζ να σφαδάζει από τον πόνο?

Που κάποιος μαλάκας έκανε λάθος και σου έβαλε λίγη βενζίνη και πεθανα από την αγωνία μου, μέχρι να πειστώ ότι δεν θα πάθεις κάτι?

Εκατόν σαράντα χιλιόμετρα μαζί, σε δυόμιση χρόνια.

Εκατόν σαράντα χιλιάδες στιγμές μαζί σου.

Μέχρι και τη μέρα που σε αφήσαμε στη Σόφια, πίστευα ότι κάτι θα γίνει και δεν θα σε αλλάξουμε. Και μέχρι και την τελευταία φορά που πέρασα έξω από την αντιπροσωπεία έψαχνα να σε δω.

Από σήμερα, έχεις καινούργιο ιδιοκτήτη. Τον τσέκαρα και μου φάνηκε καλός, να ξέρεις. Πιστεύω ότι θα σε αγαπήσει και δεν θα σε οδηγεί άγαρμπα. Προτιμούσα την Χατιτζέ βέβαια, αλλά τί να κάνουμε που πήγε κι έφαγε τα μούτρα της. Οπως και να έχει, είναι καλύτερα να σε έχει κάποιος από το να περιμένεις κλεισμένος σε ένα πάρκιν, ναι? Γιατί εσύ δεν μπορείς χωρίς χιλιόμετρα, καλό μου.

Να σου πω ακόμα ότι δεν πρόκειται να δεθώ με άλλο αυτοκίνητο, όσο με σένα. Κι ας είναι μεγαλύτερο, ακριβότερο, ό,τι θέλει ας είναι. Θα είσαι πάντα ο Γκόλντυ ΜΟΥ.

Α! Και πες στον καινούργιο, να μην σε πάει στη Σερβία.... Δεν πληρώσαμε το πρόστιμο στο Βελιγράδι.

Οποιος με πει χαζή, που γράφω γράμμα σε αυτοκίνητο, έχει απόλυτο δίκιο... γιατί δεν είχε ποτέ τον Γκόλντυ!

Οικογένεια

2011-01-24T08:06:00.001-08:00

Κυριακή ξημερώματα, σε ένα στενάκι στο Σιρκετζί. Χυμένοι σε πολύχρωμες μαξιλάρες, προσπαθούμε να ανάψουμε έναν ναργιλέ, πίνοντας Εφέ Πίλσεν. Οπως λέει κι ο Ογούζ, ποτέ μην ξεκινάς με μπύρα, αλλά πάντα μπορείς να την πιείς τελευταία! Ο σερβιτόρος μας πιάνει κουβέντα και ρωτάει αν ήμαστε οικογένεια.

Αρχίζω να εξηγώ τί ακριβώς είμαστε, προσπαθώντας να το πω απλά. Ο Αρις με τα σπαστά αγγλικά του, επεμβαίνει χαμογελώντας. "Ναι, οικογένεια είμαστε". Και δεν χρειάζεται να προσπαθήσω άλλο, έγινε απλό από μόνο του. Οσο απλά, γίναμε και συγγενείς όλοι μας.

Thanks guys!

Χαστούκι

2011-01-19T04:33:00.000-08:00

Διάβασα αυτό. ΄
Χαστούκι, πράγματι...

Η χιονάτη και οι έντεκα γίγαντες εκτίθενται

2010-11-10T05:31:00.000-08:00

Η ομάδα : Εξη Βόσνιοι, τρεις Γάλλοι, δύο Ελληνες και ένας Βέλγος. Πιο λεπτομερειακά, έντεκα άντρες κι εγώ! Ακούγεται ανομοιογενής ομάδα, το ξέρω!

Τόπος συνάντησης : Εκθεση επίπλου στις Βρυξέλλες.

Τα high lights :

Το πανώ στο περίπτερο των Βόσνιων εξηγεί ότι ο πόλεμος στην Βοσνία τελείωσε εδώ και δεκαπέντε χρόνια, άρα πλέον το Σαράγεβο είναι ασφαλές και παράγει και έπιπλα! Αμ πως? Οι υπόλοιποι, αποφασίζουμε να τους χαρίσουμε στιγμές πολέμου, μόνο που αντί για βόμβες, πέφτουν φελλοί σαμπάνιας (πρέπει να έφαγαν καμιά τριανταριά φελλούς).

Τα γειτονικά περίπτερα ακούνε ιαχές "Χααααιντεεε Μπόσνιαααα", "Don't cry for me.... Argentina"(είπαμε να το κάνουμε λίγο λάτιν το σκηνικό) και "Μπά-λκανς". Αποφασίζεται ομόφωνα του χρόνου, να κολλήσουμε έναν χάρτη των Βαλκανίων στον τοίχο και να τρελλάνουμε τους διοργανωτές της έκθεσης που ήδη, έχουν φάει ένα κολληματάκι με το πανώ του Σαράγεβο.

Ο Δημήτρης καλεί εμπλοκή το κινητό του Ζέκο, για να μπορέσουν να χορέψουν με κέφι το ring tone του, Sultans of Swing. Ο Λοράν κάνει το μπαρ ντραμς και βαράει αλύπητα. Δεύτερη ομοφωνη απόφαση, του χρόνου θα πάμε με τα οργανάκια μας και θα δίνουμε κονσερτάκια κάθε βράδυ.

Τα γέλια μας έχουν περισσότερα ντεσιμπέλ από ότι όοοολη η έκθεση μαζί. Την δεύτερη μέρα οι γείτονες παύουν να εκπλήσσονται, είναι σίγουροι ότι όλη η φασαρία γίνεται από εμάς. Αποφασίζουμε ομόφωνα, να κόψουμε τα ανέκδοτα στα αγγλικά του χρόνου. Ο καθένας στη γλώσσα του, για να γελάμε σε βάρδιες.

Πλακώνει η σεκιούριτυ να δει αν πιάσαμε φωτιά, λόγω της μυρωδιάς του βοσνιακού μπιφτέκ. Ο Ζαν Πωλ ανακοινώνει το δικό του πλάνο για του χρόνου. Ξεχωριστό ψυγείο για τις βοσνιακές λιχουδιές, εί δυνατόν έξω από το κτίριο!

Είμαι η μόνη γυναίκα της παρέας, οπότε ο Δημήτρης με ανταλλάσει με τις δύο προηγούμενες του Ομάρ, γιατί η νέα του σύζυγος είναι αδελφή του Αλέν και δεν θέλουμε να τον προσβάλουμε. Επειδή δεν φτάνω για όλους, ο Μαλίκ χωρίζει με τον Ζέκο, για τα μάτια του Δημήτρη (σας τα γράφω τόσο σοβαρά, όσο τα λέγαμε, κάνοντας τους άσχετους να μας κοιτάζουν σαν άλιεν).

Μπαινοβγαίνει ο ένας στο περίπτερο του άλλου και παραγγέλνει δέκα φορτηγά για πλάκα, με το μότο "αν δεν πουλήσουμε σε ξένους, ας τα πουλήσουμε μεταξύ μας". Το αστείο είναι ότι εθιστήκαμε τόσο σε αυτή την πλάκα , που μας ξέφυγε και το κάναμε με πελάτες παρόντες. Οι Γάλλοι μας, προσπαθούν να μας συμμαζέψουν αλλά άντε να συμμαζέψεις Βαλκάνιους. Πνίγουν λοιπόν τον πόνο τους σε σαμπάνιες. Τρεις χιλιάδες ποτήρια σαμπάνιας σε τρεις μέρες. Νοτ σο μπαντ, ε?

Αποχαιρετιόμαστε με κλάμματα και αγκαλιές στον διάδρομο, μπλοκάροντας για κανένα δεκάλεπτο την κυκλοφορία (ήμασταν και πολλοί βλέπεις!). Ο Αλέν με αγκαλιάζει με λυγμούς και πάνω που πάνε να με πάρουν κι εμένα τα ζουμιά, ακούγεται το ουρλιαχτό του "pleeeaseeeeeee, send me orders!".

Πριν αποχαιρετιστούμε, έχουμε βρει την μοναδική (?) Πολωνέζα που δεν φοράει εσώρουχο, για να μας βγάλει την φωτογραφία που βλέπετε.... Ναι, ναι , όλοι οι "άντρες μου" της έλεγαν ότι πρέπει να την τραβήξει, καθιστή, οπότε η κοπέλλα μας αποκάλυψε το πρόβλημά της! Εξού και τα τρελλά χαμόγελά τους στην φωτό.

Το καλύτερο σας το είπα? Την μέρα που φτάσαμε, προβληματιστήκαμε μήπως οι χαμηλοί τοίχοι ανάμεσα στα περίπτερά μας, έπρεπε να είναι ψηλότεροι. Την μέρα που φύγαμε, αποφασίσαμε ότι του χρόνου, ινσαλλάχ, θα έχουμε ένα, κοινό περίπτερο. Αυτό με τα ντραμς, τις κιθάρες και τον χάρτη των Βαλκανίων. Ευτυχώς που οι βέλγοι διοργανωτές δεν γνωρίζουν τα σχέδιά μας και θα μας επιτρέψουν να συμμετάσχουμε...

Γεράσαμε....

2010-10-21T06:55:00.000-07:00

Οταν πρωτοήρθα στο εργοστάσιο πριν πέντε χρόνια, η προειδοποίηση ήταν σαφής. Το ζευγάρι των σκυλιών δαγκώνει. Μόνο ο εργάτης που τα τάιζε μπορούσε να τα πλησιάσει. Τα μικρά τους (ο Ρίτσι κι ο Τζέκυ, μόλις έξη μηνών τότε), ήταν χαδιάρικα. Η αλήθεια είναι ότι το ζευγάρι, ο Γιώργος και η Ερικα ήταν τα πιο μεγάλα σκυλιά που είχα δεί. Δεν άκουσα την προειδοποίηση και τα πλησίασα αμέσως. Δεν μου επιτέθηκαν ποτέ, απεναντίας έδειξαν να δένονται μαζί μας σαν να τα γνωρίζαμε χρόνια.

Στα χρόνια που πέρασαν, ο Γιώργος δάγκωσε πολλούς μέχρι που έφυγε και δεν ξαναγύρισε. Κάποιοι μας είπαν ότι τον είδαν δεμένο σε ένα εξοχικό σε άλλο χωριό. Η Ερικα έμεινε μόνη και έρημη. Εχω την αίσθηση, ότι αφότου χάθηκε ο Γιώργος το προσωπάκι της άλλαξε, απέκτησε μια μόνιμη θλίψη. Μεγαλώσαμε πολλά μωρά της, πλέον μεγαλώνουμε τα δισέγγονά της. Δεν την δένουμε πια. Τον τελευταίο χρόνο δεν επιτίθεται σε κανέναν, τριγυρνάει ελεύθερη παντού, παραστέκει τις μικρότερες στις γέννες τους, προστατεύει τα μωρά τους, ξαπλώνει κουρασμένη να την χαϊδέψω όταν με βλέπει. Η μαύρη μουσούδα της, έχει αρχίσει να ασπρίζει, γερνάει.

Σήμερα το πρωί την βρήκα να κινείται με δυσκολία. Δεν είχε καν το κουράγιο να ξαπλώσει για να την χαϊδέψω. Με κοιτούσε με τα κουρασμένα, τεράστια μάτια της, σαν να ήθελε κάτι να μου πει. Φωνάξαμε τον γιατρό Κίροβ να την δει. Δεν χρειάστηκε να μου πει πολλά, για να ακούσω αυτό που περίμενα. "Είναι πάνω από δέκα χρονών, ο οργανισμός της άρχισε να εξασθενεί". Δεν νομίζω ότι θα την βοηθήσουν πολύ οι ενέσεις και τα χάπια. Ούτε ότι θα γίνει ξανά η Ερικα που είχαμε. Ελπίζω να φύγει ήρεμα και ξεκούραστα, δεν θα ήθελα να χρειαστεί να επέμβουμε. Είναι πάντα το πιο έξυπνο, το πιο ξεχωριστό σκυλί μας και τώρα καταλαβαίνω γιατί. Γιατί έζησε πολύ, έζησε χαρούμενα, έζησε γεμάτα. Η πείρα της ζωής κάνει την διαφορά μας.

Χαίρομαι που γέρασε όπως έπρεπε. Με φροντίδα, αγάπη, χωρίς να της λείψει κάτι. Γι'αυτό και γράφω για αυτήν σήμερα, πριν ακόμα φύγει...

Σμύρνη, Σεπτέμβρης 2010

2010-09-28T07:04:00.000-07:00

Είπαμε να κάνουμε μια τελευταία, καλοκαιρινή βόλτα, μιας και το φθινόπωρο μπήκε για τα κάλα (εδώ τουλάχιστον!). Τί καλύτερο από Σμύρνη, λοιπόν?

Την περασμένη Παρασκευή , τραβήξαμε προς τα νότια. Ο Μητσάκος επέμενε ότι δεν ήθελε να περάσουμε απέναντι από το Μπαντιρμά, προτιμούσε το κάμελ τρόφυ από Δαρδανέλια.

Για καλή μας τύχη, στο Ετζεαμπάτ δεν είχε κίνηση και προλάβαμε το καραβάκι για Λάμψακο, χωρίς να περιμένουμε καθόλου. Ο Δημήτρης εντυπωσιάστηκε από το ρυμουλκό της φωτογραφίας.

Επόμενη στάση λίγο πριν την Τροία, στο Troia Park. Η πείνα που νοιώθουμε με το που περνάμε κάθε φορά τα σύνορα, είχε φτάσει στο αποκορύφωμά της. Μπουρεκάκια λοιπόν, φρεσκότατες πατατούλες, απίθανη σαλάτα με ρόδι και καρύδια και η σπεσιαλιτέ του μαγαζιού! Κεφτέδες Φιλιππούπολης!! (Μην σας φαίνονται άδεια τα πιάτα, είχαμε ήδη αρχίσει την επιδρομή όταν αποφάσισα να τα φωτογραφίσω).
Ο Δημήτρης ήταν αδύνατο να φάει τα κεφτεδάκια, λόγω του ονόματος (δεν ήξερε τί χάνει, μέχρι που δοκίμασε λίγα από τα δικά μου). Γι' αυτό και πήρε τον απίθανο αρνίσιο καβουρμά που βλέπετε παρακάτω.

Μεταξύ μας, ιδέα δεν είχα ότι φημίζονται οι κεφτέδες Φιλιππούπολης. Ζω στην Φιλιππούπολη πέντε χρόνια και κανένα μαγαζί δεν φτιάχνει τέτοια ωραία κεφτεδάκια. Προφανώς ο Τούρκος "εφευρέτης" της συνταγής, έχει καταγωγή από εδώ. Να και η ταμπελίτσα που τα διαφημίζει.

Για όλα αυτά τα υπέροχα, μαζί με νερό, άφθονο ψωμί και δύο αϋράν, πληρώσαμε μόνο 38 Λίρες! (γύρω στα 19 ευράκια δλδ).

Κι αφού σας άνοιξα την όρεξη, η συνέχεια στο επόμενο ποστ.

ξέρω... Αγάπη

2010-08-06T01:53:00.000-07:00

Παρασκευή βράδυ, μέσα του Ιούλη. Η γιορτή της εταιρείας, στην αυλή του Ανγκελ, στο βουνό. Για πρώτη φορά, "καταλάβαμε" όλα τα τραπέζια, δεν υπήρχε ούτε σπιθαμή για άλλο πελάτη. Μάλλον "μεγαλώσαμε". Χαζεύω τα ευτυχισμένα πρόσωπα, χαϊδεύοντας την φουσκωμένη κοιλίτσα της Γιάγκοντκα, το πρώτο "εταιρικό" μωρό, είναι καθ' οδόν. "Να στο βαφτίσουμε?" την ρωτάω. "Ναι!!!" απαντάει έτοιμη να βουρκώσει. Χορεύουμε ασταμάτητα με τον Ευλόγκι να δίνει ρεσιτάλ ροκιάς και τον Μπόυκο να πετάει χαρτοπετσέτες, υποδηλώνοντας ότι έχει γνώσεις νεοελληνισμού. Κάποια στιγμή ακούγεται ο "μπαρμπα-Γιάννης". Το τραγούδι παρότι παλιό ελληνικό, δεν το ήξερα, το πρωτοάκουσα εδώ, που παραμένει χιτ επί χρόνια. Σε κάθε γιορτή τους οι Βούλγαροι το τραγουδάνε. Τα πρώτα χρόνια στο "μα το φως τί να το κάνω, που είναι μαύρες οι καρδιές?" κατάπινα λυγμούς. Γιατί πράγματι, έβλεπα μαύρες καρδιές γύρω μου. Για πρώτη φορά, δεν σιγοτραγουδάω το ρεφρέν, για πρώτη φορά ο μπάρμπα- Γιάννης μπορεί να αναπαυτεί εν ειρήνη. Είναι τόσο πολύχρωμες οι καρδιές γύρω μου, που δεν έχω ανάγκη να ρωτήσω, τί να κάνω το φως. Ξέρω... αγάπη.

Επόμενη μέρα, μεσάνυχτα Σαββάτου. Κατεβάζουμε τις βαλίτσες μας για να φύγουμε. Για πρώτη φορά θα λείψουμε δεκαπέντε ολόκληρες μέρες. Ο Ντόμπυ είναι συνοφρυωμένος και ακούει τις τελευταίες εντολές. Η Μέτζυ προσπαθεί κλαίγοντας, να κόψει την αλυσίδα της και να έρθει μαζί μας. Δεν αντέχει να βλέπει βαλίτσες, ξέρει ότι θα λείψουμε χωρίς να ξέρει πότε θα γυρίσουμε. Είμαι έτοιμη να βάλω τα κλάμματα. Για πρώτη φορά, θα μου λείψει το σπίτι, το εργοστάσιο, τα σκυλιά μας. Για πρώτη φορά δεν πετάω από χαρά, που φεύγω για διακοπές. Τελικά, η βάση μου, η ζωή μου, είναι πια εδώ. Δεν αναρωτιέμαι τί με κάνει να νοιώθω έτσι. Μου πήρε πέντε χρόνια να το καταλάβω. Τώρα, ξέρω... αγάπη.

Μέσα της ίδιας εβδομάδας, στο χωριό του πεθερού μου. Δεν τον γνώρισα ποτέ, αλλά παραδόξως τον νοιώθω πάντα, πολύ κοντά μου. Είμαι σίγουρη ότι θα ταιριάζαμε πολύ. Μου το επιβεβαιώνει γελώντας ο θείος Αρίστος, ο αδελφός του. Μεγάλο οικογενειακό τραπέζι, κουβεντούλα και γέλια, νοιώθω όπως θα ένοιωθα με δικούς μου, αγαπημένους, συγγενείς. Σκέφτομαι ότι χάθηκαν ήδη, πέντε χρόνια επαφής και επικοινωνίας, άρα πρέπει να τα αναπληρώσουμε. Είμαι σίγουρη , ότι ψηλά, στον κήπο του Παραδείσου, ο πεθερός μου χαμογελάει κι η πεθερά μου ξεροβήχει. "Θέλω να κρατήσουμε το σπίτι στο χωριό" ψιθυρίζω στον Δημήτρη. Θέλω να βρισκόμαστε πιο συχνά με τους θείους και τα ξαδέλφια του, να μαθαίνω την ιστορία τους, τους νοιώθω τόσο κοντά μου. Δεν αναρωτιέμαι τί είναι αυτό που μας τυλίγει όλους, κάνοντας τις ψυχές μας να φωτίζονται. Ξέρω... αγάπη.

Λίγες μέρες μετά, στο πατρικό μου. Οι αδελφές μου έχουν τον πανικό ζωγραφισμένο στο πρόσωπό τους κι ο πατέρας μου παραπονιέται, γιατί δεν μπορεί πια να φάει. Είναι ωχρός, καταβεβλημένος και γέρος. Για πρώτη φορά, μπορώ να τον αποκαλέσω γέρο και να το εννοώ. Δεν με σοκάρει, είναι αναμενόμενο. Με πονάει μόνο, που οι αδελφές μου δεν μπορούν να καταλάβουν, πως η ζωή είναι ακριβώς αυτή. Πώς οι ξέγνοιαστες στιγμές, μπορεί να μην είναι οι ίδιες, αλλά θα υπάρξουν και πάλι. Ολοι ήρθαμε για να φύγουμε και είμαστε πολύ τυχεροί, που ο μπαμπάς φτάνει τα ογδόντα. Και ακόμα τυχερότεροι που μας έμαθε, να νοιώθουμε και να αναγνωρίζουμε την ... αγάπη.

Τελευταία εβδομάδα του Ιούλη, στην Πόλη μας. Στο ίδιο ακριβώς τραπέζι, γιορτάζουμε την πέμπτη επέτειο του γάμου μας με δεκαεννέα φίλους - αδέλφια. Δυό μέρες πριν, στο ψαράδικο του Σαμπαχατίν, έχουμε γιορτάσει την πέμπτη επέτειο φιλίας μας με τον Ογούζ. Η Λένα κι ο Γιάννης έχουν έρθει από την Ελλάδα, ο Φρεντ από την Γαλλία, η Σεβίντς κι ο Γιασάρ από την Μπούρσα. Κι επίσης, οι Πολίτες φίλοι μας. Συγκινούμε μόλις βλέπω την Σερπίλ και τον Σερντάρ. Την Σερπίλ, γιατί έχω χρόνια να την δω και τον Σερντάρ, γιατί είναι η πλέον πετυχημένη ενσάρκωση της ιδέας του παππού Αζίζ. Μετακινούμαστε όλοι από καρέκλα σε καρέκλα, μέσα σε λίγες ώρες η παρέα έχει δέσει, παλιές γνωριμίες ανασκαλεύονται, εικοσιένα χαμόγελα λάμπουν με θέα το Βόσπορο. Κοιτάζω τον Γιασάρ και τον Δημήτρη. Λίγο πριν έχουν μοιράσει τους ρόλους τους, αγνοώντας την Ουνέσκο πατόκορφα. "Εγώ είμαι ο Χατζηαβάτης κι εσύ ο Καραγκιόζης" έχει πει ο Γιασάρ. Σκέφτομαι πως εκείνο το βράδυ, στην ταράτσα μιας φτωχογειτονιάς στην Σαμάτυα, το πλέον χειροπιαστό συναίσθημα είναι η Αγάπη.

Την ανάρτηση την έχω γράψει εδώ και μέρες. Σήμερα που μπήκα να την ανεβάσω, είδα ότι δεν χρειαζόταν να αλλάξω ούτε λέξη. Απεναντίας, αν έπρεπε κάτι να τροποποιήσω, θα ήταν να προσθέτω παραγράφους. Παρότι ο Αύγουστος συνεχίζεται λίγο ζόρικα, ξέρω πως οι πλημμυρίδες αγάπης μέσα μου και γύρω μου, δημιουργούν την καλύτερη ασπίδα ...

Μετά την Ρώμη, ήρθαν οι Νέρωνες!

2010-06-15T06:17:00.000-07:00

Τα δεδομένα :

- Ο συντηρητής μας ο Μπάι Πέτιο και τα κατορθώματά του (έχω αναφερθεί σε παλαιότερα ποστ, πλέον χρειαζόμαστε τόμους για να τα περιγράψουμε όλα).

- Ο Ιβάν, νέος μας συντηρητής, βοηθός του Μπάι Πέτιο (στα κατορθώματα) , τον οποίον λυπηθήκαμε να απολύσουμε και τον παρακαλέσαμε, απλά να κάνει καμιά δουλειά για να δικαιολογεί το μεροκάματό του.

- Η αφόρητη σημερινή ζέστη σε συνδυασμό με αέρα.

- Η μόνιμη φοβία μου σχετικά με την φωτιά (την οποία γνωρίζουν ακόμα και τα σκυλιά μας, πόσο μάλλον το προσωπικό).

- Ενα φορτηγό , φορτωμένο με αφρολέξ.

- Τρεις λαμαρίνες, μισό τετραγωνικό μέτρο έκαστη.

- Σημαντική ποσότητα (έφτιαχνες εμπρηστικό μηχανισμό της Χαμάς) υπολειμμάτων κόλλας που είχαν συσσωρευτεί επί πέντε χρόνια στις τρεις, προαναφερθείσες λαμαρίνες.

- Το ότι ο Μήτσος αρνήθηκε να ακούσει το γεγονός και με προέτρεψε να το κάνω πόστ.

Το γεγονός :

Ακούγεται στα ξεκάρφωτα η ερώτηση της Νούσιας "μα τι φωτιά είναι αυτή δίπλα στο ξυλουργείο?" και η απαθής απάντηση της Ελένας "αααα, θα καίνε λάστιχα". Εχω ήδη πεταχτεί σαν ελαττήριο από την καρέκλα μου. "Μην ανησυχείτε σέφκα, είναι εκεί και ο Μπάι Πέτιο κι ο Ιβάν! ". Η αναφορά των ονομάτων τους, αντί να με καθησυχάσει με κάνει θηρίο και τρέχω με το δεκάποντο (μέρα που βρήκα να το βάλω!) προς την έξοδο. Η Νούσια επεξηγεί "εκεί, δίπλα στο φορτηγό με το αφρολέξ!". Λες κι έχει βαλθεί να πάθω το έμφραγμα πριν φτάσω στην πόρτα! Στο μεταξύ, καλώ τον Δημήτρη στο κινητό. "Τί καίνε?". Ακούω μερικά καντήλια ξεγυρισμένα, ο Μήτσος εκνευρίζεται με οποιαδήποτε φοβία μου, ανέκαθεν.
Βγαίνοντας, βλέπω απέναντί μου την φωτιά. Δίπλα ακριβώς το φορτηγό ξεφορτώνει κανονικά το αφρολέξ (καλός παπάρας και ο οδηγός, τεσπά), οι αποθηκάριοι κάνουν καταμέτρηση (δικοί μου παπάρες αυτοί!), ο Πέτιο κι ο Ιβάν ως σύχρονοι Νέρωνες, απολαμβάνουν το θέαμα (όχι, δεν είναι αυτή η Ρώμη του προηγούμενου ποστ, δόξα τω Θεώ!).

Καθώς τρέχω προς το μέρος τους, ουρλιάζω "μα τί κάνετε εκεί?". Απαντούν όλοι (μα ένας καλός Θεέ μου!) εν χορώ "μην φοβάσαι σέφκα! δεν υπάρχει κανένας κίνδυνος, εμείς την ανάψαμε!". Το ότι άναψαν μόνοι τους φωτιά, θα πρέπει να με καθησυχάσει σύμφωνα με τα λεγόμενά τους! Πλησιάζω τον Μπαι Πέτιο - Νέρωνα με άγριες διαθέσεις. Χαζογελάει όπως κάθε φορά που του ετοιμάζω βρισίδι , μοστράροντας το χρυσό δόντι του.

- Μα μην τρέχεις σέφκα, σου είπα να μην ανησυχείς! Εγώ με τον Ιβάν την ανάψαμε!

- Γιατί την ανάψατε μπορώ να μάθω? Θα μας κάψετε όλους και μαζί και το φορτηγό του Χριστιανού! (ο Χριστιανός στα τέτοια του, οδηγός είναι, χέστηκε για το φορτηγό του κερατά του εργοδότη του, όπως και οι δικοί μου χέστηκαν για μένα!)

- Δεν βλέπεις? Την ανάψαμε για να καθαρίσουμε τις λαμαρίνες! Ηταν γεμάτες με κόλλα ταπετσαρίας! απαντάει ο Πέτιο όλο καμάρι για την νέα του ευρεσιτεχνία!

Αναρωτιέμαι αν πρέπει να πέσω στην φωτιά για να μην ακούσω περισσότερα...

- Σβήστε τη τώραααααααα!!!!!!

- Μα δεν έχει φόβο, σου λέω!

- Τώρα κουβέντα θα κάνουμε? Σβήστη είπαααααααααααα!

Πρέπει να είχα γίνει πιο κόκκινη από ότι οι φλόγες, γιατί ο Νάσκο (άλλο νούμερο αυτός), έτρεξε με το λάστιχο, παρότι με μισεί θανάσιμα και με αγνοεί επί οκταώρου βάσεως.

- Και τώρα πείτε μου, τί μαλακισμένη ιδέα ήταν αυτή! Δεν μπορούσατε να τις καθαρίσετε με διαλυτικό? Επρεπε να βάλετε φωτιά?

- Μα έχουν πολύ κόλλα, θα θέλαμε τόννους διαλυτικού και πάλι δεν θα καθάριζαν! πετάγεται ο Ιβάν, με ύφος "εμ τί ξέρεις εσύ από τέτοιες δουλειές?" . Για να μου αποδείξει τα λεγόμενά του, σηκώνει την πάνω λαμαρίνα, η οποία πράγματι έχει γίνει κατάμαυρη μεν, χωρίς ίχνος κόλλας δε. Οι αποκάτω είναι πηγμένες στην κόλλα, δεν πρόλαβαν να φουντώσουν για τα καλά.

-Να βλέπεις σέφκα? Κοίτα πως καθάρισε! καμαρώνει ο Μπάι Πέτιο.

Εχω πειστεί πλέον ότι η βλακεία τους είναι ανίκητη. Αναρωτιέμαι αν πρέπει να βάλω μόνη μου φωτιά και να τα κάψω όλα , μπας και ξυπνήσουν. Γυρίζω στον προσβεβλημένο Ιβάν.

- Για να καθαρίσεις την λαμαρίνα Ιβάν, πρέπει να κάψεις όλη την εταιρεία?

- Σας εγγυώμαι προσωπικά (τώρα το πέτυχε!) , ότι δεν θα είχαμε πρόβλημα!

- Ναι ε? Δίπλα στα ξερά χόρτα, με αέρα και πέντε τόννους αφρολές δίπλα, δεν θα είχαμε πρόβλημα?

- Οχι! Σας είπα το εγγυώμαι προσωπικά! (να σου γαμήσωωωωω ηλίθιε!)

-Και τότε ο θάμνος εδώ γιατί είναι μισοκαμμένος?

- Εεεε, εκεί μας ξέφυγε λίγο πετάγεται ο Πέτιο.

- Μα είστε τόσο κουτοί πιά? Γιατί δεν λέγατε να αγοράζαμε τρεις λαμαρίνες?

- Θα μας το επιτρέπατε? πετάγεται ο Ιβάν, ο οποίος έχει φάει άπειρα βρισίδια για ό,τι άχρηστο παραγγέλνει κάθε μέρα και τώρα βρήκε πάτημα να πετάξει κι άλλη εξυπνάδα.

- Προκειμένου να μας κάψετε! Μα καλά τώρα, τί ρωτάς?

- Ναι αλλά πρέπει να αγοράσουμε λαμαρίνα και να την κόψουμε στις ίδιες διαστάσεις και....

Εχω ήδη γυρίσει να φύγω για να μην τον αρχίσω στις τακουνιές με το δεκάποντο. Μου περιγράφει το κόψιμο της λαμαρίνας σαν κάμελ τρόφυ, ενώ το να βάλει μια φωτιά για να καθαρίσει κόλλες του φαίνεται απολύτως απλό και λογικό.

Υποθέτω ότι πίσω από την πλάτη μου, έβριζαν ασταμάτητα, με την "κότα που έχει και άποψη για το πώς καθαρίζονται οι λαμαρίνες, που φοβάται τις φωτιές, που είναι αχάριστη και δεν εκτιμάει την εξυπνάδα τους και τις ευρεσιτεχνίες τους, προκειμένου να μην χαλάσουν λεφτά κλπ κλπ".

Μπήκα στο γραφείο λέγοντας μέσα μου "αφού τους ξέρεις, τί τσαντίζεσαι!". Η Πέτια με κοίταζε όλο απορία. "Μα τόση μαλακία μαζεμένη εδώ μέσα!¨ της είπα. "Χαααα, τώρα το κατάλαβες? Το φορτηγό τελικά το κάψανε ή όχι?" ήταν η απάντησή της.

:) Roma

2010-06-11T07:46:00.001-07:00

Είναι σαν να υιοθέτησες ένα παιδί, γεννημένο στο πλέον προβληματικό περιβάλλον, μεγαλωμένο από τους πλέον ακατάλληλους ανθρώπους.

Παρά το αρνητικό του παρελθόν, το αγκάλιασες με τόση αγάπη και του κράτησες το χέρι στα πρώτα του βήματα. Κάποιες φορές , το μάλωσες κιόλας, σε πόνεσε και το πόνεσες.

Σήμερα βλέπω το "παιδάκι" μου να περνάει τις εξετάσεις για το "πανεπιστήμιο". Μας περιμένει αγώνας, αλλά θα τα καταφέρουμε μαζί, όπως τα καταφέρνουμε πέντε χρόνια τώρα. Και παρότι, το σημερινό βήμα, είναι το ίδιο ή και λιγότερο σημαντικό (ενδεχομένως) από όσα κάναμε μέχρι σήμερα, νοιώθω πολύ περήφανη που το "παιδί" μου πέρασε τις εξετάσεις με άριστα και πλέον θα το παλεύει σε δυσκολότερες πίστες. Και το κατάφερε αθόρυβα, χωρίς φανφάρες και περιττά λόγια.

Είναι ακόμα πιο σημαντικό , γιατί το "παιδί" μου, δεν είναι μία, αλλά εκατό ανθρώπινες ψυχές.

Μπήκαμε στην Roma!

Εκπλήξεις...

2010-06-09T06:58:00.000-07:00

Πράγματα που μπορούν ακόμα να μου προκαλούν έκπληξη:

- Να ξυπνάει ο Δημήτρης το πρωί και να σου λέει ότι ζούμε στην ωραιότερη χώρα του κόσμου! (γουάτ δε φακ???)

- Οι εργάτες σου να αποκαλούν ο ένας τον άλλο "μαλάκας", όταν βρίζονται ( δεν τους διδάξαμε την κλητική βλέπεις!)

- Ενώ χοροπηδάνε οκτώ άτομα πάνω σε έναν καναπέ για να δουν αν σπάζει, κάποιος να πετάει "σέφε, να τον δοκιμάσουμε καλύτερα, κάνοντας σεξ?". (Το πρώτο πράγμα που είχα και εγώ σκεφτεί όταν πήρα το complaint, ήταν ότι ο Αχμετ και η Φατιμά το έκαναν ασυστόλως στο ανάκλινδρο! Να που δεν ήμουν η μόνη).

Και εις άλλα με υγεία!

Αντίο ...

2010-06-04T05:30:00.000-07:00

Πρωί της Δευτέρας του Πάσχα, στην Αχαρνών, καθ’οδόν για τον Ευαγγελισμό. «Θα πάμε μετά να ανάψουμε ένα κερί για τον Χαμίντ?». Δάκρυα μπαίνοντας , χαμόγελα, ελπίδες ψεύτικες, λόγια που κανένας μας δεν πιστεύει. Ο καθένας μας, προσπαθεί να πείσει τον άλλο ότι θα περάσει. Δεν θα περάσει και το ξέρουμε. Ο μόνος που πείθεται είναι ο Δημήτρης. «Θα ζήσει, θα δεις». Θέλω να του δώσω ένα φιλί και δεν μπορώ. Του πιάνω το χέρι και το φιλάω φεύγοντας. Αγάπη, σεβασμός, θαυμασμός, ευγνωμοσύνη, όλα σε ένα χειροφίλημα. Λυγμοί. Ποτέ πριν, δεν του έχω φιλήσει το χέρι. Οχι, δεν έχω κουράγιο να πάω στον Χαμίντ. Θέλω να περάσω τα σύνορα και να κλειστώ, στο αποστειρωμένο κλουβί μου. Εκεί που μπορώ να παίζω με ευκολία, το παιχνίδι της χαράς. Αντίο θείε μου.

Δεν το ανέβασα όταν γράφτηκε, ίσως για να ξορκίσω τον αποχωρισμό που έβλεπα να έρχεται. Οι άντρες που επηρρέασαν την παιδική μου ηλικία, που έφτιαξαν τα πρότυπα που αργότερα έψαχνα και ερωτεύτηκα, ξεκίνησαν να φεύγουν νωρίς. Για την ακρίβεια, ο θείος, αυτός που έφυγε πριν λίγες ώρες, είναι ο προτελευταίος της "ομάδας". Ο τελευταίος είναι ο μπαμπάς μου, που πριν λίγο τον παρακάλεσα να αντέξει, γιατί ακόμα τον έχουμε ανάγκη. Δεν είμαι σίγουρη ότι το κατάλαβε. Οταν έμαθε ότι ο θείος είναι άρρωστος είπε "δεν θέλω να φύγει πριν από μένα".

Οταν ζεις μακρυά, όταν ξέρεις ότι δεν μπορείς να είσαι εκεί, ο πόνος είναι μεγαλύτερος. Οσο κι αν προστατεύεσαι από τους λυγμούς και τον πόνο που θα έβλεπες γύρω σου, τόσο ο λυγμός μέσα σου γιγαντώνεται και σε πνίγει. Τουλάχιστον εκεί, θα μπορούσες να ξεσπάσεις. Τώρα απλά ακούς "ο θείος σου έφυγε" από ένα γαμωτηλέφωνο και δεν έχεις τί να απαντήσεις. Ποιός θα καταλάβει τί ήταν για σένα ο θείος? Πόσα σου δίδαξε, πόσο καλύτερο άνθρωπο σε έκανε, πόσα του χρωστάς από αυτό που είσαι? Και πόσοι άλλοι του χρωστάνε ακόμα?

Χαίρομαι που τον έζησα, χαίρομαι που το περασμένο καλοκαίρι, πρόλαβε να γνωρίσει τον Δημήτρη. Λυπάμαι που δεν το έζησα περισσότερο, γιατί πάντα πίστευα ότι έχουμε πολύ καιρό μπροστά μας.

Το παρόν κείμενο δεν έχει επίλογο, ίσως γιατί ολόκληρο είναι επίλογος από μόνο του. Θείε μου, έλεγες πάντα, όταν γράφω να βγάζω τα συναισθήματά μου. Δεν θα μπορούσε να είναι καλύτερο το κείμενό μου, με τόσο πόνο μέσα μου. Συγχωρεσέ με, που δεν τήρησα τους κανόνες...

Ο καπνός και οι βλαβερές συνέπειές του :Ρ

2010-06-01T06:25:00.000-07:00

Δυό μέρες τώρα, είμαστε χωρίς άντρα στο γραφείο (και στο κρεββάτι μου, αλλά δεν είναι εκεί το θέμα μας). Δουλεύουμε μέσα σε απόλυτη ησυχία κι αν δεν είχαμε τα κλάμματα της Πέτιας χθες, θα έλεγε κανείς πως είμαστε κρατική βιβλιοθήκη.

Η άκρα-του-τάφου-σιωπή, κόπηκε μαχαίρι πριν από μερικές ώρες εξαιτίας μιας τσιρίδας της Πέτιας. Την τσιρίδα, ακολούθησε η αμφιλεγόμενη φράση της "μα από που βγαίνει? από που βγαίνειιιιιιιιιιιι?". Επειδή ήμουν σίγουρη ότι αποκλείεται να έψαχνε το κορδονάκι του ταμπόν της ή, να της είχε μπει ο,τιδήποτε, σηκώθηκα κι έτρεξα στο γραφείο της, το οποίο στο μεταξύ είχε εγκαταλείψει.

Κόντεψα να λυποθυμίσω, όχι γιατί δεν άντεξα στην θέα των άδειων γραφείων αλλά γιατί ένας καπνός ερχόταν με τα όλα του από την κουζίνα. Βάσει των λεγομένων του σοφότατου λαού μας, όπου υπάρχει καπνός, υπάρχει και φωτιά. Κι εγώ έχω μεν, πολλές φοβίες αλλά η χειρότερή μου είναι η φωτιά. Οσο απίθανο κι αν ακούγεται, την απέκτησα όταν ήρθα στην Βουλγαρία και κληρονόμησα από τον προκάτοχό μου, την υποχρέωση να εγκαταστήσω πυρανίχνευση και πυρασφάλεια στο χάλασμα (σόρρυ, το εργοστάσιο εννοούσα). Η τοπική πυροσβεστική, μού έγινε στενός κορσές επί δύο χρόνια (τόσο χρειάστηκε για να γίνουν οι εργασίες) και μέχρι να πάρω την κωλουπογραφή τους είχα εφιάλτες ότι καίγομαι αγκαλιά με τα σκυλιά μας. Δεν τους ξεπέρασα ποτέ! Ακόμα και τώρα ενώ ξέρω ότι γίνεται άσκηση πυρασφάλειας μια φορά το μήνα, τρέχω σαν παλαβή να δω σε ποιό σημείο πιάσαμε φωτιά μόλις ακούσω συναγερμό.

Επί του θέματος τώρα. Ο καπνός με έπνιξε καθώς έτρεξα προς την κουζίνα. Δεν είδα πουθενά φωτιά, αλλά είδα όλες τις παλαβές μαζεμένες να την ψάχνουν. Αρχισα εγώ τις τσιρίδες. Η πρώτη αφορούσε το να τσακιστούν να βγουν έξω από τον καπνό. Η δεύτερη για το που στο διάολο έχουν τα κλειδιά της πόρτας που οδηγούσε στο προαύλιο. Είναι ηλίθιο, σε εργασιακό χώρο να έχεις κλειδωμένη μια πόρτα που δεν ανοίγεις ποτέ και τα κλειδιά να μην είναι επάνω στην κλειδαριά! Το να σπάσω την κωλόπορτα δεν έπαιζε, είναι κομμουνιστικό κειμήλιο απίστευτου βάρους.

Ταυτόχρονα, καμιά μας δεν μπορούσε να βρει από που βγαίνει όλος αυτός ο καπνός. Αφού άνοιξα την πόρτα και ανασάναμε ελαφρώς, αρχίσαμε να μετακινούμε ψυγεία, κουζίνες, ψύκτες, καφετιέρες, φωτιά πουθενά. Η Ελλη έριξε την ιδέα ότι μπορεί να είχε πιάσει φωτιά ο πάνω όροφος κι από εκεί να ερχόταν ο καπνός. Ετρεξε λοιπόν να την ψάξει. Βγαίνοντας στο προαύλιο, ανακάλυψα ότι αυτό που έπρεπε να ψάξουμε είναι η πνευματική μας διαύγεια, γιατί επάνω όροφος στο γραφείο δεν υπάρχει! Τότε ήταν που πέρασα στον δεύτερο γύρο τσιρίδας. Να φωνάξουν τον ηλεκτρολόγο και να φέρουν για παν ενδεχόμενο πυροσβεστήρες.

Πρέπει να αποτελούσαμε ένα απίστευτο θέαμα, οι μισές στο προαύλιο κι οι άλλες μισές να συνεχίζουμε να ψάχνουμε τις πρίζες όταν έσκασε μύτη ο Μπάι Πέτιο ακολουθούμενος από καμιά δεκαριά εργάτες με πυροσβεστήρες. Στοιβιάστηκαν όλοι στην κουζίνα και περίμεναν να βρουν τις φλόγες!!!

Ο Μπαι Πέτιο (γνωστός από παλαιότερα ποστ για τις εξαιρετικές του ικανότητες) είπε ότι οι πρίζες δεν έχουν κανένα πρόβλημα. Θυμήθηκα τις οδηγίες του επιβλέποντα πυροσβέστη μας (σε περίπτωση πυρκαγιάς κόψτε το ρεύμα) και τον ρώτησα εάν το έκοψε. Ισως τον είχε θολώσει ο καπνός, γιατί μου είπε "αααα, όχι ακόμα". Ετοιμη ήμουν να τον βρίσω αλλά μόλις τον είδα να κατεβάζει τον διακόπτη μαζεύτηκα. Γιατί δεν το είχα κάνει τόση ώρα μόνη μου? Χρειαζόμουν ηλεκτρολόγο για να κατεβάσω τον διακόπτη?

Είχαμε ηρεμήσει ελαφρά γιατί φλόγες δεν βλέπαμε, ήμασταν σε πανικό αφετέρου γιατί ο αγνώστου προελεύσεως καπνός γινόταν όλο και πιο πυκνός. Συν τις εργατώρες που χάνονταν (ναι, το παραδέχομαι, σκέφτηκα και αυτό, ντροπή μου!). Τότε κατέφθασε η Πόλια! Με μια μόνο ματιά της στο χώρο εντόπισε το πρόβλημα. Πέρασε ανάμεσά μας, με ένα καλαθάκι σκουπιδιών που είχε ήδη μείνει μισό από το κάψιμο. Ειλικρινά δεν περίμενα ποτέ ότι ένα τόσο μικρό καλαθάκι, μπορούσε να βγάλει τόσο καπνό! Την επαίνεσα για την εξυπνάδα της και την διαύγειά της. Το καλαθάκι καιγόταν μπροστά μας κι εμείς ψάχναμε τις πρίζες!

Αφού ξεμπουκάραμε όλοι στο προαύλιο για να ανασάνουμε , αποφάσισα να μάθω ποιά πέταξε το τσιγάρο της στο καλάθι. "Μα αφού καπνίζουμε στα γραφεία, υπάρχει λόγος να πετάμε το τσιγάρο στο καλάθι της κουζίνας? Και καλά, δεν μπορούσατε να το σβήσετε πρώτα? Ποιά το έκανε?". Αρνητικές απαντήσεις από παντού. Ημουν σίγουρη ότι καμιά δεν θα παραδεχόταν την μαλακία της. Πάνω που ετοιμαζόμουν να τις μαζέψω, επέστρεψε η Πόλια που είχε πάει να ξεφορτωθεί το καμμένο καλαθάκι. "Αχ Σέφκα, πάντοτε αδειάζω το σταχτοδοχείο σας στο καλάθι, σήμερα γιατί άναψε??". Κατάπια τους επαίνους που είχα βιαστεί να της δώσω και τραύλισα "την επόμενη φορά να ρίχνεις και νερό!".

Πριν από λίγο , τα κορίτσια με ενημέρωσαν ότι από σήμερα, η νομοθεσία απαγορεύει το κάπνισμα στους δημόσιους χώρους. Κάτι ήξερε ο πρωθυπουργούλης μας...

Οι δολοφόνοι ξαναχτυπούν στην Γάζα

2010-05-31T02:45:00.000-07:00

Πλέον δεν δολοφονούν μόνο Παλαιστίνιους....

Και βεβαίως, "ιδέα δεν έχουν ποιός έδωσε την εντολή"!

Μας δουλεύουν προφανώς , άλλωστε δεν είναι η πρώτη φορά.

Τις ανακοινώσεις της Ελληνικής Πρωτοβουλίας θα τις διαβάσετε στο :

http://www.shiptogaza.gr

Εδώ τα νεότερα από την Hurriyet (πιθανολογείται ότι οι περισσότεροι νεκροί είναι Τούρκοι ακτιβιστές) και εδώ ένα παράδειγμα του πως θα πρέπει να αντιδρούν (κατ' εμέ) οι κυβερνήσεις.

Istanbul και πάλι!

2010-05-26T06:27:00.000-07:00

Η θέα από το δωμάτιό μας. Καινούργιο, πολύ καλό ξενοδοχείο, πανέμορφη θέα, αλλά εξακολουθώ να προτιμώ το Sirkeci και το Orient Express!

Ο αγαπημένος μας Χουλκί, μας είχε υποσχεθεί από το προηγούμενο ταξίδι μας, ηλιοβασίλεμα στο Salacak. Οπως βλέπετε, είχε απόλυτο δίκιο!

Επιστρέφοντας στο Karakoy, μπόρεσα (παρόλη την θολούρα του πράσινου Εφε) να φωτογραφήσω τον φωτισμένο σταθμό του Haydarpasa.

Λόγω του τριημέρου , αυτή τη φορά, χαρήκαμε την Πόλη λιγάκι παραπάνω...

Τα σύνορα και το διάλειμμα

2010-05-19T09:52:00.000-07:00

Ταξιδεύοντας για την Ελλάδα πριν το Πάσχα, βρεθήκαμε προ εκπλήξεως. Στα βουλγαρικά σύνορα δεν υπήρχε κανένας υπάλληλος, συνοριοφύλακας και λοιπές ειδικότητες στα γκισέ. Σκέφτηκα ότι λόγω των ημερών, τα είχαν αφήσει οι άνθρωποι ανοιχτά, μην μποτιλιάρεται κι ο κοσμάκης, άλλωστε σκασίλα τους για το ποιός βγαίνει από την χώρα.

Επιστρέφοντας, την δεύτερη μέρα του Πάσχα, μας περίμενε άλλη έκπληξη. Ελληνες και Βούλγαροι αστυνομικοί, έλεγχαν ταυτόχρονα τα διαβατήρια, στα ελληνικά γκισέ. Σκέφτηκα και πάλι, ότι λόγω των ημερών, είπαν να επισπεύσουν την διέλευση των ταξιδιωτών και τακίμιασαν στην μία πλευρά.

Σε επόμενη κάθοδο στα πάτρια, είδα πλέον εντελώς κλειστά τα βουλγαρικά γκισέ. Κλειστά, καρακλειστά με τις ταμπελίτσες τους και τις αυτοκόλλητες ανακοινώσεις τους ξηλωμένες! Δεν λειτουργούσαν πλέον, ήταν φανερό. Στα ελληνικά γκισέ μαζί Ελληνες και Βούλγαροι, έκαναν τον έλεγχο για την είσοδο στην Ελλάδα. Μου άρεσε, γιατί χρόνια μπαινοβγαίνω στην πατρίδα, πρώτη φορά με περίμενε "καλημέρα" και χαμόγελο. Βουλγάρικα μεν, αλλά με περίμεναν. Πάντα μου την έδινε, που έμπαινα η ταλαίπωρη μετανάστης κι ένα χαμόγελο δεν έσκαγαν οι δικοί μας, μια λέξη δεν έλεγαν.

Το περασμένο Σάββατο που κατεβαίναμε, είχαμε μαζί μας και την Ελένα. Βάλθηκα λοιπόν να της εξιστορώ την κοσμοϊστορική αλλαγή και τα "κοινά" μας πλέον σύνορα. Ημουν πολύ ενθουσιασμένη, γιατί μια τέτοια κίνηση δείχνει ότι "οι λαοί μας προχωράνε, δεν αναγνωρίζουν σύνορα, συνυπάρχουν όλο και πιο αρμονικά" και άλλες τέτοιες παπαριές. Περάσαμε λοιπόν τα κλειστά Βουλγαρικά γκισέ και τσουπ, σκάσαμε σε ουρά. Μποτιλιάρισμα χαζό, μιας και στον δρόμο δεν είχαμε παρατηρήσει καμιά τρελλή προσέλευση προς τα σύνορα. Με το δεδομένο κι ότι ο έλεγχος είναι μόνο ένας πια, αυτό δεν κόλλαγε πουθενά.

- Να δεις που κάτι έγινε! είπα συμπληρώνοντας το κραγιόν μου.

- Τίποτα δεν έγινε. Μάλλον οι Βούλγαροι έμαθαν και στους Ελληνες το διάλειμμα! απάντησε ο Μήτσος.

Ακόμα γελάμε....

Η βλακεία είναι ένας κύκλος...

2010-05-13T07:11:00.000-07:00

Η τριγύρω περιρρέουσα μαυρίλα, έκανε την είσοδό της στην ζωή μου. Οταν όλοι γύρω σου είναι αγχωμένοι και μπλοκαρισμένοι, είναι αδύνατον να συνεχίσεις να παίζεις το παιχνίδι της χαράς με ευκολία. Αντίθετα, το πρώτο που βλέπεις είναι το γκρί και το μαύρο, στα χρώματα της μέρας.

Ετσι, παρότι κανένα νέο πρόβλημα δεν έχει κάνει την εμφάνισή του και τα ήδη υπάρχοντα ή επιλύονται, ή αφού δεν μπορώ να τα λύσω τα αφήνω, πλέω σε πελάγη μαυρίλας.

Παράλληλα καθένας που σηκώνει το τηλέφωνο και με καλεί, καθένας που με συναντά, κάνει την ίδια μαλακισμένη ερώτηση : «Τί γίνεται με την Ελλάδα?». Λες και ζω στην Ελλάδα και ξέρω! Η λες και παρακολουθώ ειδήσεις ή κι αν παρακολουθούσα θα είχα την ακριβή ενημέρωση. Υποθέτω ότι οι Βουλγαρικές φυλλάδες (τις οποίες έπαψα επίσης να ξεψαχνίζω) περιγράφουν το «ελληνικό δράμα» γλαφυρότατα.

Ακουσα και το κουφό «εσείς οι Ελληνες φταίτε που ακρίβυνε το δολλάριο». Δεν απάντησα, διότι σε τέτοιες περιπτώσεις απαντάω από μέσα μου «φτωχοί άνθρωποι, φτωχά μυαλά». Προς έκπληξή μου, τα πήρα βαρέως και με την ταξιδιωτική οδηγία που εξέδωσε ο καλός μας ο πρωθυπουργός, προκειμένου οι Βούλγαροι να παραμείνουν στα εδώ τουριστικά θέρετρα το τετραήμερο αργίας. Θα μου πεις, την οικονομία του πάει να στηρίξει το παιδί, αλλά μπορούσε να το κάνει χωρίς να αδειάσει έτσι την Ελλάδα.

Αλλά όπως προείπα, η έκπληξη για μένα δεν ήταν η οδηγία , αλλά ο εκνευρισμός που μου προκάλεσε. Ποτέ δεν ήμουν κολλημένη με την Ελλάδα και συνήθως, έβριζα μόνη μου για τα στραβά μας. Προφανώς, κάποια από τις ελληνικές ρίζες μου (παρά την πενταετή, ακούσια απονεύρωση), παραμένει ζωντανή κάπου βαθιά μέσα μου και με τσιγκλίζει.

Ετσι ενώ μέχρι τώρα, οι Βούλγαροι άκουγαν «Ελληνας» και μας κοιτούσαν με δέος, πλέον λένε «Ελληνας» και μετά φτύνουν (διότι τα οδοντικά σκευάσματα, τους πέφτουν ακριβά για να ξεπλύνουν το στόμα τους).

Κι εγώ, παρότι θεωρώ τον εαυτό μου, άκρως συγκρατημένο, ελέγξιμο και σπανίως ερριστικό, προχθές που άκουσα τον ταλαίπωρο Πέτιο να μιλάει με χαρά για το άνοιγμα των Τεμπών και να ονειρεύεται μια νέα Εθνική Οδό, Σόφια-Προμαχώνα, φώναξα χαιρέκακα «αυτό δεν θα το δεις ούτε σε πενήντα χρόνια!». Λες και θα έπαιρνα την ρεβάνς μου για τα βρισίδια που ακούει η Ελλάδα, μιλώντας έτσι σε έναν φτωχοδιάβολο οδηγό!
Είναι λοιπόν να απορείς. Πώς ο παλαίποτε "ισχυρός", δεν θέλει να κατέβει από την καρέκλα του, ακόμα και απόλυτα ξεφτυλισμένος και πώς ο παλαίποτε "ανίσχυρος", νοιώθει ξαφνικά ισχυρός, όχι γιατί βελτιώθηκε αλλά γιατί ξεφτυλίστηκε ο ισχυρός. Κάτι κόμπλεξ που έχουμε οι άνθρωποι! Τώρα αν καταλάβατε τί εννοώ, μου αξίζει βραβείο, αμφιβάλλω για το αν το κατάλαβα κι εγώ.

Για να μην παρεξηγήσετε το άνευ ουσίας και συνοχής κείμενό μου, θα σας παραπέμψω στο «Μπονμπον Παλάς» της Ελίφ Σαφάκ που διαβάζω αυτές τις μέρες. «Η βλακεία είναι ένας κύκλος. Δεν έχει αρχή και δεν έχει και τέλος».

.............

2010-05-03T04:32:00.000-07:00

Οταν η Ελένα το πρωί μπήκε στο γραφείο μου και μου ανακοίνωσε ότι έχουμε πρόβλημα με μια παράδοση στην Γαλλία, πήρα το γνωστό μου ύφος. Αυτό που παίρνω κάθε φορά όταν καταλαβαίνω ότι κάποιος οδηγός το έριξε στην ξάπλα και δεν έφυγε στην ώρα του. Καθώς μου εξηγούσε, όχι απλώς άλλαξα ύφος αλλά έμεινα να την κοιτάζω χωρίς να μπορώ να πω κουβέντα.

Γιατί μου εξηγούσε αυτό. Και γιατί το δεκατριάχρονο παιδί, που τριγυρνούσε ξημερώματα Κυριακής στους δρόμους της Σόφιας και πέθανε με αυτό τον τραγικό τρόπο, ήταν ο γιος του οδηγού που βιάστηκα να κατηγορήσω. Ενός τόσο συμπαθητικού και εργατικού ανθρώπου, ο οποίος εκείνη τη στιγμή οδηγούσε κάπου στην Ουγγαρία για το μεροκάματο. Και βεβαίως ήταν αδύνατο, να ελέγξει τον μικρό γιό του.

Σήμερα, στα διάφορα φόρουμς, κάποιοι κατηγορούν τα αδέσποτα σκυλιά, κάποιοι τον οδηγό που δεν σταμάτησε και κάποιοι άλλοι (οι περισσότεροι) τους γονείς. Πόσο εύκολο είναι τελικά να κατηγορείς χωρίς να ξέρεις...

Εφριξα !!!!!!!!!

2010-04-28T06:33:00.000-07:00

Οταν λες ότι "έκανες και τέταρτο παιδί για να διοριστείς στο Δημόσιο"...

Οταν τολμάς να δηλώσεις με υφάκι, πως "ο νόμος αίρεται, το τέταρτο παιδί δεν αίρεται"...

τότε

Γιατί αναρωτιόμαστε πώς φτάσαμε σε αυτή την κατάντια?

Γιατί βρίζουμε τους πάντες και τα πάντα?

Γιατί γκρινιάζουμε και κλαιγόμαστε?

Τέτοια σκατά είμαστε, τόσο μαλακισμένα σκεφτόμαστε, τέτοιοι πολιτικοί μας αξίζουν, τέτοια κατάντια θα έχουμε (και λίγη μας είναι)!

Καλά κάνω κι αποφεύγω να δω ειδήσεις. Ασε που είχα αποφασίσει να μην σχολιάσω το κλίμα των ημερών, αλλά να παραμείνω μια χαζή, ματαιόδοξη ξανθιά. Αλλά με κάτι τέτοια, δεν μπορώ να μην φρικάρω!

Και τα παιδιά σαν μόρια του ΑΣΕΠ τα βλέπετε ρε γελοίοι???????

Ανευ τίτλου (λέμε τώρα)

2010-04-23T04:10:00.000-07:00

Ονομαστική γιορτή, επέτειος με τον Μήτσο μου (έξη χρόνια πώς πέρασαν?), η γιορτή του παιδιού στην άλλη πατρίδα... Και οργασμός φορτώσεων! Ο Μήτσος παρομοίασε την εταιρεία σήμερα, σαν μνί που χύνει ασταμάτητα! (Ξέρω, είναι πρωτότυπος σε παρομοιώσεις).

Κι αφού έχουν παρελάσει εκτός από φορτηγά, ένα κάρο προμηθευτών που την φύλαγαν για σήμερα, έχω πουλήσει δύο καρεκλίτσες χωρίς να πάρει χαμπάρι ο Μήτσος ότι του απασχολώ τους εργάτες, τα δεκατρία σκυλιά μας έχουν λυσσάξει στο γαύγισμα με τόσο κόσμο , το κεφαλάκι μου πάει να σπάσει. Η ώρα πάει δυόμιση και απ'ότι προβλέπεται δεν θα φύγουμε από την πολυοργασμική εταιρειούλα μας, πριν τα μεσάνυχτα.

Πέραν αυτού τα τηλέφωνα χτυπούν ασταμάτητα και οι Βούλγαροι δεν καταλαβαίνουν το γιατί, αφού τον Αγιο Γεώργιο εδώ τον γιορτάζουμε στις 6 Μάη (με εθνική αργία παρακαλώ!)

Παρ' όλα αυτά, το αυριανό ταξιδάκι στην Πόλη δεν θα μπορέσουμε να το κρατήσουμε μυστικό όπως υπολογίζαμε. Κι αυτό, γιατί ξεμείναμε από μηχανισμούς και πήρα κλαίγοντας τον Τζεμ (που σήμερα γιορτάζει την μέρα του παιδιού και διακοπάρει, σαν χαζό παιδί που είναι), για να μου τους ετοιμάσει αύριο. "Με ποιά κούριερ να τους στείλω, σαββατιάτικα????" ρώτησε, "giorgia courier" απάντησα κι έτσι αύριο το πρωί, θα πρέπει να πεταχτούμε και στην ασιατική πλευρά. Κρίμα, γιατί έλεγα να ξεκινήσουμε τη μέρα με αυθεντικό Ισκεντέρ Κεμπάπ της Μπούρσας , στο Μπεσικτάς.

Σας αφήνω για να πάρω ένα ντεπονάκι και να εγκαταλείψω το γραφείο μου, προκειμένου να συμμετάσχω στο εορταστικό κλίμα του οργασμού της εταιρείας. Ω Μπόζιε, Μπόζιε!

Στηρίξτε την οικογένεια Νατζαφί

2010-04-21T04:47:00.000-07:00

Όποιος επιθυμεί να υποστηρίξει οικονομικά την οικογένεια Νατζαφί που έπεσε θύμα τρομοκρατικής επίθεσης με αποτέλεσμα τον θάνατο του 15 χρονου γιού τους και το σοβαρό τραυματισμό της 9χρονης κόρης τους, μπορεί να καταθέσει χρήματα στον ερανικό λογαρισμό του Ελληνικού Συμβουλίου για τους Πρόσφυγες, στην Εθνική Τράπεζα, Αρ.Λ.129/341635-64, Najafi Mouhammat Isa.

Διαδώστε το!

(από http://afroditealsalech.blogspot.com/2010/04/blog-post.html )

Ντο βίζντενε

2010-04-19T05:57:00.000-07:00

Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι, που μπαίνουν στη ζωή σου κι αρχίζουν να την γεμίζουν χρώματα. Πράσινα, γαλάζια, κόκκινα. Κι ενώ παίρνεις και δίνεις χρώματα, κάποια στιγμή, τραβούν μια γκρίζα πινελιά. Είτε γιατί δεν έχουν άλλα χρώματα, είτε γιατί δεν θέλουν να τα χαρίσουν άλλο σε σένα. Το μάτι σου, κολλάει τόσο, σε αυτή, την μία και μοναδική γκρίζα πινελιά, που δεν βλέπει κανένα από τα υπόλοιπα χρώματα που σου χάρισαν πριν. Και τότε, τους σπρώχνεις έξω από την ζωή σου και κλείνεις με δύναμη την πόρτα πίσω τους.

Οσο κι αν την χτυπάνε διστακτικά, όσο κι αν ξέρεις ότι τριγυρίζουν απ΄έξω, η ψυχή σου έχει τόσο πολύ πονέσει στην θέα αυτής της γκρίζας πινελιάς, που δεν σκέφτεσαι καν να ανοίξεις και πάλι την πόρτα σου.

Κάποια μέρα, οι άνθρωποι αυτοί πεθαίνουν, χάνονται για πάντα. Τότε συνειδητοποιείς, ότι πλέον, ακόμα κι αν ανοίξεις την κλειστή πόρτα σου, δεν μπορούν, όσο κι αν το ήθελαν να γυρίσουν. Το αδύνατο της επιστροφής, κάνει την γκρίζα πινελιά, τόσο μικρή κι ασήμαντη μπροστά στα χρώματα που σου χάρισαν. Η ψυχή σου χαμογελάει με νοσταλγία βλέποντας τον χρωματισμένο καμβά και θεωρεί λεπτομέρεια εκείνη την μικρή, γκρίζα μουτζούρα στο τέλος του τοίχου. Ανοίγεις πάλι την πόρτα σου και να! Ετσι όπως είναι ανοιχτή, σκεπάζει την γκρίζα πινελιά και δεν θα την δεις ξανά.

Χθες το απόγευμα, τολμήσαμε για πρώτη φορά μετά από χρόνια, να ακούσουμε και πάλι, τον "τοίχο " σου. Εκείνον που μας χάρισες, όταν ζωγράφιζες με χρώματα την ζωή μας και τις ψυχές μας. Ξέρω ότι χαμογέλασες, με εκείνο το πονηρό χαμόγελο. Ξέρω ακόμα, ότι οι σταγόνες της βροχής που έπεφταν στο τζάμι μας, ήταν η ψυχή σου που κατέβηκε για λίγο, για να τραγουδήσει μαζί μας. Τώρα, που η πόρτα μου είναι ξανά ανοιχτή και στον τοίχο της ζωής μου, δεν βλέπω πια την γκρίζα πινελιά σου, μπορώ για πρώτη φορά να σου πω "ντο βίζντενε".

Φύγαμεεεεεε!

2010-04-09T08:54:00.000-07:00

Επειδή είμαστε για δέσιμο (γεγονός !)...

Επειδή η Πόλη μας, μας έλειψε (μεγαλύτερο γεγονός!)...

Επειδή όσο κι αν παραπονιόμαστε για τα χιλιόμετρα, είμαστε πάντα παιδιά του δρόμου....

Αύριο το πρωί, "καχβαλτί" στο Σιρκετζί!!!!!

Υ.Γ. 1. Η φωτογραφία είναι από την αυλή του χαμάμ του Τζαγάλογλου.
Υ.Γ.2. Εχω δύο αναρτήσεις αποθηκευμένες, μία αστεία και μία θλιβερή. Να δώ πότε θα τις ανεβάσω με τα μυαλά που κουβαλάω!

Ηταν το δικό ΜΑΣ παιδί

2010-03-29T06:41:00.000-07:00

Κι είναι ο λυγμός. Ενας και μοναδικός, που με πνίγει από χθες το βράδυ. Κοιμήθηκα, νοιώθοντάς τον σκαρφαλωμένο στον λαιμό μου και ξύπνησα με δαύτον. Στιγμή δεν μου πέρασε από το μυαλό ότι ο νεκρός, ήταν «ζωσμένος με εκρηκτικά». Στιγμή δεν σκέφτηκα ότι είναι ο δράστης, αφότου άκουσα πως πρόκειται για Αφγανό. Γιατί? Γιατί κανένας Αφγανός, παιδί ή γονιός, δεν θα κυκλοφορούσε με βόμβα στην Αθήνα, μαζί με την οικογένειά του.

Οι Αφγανοί, φεύγουν χρόνια τώρα από τη χώρα τους, για να αποφύγουν την βία και – τί ειρωνεία Θεέ μου!- τις βόμβες. Κατ’ αρχάς από τους Ρώσους, μετά από τους Ισλαμιστές, πλέον από τους Αμερικάνους. Κι έρχονται στην «πολιτισμένη» γειτονιά μας, για μια ζωή καλύτερη. Και μαζεύουν τα σκουπίδια μας. Τί άλλο θα μπορούσε να κάνει, μια γυναίκα μόνη με δυό ανήλικα παιδία σε έναν τόπο ξένο και αφιλόξενο? Τίποτε άλλο, πέραν του να ψάχνει στα σκουπίδια.

Σκέφτομαι και ξανασκέφτομαι, τις τελευταίες στιγμές. Την πιτσιρίκα να βρίσκει το «ρολόι». Τον μικρό να λέει ότι είναι «χαλασμένο». Την έκρηξη. Την μάνα που χάνει την γη από τα πόδια της, για δεύτερη φορά. Σε έναν τόπο, που γίνεται σε δευτερόλεπτα ακόμα πιο ξένος κι αφιλόξενος. Το όνειρο της «καλύτερης» ζωής που κομματιάζεται σε ανθρώπινα μέλη. Τα παιδικά χαμόγελα, που κοκκινίζουν από το αίμα.

Το έγκλημα ξεκινάει νωρίτερα. Οταν η οικογένεια αναγκάζεται να πάρει τον δρόμο της ξενιτιάς. Οταν πληρώνει τις μετρημένες οικονομίες της στους δουλέμπορους. Οταν φτάνει στην «γη της επαγγελίας», με μια σάπια βάρκα ή μουσκεύοντας τα διαλυμένα παπούτσια της σε ένα πλημμυρισμένο ποτάμι. Οταν βρίσκεται χαμένη, κάπου στην Αθήνα. Χωρίς να μιλάει την γλώσσα, χωρίς να γνωρίζει κανέναν. Οταν ξεκληρίζεται σε μία νύχτα, χωρίς λόγο. Ενα έγκλημα σε συνέχειες. Οι φονιάδες πολλοί. Ανάμεσά τους εγώ κι εσύ. Ολοι μας.

Εμείς, που το Αφγανιστάν είναι πολύ μακρυά, για να μας πονέσουν οι πληγές του. Και τέλος αυτός, αυτοί, όποιος τέλος πάντων έβαλε αυτή τη βόμβα. Κι αυτός θέλει να λέγεται «άνθρωπος»!

Δεν θα βγει κανένας στους δρόμους. Δεν θα γίνει κανένα συλλαλητήριο. Δεν θα απεργήσει κανένας. Κι όσοι καταδικάσουν, θα το κάνουν χλιαρά και νερόβραστα, γιατί απλά, έτσι πρέπει. Οχι γιατί το νοιώθουν, πραγματικά. Ο αποτροπιασμός εύκολα αναφέρεται σαν λέξη, δύσκολο φωλιάζει στις άδειες από καιρό, ψυχές μας. Τον νοιώθουμε, μόνο όταν αφορά το σπίτι μας.

Ηταν κι αυτό δεκαπεντάχρονο. Και ξέρεις γιατί δεν θα γίνει ήρωας? Γιατί απλά, δεν είχε την πολυτέλεια να βγει να διαδηλώσει και να δολοφονηθεί από αστυνομικό. Ούτε έβαλε το ίδιο την βόμβα που έσκασε στα ταλαιπωρημένα χεράκια του. Αν είχε κάνει κάτι από αυτά τα δύο, ναι θα ήταν ήρωας. Ηταν αναγκασμένο να ψάχνει στα σκουπίδια για να ζήσει. Γιατί ήθελε να ζήσει! Αυτός ήταν ο λόγος που ήρθε στην χώρα μας. Πλέον , αυτοί που παλεύουν για να ζήσουν και σκοτώνονται σε λάθος σημείο, την λάθος στιγμή, δεν είναι ήρωες, σωστά? Δεν γίνεται το όνομά τους σύνθημα, ούτε η φωτογραφία τους σύμβολο.

Κι εμείς, τα «πολιτισμένα», τα «κοινωνικά ευαίσθητα» και «απόλυτα πολιτικοποιημένα» όντα, θα το βουλώσουμε απλά, γιατί οι βόμβες, είναι η «μορφή αντίστασης» σε μια κοινωνία που εμείς φτιάξαμε, ηλίθιοι. Εμείς οι δράστες και ως προς την κοινωνία και ως προς την αντίσταση στο τερατώδες δημιούργημά μας. Θα το ξεχάσουμε, εν όψει του πασχαλινού μας αρνιού. «Αφγανάκι ήταν, μην το κάνουμε και θέμα! Ας έμενε στον τόπο του!» Μην μου πείτε πώς κανένας δεν τόλμησε να σκεφτεί έτσι!

Θα χωριστούμε στα γνωστά μας στρατόπεδα και θα πούμε το μακρύ μας και το κοντό μας. Θα μας απασχολήσει ποιός το έκανε και γιατί. Γιατί το κάθε «στρατόπεδο» θα πρέπει να καταδικάσει το άλλο. Γιατί πάντα μιλάμε για τρομοκράτες και προβοκάτορες. Κι εκεί θα έχουμε χάσει όλη την ουσία του θέματος: το αποτέλεσμα. Ενα παιδί είναι νεκρό κι ένα άλλο σχεδόν τυφλό, αυτό είναι το αποτέλεσμα. Οποιο τέρας κι αν το έκανε, για οποιονδήποτε αρρωστημένο λόγο,αυτό δεν αλλάζει.

Για να μας δω τώρα! Ολους εμάς, με τις «φιλελεύθερες» ιδέες μας και τα «ανοιχτά» μυαλά μας. Ολους εμάς, που πέρσι τον Δεκέμβρη, νοιώσαμε ότι χάθηκε το δικό μας παιδί. Ολους εμάς, που πονάμε εξ’ ασφαλούς αποστάσεως, για τα παιδάκια της Γάζας. Θα νοιώσουμε το ίδιο τώρα? Θα δράσουμε καθόλου? Θα δώσουμε το «φως» μας, σε δυό δεκάχρονα ματάκια που τυφλώνονται, λες και προσπαθούν να ξεχάσουν όσα είδαν?

Το παιδί που χάθηκε, είναι το δικό μας παιδί. Και ξέρεις γιατί? Γιατί παρότι δεν το γεννήσαμε, επέλεξε να ζήσει ανάμεσά μας, μαζί μας... Γιατί ήρθε στην Ελλάδα, αναζητώντας την ασφάλεια που δεν είχε στη χώρα του. Αυτή την ασφάλεια που εμείς, ήμασταν ανίκανοι να του προσφέρουμε.

Οταν η Καμπούλ ήρθε στην Αθήνα...

2010-03-29T01:23:00.000-07:00

Τώρα, θα βγει κανένας στους δρόμους?
Θα διαμαρτυρηθούμε όλοι μαζί?
Θα γράψουμε τεράστια άρθρα καταδίκης?
Θα σταθούμε στο πλευρό της οικογένειας?

Ηταν κι αυτό δεκαπεντάχρονο, ξέρετε!

Εκθεση

2010-03-24T07:20:00.000-07:00

"Κάθε έκθεση έχει πρόλογο, κύριο θέμα και επίλογο"...
Μου το δίδαξες τόσες φορές, που το θυμάμαι ακόμα.
Ο πρόλογός μας είχε γεύση ρυζόγαλου και παιδικές ιστορίες.
Το κύριο θέμα μας, μου έδωσε ένα μεγάλο μέρος από αυτό που είμαι σήμερα και από αυτό που θα γίνω κάποτε. Ακόμα και τώρα μου δίνεις.
Πειράζει που δεν αντέχω να δεχτώ, ότι φτάνει ο επίλογος?
Εσύ πώς μπορείς να το δέχεσαι με τόση αξιοπρέπεια?

ΒέλγιοΓαλλίαΟλλανδία

2010-03-15T09:28:00.000-07:00

Αν θέλετε να κοιμηθείτε σε αυτό το υπνοδωμάτιο, το οποίο....

βρίσκεται σε αυτό το παραμυθένιο μικρό ξενοδοχείο....

και να φάτε τόσο νόστιμο και προσεγμένο πρωινό....

θα πρέπει να πεταχτείτε εδώ

Ηταν ένα τετραήμερο καταχρήσεων! Κατάχρηση στη δουλειά, στο φαγητό, στο ποτό, στο χιλιόμετρο, στην αυπνία. Ξέχασα τίποτα? Στο συγκεκριμένο ξενοδοχείο, μείναμε μόλις ένα βράδυ αλλά είναι σίγουρο ότι θα επιστρέψουμε κι ας μην υπάρχει στους τουριστικούς οδηγούς η περιοχή.

Αλλα ωραία του ταξιδιού :

Η συνεχής εναλλαγή κρατών. "Τώρα είμαστε Βέλγιο?" "Οχι, αριστερά του δρόμου είναι η Γαλλία, δεξιά το Βέλγιο!" "Τώρα είμαστε Ολλανδία?" "Οχι, θα μπούμε σε δύο χιλιόμετρα, είμαστε ακόμα στο Βέλγιο". Τί ωραίος που είναι ο κόσμος, όπου δεν υπάρχουν σύνορα!

Το "εφηβικό" μας σκασιαρχείο από τον Ζαν Πωλ και την Αννί, για να ξημερωθούμε γελώντας και πίνοντας. Ξεκίνησε με ένα μήνυμα του Φρεντ, τρία λεπτά αφότου τον αφήσαμε στο σπίτι του. "Είστε ακόμα με τους γονείς μου?". "Οχι, έφυγαν" "Σε δύο λεπτά έρχομαι να σας πάρω!"
Ο παγωμένος αέρας της θάλασσας, στο Τερνεούζεν. Μου θύμισε χειμώνα στο Ναύπλιο!

Τα βουνά από μύδια και λοιπά οστρακοειδή που καταναλώσαμε στην Φιλιπιν.

Είναι υπέροχο συναίσθημα, να "ανακαλύπτεις" ότι συνεργάτες που γνωρίζεις χρόνια, μπορούν να είναι κολλητοί σου. Μετανοιώνεις που δεν τους "έψαξες" νωρίτερα!

Και επειδή το ταξίδι ήταν επαγγελματικό, θα σας πω ότι τόσο στην Βόρεια Γαλλία, όσο και στο Βέλγιο οι τιμές, γενικά, είναι χαμηλότερες από την Ελλάδα. Και ασφαλώς, η κίνηση στα μαγαζία (στα δεκαπέντε που μπήκαμε τουλάχιστον!), είναι τρελλή.

Και θα κλείσω με την μόνιμη πρόποση του ταξιδιού, πριν από βέλγικες μπύρες, γαλλικές σαμπάνιες και ελληνικά τσίπουρα (ω ναι! βρήκαμε ελληνική ταβέρνα στο Τερνεουζεν). "Στην υγειά της Φατιμά".

Το ποιά είναι η Φατιμά , θα το αναλύσω προσεχώς!

Τρέχωωωωωωωωωωωωω!

ΥΓ. Ο τίτλος είναι χωρίς κενά! Οπως και το ταξίδι μας...

Κορίνα, έχεις πακέτο!

2010-02-12T02:30:00.000-08:00

Είναι εδώ η αγαπημένη μου! Η Θεία Λένα! Αχχχχ! Πως με χαϊδεύει, πώς με ταϊζει λιχουδιές! Είναι τόσο καλή μαζί μου, που έχω ξεχάσει τις τυπικές αγριάδες μου και έχω γίνει το πρώτο σκυλί-αλοιφή της Βουλγαρίας!

Βέβαια όλα τα όμορφα, έχουν έναν κακό αντίποδα. Και σε αυτή την περίπτωση, το κακό αρχίζει από Κάππα κεφαλαίο! Και ονομάζεται Κορίνα! Ναι, ναι, αυτή η ψηλομύτα σκυλίτσα της Θείας Λένας, που την περασμένη φορά που ήρθε, έκλεψε τις κροκέτες μου και με γαύγισε ξαπλωμένη στον καναπέ, που για μένα είναι απαγορευμένος. Ημουν πολύ ευγενική μαζί της, δεν την γαύγισα καν, αλλά ομολογώ ότι ευχαρίστως θα την έτρωγα για πρωινό! Μα είναι δυνατόν ένα τοσοδούλικο σκυλί να έχει τέτοια φωνή?

Αυτή τη φορά, η Θεία Λένα, δεν την έφερε μαζί της (ευτυχώς!!!!). Ωστόσο τόσο η μαμά όσο κι ο μπαμπάς μου, την αναφέρουν κάθε τόσο. Και μου κάνουν αυτή την γελοία ερώτηση "Μέτζυ που είναι η Κορίνα????". Την πρώτη φορά που με ρώτησε η μαμά, έτρωγα. Με το που άκουσα το όνομα της ακατανόμαστης, μου κόπηκε η ορεξούλα μαχαίρι. Παράτησα τις κροκέτες μου και έτρεξα στο μαξιλαράκι μου! Χθες το ίδιο έκανε ο μπαμπάς, ενώ ήμουν ξαπλωμένη στα πόδια της θείας Λένας και χουζούρευα! Ε, δεν άντεξα! Σηκώθηκα κι έφυγα, ρίχνοντάς του ένα δολοφονικό βλέμμα! Η Θεία Λένα είναι δική μου! Το μόνο που μας χωρίζει είναι η Κορίνα!

Για να ξεχαστώ, άρχισα να χαζεύω την τηλεόραση. Η μαμά με την Θεία Λένα, έβλεπαν την αγαπημένη εκπομπή της μαμάς. Αυτή με το πακέτο με τα κρεμμύδια. Γιατί σίγουρα έχει πολλά κρεμμύδια το πακέτο και η μαμά κάθε φορά που βλέπει την εκπομπή πατάει κι ένα κλάμα. Επειδή δεν μου αρέσει να κλαίει η μαμά, ποτέ δεν παρακολουθώ. Χθες όμως, που τους είχα νεύρα, το είδα όλο το πακέτο μέχρι το τέλος!

Και μου ήρθε μια καταπληκτική ιδέα! Γι'αυτό και σερφάρω σήμερα, για να στείλω μήνυμα στην εκπομπή να παραδώσει και το δικό μου πακέτο!

Ποιός θα είναι ο παραλήπτης??? Η Κορίνα φυσικά!

Τί θα της βάλω στο πακέτο??? Μα ένα καταπληκτικό φιλετάκι, φτιαγμένο από τα μπροστινά ποδαράκια μου!!

Δεν είναι απίθανο?

Ερώτηση, που πουλάνε ον λάιν, υδροκυάνιο???

Γααααααβ!

Πόλη και πάλι Πόλη

2010-02-08T05:52:00.000-08:00

Αν είναι κάτι που μου προκαλεί συγκίνηση κάθε φορά που το ζω, αν και το έχω ζήσει εκατοντάδες φορές πιά, είναι η είσοδος στο φωτισμένο, νυχτερινό Ικιτελλί. Είναι οι στιγμές εκείνες, που κολλάω τα μάτια μου στο τζάμι του αυτοκινήτου, ξεχνάω τις ώρες που έχασα στα σύνορα, την πηγμένη από φορτηγά εθνική, την κούραση του ταξιδιού. Είναι που βλέπω την αγκαλιά της Πόλης μου ανοιχτή, να με προσμένει και που βιάζομαι να χωθώ μέσα της.
Κάθε ταξίδι στην Πόλη, μοιάζει και ταυτόχρονα διαφέρει απόλυτα από κάθε προηγούμενο. Το μόνο σίγουρο είναι ότι, αυτά τα ταξίδια, ποτέ δεν θα τα βαρεθώ, ποτέ δεν θα με κουράσουν. Ετσι, το μόνο που σκέφτομαι τώρα , είναι ότι αύριο βράδυ το Ικιτελλί θα είναι εκεί ολόφωτο, κι εγώ θα τρέχω για να του ξεφύγω γρήγορα και να φτάσω στο Σιρκετζί, την γειτονιά μου.

Το είχα γράψει την Πέμπτη. Παρότι αυτή την φορά, δεν μπήκαμε από το Ικιτελλί και προτιμήσαμε το Ακσαράυ, η αίσθηση παρέμεινε η ίδια. Ο Σαββατιάτικος πρωινός ήλιος, μας πλάνεψε τόσο, που παρόλο το κρύο περπατήσαμε από το Σιρκετζί μέχρι την Ιστικλάλ χωρίς να μας κουράσουν τα ανηφορικά σοκάκια του Γαλατά. Κι ήταν τόσο το κέφι μας που ξαναγυρίσαμε στο Σιρκετζί περπατώντας.

Το "καινούργιο" αυτή τη φορά, ήταν η διαδρομή Εμινονού - Ουσκιουντάρ με το καραβάκι της γραμμής. Ο ήλιος είχε ήδη κρυφτεί και ο θαλασσινός αέρας έφερνε ανατριχίλα, αλλά ήταν τόση η ανάγκη μας να χαρούμε την διαδρομή που καθίσαμε στο κατάστρωμα. Συντροφιά μας, οι γλάροι της Πόλης που μας ακολουθούσαν καθ'όλη τη διάρκεια της "βαρκάδας" μας.

Θα συμφωνήσω με την φράση της Σεβίντς. Είμαστε πολύ τυχεροί, που βρεθήκαμε και πάλι εκεί, με τόσο αγαπημένους φίλους γύρω μας. Και χαίρομαι που τόσα χρόνια μετά το πρώτο μου ταξίδι εκεί, η μαγευτική επίδρασή της Πόλης επάνω μου γίνεται κάθε φορά και μεγαλύτερη.

Σου-κου εν όψει!

2010-01-22T04:27:00.000-08:00

Παρότι χθες το βράδυ , ένοιωσα ότι καταρρέω μπροστά στην οθόνη μου, σήμερα έχω πολύ καλή διάθεση! Οχι γιατί μας πνίγει, σιγά-σιγά το χιόνι. Δυστυχώς τα τελευταία πέντε χρόνια, έπαψε να μου προκαλεί χαρά, μην σας πω ότι το απεχθάνομαι κιόλας. Οβερντόουζ κανονικό.

Είμαι πολύ χαρούμενη, γιατί από απόψε το βράδυ και μέχρι την Κυριακή, θα είμαι στο αγαπημένο μου ξενοδοχείο, εις το βουνό ψηλά εκεί, θα τρώω όλες τις αραβικές λιχουδιές και θα κάνω την λατρεμένη διαδρομή κρεββάτι-πισίνα-χαμάμ-τζακούζι και τούμπαλιν. Και από την τζαμαρία, θα βλέπω το χιονάκι ενώ θα ψήνομαι στους σαράντα βαθμούς των ιαματικών νερών.

Η εβδομάδα είχε τρελλό τρέξιμο και η επόμενη προβλέπεται χειρότερη από κάθε άποψη, αλλά λέω να επικεντρωθώ στο σου-κου και να πω κι ευχαριστώ!

Τα ξαναλέμε από Δευτέρα, εάν δεν κοπεί το ρεύμα με τους -20 που λένε οι προγνώσεις!

Εφορία και ευφορία!

2010-01-13T07:55:00.000-08:00

Η καινούργια μας, ελπιδοφόρα (όπως κάθε καινούργια) κυβέρνηση, έκανε μια ωραία αναδιάταξη στις τοπικές εφορίες. Ως εταιρεία μεγάλη και τρανή (πανάθεμά μας), με το τέλος του 2009 αποχαιρετήσαμε, την μικρή τοπική μας εφορία και διαβήκαμε την είσοδο της κεντρικής, στο Πλόβντιβ. Οχι μόνοι μας, ασφαλώς. Μας συνόδεψαν άλλες ενενήντα της περιοχής μας και δεν ξέρω πόσες ακόμα από όλη την νότια χώρα.
Τί σημαίνει αυτό? Εκτός από την τιμή και το κύρος, να λέγεσαι «μεγαλο-μεσαία εταιρεία» (ξανά πανάθεμά μας), ένα δρομολόγιο μίας ώρας να πας και μιας να γυρίσεις. Αν λάβει κανένας υπ'όψιν του ότι κάθε μήνα, πρέπει να κουβαλάμε κι όοοοολα τα παραστατικά μας για τον συνήθη και λατρεμένο έλεγχο του φουπουά, η απόσταση δεν είναι και μικρή.
Επειδή εκτός από μεγάλη, φέρελπις εταιρεία, είμαστε και στυλάτοι, η Πέτια αποφάσισε ότι η τεράστια τσάντα μου, με την επιγραφή «Buy IN Paris», αγορασμένη απευθείας από το αεροδρόμιο της ομωνύμου πόλης (ήταν το μόνο που μου επέτρεπε η τσέπη μου να αγοράσω κατά το ταξιδάκι στο Παρίσι), θα πηγαινοέρχεται κάθε μήνα στο Πλόβντιβ, φιλοξενώντας τα κλασσέρ μας. Για να πάρει και το κολάι, ήδη την χρησιμοποίησε κατά τον τελευταίο έλεγχο στην μικρή μας, τοπική εφορία, προσπαθώντας να ακούσει τις ψιθυριστές βρισιές του Ιβάν που την κουβάλησε.
Σήμερα, ως στυλάτες και κυριλάτες στελεχάρες, αποφασίσαμε να πάμε την παρθενική μας βόλτα στο νέο μας κρεματόρειο (σόρρυ, εφορία ήθελα να πω) για να πάρουμε μια φορολογική ενημερότητα και να κόψουμε και κίνηση. Το πρώτο που προσέξαμε ήταν ότι μπορείς να παρκάρεις ακριβώς απ΄έξω, για να ξεφορτώνεις κάθε μήνα τα κλασσεράκια σου, κάτι που εδώ ήτο αδύνατο, η εφορία μας βρισκόταν σε πεζόδρομο. Εγώ ωστόσο, πρότεινα να χρησιμοποιούμε την ωραία μου τυρκουάζ βαλίτσα με τα ροδάκια, για να κάνουμε και λίγο θόρυβο στις σκάλες και κατ’ επέκταση, εντύπωση!
Μετά συνατήσαμε μια υπάλληλο, που μετατέθηκε εκεί από την πόλη μας και μόνο που δεν ανταλλάξαμε φιλιά! Ηταν σαν να συναντιόνταν έλληνες μετανάστες στον σταθμό του Μονάχου. Αφού όλες μας, αναπολήσαμε τις ευτυχισμένες στιγμές και βρισίδια που ανταλλάσαμε στην μικρή μας πόλη, η καλή υπάλληλος, θέλοντας να εξυπηρετήσει τις συντοπίτισες, έτρεξε να περάσει στο σύστημά της την αίτησή μας. Γελαστή έφυγε, γελαστή γύρισε, για να μας πει ότι το σύστημα-τα-παιξε-δεν-δουλεύει, άρα δεν θα μας την έκανε τη χάρη σήμερα. Επειδή είμασταν γλυκές και δεν κοβόμασταν να την πάρουμε και σήμερα, είπαμε ότι θα ξαναπάμε. Κι επειδή μας είχε συνεπάρει η ευγένεια (λέμε τώρα), ζητήσαμε να δούμε τον διεθυντή, επίσης συντοπίτη μας, για να τον ρωτήσουμε εάν τελικά θα μας επιστραφεί το φουπουά μας (κατάχλωμο). Πληροφορηθήκαμε ότι ο διευθυντής είναι ταξίδι σε γειτονική χώρα, άρα μέχρι να γυρίσει, ξεχνάμε και το φουπουά μας!
Ο Ιβάν ήρθε να μας μαζέψει και με τον άερα της πρωτευουσιάνας πια, μπήκαμε στο αυτοκίνητο. Ετοιμάστηκα να πάρω τον συνηθισμένο υπνάκο μου, αλλά η Πέτια τρωγόταν :
- Ξέρεις, όλη η νότια χώρα εξυπηρετείται εδώ πλέον. Μέχρι και Χάσκοβο!
- Α ώραια, είμαστε πολλοί!
- Φαντάσου τώρα να έρθουν από το Χάσκοβο για ενημερότητα, δυό ώρες δρόμος και να τους πουν ότι δεν δουλεύει το σύστημα!
- Ε ναι, θα κοιμηθούν στο Πλόβντιβ μέχρι να δουλέψει!
- Χαχαχαχα!
- Τί γελάς? Φαντάζεσαι να ξεκινάει η λογίστρια από το Χάσκοβο κάθε μήνα και να φέρνει την βαλίτσα με τα κλασσέρ, με το λεωφορείο?
- Χαχαχαχα!
- Γέλα, γέλα! Ετσι γελούσες κι όταν βάψαμε την εταιρεία μπλε, εν όψει εκλογών! Φάτα τώρα!
- Εγώ ακόμα ελπίζω ότι η νέα κυβέρνηση, θα τα αλλάξει τα πράγματα!
- Ε ναι η ελπίδα δεν πεθαίνει ποτέ! Να το πεις και στους προμηθευτές που περιμένουν πληρωμές από το φουπουά. Μην χάσουν την ελπίδα τους!
-Χαχαχαχα!

Ηταν το τελευταίο της γέλιο, για σήμερα. Μόλις γυρίσαμε, ετοιμάστηκε να υποβάλλει την δήλωση του νέου φουπουά ηλεκτρονικά. Βιαζόταν να προλάβει, πριν πάει η ώρα πέντε και κλειδώσουν τα συστήματα της εφορίας. Τα οποία δεν θα μπορέσουν να κλειδώσουν εν τέλει. Βλέπετε, είναι πεσμένα από την ώρα που φύγαμε από το Πλόβντιβ. Υποθέτω ότι δεν έσπασε ακόμα τον υπολογιστή της, πρώτον γιατί εξακολουθεί να ελπίζει και δεύτερον γιατί νοιώθει σαφώς πιο τυχερή, από την άγνωστη Χ συνάδελφό της, στο Χάσκοβο!

Scrapping

2010-01-05T08:17:00.000-08:00

Στα γρήγορα, μιας και στερούμαι εμπνεύσεως γενικότερα:
Καλή χρονιά, έστω και καθυστερημένα!
Η Ελλάδα δεν είναι ακριβότερη μόνο από τη Βουλγαρία, που θα ήταν λογικό! Είναι ακριβότερη και από το Αμστερνταμ!
Οι Βουλγαρικές αερογραμμές είναι πάμφθηνες και εξυπηρετικότατες (να που λέω κι έναν καλό λόγο για την «πατρίδα»)!
Ο Μητσάκος ανακάλυψε επιτέλους το σημείο G. Αδίκως σηκώνει τα χέρια ψηλά η επιστήμη, τόσα χρόνια. Κατά δήλωσή του, βρίσκεται στο τελευταίο γράμμα της λέξης shoppinG!
Χιονισμένα Χριστούγεννα, κοντομάνικο την Πρωτοχρονιά και πάλι πίσω στα χιόνια.
Τροπικές διακοπές , δεν μπορείς να πεις!
Η Εγνατία είναι α-πί-θα-νη! Ειδικά αν οδηγείς, το μόνο αυτοκίνητο που την διασχίζει!
Θενκς του Τέμπη, είδα παραθαλάσσια χωριά που δεν φανταζόμουν ότι υπάρχουν!
Πόσο ευτυχισμένη μπορεί να είναι η μαμά μου, που σήμερα έκλαιγε γιατί ξέχασε να μου δώσει τις πυτζάμες που μας αγόρας?! Εμ, μετά τα εβδομήντα, τέτοια προβλήματα είναι σημαντικά!
Πόσο χορτάτοι είμαστε άραγε οι Ελληνες, που σε τουριστικές περιοχές, κλείνουμε τα μαγαζιά τις γιορτές????
Η Μέτζυ ενηλικιώθηκε και αρνείται πεισματικά να περάσει την νύχτα μαζί μας! Τρώει, πίνει και μετά απαιτεί ολονύχτιες εξόδους!
Ο ανηψιός μου επιτέλους κατάλαβε, πώς είμαι θεία του κι όχι φίλη της μαμάς του!
Λευκή μπύρα με λεμόνι! Το καλύτερο!
Ηταν οι καλύτερες γιορτές μας, μετά από αυτές του 2007 στην Τουρκία.
Μπάι δε γουέι, μου έλειψε η Τουρκία!
Θα γράψω βιβλίο – οδηγό πολυτελούς επιβίωσης. Τίτλος του, «Ο ζητιάνος με το κασμιρένιο παλτό». Πρώτο κεφάλαιο : «Πως να τσιμπήσετε τριακόσια λέβα κι ένα πακέτο τσιγάρα».
Αύριο ο Μήτσος μου κλείνει τα σαράντατέσσερα! (χοχοχοχο, το κρατάει μυστικό κι είπα να τον καρφώσω δημοσίως!)
Θα φροντίσω να μπω στο μουντ του μπλογκιν σύντομα, για να αφήσω και να απαντήσω σχόλια!

After the Flu, Christmas is here!

2009-12-23T04:56:00.000-08:00

Στα γρήγορα και βιαστικά...

αφού εδέησα να "ξεγουρουνιάσω" ....

και λίγο πριν γίνω η Γκρέτελ με τα ασημένια παγοπέδιλα...

ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ!!!!!

Η καρτούλα είναι μια από τις πολλές που μας ζωγράφισαν, οι μαθητές του Δημοτικού Σχολείου του χωριού μας! Δεν είναι απίθανη???

Ιδρυμα Αζίζ Νεσίν (2)

2009-11-26T08:30:00.000-08:00

Ο γνωστός Τούρκος συγγραφέας Αζίζ Νεσίν, δημιούργησε το 1973 , στην Τσατάλτζα της Κωνσταντινουπολης ένα ίδρυμα για άπορα παιδιά. Το ίδρυμα ξεκίνησε να λειτουργεί στην παρούσα μορφή του το 1982 και σήμερα φιλοξενεί 42 παιδιά, από διάφορες περιοχές της Τουρκίας.

Ο Αζίζ Νεσίν έζησε εκεί, μέχρι και το τέλος της ζωής του, το 1995. Πριν πεθάνει, ζήτησε να ταφεί στον κήπο του ιδρύματος, για να μπορεί καθημερινά να ακούει τα βήματα των παιδιών. Η επιθυμία του αυτή εκπληρώθηκε.
Μετά τον θάνατό του, πρόεδρος του Ιδρύματος, ορίστηκε ο γιός του Αλί, καθηγητής Μαθηματικών σε Πανεπιστήμιο της Πόλης.
Τα παιδιά που φιλοξενούνται στο ίδρυμα, προέρχονται από άπορες οικογένειες, οι οποίες δεν μπορούν να τους προσφέρουν εφόδια για εκπαίδευση. Μπαίνουν στο ίδρυμα, συνήθως κατά την προσχολική ηλικία και αποχωρούν από αυτό, όταν είναι ικανά να εξασφαλίσουν μόνα τους το εισόδημα που απαιτείται για την διαβίωσή τους. Αυτό σημαίνει, ότι τα περισσότερα παιδιά, αποχωρούν από το Ιδρυμα, μετά την ολοκλήρωση και των πανεπιστημιακών τους σπουδών και την εύρεση κάποιας εργασίας. Τα παιδιά μπορούν, εφόσον το επιθυμούν να επισκέπτονται τις οικογένειές τους και το αντίστροφο.

Οσα φοιτούν σε πανεπιστήμια της Πόλης, μένουν σε διαμερίσματα που έχουν αγοραστεί όλα αυτά τα χρόνια από το Ιδρυμα. Οταν φοιτούν σε άλλες πόλεις, το ίδρυμα καλύπτει και τα έξοδα κατοικίας τους. Το Ιδρυμα καλύπτει επίσης όλα τα έξοδα σπουδών των παιδιών, την διατροφή τους και τον ρουχισμό τους.
Τα έσοδα του Ιδρύματος, προέρχονται από δωρεές εθελοντών – φίλων του Ιδρύματος και από τα πνευματικά δικαιώματα του συγγραφικού έργου του Αζίζ Νεσίν. Παράλληλα, στο Ιδρυμα λειτουργεί ένα μικρό κατάστημα, στο οποίο πωλούνται χειροτεχνήματα των παιδιών , καθώς και αγροτικά προϊόντα από τα μποστάνια του ιδρύματος.
Υπηρεσίες στο Ιδρυμα, προσφέρουν εθελοντές, οι οποίοι μαθαίνουν στα παιδιά, ξένες γλώσσες, θέατρο, ξυλογυπτική, κεραμική τέχνη κλπ. Οποιοσδήποτε μπορεί να επισκεφθεί το ίδρυμα και να δει τις συνθήκες διαβίωσης των παιδιών, να παίξει μαζί τους, να μιλήσει με τους εθελοντές και να επισκεφτεί το μικρό μουσείο με τα προσωπικά αντικείμενα του Αζίζ Νεσίν.

Επειδή το Ιδρυμα το βλέπω σαν ένα δικό μου κομμάτι, μου ήταν εξαιρετικά δύσκολο να γράψω μια ανάρτηση παρουσίασης. Μέρες τώρα σβήνω και γράφω. Η γλώσσα που χρησιμοποιείται σε τέτοιες παρουσιάσεις, μου φαίνεται τυποποιημένη και ξύλινη. Σκέφτομαι ότι σε πέντε ή δέκα παραγράφους, δεν μπορώ να σας παρουσιάσω ούτε τα χαμόγελα των παιδιών, ούτε τα παιχνίδια τους, ούτε την αγκαλιά τους. Γιατί όταν βρεθείς στο ίδρυμα, δεν μπορείς πια να το δεις χωρίς συναίσθημα. Παύει να είναι οργανισμός, γίνεται ένα μεγάλο σπίτι, γεμάτο αγάπη και φροντίδα για παιδιά που έχουν πραγματική ανάγκη. Συνεπώς, ενδέχεται να σας δημιουργηθούν κι άλλες απορίες – ερωτήματα, που δεν απαντήθηκαν στην σύντομη αυτή παρουσίαση. Θα χαρώ πολύ να μου κάνετε τις ερωτήσεις σας και να σας απαντήσω.

Ιδρυμα Αζίζ Νεσίν

2009-11-13T09:20:00.001-08:00

Χρόνια τώρα, θέλω να μιλήσω για το Ιδρυμα. Σκέφτομαι όμως ότι το Ιδρυμα, θα μπορούσε να αποτελέσει ένα μπλογκ από μόνο του, τόσο πολλά είναι αυτά που πρέπει να γραφούν και δεν αποφασίζω να το ξεκινήσω. Κάποτε με τον Αλί συζητήσαμε να μεταφράσουμε την σελίδα του στα αγγλικά και κατόπιν θα ήταν εύκολο για μένα να την μεταφράσω στα Ελληνικά. Απ΄ότι φαίνεται, κανένας μας δεν είχε τον χρόνο να το κάνει.
Εχω τόσο απορροφηθεί από το τρέξιμο της καθημερινότητας που δεν σκέφτηκα καν, ότι οι πλημμύρες του περασμένου Σεπτέμβρη στην Πόλη, θα έχουν καταστρέψει τα πάντα. Δεν είχα καν επισκεφθεί την σελίδα. Προχθές, μου ήρθε ένα μέηλ, τα παιδιά ήθελαν να μου στείλουν ένα βιβλίο, δώρο. Ενοιωσα την συνηθισμένη συγκίνηση που νοιώθω κάθε φορά που παίρνω ειδήσεις από τα «παιδιά μου». Μπήκα στη σελίδα, για να τα νοιώσω κοντά μου, παλιότερα το έκανα κάθε μέρα, σχεδόν.
Και είδα την απόλυτη καταστροφή! Την περιγραφή της οποίας, ο Αλί είχε μεταφράσει και στα αγγλικά, ευτυχώς. Δεν μπορώ να σας περιγράψω πώς ένοιωσα. Ισως γιατί βλέποντας τις φωτογραφίες, το μυαλό μου γύριζε αυτόματα στον χώρο πριν την καταστροφή. Στον καταπράσινο κήπο που γιορτάζαμε την μέρα των παιδιών, στο εργαστήριο χειροτεχνίας που ξετρύπωνα απίστευτα αντικείμενα φτιαγμένα από τα παιδιά, στα σαλόνια με τους ζωγραφισμένους τοίχους, στην τεράστια βιβλιοθήκη. Ο Δημήτρης δεν άντεξε να δει τίποτα, μετά την φωτογραφία της κουζίνας, εκεί που κάποτε απολαύσαμε το πιο όμορφο δείπνο μαζί με τα παιδιά και τους εθελοντές.
Σήμερα σκέφτομαι πως το σώμα του παππού Αζίζ, δέχτηκε πάνω του τόση λάσπη, όση χρόνια πριν, μάζευε από τους επικριτές του. Και πως βέβαια, για μέρες, η ψυχή του δεν ησύχασε, ακούγοντας τα βηματάκια των παιδιών. Ασφαλώς, ο παππούς Αζίζ, ποτέ δεν φοβήθηκε την μανία της φύσης, όπως ποτέ δεν φοβήθηκε και την μανία των εχθρών του. Την φύση την λάτρεψε και γι’αυτό επέλεξε το ίδρυμα να φτιαχτεί μέσα σε αυτή και τα παιδιά να μεγαλώνουν μαθαίνοντας κι εκείνα να την αγαπούν.
Δεν θα μακρυγορήσω άλλο. Ο παππούς Αζίζ, έγραφε πάντα σύντομα και περιεκτικά. Τα σαρανταδύο παιδιά του Ιδρύματος Νεσίν, έχουν ανάγκη την βοήθεια όλων μας. Για να μπορέσει να ξαναγίνει, το μεγάλο σπίτι τους όπως ήταν πριν την πλημμύρα. Για να μπορέσουν να ξαναπαίξουν στον κήπο τους, να μελετήσουν στα δωμάτια μελέτης, να καλλιεργήσουν τα λαχανικά τους στα μποστάνια τους. Σκεφτείτε πως αυτά τα παιδιά, αμέσως μόλις κατάλαβαν τον κίνδυνο, δεν έτρεξαν να σώσουν τα παιχνιδάκια ή τα ρούχα τους αλλά το πολύτιμο αρχείο του «παππού τους». Ενα ελάχιστο ποσό από το υστέρημά μας, μπορεί να τα βοηθήσει.
Ο τραπεζικός λογαριασμός του ιδρύματος είναι ο ακόλουθος:

Λογαριασμός σε ΕΥΡΩ:

Nesin Vakfi
Ziraat Bank, Catalca branch, Branch code 130,

Account no. 952 55 01 --5003

(IBAN: TR 80000 1000 1300 9525501 5003)
Swift Code : TCZBTR2A

Εάν επιθυμείτε να στείλετε κάποια χρήματα μέσω πιστωτικής κάρτας, μπορείτε να επισκεφθείτε την ιστοσελίδα του ιδρύματος . Στην αρχική σελίδα δεξιά, θα δείτε στην κίτρινη στήλη, την ένδειξη "Click here for donations via credit card". Να τονίσω, ότι η διαδικασία αυτή είναι απόλυτα ασφαλής, απλή και ανέξοδη.
Εάν πάλι επιθυμείτε να γίνετε μόνιμοι δωρητές του ιδρύματος, στέλνοντας έτσι ένα συγκεκριμένο ποσό κάθε μήνα, μέσω της πιστωτικής σας κάρτας, συμπληρώστε το αντίστοιχο κουτάκι στην φόρμα.

Σας ευχαριστούμε πολύ!!!

Ανεκδοτάκι

2009-11-11T06:38:00.000-08:00

Φοβερό ανέκδοτο, που άκουσα με αφορμή την χθεσινή επέτειο (βλ. προηγούμενο πόστ).

Η Βουλγάρα, πετάγεται στον ύπνο της ανήσυχη. Σηκώνεται από το κρεββάτι, κοιτάει έξω από το παράθυρο και μετά τρέχει στην κουζίνα. Ανοίγει πρώτα το φαρμακείο, κοιτάζει καλά καλά και κατόπιν το ψυγείο. Αναστενάζοντας με ανακούφιση επιστρέφει στο κρεββάτι.

Ο σύζυγος που έχει ξυπνήσει από τον θόρυβο την ρωτάει:

- Τί έπαθες και πετάχτηκες μέσα στη νύχτα?

- Αγάπη μου, τί να σου λέω! Είδα έναν φρικτό εφιάλτη!

- Δηλαδή?

- Να, είδα ότι είχαμε το φαρμακείο μας γεμάτο με όλα τα απαραίτητα φάρμακα, το ψυγείο μας, με όλα τα τρόφιμα για μια εβδομάδα, δεν χωρούσε τίποτα σου λέω! Και ο δρόμος έξω από το σπίτι μας, ήταν άδειος και καθαρός!

- Και αυτό, εσύ το λές εφιάλτη??? ρωτάει απορημένος ο σύζυγος

- Μα ναι αγάπη μου! Φοβήθηκα ότι γύρισαν οι κομμουνιστές!

Σαν σήμερα

2009-11-10T06:26:00.001-08:00

... από τις δεύτερες πατρίδες μου...

Πριν από 20 χρόνια η Βουλγαρία αποχαιρέτησε το κομμουνιστικό καθεστώς και τον Τοντορ Ζίβκοβ. Οι Βούλγαροι αναφερόμενοι στο καθεστώς, το αποκαλούν "ο καιρός του σοσιαλισμού". Τα τελευταία 20 χρόνια, είμαστε "μετά την Δημοκρατία". Αρα η 10η Νοέμβρη του '89, ίσως μπορεί να θεωρηθεί μέρα της Δημοκατίας, λέω εγώ.

Πριν από 71 χρόνια, η Τουρκία αποχαιρετά με πόνο, τον Κεμάλ Ατατούρκ. Το τί σημαίνει ο Ατατούρκ για την Τουρκία δεν θα το αναλύσω. Οχι τώρα, τουλάχιστον. Θα πω μόνο, την σκέψη που κάνω πολλές φορές. Η Τουρκία χρειάζεται έναν Ατατούρκ σήμερα. Κι όχι μόνο αυτή...

Δακρυσμένο κάδρο

2009-11-04T08:39:00.000-08:00

Βρυξέλλες, αεροδρόμιο, στημένη στην ουρά για τον έλεγχο διαβατηρίων. Πονάω ολόκληρη και οι δύο τσάντες που κρέμονται στους ώμους μου, το κάνουν χειρότερο. Μασουλάω το νύχι μου, χαζεύοντας το μανώ που ξέφτυσε. Οχι, αυτή τη στιγμή, βάζω στοίχημα πως δεν μπορώ να νοιώσω τίποτα, πέραν από τον πόνο στη μέση μου.
Συνειδητοποιώ ότι η ουρά έχει «μπλοκάρει» για λίγο. Σκατά, πότε θα περπατήσω μέχρι την πύλη, που είναι στου διαόλου τη μάνα? Αφήνω το νύχι μου ήσυχο και κοιτάζω προς το γκισέ.
Ενα νεαρό ζευγάρι, δεν θα είναι εικοσιπέντε χρονών. Δεν χρειάζεται να ακούσω να μιλάνε, είναι Τούρκοι. Αγκαλιάζουν μια γυναίκα γύρω στα πενήντα και κλαίνε. Δεν ακούγεται λυγμός, αλλά είναι τόσο εμφανές ότι κλαίνε και οι τρείς. Η γυναίκα ισιώνει το μαντήλι της, ένας άλλος νεαρός, την προτρέπει να προχωρήσουν. Η γυναίκα σηκώνει το πακέτο που κουβαλάει, χαμογελά δακρυσμένη και προχωρεί πίσω από τον νεαρό που μάλλον, προσφέρθηκε να την συνοδέψει μέχρι το αεροπλάνο, για να μην χαθεί.
Προχωράει κοιτάζοντας πίσω της, το ζευγάρι την παρακολουθεί να χάνεται. Πότε θα την ξαναδούν άραγε? Πόσο θα πάλεψαν για να την φέρουν για λίγες μέρες μαζί τους? Γυρίζουν για να φύγουν. Τα χέρια τους δένονται σφιχτά και τα μάτια τους είναι πλημμυρισμένα από δάκρυα. Και συμβαίνει το απίστευτο....
Ο υπάλληλος πίσω από το γκισέ, δακρυσμένος, ξεχνιέται για λίγο, δεν λέει να περάσει ο επόμενος.
Ο «επόμενος», ένας νέγρος γιάπης βγάζει ένα χαρτομάντηλο και σκουπίζει τα δικά του δάκρυα.
Εγώ που στέκομαι πίσω του, έχω ξεχάσει και τη μέση μου και τις βαρυές τσάντες μου και αφήνω το δικό μου δακρυσμένο βλέμμα πάνω στο ζευγάρι. Με το ζόρι συγκρατώ έναν λυγμό.
Για λίγα δευτερόλεπτα, ένας «άγνωστος» αποχωρισμός, έβαλε άγνωστους ανθρώπους σε ένα δακρυσμένο κάδρο.
...
Ο υπάλληλος, χαμογελώντας λυπημένα, καλεί τον επόμενο.
Ο νέγρος κρύβει το μαντήλι στην τσέπη του και προχωρεί προς το γκισέ.
Μετά από αυτόν θα περάσω εγώ, φορτωμένη με τις βαρυές μου τσάντες.

Μέτζυ ον δε μπόρντ!

2009-10-28T06:43:00.000-07:00

Τον ανορθόδοξο τρόπο που έμεινα έγκυος ίσως τον διαβάσατε προ διμήνου. Σήμερα θέλω με μεγάλη περηφάνεια να σας ανακοινώσω, ότι έγινα μαμά! Για τρίτη φορά, παρακαλώ!
Η μαμά που ως αισιόδοξη, περίμενε ότι θα γεννήσω ακριβώς σήμερα (άρα τα μωρούλια μου θα ήταν σίγουρα του Βάλιο!), με ανέβασε το βράδυ στο σπίτι με την κρυφή ελπίδα να γεννήσω εκεί. Δεν τόλμησε βεβαίως να το πει στον μπαμπά, ο οποίος εδώ και μια εβδομάδα (ως απαισιόδοξος), έλεγε κάθε βράδυ «μην την φέρουμε σπίτι, θα γεννήσει». Αυτό που του είπε κάποια στιγμή χθες, ήταν «τί κρίμα να μην υπάρχει μαιευτήριο σκυλιών, να την πάμε!»
Επειδή σαν καλό κοριτσάκι, my heart belongs to daddy, αποφάσισα να μην γεννήσω στο σπίτι μας. Χθες τη νύχτα ταλαιπωρήθηκα πολύ, μιας και τα μωρά μου, βιάζονταν να γνωρίσουν τον κόσμο της κροκέτας! Αφού λοιπόν έκανα ότι κάνουν όλα τα θηλυκά του κόσμου πριν τον τοκετό (έχεσα και κατούρησα ανά την επικράτεια, για να είμαι καθαρή!), άρχισα να κόβω βόλτες πάνω κάτω.
Εκανα τόσο θόρυβο (είμαι και κάποιου βάρους βλέπετε!) που στις έξη ξύπνησε ο γλυκός μου μπαμπάς! Με είδε στα μαύρα μου τα χάλια, τα χαλιά μας επίσης, μου μίλησε γλυκά και ετοιμάστηκε να με βοηθήσει. Τον άκουσα να τα χώνει χαμηλοφώνως στην μαμά, που κοιμόταν η γαϊδάρα. « Η Μέτζυ έχει λερώσει όλο το σπίτι, γεννάει σου λέω! Το ταλαιπωρήσαμε το σκυλί, σου είπα να την αφήναμε έξω!». Η μαμά-γαϊδάρα του απάντησε «Δημήτρη μου, μην την μαλώσεις και την ταράξεις». Κάτι είπε μετά ο μπαμπάς αλλά δεν πρόλαβα να ακούσω, γιατί ήρθε , με πήρε κι άνοιξε την πόρτα.

Ξεχύθηκα στις σκάλες, όχι δεν θα γεννούσα σαν την χαζό Τσέτσα μας, όπου έβρισκα! Είμαι μια κυρία, εγώ. Κατέβηκα στο ισόγειο και θα έφτανα στο σπιτάκι του φύλακα (έχει ωραίο καναπέ για γέννες), αν πρώτον, ήταν η πόρτα ανοιχτή και δεύτερον τα μωρά μου μπορούσαν να περιμένουν κι άλλο! Αλλά που! Σκέφτηκα «Δία των σκυλιών, γεννάω!». Χώθηκα κάτω από την σκάλα, κοίταξα τον μπαμπά μου με ευγνωμοσύνη και του έκανα το γνωστό βλέμμα που λέει «φύγε ντάντυ, ας σεμ ντομπρέ σεγκά!». Με κοίταξε κι αυτός με ευγνωμοσύνη, γιατί έπρεπε να φύγει και να καθαρίσει το σπίτι μας, πριν ξυπνήσει η μαμά- γαιδάρα και δεν μπορέσει να φάει το πρωινό της!
Και ξεκίνησε ο τοκετός που ως γνωστόν διαρκεί και κάποιες ώρες. Ετσι στις οκτώ που κατέβηκε η μαμά (σιγά μην ξυπνούσε νωρίτερα, να με νταντέψει), είχα μόλις τα τρία πρώτα μωράκια μου. Αφού μου είπε τα γνωστά «μπράβο Μετζάκι, γκουουντ γκέρλ», μου έβαλε χέρι!
- Γιατί δεν θηλάζεις τα μωρά? Δεν τα ακούς που κλαίνε??? Πάλι θα κουβαλάμε το γάλα με τα μπιτόνια? Μα δεν θα γίνεις ποτέ σωστή μάνα?
Φόρτωσα αγρίως και μου ήρθε να την δαγκώσω, αλλά τί να της πεις? Στην εκπομπή που βλέπει με την εκπαιδέυτρια σκύλων, μαθαίνει μόνο τα «γκουουντ γκερλ» και τα «ααα αααα ααα» , δεν έμαθε ότι πρώτα πρέπει να τελειώσει ο τοκετός και μετά να θηλάσω! Αν θήλαζα κυρά – μαμά τα τρία, πώς θα γεννούσα τα άλλα τέσσερα? Γιατί άλλα τέσσερα ήρθαν μετά! Πολυμηχάνημα με πέρασες?
Φιουυυυυ... Ευτυχώς ήρθε το μεσημέρι, η Πόλια μου. Μου καθάρισε ένα δωμάτιο, μου το έστρωσε και με κουβάλησε μαζί με τα μωράκια μου. Μπόρεσα να τους κάνω και το πρώτο τους καθάρισμα, γιατί ήταν μέσα στη σκόνη και να τα θηλάσω με την ησυχία μου. Ηρθε κι ο μπαμπάς με την μαμά και μου έφεραν τα αγαπημένα μου γάλα και ψωμάκι. Σίγουρα θα σκάσει μύτη και ο γιατρός Κίροβ να καμαρώσει το κατόρθωμά του! Δεν θα του πω ποτέ, ότι ο Ογκνιάν ο τάπας, δεν με έφτανε και άρα ο Βάλιο δεν έκανε και τίποτα σπουδαίο! Αφήστε τον να πιστεύει ότι η φαεινή του ιδέα, άλλαξε την ροή των γεγονότων!
Θα επανέλθω με φωτογραφίες (αν ο μπαμπάς μου, δεν ξεχάσει ξανά την μηχανή του στο αυτοκίνητο!). Πάω να φάω τώρα, έχω αυξημένες ανάγκες πια!

Πτήσηπλαν (τα γράφω για να μην μου ξεφύγουν)

2009-10-27T11:10:00.000-07:00

30.10. 17:45 Βουλγαρικές αερογραμμές : Σόφια - Βρυξέλλες

03.11 20:15 Βρυξέλλες - Σόφια (ίδια πτηση με πέρυσι, μην χαλάσω το γούρι :Ρ)

20.11 Τούρκις Χαβά Γιολλαρί :Πρωί Ιστάνμπουλ - Μάρντιν (ακριβής ώρα , αγνοείται!)

22.11 Πρωί Μάρντιν - Ιστάνμπουλ (επίσης)

26.11 12:45 Ιζυ Τζετ (και τάιντ): Σόφια - Μάντσεστερ

28.11 06:40 Μάντσεστερ - Σόφια (σχόλιο Μήτσου : μα είσαι τρελλή? θα ξυπνήσουμε από τις τρεις? Πήγαινε μόνη σου!!!!)

Αναζητείται εξωτικός προορισμός για την εβδομάδα 46, για να διατηρήσουμε το σερί πτήσεων.

Ρε σεις, ένα ταξίδι σχεδίαζα η χριστιανή από τον Αύγουστο για τον Νοέμβρη! Επρεπε το σύμπαν να μου χώσει σφήνα άλλα δύο? Ναι Μητσάκο, ξέρω! Φταίει που το σχεδίασα μόνη μου:ΡΡΡΡΡΡ

Κορινοσκυλάκι, θα επανέλθω με το άσχετο που λέγαμε ! Πριν φύγω, Αι χόουπ!

Ω ναι, εκνευρίστηκα!

2009-10-22T08:40:00.000-07:00

Μου τη δίνουν :

- Οι άνθρωποι που έχουν αφεθεί στην "τύχη" , που δεν υπάρχει!

- Οι άνθρωποι που έπαψαν να "πολεμούν" και περιμένουν το Θεό να τους σώσει! Αν υπάρχει ο Θεός χρυσέ μου, σε έχει ήδη διαγράψει λόγω μαλακίας, χέστηκε να σε σώσει!

- Οι άνθρωποι που σου λένε ψέματα τόσο εύκολα, προκαλώντας σε κιόλας να ελέγξεις τα λεγόμενά τους. Με τα πολλά δηλαδή, σε έχουν για τον απόλυτο μαλάκα!

- Εκείνοι πάλι, που τους αρέσει το ψέμα που άκουσαν, ενώ ξέρουν ότι είναι ψέμα και δεν αρπάζουν την πρόκληση να το ελέγξουν, επιβεβαιώνοντας συνεπώς στους παραπάνω, ότι "ναι αγάπη μου, είμαι Ο μαλάκας"

- Οι άνθρωποι που ενώ σου έχουν ζαλίσει τον έρωτα με το πόσο κοσμογυρισμένοι είναι, τρομάζουν να κάνουν την διαδρομή Προμαχώνας - Θεσσαλονίκη! Ε, μα δεν σε στείλαμε στο Τόκυο, πανάθεμά σε!

- Οι άνθρωποι που ακριβώς επειδή δεν είναι σίγουροι για τις αποφάσεις τους, τις συζητάνε, προσπαθώντας να πείσουν εσένα πρώτα, ότι είναι σωστές. "Αν δεν την κάνεις την μαλακία, δεν θα πειστείς ούτε ο ίδιος" λέω εγώ.

- Οι άνθρωποι που θέλουν να λέγονται επαγγελματίες, όταν θέματα της δουλειάς τους, τα ξέρει η κόρη τους, ο γκόμενος της κόρης τους και η άλλη γκόμενα του γκόμενου! Χρυσά μου, γιατί δεν πηδάτε τις γυναίκες σας, αλλά τους ζαλίζετε το κεφάλι με τα επαγγελματικά σας και τα επαγγελματικά των άλλων?

- Οι άνθρωποι που ασχολούνται με μαλακίες και αποφεύγουν να ασχοληθούν με τα σημαντικά. Μέχρι εδώ καλά, το θέμα είναι ότι προσπαθούν να αναγάγουν τις μαλακίες σε σημαντικά , για να αποκτήσει βαρύτητα η.... μαλακία.

- Εκείνοι, που ενώ ξέρουν ότι οι παραπάνω ασχολούνται με μαλακίες, καταναλώνουν χρόνο και ενέργεια να τους ακούσουν, δίνοντας κι οι ίδιοι βαρύτητα στην μαλακία.!

Προ καιρού, είχα γράψει ότι ελάχιστα πράγματα με εκνευρίζουν και είναι αλήθεια. Σήμερα ωστόσο, συνάντησα όοοοολα τα παραπάνω παραδείγματα και εκνευρίστηκα, μετά από πολύ καιρό. Η αντίδραση, του παρθένου από νεύρα οργανισμού μου ήταν, η "μικρή" και η "μεγάλη" μου πίεση, να δώσουν ραντεβού για να ανταλλάξουν φιλιά. Λέω να μην τους περάσει!

Επι τροχάδην...

2009-10-12T09:47:00.000-07:00

- Μετακομίσαμε στα νέα μας γραφεία και νοιώθω εντελώς έξω από τα νερά μου! Μα είναι δυνατόν να μιλάω στην Πετούνια μέσω σκάιπ? Και γιατί δεν βλέπω απέναντι τον Μήτσο??

- Αν η μετεωρολογική δεν τα έχει παίξει, θα τα παίξουμε εμείς την Τετάρτη, που θα χτυπήσει ο υδράργυρος το πρώτο μηδενικό της χρονιάς! Μα το Σάββατο φορούσαμε κοντομάνικα!

- Η ρίζα έχει φτάσει αυτί (σχεδόν δηλαδή) και δεν προβλέπεται ούτε αυτό το σου-κου κομμωτήριο! Θα σταματήσω να κοιτάζομαι στον καθρέφτη!

- Και αυτό το σου-κου, προβλέπεται εργασία άνευ χαράς. Και μέχρι μέσα Νοέμβρη, κάπως έτσι τα βλέπω όλα τα σου-κου. Μήπως να πάρω άδεια?

- Οταν σου φέρνουν δώρο από την Αττάλεια , ξύλινη καμήλα(!), συνειδητοποιείς πόσο έχει προχωρήσει η καριολέν η παγκοσμιοποίηση! Και καλά, ο βούλγαρος που την αγόρασε, την βρήκε εξωτική! Αυτός που την πούλησε έχει δει καμήλες στην Αττάλεια? (βρε λες???Επιφυλάσομαι.)

- Ο στιγμιαίος Davidoff είναι πράγματι εξαιρετικός. Πειράζει που προτιμώ τον Νες καφέ γκόλντ?

- Που πήγαν οι εξαγωγές της Ελλάδας?????

Είναι ΔΕΥΤΕΡΑ και είμαι χώμααααααα (παραδοσιακά!)

Εκλογικό

2009-10-05T06:41:00.000-07:00

Οικογενειακή συνομιλία, νούμερο ένα:

-Ελα, σις, καλημέρα! ψήφισες?
-Ναι από τις επτά το πρωί, γιατί έπρεπε να έρθω στο νοσοκομείο.
-Μόνη πήγες?
-Ναι, ο μπαμπάς θα πήγαινε αργότερα και η μαμά δεν θα ψηφίσει.
-Ο μπαμπάς πήγε να ψηφίσει????
-Ναι, ΣΥΡΙΖΑ! Μάλιστα επέμενε να ψηφίσω κι εγώ. Η έστω οικολόγους, θέλει λέει πολυκομματική βουλή! Την μαμά πάντως δεν την έψησε. Εγώ δε, του είπα ότι αυτό δεν λέγεται δημοκρατία!
-Κοίτα που ο μπαμπάς, τώρα στα γεράματα έβαλε μυαλό!
-Εγώ πάλι, λέω ότι πέρασε απέναντι.
Οικογενειακή συνομιλία, νούμερο δύο:
-Ελα φουφούλα, ψηφίσατε?
-Οχι, δεν θα πάω καθόλου. Ο Γιώργος θα πάει αργότερα.
-Το έμαθες ότι ο μπαμπάς ψήφισε ΣΥΡΙΖΑ????
-Εσύ τί λες? Μου τηλεφώνησε πρωί, πρωί για να μου υποδείξει να ψηφίσω ΣΥΡΙΖΑ!
-Κοίτα που τώρα στα γεράματα, ο μπαμπάς κατάλαβε την μαλακία του δικομματισμού! Θετικό αυτό.
-Εγώ, ως αρνητικό το εκλαμβάνω!

-Μα γιατί?
-Πιο πολύ σύριζα στο Αλτζχάιμερ τον κόβω!!!

Οικογενειακή συνομιλία, νούμερο από μόνη της :

-Ελα μπαμπά μου, πως είσαι?
-Στεναχωρημένος!
-Ελα θεέ και κύριε! Επειδή χάνει ο Καραμανλής?
-Οχι παιδί μου, ποιός τον χ..ει τον Καραμανλή? Σας έστειλε στην Βουλγαρία, πόσο πιο μακρυά μπορούσε να σας στείλει? (το είπε με τον ίδιο τόνο που θα έλεγε ότι ο Στάλιν μας έστειλε στην Σιβηρία. Δεν μπήκα στον κόπο να του εξηγήσω ότι ο Καραμανλής ουδέποτε ασχολήθηκε με την επαγγελματική μου αποκατάσταση και ότι στην Βουλγαρία ήρθα οικειοθελώς. Τί να λες σε γέρο άνθρωπο τώρα?).
-Τότε προς τί η στεναχώρια?
-Τελικά θα βγει αυτοδύναμη κυβέρνηση, ενώ εγώ ήθελα πολυκομματική βουλή! Να τους βάλουν στην θέση τους οι μικροί! Να δουν τη γλύκα!
-Μια χαρά σε κόβω μπαμπά μου! Θυμάσαι που στα έλεγα κάποτε?
-Πάντως παιδί μου, εγώ όσους μπόρεσα επηρέασα. Ελεγα κι ένα ωραίο σλόγκαν!
-Για πες , για πες!
-"Οποιος δεν ψηφίσει Τσίπρα να του κοπεί το χέρι σύριζα"!
-Μπαμπάκα μου, εσύ! Μόνος σου το σκέφτηκες αυτό το πετυχημένο, μακάβριο???
-Βεβαίως!!! Σου άρεσε, ε?? Αλλά για να μην με λένε τρελλόγερο, έλεγα ότι το άκουσα από άλλους!

Ολα τα παραπάνω δεν θα ήταν άξια καταγραφής, εάν ο μπαμπάς μου :
Ποτέ δεν έλεγε τί ψήφισε, αντίθετα υποστήριζε πώς αν έπρεπε να λέμε τί ψηφίσαμε, δεν θα χρειαζόταν κάλπη και παραβάν, αλλά θα ψηφίζαμε δια βοής. «Γι’αυτό η ψήφος είναι μυστική!», ήταν το μότο του.
Ποτέ δεν μας υπέδειξε τί να ψηφίσουμε, ούτε και ρώτησε τι ψηφίζαμε, σεβόμενος τα προαναφερθέντα.
Ποτέ δεν καθόταν σε καφενεία τις μέρες των εκλογών, για να συζητήσει και με άλλους, άσε δε που τα σλόγκαν και τα συνθήματα τα μισούσε, θεωρώντας τα «περιορισμένης αντιλήψεως». (Ωστόσο το 1-1-4, το ανέφερε πολλάκις).
Το ’89-’90, τα είχε πάρει σφόδρα με τις απανωτές εκλογές και την μη ύπαρξη αυτοδυναμίας, οιασδήποτε κυβέρνησης.
Εφόσον συμπλήρωσε το εβδομηκοστό δεύτερο έτος ηλικιακά, δεν πήγε να ξαναψηφίσει διότι «νομίμως πλέον, μπορούσε να απέχει». Βέβαια είχε ήδη πάψει το υποχρεωτικό της ψήφου, αλλά προφανώς την έβρισκε που τον κάλυπτε κάποιος (απαρχαιωμένος μεν, υπαρκτός δε) νόμος !
Μου πήρε τριανταεπτά χρόνια, για να «συμφωνήσω» πολιτικά με τον μπαμπά μου. Τελικά χρειαζόταν να γίνει τρελλόγερος, για να τα βρούμε. Οταν ένας παππούς περνάει απέναντι (όπως συμπέρανε η αδελφούλα μου) , δεν ξέρεις ποτέ προς πια κατεύθυνση θα προχωρήσει. Οπότε, προτιμώ τον μπαμπά μου, σύριζα με το αλτζχάιμερ (όπως είπε η άλλη μου αδελφούλα), απ' ότι χέρι-χέρι με τον Καρατζαφέρη!

Ο κούκλος!!!!

2009-10-03T03:54:00.000-07:00

Διανύουμε περίοδο έμπνευσης... και εμπνευσμένης παράνοιας! Είναι η πρώτη φορά, που κάθε μέρα βγαίνει καινούργιο μοντέλλο! Ακολουθεί μεταφρασμένη συνομιλία με τον αντιπρόσωπό μας (για να καταλάβετε την παράνοια):

- Ηρθε ο Πινόκιο?

- Ναι και είναι ήδη στο χειρουργείο!

- Κιόλας?

- Ο Δημήτρης τον άνοιξε αμέσως, τώρα μάλλον του κόβει τη μύτη!

Οχι, τον Πινόκιο δεν θα σας τον δείξω. Γιατί θα παραμείνει κακάσχημος, ότι και να του κάνουμε. Τί να γίνει, αφού αρέσει σε κάποιους, θα κατασκευαστεί κι αυτός ο ταλαίπωρος.

Αλλά θα σας δείξω τον Ντόβερ! Για να δείτε την έμπνευση! Τον απόλυτο κούκλο που "γέννησε" ο Μητσάκος. Τον οποίο είμαι έτοιμη να τον κάνω μέχρι και wallpaper στο ασουδάκι μου. Η επίσημη πρώτη του, θα γίνει σε έναν μήνα στις Βρυξέλλες. Για δείτε τον και πείτε μου πως σας φαίνεται!

ΥΓ. Ω ναι, ο τίτλος δεν αφορά άντρα, σας παραπλάνησα πολύ???

Ετζεμ

2009-10-01T07:22:00.000-07:00

Οταν μια νεφελώδης υδατογραφία*, βρίσκει την εστία** της ...

Γεννιέται η βασίλισσά μου*** !!

* Εμπρού
** Τζεμ
*** Ετζέμ

Η ομορφιά στην ερμηνεία των τουρκικών ονομάτων και η απόλυτη βασίλισσα των αγαπημένων φίλων μας, που αύριο συμπληρώνει την πρώτη της εβδομάδα...
Να ευτυχήσει!

Για το... περιβάλλον ρε γαμώτο!

2009-09-17T03:02:00.000-07:00

Χθες βράδυ, έξω από το μεγάλο σουπερ-μάρκετ στον τσιγγάνικο μαχαλά. Είναι τόσος ο κόσμος, που δεν μπορείς να μπεις στο μαγαζί αν δεν σπρώξεις καμμιά δεκαριά. Στην είσοδο, λες και γίνεται πανηγύρι. Ενας ψηλός, καλοζωισμένος Βούλγαρος γύρω στα πενήντα-πενηνταπέντε, ακούγεται να δίνει διαταγές.
- Μάζεψέ το αυτό! Κι αυτό! Και το άλλο χαρτάκι!
Τον κοιτάζω, προσπαθώντας να καταλάβω ποιόν διατάζει. Βλέπω και τον σεκιουριτά που τον ενθαρρύνει, χαμογελώντας με ικανοποίηση.
- Τώρα, πήγαινέ τα στο καλαθάκι! Και γύρνα για τα υπόλοιπα!
Ο αποδέκτης των διαταγών, είναι ένα κοριτσάκι γύρω στα έξη. Υπακούει πειθήνια, σκύβει και μαζεύει όλο το σκουπιδαριό από ταμειακές αποδείξεις, που έχει πεταχτεί έξω από την είσοδο. Οχι, δεν τα πέταξε το κοριτσάκι. Διότι δεν είναι εκεί για ψώνια. Είναι ένα από τα παιδάκια, που σε παρακαλούν να τους δώσεις το καρότσι σου φεύγοντας, για να κερδίσουν τα είκοσι στουτίνκι που έχεις βάλει. Ωστόσο, υπακούει τον κύριο και μαζεύει τα χαρτάκια, πάει κι έρχεται στον κάδο απορριμάτων.
Εχω «φορτώσει» τόσο άγρια, που μου έρχεται να του πατήσω το μπεζ παπούτσι-φίδι! Σε δευτερόλεπτα, βρίσκομαι μέσα στο μαγαζί σπρωγμένη και γυρίζω προς τον Δημήτρη
- Τώρα μπορείς να μου πείς με ποιό δικαίωμα, έβαζε το τσιγγανάκι να μαζέψει τα σκουπίδια????
Δεν πήρα απάντηση , προφανώς γιατί δεν υπήρχε.
Ο άνετος κυριούλης, δεν έκανε παρατήρηση σε κανέναν από όσους πετούσαν τα σκουπίδια. Ούτε έσκυψε ο ίδιος βέβαια, να μαζέψει κανένα. Αν το έκανε, είμαι σίγουρη ότι δεν θα υπήρχαν σκουπίδια, τόσο άγριος ήταν. Και βεβαίως, η φτωχή μας χώρα, είναι ένα απέραντο σκουπιδαριό, παρότι υπάρχουν πολλοί άγριοι κύριοι «που την νοιάζονται»!. Εβγαλε όλο τον αυταρχισμό του στο πιτσιρίκι, υποχρεώνοντας το να μαζέψει τα σκουπίδια των άλλων! Επειδή ήταν τσιγγανάκι ασφαλώς! Σε άλλο παιδάκι δεν τολμούσε να το κάνει αυτό! Και σίγουρα γύρισε σπίτι του, περήφανος για την προσφορά του στο περιβάλλον και το κοινωνικό σύνολο.
Βγαίνοντας, δεν πέτυχα έξω τη μικρή. Είχε προφανώς φοβηθεί, ότι θα την βάλουν ΚΑΙ να σφουγγαρίσει κι έφυγε τρέχοντας, μετά το καθάρισμα. Σκασίλα της και για τα καροτσάκια! Κρίμα , όχι μόνο γιατί θα της έδινα το καρότσι μου αλλά της είχα αγοράσει κι ένα σοκολατένιο γλυκό, γαμώτο! Εψαξα μήπως πετύχω τον Ζόρο, τον άλλο κολλητό μου «καροτσάκια», αλλά προφανώς είχε πέσει σήμα ατάκτου υποχώρησης. Στην μάχη για το περιβάλλον, καμιά φορά, νικάει ο ρατσισμός!

Λίγκλα

2009-09-11T07:08:00.000-07:00

Και οι σκέψεις σκάνε σαν πυροτεχνήματα...
Δεν έχουμε μια φωτογραφία της. Δεν την φωτογραφίσαμε ποτέ, δεν έτυχε.
Πού είναι το γιλεκάκι που της έφτιαξε ο Τόνυ, αυτό που έγραφε «SECURITY»?
Μήπως είναι χειρότερα που δεν την αφήσαμε να πεθάνει εδώ,
με όλους μας γύρω της?
Μήπως δεν νοιώθει άνετα στο σπίτι του γιατρού Κίροβ?
Δεν προλάβαμε να την κουρέψουμε και να της κάνουμε μπάνιο.
Αν φύγει αύριο, που θα λείπουμε,
ο γιατρός Κίροβ,θα σκεφτεί να την φέρει εδώ?
Θέλω να είναι δίπλα στον Πλάμεν, αν φύγει.
Να βλέπει το ποτάμι, κάτω από την μεγάλη καρυδιά.
Σε ποιόν να το πω?
Πώς θα είναι η είσοδος χωρίς αυτήν?
Ποιός θα με υποδέχεται με χαρές τα βράδυα που θα κατεβαίνω στο σπίτι?
«Οταν γυρίσει, θα την δέσουμε!» μου λέει με σιγουριά η Ελένα.
Η φράση της, πολύχρωμο πυροτέχνημα.
Πιάνομαι πάνω της.
«Θα γυρίσει, λες?»
Θα γυρίσει , μέχρι χθες περπατούσε.
Την χαϊδεύαμε και δεν πονούσε.
Της έβρεχα τα χείλη με νερό και γλυφόταν.
Μέχρι χθες το πρωί, δεχόταν τροφή και νερό.
Μόλις σήμερα παρουσίασε την αναιμία.
Το προλάβαμε?
Αν είχε κάνει μαγνητική νωρίτερα?
Αν ήταν δεμένη και δεν έβγαινε στον δρόμο?
Αν της είχα βγάλει μια φωτογραφία με το σεκιουριτάδικο γιλεκάκι της?
‘Η τότε που πασαλείφτηκε με τις μπογιές κι απέκτησε πράσινες ανταύγειες?
Ο Κραστάν την έλεγε «Κιλιμάκι», ο Κραστάν έφυγε.
Εμείς την λέμε «Λίγκλα», γιατί ξάπλωνε για χάδια με το που μας έβλεπε.
Πριν τρία χρόνια ήρθε μόνη της, διωγμένη, χαμένη, ποιός ξέρει?
Αυτή μας διάλεξε.
Και έμεινε!
Ελεύθερη, δεν την δέσαμε ποτέ.
Δεν θέλησε ποτέ να φύγει.
Γιατί να το κάνει τώρα?

Χθες αναθαρρήσαμε όλοι, ο γιατρός είπε ότι γαύγιζε τις γάτες του.
Σκέφτηκα ότι δεν θα χρειαστεί ποτέ, να ανεβάσω αυτό το κείμενο, που έγραψα την μέρα που την πήρε. Τελευταία αναλαμπή.
Αντεξε μια εβδομάδα. Πριν λίγο ο Κίροβ τηλεφώνησε, ζητώντας την συγκαταθεσή μας για ευθανασία. Δεν απάντησα, την έδωσε η Ελένα. Στο μόνο που απάντησα, ήταν όταν ρώτησε αν θέλουμε να την φέρει εδώ. Θέλω, να είναι δίπλα στον Πλάμεν, να βλέπει το ποτάμι κάτω από την μεγάλη καρυδιά. Δεν θα μάθουμε ποτέ αν την χτύπησε άνθρωπος ή αυτοκίνητο.
Θα σκέφτομαι μόνο ότι έφυγε, τόσο απρόσμενα, όσο ήρθε.

Κοστολόγηση

2009-09-09T09:16:00.000-07:00

Βιώνω μια περίοδο ευαισθησίας, αδιευκρινίστου προελεύσεως. Σε σημείο που αλλάζω κανάλι, επειδή η ταινία που παρακολουθώ, αναφέρεται στην αρχή στον θάνατο ενός παιδιού. Συνεπώς μην περιμένετε κάτι χαρούμενο ή αστείο. Βλέπετε, η ευαισθησία με οδηγεί πάντα σε ανάλυση άσχημων καταστάσεων και αναμετάδοση θεμάτων που με πονούν.
Ετσι σήμερα το πρωί, ανακάλυψα ότι η αξία της ανθρώπινης ζωής δεν κοστολογείται διαφορετικά από την αξία ενός καφέ. Πόσες φορές, δεν έχουμε ακούσει τις απίθανες οικονομικές «αναλύσεις» (γράφεται ακριβώς όπως αυτές των ούρων), για την τιμή του καφέ? Πώς μπορεί ας πούμε στην Αθήνα ο καφές να στοιχίζει παραπάνω απ’ ότι στη Ρώμη και γιατί είναι πιο ακριβός, ας πούμε στο Παρίσι? Για να είμαι ειλικρινής, ουδέποτε συγκράτησα αυτές τις τιμές, γιατί όταν θέλω έναν καφέ, θα τον πιώ όπου και να είμαι αδιαφορώντας με το πόσο θα κοστίσει. Για τον ίδιο λόγο, ποτέ δεν κοιτάζω τις τιμές στα σούπερ μάρκετ. Αφού θα αγοράσω έτσι κι αλλιώς, αυτά που χρειάζομαι, ποιός ο λόγος να το κάνω?
Αλλά ας επανέλθουμε στην κοστολόγηση της ανθρώπινης ζωής. Την τιμή της οποίας κοιτάζω μανιωδώς, χρόνια. Η δε μανία μου γίνεται μεγαλύτερη όταν βιώνω αυτές τις ευαισθησίες, αδιευκρινίστου προελεύσεως. Η κοστολόγηση λοιπόν μιας ανθρώπινης ζωής, στην χώρα που ζω, είναι αντίστοιχη των καθ’ όλα χαμηλότερων κοστολογίων της. Αντίστοιχη του φτηνότερου καφέ της, σε σύγκριση πάντα με την Ελλάδα. Η κυβέρνηση, έδωσε αποζημιώση (δεν είναι αυτός ο σωστός όρος, αλλά αυτός μου ήρθε στα γρήγορα) δέκα χιλιάδες λέβα για κάθε έναν από τους δεκαπέντε νεκρούς της Οχρίδας. Δηλαδή, πέντε χιλιάδες ευρώ.

Θα μου πείτε, ότι το ποσό, για τα βουλγαρικά δεδομένα είναι πράγματι μεγάλο. Οτι και πάλι καλά που έδωσε αποζημίωση, δεν ήταν άλλωστε υποχρεωμένη να το κάνει. Ναι, συμφωνώ και πράγματι θαυμάζω τον τρόπο που λειτούργησε, απέναντι σε αυτή την εθνική συμφορά. Αλλά πέντε χιλιάδες ευρώ για μια ανθρώπινη ψυχή, είναι ένα αστείο. Φαντάζεστε τί θα λέγαμε στην Ελλάδα, σε αντίστοιχη περίπτωση?
Οι συγγενείς των θυμάτων, λειτουργώντας με την ίδια σύνεση που λειτούργησε η κυβέρνηση (η οποία βράβευσε με παράσημο ανδρείας, όλους τους κατοίκους της ΠΓΔΜ , οι οποίοι βοήθησαν στην διάσωση των επιζήσαντων), θα ευχαριστήσουν την κυβέρνησή τους για αυτό το ποσό. Δεν θα ζητήσουν περισσότερα, δεν θα ψάξουν άκρη μέσω της δικαστικής οδού. Οι άνθρωποί τους, είχαν με κόπο μαζέψει τα εκατόν πενήντα λέβα για την τριήμερη εκδρομή τους και γνώριζαν ότι με αυτό το ποσό, δεν ήταν δυνατόν να ταξιδέψουν με πολυτελή μέσα, ούτε να έχουν ταξιδιωτική ασφάλιση. Γνώριζαν, ότι το ταξίδι είχε οργανωθεί άρπα-κόλλα, γιατί πολύ απλά δεν θα μπορούσαν να πληρώσουν, τίποτε πιο οργανωμένο. Οχι, σαφώς και ο πνιγμός δεν ήταν στο πρόγραμμα της εκδρομής, αλλά τί αλλάζει τώρα?
Ετσι, όλοι εμείς που θα σνομπάραμε μια τέτοια εκδρομή, που δεν θα την είχαμε καν ανάγκη και θα προτιμούσαμε μια πτήση τσάρτερ για έναν πολυτελή προορισμό, θα κοστίζαμε πολύ περισσότερο εάν το αεροπλανάκι μας τσακιζόταν. Οι συγγενείς μας, επί χρόνια ολόκληρα θα απαιτούσαν αποζημιώσεις λες και με αυτές θα μας έφερναν πίσω. Μόνιμα, η καραμέλα θα ήταν «για να πληρώσουν οι υπαίτιοι», «για την μνήμη των νεκρών μας!». Και βέβαια αυτοί θα θεωρούνταν οι απόλυτα ενεργοί πολίτες! Αυτοί που θα αλλάξουν τον κόσμο, μην αφήνοντας το άδικο να περάσει! Ναι κι εδώ ίσως έχετε αντίλογο. Αν οι άνθρωποι αυτοί, δεν έκαναν αυτές τις φθηνές εκδρομές με τα ημι-παράνομα γραφεία ταξιδίων, δεν θα υπήρχε το φαινόμενο. Μπορώ όμως κι εδώ να απαντήσω, ότι αυτή η εκδρομή για αυτούς τους ανθρώπους, είναι ότι θα ήταν για μας ένα ταξίδι – όνειρο ζωής. Και ο καθένας μας που θέλει να πραγματοποιήσει το όνειρό του, φροντίζει να του φτάσουν τα λεφτά του.
Που θέλω να καταλήξω εν ολίγοις? (Και εν πολλοίς, εν τέλει). Σε μια φράση, που σίγουρα χρειάζεται διευκρίνηση, αλλά θα την αφησω να αιωρείται και να την αντιληφθεί καθένας, όπως θέλει:
Σήμερα, αντιλήφθηκα , ότι όσο πιο μεγάλο είναι το παράστημα μιας ψυχής, τόσο χαμηλότερη οικονομική αξία έχει.

Το Ιλιντεν και η Μαντόνα

2009-09-07T08:32:00.000-07:00

Χθες, ενώ το αεροπλάνο πετούσε σε έναν ηλιόλουστο ουρανό, είπα την μαγική φράση :
- Βαρέθηκα το καλοκαίρι! Θέλω χειμώνα, με κούπες καφέ και χουχούλιασμα.
Δεν άργησα να τον δω, μόλις βρεθήκαμε πάνω από τη Σόφια. Και τον κατάλαβα για τα καλά, όταν βγήκα τρέχοντας από το αεροδρόμιο, για να καπνίσω το πρώτο μου τσιγάρο. Δεκατρείς βαθμοί , όλοι κι όλοι και ο ουρανός καταράκτης.
Η Βουλγαρία θα έπρεπε να γιορτάζει χθες, όπως κάθε 6η του Σεπτέμβρη. Δεν το έκανε. Γιατί μετά την Μητρόβα (βλέπε προηγούμενη ανάρτηση), μας προέκυψε η Οχρίδα, που τράβηξε δεκαπέντε Βούλγαρους στα νερά της. Ισως γι΄αυτό, ο ουρανός συνηγόρησε με το όλο κλίμα και άνοιξε τις κανουλές του χθες. Και πέραν των ψυχών που χάθηκαν, βρήκαμε κι άλλο ένα λόγο να τα βάλουμε με τους γείτονες. Δεν ήταν και δύσκολο.
Κάτι το πόσο παλιό ήταν το σαπιοκάραβο, κάτι πόσο υπέρβαρο, κάτι οι γιατροί της γειτόνισσας που ζητούσαν να πληρωθούν από τους διασωθέντες, ήρθε κι έδεσε. Λέτε να έχουμε και κανένα βέτο πάλι?

Οπως και να έχει, ευθύνες υπάρχουν. Και διερωτώμαι, πώς μπορεί οποιοδήποτε τουριστικό πλοιάριο, να μην έχει σωσίβια! Η απλούστερη απορία που έχει κανείς, μετά από μια τέτοια τραγωδία. Το πλοιάριο βυθίστηκε μέσα σε ελάχιστα λεπτά, με τους επιβάτες να προσπαθούν να κρατηθούν από ό,τι έβρισκαν. "Δύο γυναίκες, φιλονικούσαν για μια καρέκλα, στο τέλος πνίγηκαν και οι δύο".
Ο Μητροπολίτης του Πλόβντιβ χθες, στην επιμνημόσυνη δέηση για τους δεκαπέντε νεκρούς, ανέφερε την αιτία του ναυαγίου. Η οποία αιτία, δεν είχε καμία σχέση με τις ανακοινώσεις της κυβέρνησης. Κατ΄αυτόν λοιπόν, «Ο Θεός τιμωρεί το Βουλγαρικό έθνος για τις αμαρτίες του και κυρίως γιατί στις 29 Αυγούστου, αντί να νηστεύουν για την γιορτή του Αγίου Ιωάννη, διασκέδαζαν στην συναυλία της Μαντόνα!!!» Μεταξύ μας, η εκκλησία είχε τόσο φαγωθεί με την εν λόγω συναυλία που κουτί της έπεσε μια καταστροφή, για να έχει να λέει.

Οχι, δεν είπε κάτι για τα παιδιά από το χωριό Αντόν που έμειναν ορφανά, ούτε για το ποιός θα τα ταϊζει από εδώ και πέρα. Αυτά τα παιδάκια, είναι αδύνατον να βρίσκονταν στην συναυλία της Μαντόνα, για να το πληρώνουν έτσι. Συν τοις άλλοις, δεν βρέθηκε κανένας να τον ρωτήσει, γιατί ο Θεός προτίμησε να τιμωρήσει τα συγκεκριμένα άτομα, καθ' οδόν για το προσκύνημά τους, στο μοναστήρι του Οσίου Ναούμ και δεν έκαψε κανένα από τα μαφιόζικα στέκια της πρωτεύουσας!

Σήμερα, ημέρα Εθνικού Πένθους για την Βουλγαρία, έχει ήδη αρχίσει να μου τη σπάει το φθινόπωρο, το οποίο διακαώς επιθυμούσα. Είναι πολύ νωρίς, για να κρυφτεί ο ήλιος, τώρα που το ξανασκέφτομαι...

Υ.Γ2. Το Παρίσι, το κρατώ σε εκρεμμότητα. Γιατί δεν πρόλαβε να με μαγέψει.

Σπάσκα Μητρόβα

2009-09-04T08:10:00.001-07:00

Εχετε φανταστεί ποτέ, ότι μια γυναίκα, θα μπορούσε να καταδικαστεί σε φυλάκιση γιατί δεν παρείχε κλίνη στον πρώην σύζυγό της, όταν αυτός την επισκεπτόταν για να δει το παιδί τους?
Εγώ πάντως, δεν το είχα φανταστεί!

Η 23χρονη Σπάσκα Μητρόβα, Βουλγαρικής καταγωγής, καταδικάστηκε από δικαστήριο της ΠΓΔΜ, σε τρίμηνη φυλάκιση, για τον παραπάνω λόγο. Ηδη εκτίει την ποινή της, σε φυλακή της ΠΓΔΜ. Να σημειωθεί ότι η 23χρονη αντιμετωπίζει, σοβαρότατο πρόβλημα υγείας (πάσχει από καρκίνο του μαστού) και το ανήλικο παιδάκι της, φιλοξενείται πλέον σε ίδρυμα.

Ο λόγος του διαζυγίου ήταν η διαρκής άσκηση βίας, από τον σύζυγό της, κυρίως λόγω της Βουλγαρικής καταγωγής της. (Λες και δεν ήξερε την καταγωγή της, όταν την παντρεύτηκε!).

Η άρνησή της να του επιτρέπει να κοιμάται στο σπίτι της, όταν ήθελε να επισκέπτετε το παιδί τους, την έστειλε στην φυλακή.

Ο πρόεδρος της ΠΓΔΜ, δεν έκανε αποδεκτή την αίτηση χάριτος (αφού κατ'αρχάς, αρνήθηκε ότι την έλαβε).

Συγκεκριμένα, σε επιστολή του προς την μητέρα της Μητρόβα, ισχυρίζεται πως "δεν μπορεί να δώσει χάρη στην νεαρή γυναίκα, εφόσον το σύνταγμα της χώρας του, του δίνει το δικαίωμα να πράξει κάτι ανάλογο, μόνο σε περιπτώσεις, που άπτονται άμεσα, του εθνικού συμφέροντος και η συγκεκριμένη, δεν είναι μία από αυτές". Παράλληλα, συμβουλεύει την οικογένεια της φυλακισμένης, "να ζητήσει χάρη με την κανονική διαδικασία που προβλέπεται, από το υπουργείο Δικαιοσύνης"! (Κοινώς "φέξε μου και γλύστρησα").

Στις αρχές του περασμένου Αυγούστου, η Βουλγαρική κυβέρνηση αποφάσισε να επέμβει (μιας και η Σπάσα είναι κάτοχος Βουλγαρικού διαβατηρίου). Παρ' όλες τις επαφές ανάμεσα στις δύο πλευρές, δεν υπήρξε αποτέλεσμα.

Σήμερα το πρωί, το εθνικιστικό κόμμα της Βουλγαρίας, πρότεινε την άσκηση βέτο ως προς την ένταξη της ΠΓΔΜ στο ΝΑΤΟ. Την ίδια στιγμή, η Βουλγαρική κυβέρνηση, ανακοίνωνε, ότι εξάντλησε όλες τις πιέσεις, προκειμένου να αποφυλακιστεί η Σπάσκα. "Δεν θέλουμε να επέμβουμε στους Νόμους και την Δικαιοσύνη ενός ξένου κράτους. Θεωρήσαμε απλά, ότι θα λειτουργούσαν τα ανθρωπιστικά αισθήματα".

Οι Βούλγαροι θεωρούν ότι το μόνο που μπορούν πλέον να κάνουν, είναι να πιέσουν την ΠΓΔΜ, μέσω του Ε.Ε.