Η ιστορία της Τσεβής (Μέρος Β')

Την γύρισαν στο σπίτι αποκαμωμένη. Οχι, δεν τις ήθελε τις περιουσίες τους. Στιγμή δεν τις λογάριασε. Είχε το χωραφάκι, το καλύβι της το είχε, θα το μεγάλωνε το παιδί της. Οι γονείς της δεν ζούσαν, τα αδέρφια χαμένα από χρόνια στην Αμερική , κάτι ξαδέρφια όλα κι όλα, αλλά και πάλι θα τα βόλευε. Ποτέ μην έσωνε και την παράτρεχε το σόι του, ένα παιδί θα το μεγάλωνε, όπως και να χει. Μόνο να γένναγε, να τέλειωνε κι αυτό, δεν άντεχε άλλο την κοιλιά της και την προσμονή.
Γέννησε το παιδί μόνη της, στο καλυβάκι της. Ούτε που άκουσε κανένας τα ουρλιαχτά του πόνου της, όλοι ήταν στα χωράφια τους. Σαν μπόρεσε και συμαζεύτηκε, το πλυνε, το σταύρωσε και το ντυσε. Αγόρι. «Αχ ρε Δημητρό, να βλεπες τον γιό σου κακομοίρη μου, να γέλαγε το πικραμένο το χειλάκι σου», σκέφτηκε. Ηταν όμορφο παιδί και γερό, της έμοιαζε. Αντρακλας θα γινόταν, ήδη τον φανταζόταν να πέφτει στην Πηγή τα Φώτα και να πιάνει πρώτος τον σταυρό. Ηταν το βραβείο της, η ζωή της όλη και το χρωστούσε στην γέρικη αγκαλιά του Δημητρού. «Αχ Δημητρό μου, το όνομα σου θα το πω , μόνο το καλό που σου θέλω, να κρατάς την πλάκα σου», μουρμούρισε. Ο Δημητρός, ανέκαθεν βαριάκουγε, ίσως γι’ αυτό δεν άκουσε το μουρμουρητό της.
Στους τρεις μήνες πάνω άρχισε να φέγγει η Τσεβή. Στα χωράφια να δουλέψει δεν μπορούσε, με το μωρό παραμάσχαλα. Ο,τι χόρτο έβρισκε έξω από την πόρτα της μάζευε και το βραζε να φάει. Και τις νύχτες που ξύπναγε να το θηλάσει το κακορίζικο, ένοιωθε ότι το μωρό μαζί με το γάλα της, θήλαζε κι όση ζωή της απέμενε. Μπήκε χειμώνας και ξύλα δεν είχε να ζεστάνει το καλύβι. Ο ξάδελφος ο Γιώργης, της πήγε μια δυο φορές και τον απόδιωξε. «Χήρος είσαι Γιώργη και να μην ξανάρθεις εδώ, κοίτα τα παιδιά τα δικά σου. Εγώ το δικό μου θα το αναστήσω», του πρόσταξε. Δεν της κράτησε κακία ο Γιώργης κι όποτε έβρισκε ευκαιρία, ένα πιάτο φαί στην πόρτα της το ακούμπαγε χωρίς να τον δει. Εξη παιδιά ανάσταινε μόνος του, ήξερε τί θα πει αυτό.
Ξαπλωμένη στην στρωματσάδα της ήταν, τότε που την έπιασε ο βήχας. Τόσο δυνατά έβηχε που ξύπνησε ο μικρός Δημήτρης κι άρχισε να κλαίει. «Σύχασε γιόκα μου» πήγε να του πει και πνίγηκε στο αίμα. «Θεέ μου, δεν σου φτασαν τόσα που μου στειλες , τώρα μου στέλνεις το χτικιό? Τώρα που έχω παιδί να αναστήσω?» σκέφτηκε. Μόλις έκοψε λίγο ο βήχας , ανακάθισε και πήρε το μωρό αγκαλιά. «Αχ γιέ μου, να σε βαφτίσω πρέπει. Να προλάβω. Το ‘ταξα του πατέρα σου, φεγγάρι μου» το νανούρισε. Απλωσε το χεράκι του ο Δημητράκης και το φώλιασε στην κοτσίδα της. Δάκρυα κύλησαν στα κοκκινισμένα μάγουλά της. «Αν μαθευτεί, πως έχω το χτικιό θα μου το πάρουν το παιδί» σκέφτηκε.

Συνεχίζεται...

Η ιστορία της Τσεβής (Μέρος Α΄)

Ακουγε το μωρό δίπλα της να κλαψουρίζει και βλαστήμαγε την τύχη της. Μέρες ξάπλωνε άρρωστη η Τσεβή. Κι ενώ τόσο το λαχτάρησε τούτο το παιδί, λες κι έφερε μαζί του όλη την κακοτυχία της γης με το που γαντζώθηκε στα σπλάχνα της.
Ναι, ήταν γέρος ο Δημητρός, ο άντρας της. Το ήξερε κι όταν τον παντρεύτηκε αλλά κι εκείνη πατημένα τα τριάντα, τί καλύτερο θα έβρισκε? Δεν ήταν κι από πλούσια γεννιά. Ενα χωραφάκι και το καλύβι τους όλη η προίκα της. Ο Δημητρός είχε λεφτά και ήταν από γνωστή οικογένεια, δήμαρχοι στην πόλη μόνο από τα σόγια του έβγαιναν. Ετσι δεν την πείραξε ούτε που ήταν γέρος, ούτε που ήταν ένα κεφάλι πιο κοντός από δαύτη. Τις είδαμε και τις ομορφάδες, όσο όμορφη κι αν ήταν στο ράφι θα ‘μενε αν δεν βρισκόταν ο χριστιανός. Αρνιόταν κι η ίδια να παραδεχτεί, πως όταν ήταν πιο μικρή, σαν το ποτάμι, έτρεχαν τα προξενιά κι εκείνη τα απόδιωχνε με την ελπίδα να μην παντρευτεί στο χωριό. Τόσο ξεροκέφαλη ήταν που σκεφτόταν πως έπιασαν τόπο οι προσευχές της , να την πάρει άντρας από την πόλη. Μόνο που στην πόλη δεν πήγε. Καχεκτικός και άβουλος ο Δημητρός, ντροπή ήταν για το σόι του κι όταν θα ήταν πια να τον γηροκομήσουν, του βρήκαν νύφη και τον ξαπόστειλαν. Το είχε το καλυβάκι της, τί το θελε το σπίτι στην πόλη.
Σαν κατάλαβε πως περιμένει παιδί, λουλούδιασε ολάκερη. Δεν θα μενε άκληρη κι ας το φοβόταν. Χαλάλι η ανοχή της στα γέρικα αγκαλιάσματα του Δημητρού. Θα έκανε αυτή το γιο, να σκάσει και το σόι του που τον απόδιωξε κι απλά περίμενε να του φάει την περιουσία. Μάνα θα γινόταν, δεν θα μενε η νοσοκόμα του.
Δεν πρόλαβε να το χαρεί για πολύ. Λες κι ο Θεός αποφάσισε σιγά – σιγά να της ζητάει επιστροφή τα χαρισμένα. ‘Η μήπως δεν της τα χάρισε ποτέ? Ενα μεσημέρι, εκεί που έτρωγε, έσβησε ο Δημητρός. Με το κουτάλι στο χέρι, πήγε να βάλει την μπουκιά στο στόμα του κι έπεσε πάνω στο πιάτο. Είδε κι έπαθε να τον συνεφέρει, βρε πώς έγινε χάλια, πανάθεμά τον. Τρεις φορές την μέρα τον άλλαζε, νισάφι πια. Στην αρχή του βαλε τις φωνές, μετά τον ταρακούνησε, στο τέλος τον ικέτεψε να συνέλθει. Κι αφού κατάλαβε ότι δεν θα την άκουγε ποτέ, γονάτισε πλάι του κι άρχισε να ξεφτίζει τις μακρυές κοτσίδες της και να ουρλιάζει. Κομμάτιασε τα μάγουλά της με τα νύχια της, σταγόνες το αίμα κύλησαν πάνω στο λευκό της πουκάμισο αλλά ο Δημητρός δεν ξύπνησε.
Τον κήδεψαν με όλες τις τιμές που άρμοζε στο σόι του. Αποδιωγμένος στη ζωή ο Δημητρός, χαϊδεμένος στον θάνατο. Εκεί που όλοι είναι ίδιοι, εκείνος θα ξεχώριζε. Κι ένα μαύρο κουβάρι στην κηδεία η Τσεβή. Να που το φερε ο Θεός και βρέθηκε στην πόλη. Για να θάψει τον άντρα της. Την έσερναν τα αδέρφα του, πίσω από το φέρετρο μαζί με την τεράστια κοιλιά της. Με γινάτι την έσερναν κι αυτή και την κοιλιά της. Εκείνη η κοιλιά, εκείνο το τελευταίο θυμητήρι του Δημητρού θα ζητούσε κληρονομιές. Ας την σύρουν λοιπόν την χωριάτα μπας και το ρίξει το μούλικο. Γιατί σιγά μην έσπειρε ο Δημητρός παιδί. Μια ζωή αχρηστία έσπερνε, Θεός να τον συγχωράει.

Συνεχίζεται...

Η δική μου μπλογκοκυβέρνηση

Η Δελφινούλα με κάλεσε να σχηματίσω την δική μου «Μπλογκοκυβέρνηση»!
Να ξεκαθαρίσω ότι με τις κυβερνήσεις, ανέκαθεν, με πιάνει ένα κατιτίς. Οπότε είπα να μην ακολουθήσω την πεπατημένη και να σχηματίσω μεν κυβέρνηση, να επινοήσω κάποια δικά μου υπουργεία δε.
Είμαι σίγουρη ότι είναι προτιμότερο μιας και θα είμαστε κυβέρνηση «διακοπών» άλλωστε, όσο το Ελληνικό Κοινοβούλιο παραμένει κλειστό.
Εχουμε και λέμε :
Πρωθυπουργός : Μητσάκος (δεν θέλω ουυυυ, οι άλλοι είναι πιο μάγκες που υπουργοποιούν τα σόγια τους???)
Υπουργός Μετανάστευσης και αντιρατσισμού: Ξένη

Υπουργός Αιφνιδιαστικών Επανεμφανίσεων : Adomiel
Υπουργός Σχολιασμού Ελληνικής Πραγματικότητας : Κορινόσκυλο
Υπουργός Ψυχολογικής Υποστήριξης : Μαρίνα
Υπουργός Τεχνών : Μπρο
Υπουργός Μητρότητας : Παλίρροια
Υπουργός Μεσανατολικών Θεμάτων : Ελένη

Υπουργός Φωτογραφίας : Κλέαρχος
Υπουργός Ριζικών Αλλαγών : Εστρέγια
Υπουργός Αποδήμων : Μάτα
Η θέση του Υπουργού Απασχόλησης παραμένει μιας και την κατοχύρωσε η Δελφινούλα.

Στη θέση του Υπουργού Ζωτικότητας, τοποθετώ την Lianne, που μου λείπει πολύ!

Εγώ ασφαλώς δεν θα συμμετέχω στην κυβέρνηση, παραμένω απλή ψηφοφόρος. (Χμμμ, μήπως να ετοιμάσω και μια λίστα με τα ρουσφέτια που επιθυμώ να μου κάνετε???)
Οποιος άλλος επιθυμεί να παίξει , ας το κάνει. Ετσι κι αλλιώς δεν μας κοστίζει και τίποτε, σε αντίθεση με τις κανονικές κυβερνήσεις!

Σάββατο

Είναι Σάββατο!

Ο Μητσάκος επιστρέφει (επιτέλους!), από το ταξείδι- αστραπή στην ιδιαίτερη πατρίδα του! (Δεν εννοώ την Πάτρα, αλλά το Καυσερί :Ρ).

Εχω ένα βιβλίο να διαβάσω και μάλιστα της Παπαδάκη!

Θα κάνω καροτοσαλάτα!

Ο Τόνυ μου έφερε τις πρώτες φράουλες της χρονιάς!

Η μέρα στο γραφείο κύλησε καλύτερα από τα προβλεπόμενα!

Απόψε επιτέλους η Μέτζυ θα ησυχάσει και θα μπορέσω να κοιμηθώ!

Τί άλλο να ζητήσω η γυναίκα???

(Μητσάκο μου έλειψες!)

Το ανέκδοτο της μέρας!

Πέτια: Ξέρεις ποιά είναι η διεύθυνση μας, σύμφωνα με την εφορία?
Εγώ: Για πες...
Πέτια : Χωριό τάδε, Πάνω στον λόφο!

Οχι, δεν υπάρχει οδός "Πάνω στον λόφο"! Εφευρετικότητα που έχουν οι δημόσιες υπηρεσίες!

Για την Ντεμέτ που έγινε Μερυέμ.

Σήμερα διάβασα αυτό. Και δεν μπορώ να συνέλθω. Το θέμα είναι, ότι όσο κι αν δεν θέλω να το δεχτώ, υφίσταται. Και υφίσταται, χωρίς να υπάρχει πια ο Κεμάλ για να το καταδικάσει ούτε ο παππούς Αζίζ για να προσφέρει άσυλο στο κοριτσάκι. Υφίσταται σαν πανδημία, ζωγραφισμένο πάνω σε εκατομμύρια γυναικεία μαντήλια που δουλειά τους είναι να καλύπτουν χαμόγελα και να φυλακίζουν συνειδήσεις.
Με σοκάρουν οι σκεπασμένες γυναίκες, όσο κι αν πάλεψα καιρό να συμμεριστώ την χιλιοσυζητημένη υπογραφή του Αλί και να το θεωρήσω «ελευθερία στις προσωπικές επιλογές».

Και παρότι στο άρθρο δεν αναφέρεται ότι η μικρή υποχρεώθηκε να σταματήσει το σχολείο και προκειμένου να κυκλοφορεί σκεπασμένη, είμαι σίγουρη ότι της συνέβει. Ισως γιατί το τελευταίο τετραήμερο στην Τουρκία, είδα την αλλαγή εντονότερη. Ενδεχομένως, τώρα την παρατήρησα τόσο έντονα.

Στο φέρυ από Γιάλοβα, απέναντί μου κάθισαν τρεις κοπέλες. Ηταν στην ίδια παρέα. Οχι πάνω από εικοσιπέντε χρονών. Η μία μοντέρνα, ντυμένη σαν κάθε παιδί της ηλικίας της. Οι άλλες δύο σκεπασμένες. Με ένα θλιμμένο χαμόγελο ζωγραφισμένο στο πρόσωπο, έχωσαν τα πρόσωπά τους σε εφημερίδες σε όλη την διάρκεια του ταξιδιού. Ηταν εμφανές ότι προσπαθούσαν να δείξουν αποστασιοποιημένες από την κοπέλα που δεν ήταν σκεπασμένη. Οχι γιατί το ήθελαν, ήταν εμφανές. Αλλά γιατί έτσι έπρεπε.
Στην τουαλέτα του φέρυ, μάνα και κόρη, σκεπασμένες, περίμεναν καρτερικά να αδειάσουν οι αλά – τούρκα τουαλέτες ενώ οι κανονικές ήταν άδειες.
Πήγα σε ένα μινι μάρκετ, απέναντι από το ξενοδοχείο μας στην Μπούρσα και ενώ ήμουν φιλική, ζητώντας τσιγάρα στα τούρκικα για να διευκολύνω την επίσης σκεπασμένη ιδιοκτήτρια, αυτή δεν καταδέχτηκε να μου γυρίσει κουβέντα, θεωρώ ότι μάλλον ενοχλήθηκε που μια «άπιστη ξένη» αγόραζε τσιγάρα. Μου πληκτρολόγησε στο κομπιουτεράκι το αντίτιμο, λες κι αν μιλούσε η γλώσσα της θα μούδιαζε. Μουρμούρισα ένα μεγαλοπρεπές «αεισιχτίρ» και βγήκα. Υποσυνείδητα θέλησα να της την σπάσω και μετά από δέκα λεπτά επέστρεψα και αγόρασα αναπτήρα. Ξανά το ίδιο σκηνικό από μέρους της.
Σε άλλο μίνι μάρκετ χθες το απόγευμα στην Ιστανμπούλ, μια σκεπασμένη μπήκε με τα δυό μικρά της, δυό αγγελούδια που πολύ ήρεμα την ρώτησαν «αννέ, μπορούμε να πάρουμε κι αυτό?» δείχνοντας κάτι φτηνιάρικα μπισκοτάκια. Κοίταξα το κοριτσάκι και χαμογέλασα, τότε άκουσα την «αννέ» να βάζει τις φωνές. Σε άλλη περίπτωση, θα αγόραζα τα μπισκοτάκια και θα τα έδινα στα μικρά, με πονάει να βλέπω παιδί να λαχταράει κάτι και να μην του το δίνουν, ίσως γιατί μικρή ποτέ δεν τόλμησα να ζητήσω κάτι, όσο κι αν το ήθελα. Αλλά η εικόνα της οργισμένης, σκεπασμένης μάνας δεν μου έδινε περιθώριο να ανακατευτώ. Ούτε που κατάλαβα για το πότε βούτηξε τα παιδιά και βγήκε έξω, χωρίς να ψωνίσει τίποτα. Βγαίνοντας είδα μόνο την μικρούλα να έχει καθίσει στο πεζοδρόμιο και να κλαίει με λυγμούς. Αξιζε τόσα παιδικά δάκρυα, εκείνο το σκατένιο μπισκοτάκι ρε γαμώτο?
Χθες το μεσημέρι περπατούσαμε κοντά στο Ταξίμ την ώρα που τελειώνουν τα σχολεία. Θαύμαζα τα παιδάκια με τις σχολικές στολές. Μου αρέσει η ομοιομορφία στα ρούχα των μαθητών. Και ξαφνικά, ανάμεσα στα κοριτσάκια ξεπετάχτηκε ένα σκεπασμένο. «Δεν απαγορεύεται να πάνε σκεπασμένα στο σχολείο?» ρώτησα τον Ογούζ. «Ασφαλώς και απαγορεύεται, επί του παρόντος τουλάχιστον» μου απάντησε κι αυτό το «επί του παρόντος» με τσάκισε. «Αλλά μάλλον με το που βγήκε από το σχολείο, φόρεσε το μαντήλι της», συνέχισε.
Πριν από εννέα χρόνια, έβλεπες ελάχιστες σκεπασμένες στις μεγάλες πόλεις. Πριν από τέσσερα είδα για πρώτη φορά δύο – τρεις μαυροντυμένες, αυτές τις εντελώς σκεπασμένες και απορούσα τί είναι. Πλέον το ένα τρίτο των γυναικών κυκλοφορούν έτσι. Μαυροντυμένες λιγότερες αλλά όπως και να το κάνεις, υπάρχουν πλέον αρκετές.

Η Τουρκία κάνει βήματα προς τα πίσω. Κι ενώ στα έργα υποδομής, στον τουρισμό, στο εμπόριο, όλα τρέχουν με εξωπραγματικούς ρυθμούς, το αγκάθι του «σκεπάσματος» ανατρέπει πολλά. Ηδη λειτουργούν θρησκευτικά σχολεία, τα οποία πλέον δεν θεωρούνται παράνομα. Είναι να απορείς, όταν εβδομήντα χρόνια πριν, ο Κεμάλ τα είχε κλείσει εν μια νυκτί. «Εναν Κεμάλ χρειαζόσαστε τώρα» συνηθίζω να λέω στους φίλους μου. «Τώρα παίρνουν την ρεβάνς τους απένταντι στους Κεμαλικούς» σχολίασε προχθές η Σεβίντς και ανατρίχιασα.
Πώς μπορεί μια χώρα που εβδομήντα χρόνια πριν προχώρησε σε τόσο πρωτοποριακές μεταρρυθμίσεις τώρα να γυρίζει προς τα πίσω? Και ποιά συμφέροντα κρύβονται σε αυτή την οπισθοδρόμιση?
Σε τί και ποιούς θα ωφελήσει η έλλειψη παιδείας στα κορίτσια, η συνέχιση των εγκλημάτων τιμής , η απομόνωση από τον πολιτισμό, η επιστροφή στο παρελθόν? Πόσα παιδιά θα μεγαλώσουν με την πίκρα του απαγορευμένου ακόμα κι αν το απαγορευμένο είναι ένα μπισκοτάκι ή το χαμόγελο μιας ξεσκέπαστης ξένης?

Η φωτογραφία του Κεμάλ υπάρχει παντού. Στα μαγαζιά, στα ξενοδοχεία, σε όλους τους δημόσιους χώρους. Απορώ πώς μπορούν να την κοιτάζουν, χωρίς ντροπή, όλοι αυτοί που θάβουν μέρα με τη μέρα τις ιδέες και τα πιστεύω του.

Γκεοργκιόβντεν

Η Βενέτα, η μαξιλαρού , μία από τις τσιγγανούλες μας, ήρθε την επόμενη της μισθοδοσίας στον Δημήτρη. «Σεεεεεφεεεεεε» τσίριξε. «Χάλασα όλο τον μισθό μου και δεν έχω να πάρω αρνί για την Γκεοργκιόβντεν!». Ο Δημήτρης που δεν φημίζεται για την υπομονή του σε τσιρίδες, την κοίταξε με πρωτοφανή ηρεμία. «Αγάπη μου, ο μήνας έχει μόνο 27, η Γκεοργκιόβντεν είναι στις 6 Μάη!» της είπε. «Δηλαδή σέφεεε, θα μου δώσετε λεφτά για το αρνί, εεε?». Είπαμε ότι ο Δημήτρης δεν φημίζεται για την υπομονή του και δη σε τέτοια αιτήματα. «Αειντε στην δουλειά σου, αγάπη μου» της είπε, προ εκρήξεως πλέον. Το «αγάπη μου» το λέει όποτε είναι τσαντισμένος και το λέει στα ελληνικά, ενώ όλη η άλλη φράση είναι στα Βουλγαρικά. Λύνομαι στα γέλια κάθε φορά που το ακούω.
Την περασμένη Πέμπτη, η Βενέτα έσκασε στο γραφείο του λίγο πριν το σχόλασμα. Δεν είπε τίποτα, καθόταν και τον κοίταζε. Κλασσικά. Ο σέφε όφειλε να θυμάται! «Εχουμε 150 λέβα να της δώσουμε?» μου έγραψε στο σκάιπ ο σέφε που, ασφαλώς και θυμόταν. «Βενέτααααα, πήγαινε ταμείο» τσίριξα εγώ τώρα, για να επισπεύσω τις διαδικασίες. Δεν ήξερα γιατί ήθελε τα λεφτά κι ούτε και θα ρωτούσα.
Τσεπώνοντας το παραδάκι η Βενέτα, σταμάτησε μπροστά στον σέφε της. «Πόσα κιλά αρνί θα πάρεις Βενέτα?». Εκεί «ξύπνησα» και καρφώθηκα να τους κοιτάζω. «Είκοσι σέφε!» «Τί θα το κάνεις παιδί μου είκοσι κιλά αρνί? Το χωριό όλο θα ταίσεις?» «Εεεε σέφε, Γκεοργκιόβντεν είναι αυτή!». Μας χαιρέτησε κι έφυγε. Είχα μείνει με ένα στόμα ανοιχτό σαν το τούνελ του Βακαρέλ. Γύρισα στα κορίτσια.
«Καλέ τί λέει αυτή? Τι είκοσι κιλά αρνί»?
«Αααααα οι τσιγγάνοι έτσι το ΄χουν την Γκεοργκιόβντεν, ένα αρνί σε κάθε σπίτι!»
« !»
«Να φανταστείτε, πριν είκοσι χρόνια δεν ήταν αργία ακόμα. Ε, εκείνη την μέρα, οι τσιγγάνοι έψηναν αρνιά και δεν πάταγε κανένας σε δουλειά. Είδε κι απόειδε το κράτος και την θέσπισε αργία»
« Εξαιτίας των τσιγγάνων???»
«Ναιιι, αφού λέμε, δεν δούλευε κανένας τους!»

Ετσι θενκς του Βενέτα και στους λοιπούς ομόφυλούς της, αύριο την αργιούλα μας θα την κάνουμε. Δεν ξέρω μήπως θα ήταν καλή ιδέα να την επισκεφθούμε κιόλας, να τσιμπήσουμε κάνενα γραμμάριο από το εικοσάκιλο αρνάκι της.

Τριήμερο

Βάσει του σχεδιασμού που είχαμε κάνει για το τριήμερο, τον Μάρτη, απόψε το βράδυ θα έπρεπε να φύγουμε για εδώ. Θα τριγυρίζαμε τρεις μερούλες τα Καρπάθια και το κάστρο του Δράκουλα. Είχα κάνει κράτηση και σε ένα ωραιότατο ξενοδοχείο.

Εν τέλει νίκησε η μεγάλη αγάπη. Ο,τι και να σχεδιάσουμε, όσο κι αν θέλουμε να δούμε κι άλλα μέρη, το πάθος για την Τουρκία είναι τόσο μεγάλο που μας φαίνεται αδιανόητο να έχουμε ένα τριήμερο ελεύθερο και να μην το περάσουμε εκεί.

Οπότε το ξημέρωμα θα μας βρίσκει στο Μπάκιρκιόι αντί για το Βουκουρέστι. Και αφού αύριο αναπνεύσουμε την Πόλη ολόκληρη, το Σάββατο το πρωί θα κατέβουμε στην Μπούρσα. Λέτε αυτή τη φορά να αποφασίσω να βγάλω φωτογραφίες? Χλωμό...

Το χάλι μας

Είμαι στο κακό μου χάλι από προχθές. Αρχικά πονούσε ο λαιμός μου και είχα δέκατα. Ως εκεί οκ. Προχθές και χθες, την έκανα από το γραφείο νωρίς, κατά τις έξη και χώθηκα στο κρεββάτι σαν φυτό. Χθες ήταν χειρότερα, είχα τρομερά ρίγη.

Χθες βράδυ κατά τις εννιά μαζευτήκαμε να φάμε, έχουμε φιλοξενούμενους, ένα φιλικό ζευγάρι από Ελλάδα. Κι ενώ ήμουν καλύτερα και μαγείρεψα κιόλας, κάποια στιγμή άρχισα να ιδρώνω και να ζαλίζομαι. Καραμπινάτο λυποθυμικό επεισόδιο, το έχω ξαναπάθει. Οσο πιο διακριτικά μπορούσα, πήγα και σωριάστηκα στο κρεββάτι, αλλά η Καλλιρόη είχε δει ήδη ότι ήμουν κάτασπρη :(

Συνήλθα λίγο, ξανασηκώθηκα και μετά από μισή ώρα πάρτο πάλι. Κατά καιρούς στο παρελθόν το είχα ξαναπάθει, αλλά ποτέ δύο φορές συνεχόμενες. Η "ομάδα" έπεσε πάνω μου με πιεσόμετρα και μασαζ στους καρπούς και τον αυχένα, τους κοιτούσα και τους τρεις πάνω από το κεφάλι μου και μου ερχόταν να βάλω τα γέλια. Η πίεσή μου ήταν κανονική αλλά είχα ταχυπαλμία.

Σήμερα ξύπνησα με δέκατα, τον ίδιο βήχα, τον ίδιο πόνο στον λαιμό. Δεν βλέπω να συνέρχομαι γρήγορα, αλλά είμαι σίγουρη πως είναι απλά μια κωλο-ίωση. Ανυπομονώ να περάσει η μέρα και το σαββατοκύριακο να λοιώσω στο κρεββάτι μήπως και πάρω τα ίσια μου, αφού η επόμενη εβδομάδα προδιαγράφεται ζόρικη.

Περαστικά μου.

Σήμερα, 5!

Γιατί είσαι το καλύτερο δώρο, που πήρα ποτέ για την γιορτή μου!

Φραουλοευχές

Χάσαμε ένα φορτηγό, οεοεοεοεοεοεοε! Θα βρεθεί, απλά αποδεικνύουμε ουάνς αγκέιν, ότι είμαστε ΜΜΜ (μεγάλοι-μαζοχώ-μαλάκες). Διότι το ίδιο φορτηγό πριν δυό μήνες το είχαμε ξαναχάσει. Και παρόλα αυτά το ξαναφορτώσαμε! Βέβαια την περασμένη φορά , μας κέρασαν σοκολατάκια για "συγγνώμη". Οπότε τώρα περιμένω τούρτα.

Ο μοντελιέρ τα έφτιαξε με την Φραουλίτσα! Οχι την κούκλα βρεεεε, την μαξιλαρού. Ω, ναι, έχουμε υπάλληλο με αυτό ακριβώς το όνομα! (Γιάγκοντκα=Φραουλίτσα). Το κακό ήταν ότι δεν έκανε και τον φύλακα, πιο φραουλένιο φίλο του. Για να τον καλύψει, όταν ήρθε και τον έψαξε η απατημένη σύζυγος! Αλλάζω το όνομα της εταιρείας, σε "τόλμη και γοητεία" και καλώ τους πελάτες στον φραουλόκοσμο για να περάσουμε φραουλοϋπέροχα. (Οσοι έχουν κούκλα Φραουλίτσα, μπορούν να σας διαβεβαιώσουν ότι δεν χάζεψα!).

Αύριο κατηφορίζουμε. Οχι μόνοι μας. Με Μπόικο, Λιούμπο και οικογένειες. Δεν έχουμε αποφασίσει ούτε τί ώρα θα φύγουμε, αποφασίσαμε όμως με τί ταχύτητα θα πηγαίνουμε για να μην διαλυθεί το κονβόι αφενός, να μην γίνουμε πρώτο θέμα στις κάμερες της τροχαίας, αφετέρου. Κάτι μου λέει ότι δεν με πήραν σοβαρά, γιατί ο Λιούμπο εξακολουθεί να ρωτάει αν μπορεί να πάει με διακόσια τριάντα. Οπότε , αν αύριο δείτε στην Εθνική δύο βουλγάρικα αυτοκίνητα να ψάχνονται, μην προσπαθήσετε να συνεννοηθείτε με τους οδηγούς, παρά μόνο αν γνωρίζετε την Βουλγαρική. Αν δε, είστε της Τροχαίας, μην τους γράψετε, απλά περιμένετε, μετά από κανένα τρίωρο, θα φτάσουμε κι εμείς να σας βοηθήσουμε στην μετάφραση.

Κι επειδή δεν μπορούν όοοολα να πάνε τόσο τέλεια (είδατε τί αισιόδοξο άτομο είμαι?), το αυχενικό μου είναι και πάλι εδώ, ενωμένο, δυνατό. Δεν κουνάω κεφάλι αλλά δυστυχώς, στους δρόμους υπάρχουν πάντα λακούβες και μου το κουνάνε αυτές. Ναι ξέρω, θέλω κολλάρο, υπόσχομαι ότι την επόμενη φορά θα αγοράσω ένα (τα ίδια έλεγα και την προηγούμενη).

Επειδή δεν προβλέπεται να τα ξαναπούμε μέχρι και την επόμενη Δευτέρα, σας εύχομαι Καλή Ανάσταση. Και μιλάω για την προσωπική μας ανάσταση, διότι αυτή του Τζίσους , καλή θα είναι όπως κάθε χρόνο και σίγουρη. Οι δικές μας αναστάσεις, είναι οι αμφίβολες!

Οι ταινίες μου

Η Ελενα με κάλεσε να γράψω τις 5 αγαπημένες μου ταινίες. Θυμήθηκα, ότι πριν δυό χρόνια τις είχα ξαναγράψει. Αποφάσισα λοιπόν, να ψάξω το ποστ που είχα κάνει τότε και να δω αν έχουν αλλάξει τα γούστα μου.
Αμ δε! Αλλαγή καμία! Ισως φταίει και το ότι, τα τελευταία χρόνια, δεν έβλεπα καθόλου ταινίες. Οπως και να έχει τις ξαναγράφω :

1. Ο καιρός των τσιγγάνων
Ηταν, είναι και θα είναι μια ταινία λατρεμένη. Για τις εικόνες του Κοστουρίτσα, για την μουσική του Μπρέγκοβιτς για την Γιουγκοσλαβία του χθες, που πια δεν υπάρχει. Δυστυχώς όμως, υπάρχουν ακόμα παιδιά στα φανάρια.
2.Ομορφα χωριά, όμορφα καίγονται
Γροθιά στο στομάχι, από την πρώτη ώς την τελευταία σκηνή. Γιατί μπορεί κάποιοι να θέλουν να ξεχάσουμε, όμως αυτό που συνέβει στα Βαλκάνια, πονάει και θα πονάει πάντα.
3.Δαμάζοντας τα κύματα
Κατά την γνώμη μου, μια ταινία - έπος στον απόλυτο έρωτα. Καταπληκτική σκηνοθεσία, καταπληκτικές ερμηνείες.
4.Η Μπλε ταινία
Η πιο αγαπημένη μου από την συγκεκριμένη τριλογία του Κισλόβσκι. Η μουσική εξαιρετική και η Ζυλιέτ Μπινός στην καλύτερη, κατ’ εμέ, ερμηνεία της.
5.La Vitta E Bella
Λατρεύω τον Μπενίνι αφενός. Ηταν πολύ πραγματικό σενάριο αφετέρου.
6.Πολίτικη Κουζίνα
Γιατί όταν την βλέπω μυρίζω την Πόλη MOY. Τόσο απλά!
7.Leon
Κάποτε έλεγα ότι αν ποτέ έκανα κόρη, θα την έβγαζα Ματίλντα. Με αυτό τα είπα όλα, νομίζω.
8.O Ψεύτης Ήλιος
Η Σοβιετική Ενωση, έτσι όπως μπορέσαμε να την δούμε μόνο μετά τα βιβλία του Ριμπακώβ. Η ερμηνεία του Μιχάλκωβ, καταλυτική.

Και να προσθέσω και μία που είδα πρόσφατα...
9.Ο κύριος Ιμπραήμ και τα λουλούδια του κορανίου.
Τρυφερή ταινία, που δίνει το μήνυμα, πως οι άνθρωποι μπορούν να έρθουν κοντά, ανεξάρτητα από τις θρησκευτικές διαφορές τους. Ο Ομάρ Σαρίφ, πιο ώριμος ερμηνευτικά από ποτέ (λογικό δεν είναι, θα μου πείτε?), μετατρέπει τις πιο ενδιαφέρουσες σούρες του Ιερού του Βιβλίου σε στάση ζωής.

Επ΄ουδενί δεν είναι πέντε. Δεν θα μπορούσαν να είναι πέντε, αν σκεφτείτε ότι το μεγάλο μου κόλλημα ήταν ανέκαθεν, οι ταινίες και τα βιβλία.

Θα χαρώ πολύ να διαβάσω τις αγαπημένες ταινίες, όσων δεν τις έχουν ήδη αναφέρει!

Η γείτονας και η κρίση

Το «μισοφαγωμένο» Σαββατοκύριακο στην Ιστανμπούλ, ήταν μια παιδική γροθιά στο στομάχι. Και λέω παιδική, γιατί έστω και μια ώρα στην Πόλη, ανέκαθεν λειτουργεί σαν καταλύτης, συνεπώς τίποτα δεν είναι ικανό να μου χαλάσει την διάθεση.
Το είχα καταλάβει ανεπαίσθητα, στο βιαστικό μας πέρασμα από εκεί, πριν από τρεις εβδομάδες, αλλά πλέον είναι πασιφανές. Η κρίση χτυπάει δυνατές κλωτσιές στα γόνατα της Τουρκίας και τα έχει λυγίσει. Πιστεύω όμως ακράδαντα, ότι το τελικό γονάτισμα δεν θα γίνει ποτέ. Γιατί, θα ρωτήσει κάποιος?
Οι απαντήσεις με γεγονότα:
Μπορεί τα περισσότερα μεγάλα καταστήματα, να ανοίγουν πλέον αργότερα και να κάνουν εκπτώσεις ακόμα και στα είδη της νέας σεζόν, αλλά τα μικρά, οικογενειακά μαγαζιά, εξακολουθούν να υπάρχουν και να είναι γεμάτα, είκοσι ώρες τη μέρα.
Μπορεί τα ακριβά εστιατόρια, να μην γεμίζουν, μιας και ο τουρισμός δεν είναι στα ίδια επίπεδα, αλλά οι παρέες των ντόπιων με χαμηλό ή μεσαίο εισόδημα, εξακολουθούν να γεμίζουν τους στενούς ορόφους των ψησταριών για να γιορτάσουν τα γενέθλιά τους.
Μπορεί το μικρό ξενοδοχείο που μένουμε πάντα, στο Σιρκετζί, να παρέμεινε κλειστό ενάμιση μήνα, λόγω μειωμένων κρατήσεων, αλλά ξανάνοιξε, προσφέροντας γενναίες εκπτώσεις (έως και 15%) στους σταθερούς του πελάτες και την ανακούφιση σε εμάς, ότι ο αγαπημένος μας Αλί , έχει ακόμα δουλειά.
Μπορεί η θεωρία του στάτους, στο πολυτελές Τζιραγάν Παλάς να άλλαξε και να άνοιξε τις πύλες του στους «θνητούς», προσφέροντας πλήρες γεύμα κάθε Κυριακή μεσημέρι μόνο με 90 Λίρες (είπα θνητούς, όχι κοινούς θνητούς, Τζιραγάν είναι άλλωστε!), αλλά στην ταπεινή αυλή της γιαγιάς Μακμπουλέ, στην εργατική γειτονιά του Εγιούπ, οι Κυριακές είναι πάντα ίδιες και μαζεύουν όλη την οικογένεια γύρω από το μανγκάλ.
Μπορεί ο κόσμος να μην μποτιλιάρεται για να φύγει τα Σαββατοκύριακα στην θάλασσα ή το βουνό, αλλά τα πάρκα, οι λόφοι και ο Κεράτιος είναι το ίδιο γεμάτα πάντα τις Κυριακές, με τις χαμηλού εισοδήματος οικογένειες να κάνουν το πικνίκ τους στο παχύ γρασίδι. Το ίδιο και οι παιδικές χαρές, που γεμίζουν από εκατοντάδες ροδομάγουλα πιτσιρίκια, που δεν έπαιξαν ποτέ με Μπάρμπι και Σπάιντερμαν.
Μπορεί οι τουρίστες να είναι λιγότεροι, αλλά η πόλη είναι όπως κάθε Απρίλη, πεντακάθαρη και πλημμυρισμένη στις φρεσκοφυτεμένες τουλίπες, ζωγραφίζοντας χαμόγελα στα πρόσωπα όσων την αγαπούν, μέ ή χωρίς κρίση.

Μπορεί τα Μακ Ντόναλτς στο Σιρκετζί, να έμειναν με έναν όροφο σε λειτουργία, αλλά οι πλανόδιοι πωλητές με τα γεμιστά μύδια και τα κάστανα, δεν προλαβαίνουν να τακτοποιήσουν το εμπόρευμα στους πάγκους τους.

Τα έργα υποδομής συνεχίζονται αδιάκοπα, καμία σχέση με τις μισοτελειωμένες γέφυρες που είχα δει, μετά την κρίση του 2000.
Ο οδηγός που μας πήγε στο ξενοδοχείο το σαββατόβραδο, φορούσε κοστούμι. Παρότι μιλούσε αγγλικά, δεν συμμετείχε στην συζήτησή μας, σχετικά με την επίσκεψη του Ομπάμα. Το άλλο πρωί ο Ογούζ μας είπε, ότι το ταξί δεν ήταν δικό του, δούλευε σαν οδηγός και ήταν ευτυχισμένος που έκανε όλη την βάρδια. Αυτός ο άνθρωπος πριν δυό μήνες, έκλεισε το εργοστάσιό του, μια πολύ γνωστή υφαντουργία.
Η Τουρκία είναι μια χώρα που βρέθηκε άπειρες φορές, σε παρόμοιες και χειρότερες κρίσεις. Δεν έχει περάσει καλά – καλά δεκαετία, από την προηγούμενη που βίωσε. Ο λαός της έχει συνηθίσει να υπάρχει και να λειτουργεί σε τέτοιες καταστάσεις και παρότι η καραμέλα «κοίτα τί γίνεται στον κόσμο», είναι της μόδας και εκεί πλέον, επί του πρακτέου η κατάσταση δεν θα γίνει ποτέ τραγική.
Οι Τούρκοι, είτε θέλουμε να το παραδεχτούμε, είτε όχι (ως Ελληνες) , είναι ένας πολύ εργατικός λαός. Γεννιούνται , μεγαλώνουν και πεθαίνουν με κύρια έγνοια την δουλειά τους. Γι’αυτή τη δουλειά, θα κάνουν τις μεγαλύτερες υποχωρήσεις. Θα ξεπεράσουν τα ωράρια, θα δεχτούν να δουλέψουν και με χαμηλότερους μισθούς. Δουλικότητα, θα πουν κάποιοι. Φιλότιμο, θα πω εγώ.
Τί χάθηκε και τί χάνεται με την κρίση στην Τουρκία?
Για τους πολλούς, το εβδομήντα τοις εκατό του πληθυσμού, τίποτε απολύτως. Τα εισοδήματά τους ανέκαθεν ήταν χαμηλά ή έστω μεσαία και οι απαιτήσεις τους, απόλυτα προσαρμοσμένες σε αυτά. Τα ανέκαθεν υψηλά, τραπεζικά επιτόκια, οι ανέκαθεν υψηλές, τιμές των καυσίμων, δεν τους επέτρεψαν ποτέ να «παρεκτραπούν» στον υπερκαταναλωτισμό. Δεν υπάρχει τίποτε να στερηθούν που να μην στερήθηκαν ήδη. Αντίθετα, απολαμβάνουν ό, τι απολάμβαναν πάντα κι αυτό το «ό,τι», είναι πράγματα που εμείς ενδεχομένως θα σνομπάραμε.
Ενα άλλο είκοσι τοις εκατό, είναι σαν τον κοστουμαρισμένο ταξιτζή μας. Ο,τι και να χάσει, θα κοιτάξει μπροστά και θα δουλέψει όπου βρει, προκειμένου να έχει τα απαραίτητα. Γιατί την εταιρεία του, από το μηδέν την ξεκίνησε και το γνωρίζει καλά αυτό το μηδέν. Βλέπετε εν μέσω κρίσης, πολύ κλαίνε για «καταστροφές» που ανέκαθεν αφορούσαν χρήματα των τραπεζών και ευρωπαϊκών προγραμμάτων και όχι κατ΄ουσίαν δικά τους.
Ενα δέκα τοις εκατό κάτι θα χάσει χωρίς να μπορεί να προχωρήσει, αλλά όπως και να το κάνεις, δεν είναι παρά ένα δέκα τοις εκατό.

Ασχετο:
Φύγαμε την ώρα που η Πόλη γινόταν αστακός, για να υποδεχτεί τον Ομπάμα.
- Είναι πολύ έξυπνη η Μισέλ, σε όλη την Ευρώπη πήγε, εδώ δεν έρχεται, είπε με το καυστικό ύφος του,ο Ογούζ.
- Και γιατί είναι έξυπνη παρακαλώ? βιάστηκα να ρωτήσω. (Δεν θεωρώ ποτέ έξυπνο κάποιον που τριγυρίζει την Ευρώπη και αρνείται να πάει στην Τουρκία, για τους δικούς μου, ενδεχομένως υποκειμενικούς λόγους)
- Μπορείς να μου πείς τί θα έκανε εδώ, παρέα με την Εμινέ?, απάντησε και δεν βρήκα τί να απαντήσω.

Hayat gelmiş kapım açık buyursun

Λέω να παραφράσω έναν αγαπημένο στίχο σήμερα....

Hayat gelmiş kapım açık buyursun...

Και να προσθέσω και κάτι που παράφρασε πριν από χρόνια ο παππούς Αζίζ:

...böyle gelmiş böyle gitmez!

Γιατί το κουράγιο το θες στα δύσκολα και το φως το αποζητάς στο σκοτάδι.

Το πρησμένο μπαλάκι

Η Νούσια φτάνει στο γραφείο μου με μια άδεια ασθενείας.
- Ο Νικολάι ο ταπετσέρης, σέφκα.
- Μπήκε νοσοκομείο τελικά? Λες να είναι σοβαρό?
- Μάλλον.
Βλέπω την Ελένα απέναντί μου να έχει λυθεί στα γέλια
- Τί γελάς παιδί μου? Αφού το παιδί έχει πρόβλημα
- Γι΄ αυτό γελάω!
- ???????????
- Την Παρασκευή που λείπατε και ζήσαμε το δράμα μας....
- Ναι ξέρω, που πλάκωσαν οι ξυλουργοί τους ταπετσέρηδες γιατί τεμπέλιαζαν.
- Ε, ο Νικολάι ήταν ένας από αυτούς που τα έξυναν όλη μέρα!!!! Από το πολύ ξύσιμο, του έγινε τούμπανο το μπαλάκι!
Εχω πέσει κάτω και χτυπιέμαι στα γέλια, ενώ η Νούσια , που δεν γνωρίζει αγγλικά, αδυνατεί να καταλάβει πώς είμαστε τόσο αναίσθητες με το .... πρησμένο μπαλάκι του Νικολάι!

Η στιγμή της αλήθειας!!!

Κατέβηκα για μία μέρα στην Θεσσαλονίκη, για να επιτελέσω έργο σοβαρό!
Ξέρω ότι οι απόκριες πέρασαν, αλλά εγώ αποφάσισα καθυστερημένα, να ντυθώ μπουμπούκα!
Απολαύστε την Κορίνα στην δική της στιγμή της αλήθειας!

Leonidas

Ο φίλος μου ο Μπόικο έχει μανία με την ιστορία. Εχει και το καλό, ότι την ερμηνεύει όπως γουστάρει. Οπότε αυτομάτως, οι αφηγήσεις του σε κάνουν να αναρωτιέσαι τί δεν ξέρεις ή τί σου διέφυγε. Κατά τον Μπόικο, οι Ελληνες προήλθαμε από την Πολωνία και οι Βούλγαροι από το Αφγανιστάν. Η θεωρία του, άρχισε να μην του αρέσει, όταν την 20η φορά που μου είπε τα περί Πολωνίας, του είπα ότι ιν ένυ κέιζ, είναι προτιμότερη από το Αφγανιστάν και ότι η μύτη του, μου μοιάζει απόλυτα κουρδική. Είμαι σίγουρη ότι μετά την αποκάλυψη περί κουρδικής μύτης, έφαγε ώρες στον καθρέφτη του αφενός, άρχισε να ενδιαφέρεται και για την ανθρωπολογία αφετέρου.
Ο φίλος μου ο Μπόικο ως μανιώδης της ιστορίας, τις νύχτες που το παίζει κουκουβάγια, βλέπει ιστορικές ταινίες. Τα ελάχιστα βράδυα, που αποφασίζει να μην το παίξει κουκουβάγια μας καλεί στην καφετέρια της γυναίκας του και το ρίχνουμε στις ρακίες. Στις δύο πρώτες ρακίες, εξαντλούμε τα θέματα της πεζής καθημερινότητάς μας. Φορτώσεις, πως πάει η μεταφορά στην Ευρώπη, πότε θα αλλάξει μουσαμά στα φορτηγά, ποιός οδηγός του είναι το μεγαλύτερο καθήκι, πότε θα αξιωθώ να τον πληρώνω προκαταβολικά. Στην τριτη ρακία, είναι πλέον έτοιμος να μπει στα αγαπημένα του Ιστορικά θέματα.
Χθες ήταν ένα τέτοιο βράδυ, αντίστασης στο φαινόμενο της κουκουβάγιας. Επειδή συνέπεσε χρονικά με την επέτειο της χρήσης της ατομικής βόμβας, επέλεξα να μην πιω ρακία, αλλά το μπόμπα Σίβας του Στάνι, που το πλήρωσε για γνήσιο αγγλικό. Η έλλειψη βαλβίδας στο μπουκάλι με έκανε να πιστεύω ότι ο Ντιάντο Λίτσο (μπαμπάς του Μπόικο), μετά την επιτυχία του στην παραγωγή ρακίας, το έριξε και στην παραγωγή ουίσκυ Αλι-Σίβας. Μπατ, δις ιζ νοτ δε πόιντ.
Ο Μπόικο το προηγούμενο βράδυ, έκανε την κουκουβάγια, βλέποντας και πάλι ένα ιστορικό φιλμ. Από την λεπτομερή περιγραφή του, η οποία διήρκεσε όσο να πιει δυό ρακίες, υποθέτω ότι ήταν «Οι Τριακόσιοι». Α, ξέχασα να σας πω, ότι τίτλους δεν θυμάται ποτέ. Η λέει πως δεν θυμάται, γιατί έχει τον φόβο ότι θα του πεις «Το έχω δει!» και άρα δεν θα μπορέσει να στο αναλύσει.
Τεσπά δεν θυμόταν κι άλλα πράγματα, οπότε κάποια στιγμή, ρώτησε εμάς, τους Ελληνες, ποιός ήταν ο Βασιλιάς της Σπάρτης που πολέμισε εναντίον των Περσών. Δεν ξέρω αν έφταιγε το Σίβας ή το κόμπλεξ μου έναντι στον ιστοριοδύφη Μπόικο, αλλά ειλικρινά δεν θυμόμουν το όνομα. Ο δε Μπόικο, είχε πάθει εμπλοκή, εάν δεν βρίσκαμε το όνομα του βασιλιά, η περιγραφή δεν συνεχιζόταν με τραγικές επιπτώσεις στον χρονοδιάγραμμα της ρακοποσίας. Αρπάξαμε τα κινητά, με πρώτο και καλύτερο τον Τσέτσο, ο οποίος είχε έναν φίλο, συνάδελφο του Μπόικο στην αναζήτηση ιστορικών γεγονότων.
Πήρα πρώτα την μία μου αδελφή, η οποία στο άκουσμα της ερώτησης πριν καν να πω καλησπέρα, κόλλησε και δεν θυμόταν επίσης. Κατανοώντας ωστόσο την σοβαρότητα της κατάστασης τσίριξε «πάρε την Μαρία, πάρε την Μαρία!» Η Μαρία είναι η άλλη μου αδελφή και μοναδική τριτοδεσμίτισα της οικογένειας, άρα θα θυμόταν. «Δεν θα κοιμάται ο μικρός τέτοια ώρα?» ρώτησα έκπληκτη. «Πάρτην , πάρτην!» Προφανώς η αδελφή μου νόμισε ότι βρίσκομαι σε τηλεοπτικό βουλγάρικο παιχνίδι κι αν δεν απαντούσα , δεν θα κέρδιζα! Οπότε χαλάλι κι ο ύπνος του μικρού, αγαθό απαράβατο μέχρι χθες.
Την ίδια στιγμή ο Τσέτσο μας ανακοίνωνε ότι ο Βασιλιάς ήταν ο Πρίαμος (!), με εμένα να απαντώ , «Τσέτσο, αυτός ήταν στην Τροία παιδί μου! Οχι, στην Σπάρτη! Πες του φίλου σου ότι κάνει λάθος».
Η Μαρία απάντησε ταυτόχρονα με τον φίλο του Δημήτρη, τον Κώστα. «Λεωνίδας». Εγώ κι ο Δημήτρης είπαμε ταυτόχρονα «Λεωνίντας!». Ο Δημήτρης συνέχισε «οκ Κώστα, το διασταυρώσαμε». Ο Μπόικο ήταν περιχαρής! «Ντα, νταααα Λεωνίντας». Ο Τσέτσο με πλησίασε «ο φίλος μου μου είπε ότι έκανε λάθος, γιατί αυτός μιλούσε για την άλλη ταινία, την Τροια!»...
Μετά, για να ανασκευάσω την εμπιστοσύνη του Μπόικο ως προς τις ιστορικές μου γνώσεις, τον ρώτησα εάν έχει δει το μεγάλο άγαλμα του Λεωνίδα, στις Θερμοπύλες. Δεν μπορεί να μην το είχε δει! «Ναι, ναιιιιι! Το μεγάλο άγαλμα! Στανισλάβ, θυμάσαι εκείνο το άγαλμα με τον τεράστιο σταυρό?????» Δεν σχολίασα. Σκέφτηκα και πάλι ότι ίσως ποτέ, δεν πρόσεξα τον σταυρό στο άγαλμα του Λεωνίδα. Δεν μπορεί να κάνει λάθος ο Μπόικο...

Δεν θα μπορούσε να είναι αλλιώς...

Ο μπάι Πέτιο, ο ηλεκτρολόγος μας, είναι ένας εξαιρετικός παππούς. Πάντα χαμηλών τόνων, δεν θα ξεχάσω ποτέ την σιωπή του, όταν ένας συναδελφός του, τον έβρισε άνευ λόγου. Δεν αντέδρασε καν, μου ζήτησε μόνο συγγνώμη που με τις φωνές, χρειάστηκε να βγω από το γραφείο μου.
Τον αγαπάω πολύ και ξέρω ότι με αγαπάει κι αυτός. Μαζί χορεύουμε τις ροκιές μας και τα καλύτερα βαλς, στις γιορτές του προσωπικού. Το παράπονό του πάντα, είναι όταν ο Δημήτρης μου φωνάζει.
Ο μπάι Πέτιο μεγαλώνει τον εγγονό του. Η κόρη του, κωφάλαλη, έχει ένα παιδί. Η ίδια ζει σε άλλη πόλη, άγνωστο σε τί συνθήκες. Δεν τις συζητά και κανένας δεν τον ρωτάει. Δεν θα ξέραμε ποτέ και για το παιδί, αν πριν από μερικούς μήνες, δεν το έλεγε ο ίδιος στον Δημήτρη, ζητώντας του αύξηση. Οταν η αύξηση δόθηκε , λίγο μεγαλύτερη απ΄ότι ζητούσε, πήγε να φιλήσει τα χέρια του Δημήτρη.
Σήμετα το πρωί παρέλαβα το ταχυδρομείο. Μοίρασα τους φακέλους, αλλά υπήρχε και ένας που δεν μπορούσα να καταλάβω τον αποστολέα. «Βρε Ελένα, τί είναι ο Γκεόργκι Μπενκοβσκι?» ρώτησα. Η Ελένα έβαλε τα γέλια. «Δεν είναι όνομα ατόμου, αλλά σχολείο» μου απάντησε. «Δωρεά θέλουν προφανώς...» σκέφτηκα ανοίγοντας τον φάκελο.
Δεν ήταν για δωρεά. Ενα υπέροχο, καλλιγραφικό γράμμα, μας ζητούσε να ευχαριστήσουμε εκ μέρους του σχολείου τον μπάι Πέτιο, γιατί ο εγγονός του αρίστευσε στις εξετάσεις. Συμπλήρωνε, ότι το σχολείο είναι πολύ περήφανο που έχει έναν τέτοιο μαθητή και εμείς τυχεροί που ο υπάλληλός μας είναι ένας τόσο καλός κηδεμόνας.
Το διάβασα δυνατά στα κορίτσια κι η Πέτια δάκρυσε. Μεγαλώνει κι η ίδια το παιδί της κόρης της. Η Νούσια τηλεφώνησε τον Πέτιο και του είπε να έρθει στο γραφείο. Μόλις μπήκε, του έδωσα τον φάκελο «Πέτιο, αυτό είναι για σένα!». Κοιτούσε τον φάκελο και δεν τον άνοιγε. Δεν ήθελα να ανησυχήσει για το παιδί, «Μπράβο βρε Πέτιο!Μπράβο!» του φώναξα. Ανοιξε τον φάκελο. Φόρεσε τα χιλιοκολλημένα με σελοτέιπ γυαλιά του. Γύρισε και με κοίταξε με το ίδιο σοβαρό ύφος που έχει πάντα... « Δεν θα μπορούσε να είναι αλλιώς Σέφκα. Δεν θα μπορούσε να είναι αλλιώς» είπε με σιγουριά.

Διάλογοι άνευ σημασίας...

- Ο Αχμετ δεν στρώνει με τίποτα... Βρήκε ύφασμα με δύο ευρά να μας κάνει τα μοντέλλα και έχει «πρόβλημα ποιότητας»!
- Χαζό είναι?
- Ελαμ ντε! Μήπως νόμισε ότι θέλουμε να αντικαταστήσουμε τον Μαντελλάσι με δαύτον?
- Ασε ρε, νομίζει ότι τα φτηνοκαθιστικά του, κυκλοφορούν στα ακριβά σαλόνια της Ευρώπης!
- Ναι , τί να σου πω! Το Καυσερί πρώτη μούρη στο Μπάκινγκχαμ! Τεσπα, μιάς και είπα Μαντελλάσι, ας πάω να χαζέψω λίγο τη σελίδα του.
- Το χεις ακόμα απωθημένο ε?
- Μπαααα, το ξεπέρασα. Αλλά θέλω να στρώσει λίγο το μάτι μου, μετά τον βομβαρδισμό της φτήνιας.
- Ναι καλά...
- Ακου πως είναι... Πώς οι άντρες, που είναι καταδικασμένοι να περάσουν την ζωή τους με άσχημη γυναίκα, κάνουν οφθαλμόλουτρο με τις γκομενάρες σε περιοδικά? Ε, αυτό κάνω εγώ με τους καναπέδες του Μαντελλάσι....
- Ατυχές παράδειγμα!


- Ακου Μήτσο, όπως χάζευα τον Μαντελλάσι, μου ήρθε μια ιδέα.
- Ρίχτη!
- Να κάνω αύριο ένα μοντέλλο και να πετάξω πάνω σε απλό ύφασμα, δυο – τρία καλά μαξιλάρια
- Ναι, να φουσκώσουμε και το μπράτσο, να βάλουμε και καμπαράδες...
- Μήτσο, είπα φτηνό μοντέλλο! Τί καμπαράδες και καυλαράδες σου ήρθαν τώρα?
- Μα θα τρελλαθούν με πιο φουσκωτό μπράτσο, ας βγει λίγο πιο ακριβό!
- Ναι και θα πουλάς δυό κομμάτια το μήνα...Είπα φτηνόοοοοοοοοο μοντέλλο!
- Ναι καλά! Θα πάθεις αν ανεβάσουμε λίγο την ποιότητα!
- Μήτσο, μην γίνεσαι Αχμετ πλιιζ!

Κύκλος η ζωή

Πριν το μεσημέρι, μαθαίνω για τον θάνατο του αδελφού, ενός πολύ αγαπημένου φίλου στην Ελλάδα.

Λίγο μετά έρχεται μήνυμα στο κινητό μου, από τον Αντρέα μου στην Κύπρο, που με πληροφορεί ότι ο γιός του γεννήθηκε.

Κύκλος η ζωή, σκαμπανέβασμα στα συναισθήματα.

Σαν την ρόδα του λουνα-παρκ ένα πράγμα.

Δάκρυα πικρόγλυκα, δεν μπορώ να είμαι δίπλα σε κανέναν...

YOU ARE A LIER!

Τί κάνεις όταν...

- επί τρεις μέρες έχεις στα drafts σου ένα μέηλ προς κάποιον, το οποίο σε δεκαπέντε σημεία καταλήγει στην φράση "YOU ARE A LIER!!!" Κάθε τόσο, προσθέτεις και ένα ακόμα!

- δεν το στέλνεις για να μην διαλύσεις μια συνεργασία, μέχρι να βρεις εναλλακτική,

- αυτός ο κάποιος σου ζητάει τον λόγο γιατί τον ελέγχεις συνεχώς , λέγοντάς σου κιόλας, "I AM NOT A LIER!"

Το στέλνεις το γαμημένο, ή πας και του το τρίβεις στα μούτρα????

Η απάντησή σας , θα με βοηθήσει εξαιρετικά!

Τηλεγράφημα

-Πήραμε αέρα, ΣΤΟΠ. (Τόσο που πήγαν να σκάσουν τα πνευμόνια μας!)

-Φάγαμε μαντί, ΣΤΟΠ. (Δεν μας τα έφτιαξε η μαμά του Μουσταφά, ευτυχώς!)

- Εκλεισα τα χρωστούμενα με το χιόνι, ΣΤΟΠ. (Εφαγα τόσο, όσο δεν είχα φάει εδώ, υποθέτω ότι πήρα και προκαταβολή για του χρόνου).

Θέλω να κοιμηθώ, ΣΤΟΠ. (Κοιμήθηκα κάτι τρίωρα , με βάρδιες).

Θα επανέλθω με εκτενές ποστάκι, σχετικά με το ταξίδι στο χωριό του Αη-Βασίλη (δεν είναι το Ροβανιέμι, είπαμεεεεε).

Η μάνα του Μουσταφά θα μας κάνει μαντί!

Ακου τώρα συμπτώσεις.
Χθες το βράδυ εκεί που τρώγαμε με τον Οζάν, λέμε τί καλά που θα ήταν να επισκεφτόμασταν την Καππαδοκία άλλη μια φορά. «Ναι, τα Χριστούγεννα» απάντησα εγώ, για να μην μας μπαίνουν ιδέες !
Το πρωί ο Μητσάκος μπαίνει στο γραφείο και μου ανακοινώνει ότι κλάταρε και «θέλει αέρα». Οταν το ανακοινώνει αυτό στο τέλος της εβδομάδας, σημαίνει ότι θέλει να περάσει το Σαββατοκύριακο τα σύνορα προς οιαδήποτε κατεύθυνση. Του απαντάω να μαζέψει τα μυαλά του και αν δεν δουλέψουμε τελικά το σαββατοκύριακο, να σαπίσουμε στον ύπνο. Κατεβάζει κεφάλι και αποχωρεί.
Λίγα λεπτά μετά, μου τηλεφωνεί συνεργάτης από την Ελλάδα, στα πρόθυρα νευρικής κατάρρευσης κι αφού με ενημερώνει για την μάνα του Μουσταφά (τούρκος προμηθευτής μας, με την μανούλα του οποίου, τα βάζουμε τελευταίως, γιατί δεν παραδίδει!) μου λέει ότι η επιλογή που έχουμε είναι μια ! Να σκάσουμε μύτη στο Καυσερί το Σάββατο το πρωί, (προφανώς με καμπαρτίνες και μαύρα γυαλιά) και να κλάψει η μανούλα του Μουσταφά. Ναι, παραδέχομαι ότι μια εμμονή με την ταλαίπωρη την Μάνα την Τούρκα, την έχει ο Τζόνυ.
Και αρχίζω να ψάχνω πτήσεις και πώς θα τις τακιμιάσουμε (άρχισα να μιλάω τούρκικα, είδατε? Αρα μπήκα στο μουντ!). Ο Τζόνυ θα φτάσει Ιστάνμπουλ από Ελλάδα, εμείς από Βουλγαρία, θα προλάβουμε την τελευταία βραδυνή για Καυσερί? Κι αν δεν την προλάβουμε να μείνουμε Ιστάνμπουλ? Πάνω που το σάιτ της Τιουρκ Χαβα Γιολλαρί, είναι έτοιμο να μου βγάλει φάσκελα (έχω αλλάξει εικοσιπέντε φορές την αναζήτηση), μου έρχετε Η ιδέα!
- Μητσάκο, εσύ ήσουν που "ήθελες αέρα" το σου-κου?
- Ναι, τί έγινε?
- Την βγάζεις οδικώς μέχρι το Καυσερί?
- ΝΑΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙ !!!!!
- Σου υπενθυμίζω ότι απέχει περίπου οκτακόσια χιλιόμετρα από την Ιστάνμπουλ και ότι ενδέχεται να έχει κωλόκαιρο!
- Κανένα πρόβλημα! Θα μου αγοράσεις τώρα το πρόγραμμα πλοήγησης?
Ασφαλώς του κοπανάω το τηλέφωνο στην μούρη και συνεχίζω στον Τζόνυ
- Οι πτήσεις δεν βγαίνουν με τίποτα εκτός αν εμείς έρθουμε εκεί Σάββατο πρωί. Θα ήταν ταλαιπωρία να πάμε οδικώς?
- Οχι βέβαια! Μια χαρά θα είναι! Ραντεβού αύριο το βράδυ στο αεροδρόμιο της Ιστανμπουλ!
- Σας ενημερώνω ότι θα είναι τουλάχιστον οκτώ ώρες ταξίδι και θα ταξιδέψουμε όλη νύχτα.
- Σιγά το πράγμα! Θα μας έρθει και φθηνότερα.
Ασφαλώς του κοπανάω το τηλέφωνο στη μούρη!
Και μετά και μετά.... Ξενοδοχεία, χάρτες, εντοπισμός της διεύθυνσης του Μουσταφά (την διεύθυνση της μάνας του δεν την είχα γαμώτο!).

Πάω τώρα να ετοιμάσω βαλιτσούλα και να πλακωθώ στις παρακεταμόλες! Γιατί ξέχασα να σας πω, ότι είμαι γριπιασμένη και 2000 χιλιόμετρα σε δύο μέρες θα μου πέσουν λίγο βαρυά. Μπρρρρρρρρρρ

10 (μα μόνο???)

Η κουμπάρα η καλή, που καθαρίζει με ρολί (αυτό το έγραψα για να κάνει ρίμα!), με κάλεσε να σας αποκαλύψω δέκα ελαττωματά μου. Αυτή τη φορά δεν θα ξύσω το ξανθό μου κεφαλάκι, γιατί καμία δυσκολία δεν έχω να σας γράψω κατεβατά ολόκληρα. Οπως κάθε ανθρώπινο πλάσμα, σφύζω ελαττωμάτων! Πάμε λοιπόν....

1. Είμαι αγχώδης σε σημείο εκνευρισμού (όχι δικού μου, των άλλων!). Κληρονομιά από τη μαμά το συγκεκριμένο ελάττωμα.

2. Εχω μαλακισμένα καυστικό χιούμορ, το οποίο ειδικά στην Βουλγαρία, κάποιες φορές, προκαλεί παρεξηγήσεις. Αυτό το κληρονόμησα από τον μπαμπά.

Αφήνουμε τις κληρονομιές και πάμε στα ολοδικά μου, αυτόφωτα ελαττώματα!

3. Είμαι αμελής σε σχέση με φίλους, συγγενείς κλπ. Υπάρχουν πολλά άτομα που σκέφτομαι συχνά και δεν τους κάνω ένα τηλέφωνο ή δεν στέλνω ένα μήνυμα. Δεν είναι ότι δεν τους αγαπώ. Απλά είπαμε, είμαι αμελής.

4. Παρότι έχω το 3, παραπονιέμαι ότι φίλοι, συγγενείς κλπ, με ξέχασαν όταν δεν μου τηλεφωνούν. Δηλαδή ενώ είμαι αποδεδειγμένα γαϊδάρα, με ενοχλεί κιόλας, που μου κάνουν ότι κάνω!

5. Είμαι πολύ απαιτητική από τα άτομα του άμεσου περιβάλλοντός μου, ενώ από τους πιο παρα έξω , παραβλέπω πολλά πράγματα. Κάποιες φορές, αυτό γίνεται πολύ άδικο.

6. Είμαι απόλυτα εργασιομανής , σε σημείο ενοχλητικό για πολλούς. Και το χειρότερο, έχω απαίτηση να είναι και οι άλλοι έτσι!

7. Τρώω τα νύχια μου! Και να φανταστείτε, ότι δεν είναι παιδική συνήθεια! Είναι κάτι που μου βγήκε τα τελευταία χρόνια.

8. Ενώ κάνω και σκέφτομαι διαφορετικά πράγματα ταυτόχρονα, μπορεί να πετάξω μια έκφραση που στους άλλους φαίνεται ακατανόητη. Δεν εξηγώ περαιτέρω, αντιθέτως τσαντίζομαι που δεν το έπιασαν και με την πρώτη (Μητσάκο μου είδες? Το παραδέχομαι!)

9. Επειδή μισώ την φέτα, έχω απαγορεύσει την είσοδο της στο ψυγείο μας ή στο τραπέζι μας. Ο Μητσάκος που την λατρεύει την στερείται!

10. Είμαι πιεστική σε πολλά πράγματα. Ετσι και μου κολλήσει ότι κάτι πρέπει να γίνει τώρα, θα τσιρίζω μέχρι να γίνει, ανεξάρτητα με το αν ξέρω πως δεν γίνεται.

(Είμαι και ψώνιο, αλλά δυστυχώς είχα μόνον 10 επιλογές :Ρ)

Οποιος δεν έχει ήδη παίξει από τους πολυπληθείς (τρεις κι ο κούκος!) αναγνώστες μου, παίρνει την σκυτάλη και μας λέει τα ελαττώματά του.

Happy Birthday!!!!!

Σήμερα έχει γενέθλια η κουμπαρούλα μου! Επειδή είμαι μακρυά, είπα να της στείλω μια τούρτα από εδώ. Κι επέλεξα μία με (τί άλλο???) .... την Φραουλίτσα!!!

Λενάκι μου πολύχρονη και ευτυχισμένη!

Η φωτο είναι από το coolest-birthday-cakes.com

Το ταξίδι που δεν θα γίνει

Αναζητώ πτήσεις για Κύπρο για το Πάσχα. Μήπως και καταφέρουμε να δούμε τον γιο του Αντρέα που έ-ε-ερχεται. Τον γάμο τον χάσαμε, μην χάσουμε και το παιδί, έλεος!
Από Σόφια, φέξε μου και γλύστρησα. Δεν υπάρχουν κάθε μέρα και το πρόγραμμα είναι περιορισμένο. Από τιμές? Ασε, μην σου πω καλύτερα! H μάλλον να σου πω, πάνω από 320 ευράκια το άτομο.
Από Θεσσαλονίκη? Ενα και το αυτό, επιβάλεται και στάση μέσω Αθήνας. Από Αθήνα? Αν είναι να αλλάζω αεροπλάνα για τρεις μέρες όλες κι όλες, άσε με καλύτερα. Αντε να οδηγούσαμε μέχρι Θεσσαλονίκη. Τιμές? Ο Αη Βασίλης γίνεται Πασχαλιάτικος! Τουτέστιν Χο-χο-χο-χο.
Μου ανάβει το φλασάκι της διαολιάς. Δεν ψάχνω την σελίδα των Τουρκοκυπριακών? Και την βρίσκω. Πρώτο συν, ότι διαλέγεις και την θεσούλα σου (το ίδιο κάνουν οι Τούρκοι και στα φέρρυ, δεν με εκπλήσει και τρελλά). Εχουμε πτησούλες από Ιστανμπούλ προς Λευκωσία. Καλό! Είπαμε, έτσι κι αλλιώς μέχρι Θεσσαλονίκη θα οδηγούσαμε, τί Θεσσαλονίκη τί Ιστανμπούλ. Ευκαιρία να χτυπήσω κι ένα κεμπάμπ πριν την πτήση.
Για να ψάξουμε λοιπόν λιγάκι ακόμα. Τιμές? Κρατηθείτε, απογειωνόμαστε! 227 Λιρίτσες (δηλαδή 110 ευράκια) το άτομο μεθ’ επιστροφής! Φόροι κλπ, όλα μέσα. Είπατε κάτι? Πάω να πατήσω το κοντίνιου, να κάνω μια κρατησούλα Τί χάνω? Και τότε, εντός μου, ανάβει αλύπητα, το φλασάκι του αδύνατου.
Απονο, αδίστακτο φλασάκι. «Εμ και έφυγες από Ιστανμπούλ, στην Βόρεια Κύπρο μπορείς να μπεις με ταυτότητα?» Αι σαπόουζ νο, την τελευταία φορά που πήγα (οδικώς από την Νότια), χρειάστηκε διαβατηριάκι. «Εμ και πέρασες με ταυτότητα, στην Νότια Κύπρο από που θα μπεις? Από την Βόρεια? Με ταυτότητα?» Αι σαπόουζ γιες, αλλά δεν παίρνω κι όρκο. Θα ψάχνουν πως μπήκα στην Βόρεια προφανώς και γιατί μπήκα από την Βόρεια. Και η Βόρεια προϋποθέτει ουσιαστική είσοδο από Τουρκία. «Εμ και πέρασες και στην Νότια, τί θα πεις στα παιδιά? Οτι πέταξες από Ιστανμπούλ για Ερτζάν?» Νο γουέι! Θυμάμαι ακόμα την γκριμάτσα του Χριστόφορου, όταν είπα ότι παντρεύτηκα στην Ιστανμπούλ. Αν δεν πίστευε ότι το έκανα για την ιερότητα του Πατριαρχείου, θα με έφτυνε (μόνος του το πίστεψε, εγώ έκανα την πάπια, παρότι ως πάπια θα άντεχα το φτύσιμο).
Οπότε ας ξανακάνω την πάπια. Η Κύπρος μας τελείωσε επί του παρόντος.
Απλά απορώ! Αφού είναι τόσο φτηνές οι τουρκοκυπριακές αερογραμμές, γιατί οι άλλες εξακολουθούν να είναι πανάκριβες, ενώ δεν έχουν και καθημερινά δρομολόγια? (Ξανθιά ερώτηση, δεν χρειάζεται απάντηση).

Η Μπάμπα Μάρτα ήρθε!

Σας έχω δείξει ποτέ , πώς είναι όλα τα εν Βουλγαρία χεράκια, τις πρώτες μέρες του Μάρτη? Πάρτε μια γεύση....

Τα βραχιολάκια θα τα βγάλουμε μόλις δούμε πελαργό και θα τα κρεμάσουμε στο πρώτο δέντρο που θα ανθίσει...

5 λόγοι για ζοχάδιασμα...

Το Μαρινάκι, γνωρίζοντας προφανώς καλά, πόσες φορές έχω αναρτήσει ποστ με τίτλο «Νεύρααααα» (σε διάφορες παραλαγές, οκ!) , με προσκάλεσε στο πλέον ιδανικό παιχνιδάκι. 5 λόγοι για ζοχάδιασμα, θα το πω εγώ.
Πριν παίξω, να εξηγήσω, ότι παρόλα τα ποστ με τον παραπάνω τίτλο, τα τελευταία χρόνια, ζοχαδιάζομαι-εκνευρίζομαι όλο και λιγότερο. Παλαιότερα, κάθε δευτερόλεπτο ήταν λόγος για νεύρα, πλέον μεγάλωσα και κάνω οικονομία δυνάμεων! Απόδειξη είναι, ότι τώρα, ξύνω το κατάξανθο κεφαλάκι μου, για να θυμηθώ 5 πράγματα που με ζοχαδιάζουν γερά!
Εχουμε και λέμε....
- Το να γίνεται το ίδιο γελοίο λάθος δεύτερη φορά, ενώ το έχεις επισημάνει την πρώτη. Ισχύει και για μένα και για τους άλλους.
- Το να μην παραδέχεσαι το λάθος, αλλά να προσπαθείς να το δικαιολογήσεις, λέγοντας διάφορα χαζά. Τί πιό απλό από το να πεις «Εκανα λάθος!»? Αυτό ισχύει για τους άλλους, διότι η αφεντιά μου, όταν κάνει λάθος το παραδέχεται. Ασε που αν κάτι πάει στραβά, ακόμα κι αν είναι οφθαλμοφανές ότι το λάθος είναι του άλλου, πρώτα το ψάχνω σε μένα, για να είμαι σίγουρη ότι δεν είναι δικό μου! (Ανασφάλεια ή έλλειψη αυτοπεποίθησης, λέγεται αυτό? Τεσπά όπως και να λέγεται, το έχω:Ρ)
- Οι πράξεις βίας σε ζώα. Βλέπεις πολλοί, επιδεικνύουν την ανωτερότητά τους, σε πλασματάκια , απολύτως αδύναμα να αντιδράσουν. Κτήνη, ε κτήνη!
- Η αγένεια των υπαλλήλων σε χώρους παροχής υπηρεσιών. Γλυκά μου, το λέει και η λέξη! «Παροχή υπηρεσιών»! Υπηρεσία με την μούρη στο πάτωμα, δεν νοείται ως υπηρεσία. Ασε δε, αυτό το κοπάνημα στα πακέτα, στα ταμεία των σούπερ μάρκετ. Απειρες φορές, μου έχει έρθει να βουτήξω τα φρεσκοκοπανημένα (από την ταμία), κατεψυγμένα πρασοπιτάκια και να της τα φέρω στο κεφάλι! Ετσι κι αλλιώς, τα έχει σκανάρει, θα τα πληρώσω, οπότε ας τα κοπανήσω κι εγώ κάπου! Εδώ αυτή, μου τα κοπάνησε χωρίς να τα πληρώνει!
- Η ημιμάθεια, που είναι χειρότερη της αμάθειας. Αν δεν ξέρεις βούλωσέ το. Ή πες «θα το κοιτάξω και θα σου πω». Αλλά να επιμένεις σε κάτι που μισοξέρεις, πάει πολύ!

Εχετε λίγο πολύ παίξει όλοι, νομίζω. Αλλά όπως και να έχει, το μπαλάκι θα το πετάξω σε Μητσάκο, Μπρο και Εστρέγια.

Θα μου λείψουν...

... όταν και αν κάποτε, φύγω από εδώ:

- Το απίθανο ανθρακούχο νερό του Μιχάλκοβο
- Το νηπιαγωγείο του χωριού και τα παιδάκια του
- Οι βραδυές στην καφετέρια της Μπόμπι με όλη την παρέα παρούσα
- Τα καλοκαιρινά βράδυα στο ταβερνάκι του Ανγκελ και της Νάστενκα δίπλα στο ποτάμι.
- Η ίδια η παρέα και η αγάπη της που με αγκαλιάζει, ακόμα και όταν τσακωνόμαστε
- Η ρακία του Ντιάντο Λίτσο και τα χειροποίητα αλλαντικά της Μπάμπα Νικολίνκα
- Τα ανέκδοτα και οι ιστορίες του Μπόικο
- Τα κορίτσια μου στο γραφείο
- Τα σκυλιά μας, όλα!
- Πολλοί, πάρα πολλοί από τους εργάτες μας (θαύμα, πριν δυό χρόνια, δεν θα μου έλειπε κανένας, άρα προοδεύσαμε)
- Ο Δήμαρχος του χωριού και ο αγώνας του να κάνει χρυσάφι την λάσπη
- Η ξυλόσομπά μας και όλα τα «σπίτια» που φτιάξαμε με μεράκι, μέσα στο εργοστάσιο.
- Το να μιλάω Βουλγαρικά (έστω και ραζβαλέν)
- Τα πικνίκ του καλοκαιριού στα βουνά
- Οι γιορτές της Μπάμπα Μάρτα και της μέρας της Γυναίκας.
- Κάποια βουλγάρικα τραγούδια που έχω αγαπήσει
- Οι γεμάτες ξεφάντωμα γιορτές του προσωπικού
- Το Αμπιρ στο Βέλινγκραντ
- Ο συνοριακός σταθμός στο Καπιτάν Αντρέεβο που σε βγάζει στην Τουρκία
- Το γέλιο της Πέτια μου (τώρα μόλις, το άκουσα, πάλι)
- Τα κεριά και τα σαπούνια της Ρεφάν...

Η σειρά στην λίστα είναι τυχαία. Κι όσο την κοιτάζω, ανακαλύπτω ότι πριν τρία χρόνια δεν θα μου έλειπε τίποτα από τα παραπάνω. Πριν από δύο χρόνια , ούτε τα μισά. Τώρα είμαι σίγουρη, ότι δεν τα έγραψα κι όλα. Μου πήρε καιρό να αγαπήσω τον τόπο και τους ανθρώπους. Τώρα όμως, τα αγαπάω βαθιά.
Οταν και αν φύγω κάποτε από εδώ, η μισή μου καρδιά θα παραμείνει.

Ο έρωτας της χρονιάς δεν υφίσταται!

Μόλις πληροφορήθηκα, ότι η Μπάμπα Μάρτα δεν είναι σεξομανής. Τεσπά, δεν τον κάνει με τον Ντιάντο Κόλεντα!

Ως χαζή αλλοδάπή, σας έλεγα βλακείες! Ρώτησα λοιπόν κι έμαθα! Η Μπάμπα Μάρτα είναι απλώς αλκοολική! Ερχόμενη επισκέφθηκε τα δύο αδελφάκια, τον Μεγάλο Κόφτη και τον Μικρό Κόφτη (θα σας εξηγήσω τα ονόματά τους, παρακάτω). Λοιπόν οι Κόφτες , είναι δύο αδελφάκια, που όλον τον Φλεβάρη τα κοπανάνε. Η Μπάμπα Μάρτα κάθε φορά που έρχεται , περνάει από το σπίτι τους, να πιει το κρασάκι της! Ε φέτος, μεσούσης της κρίσεως, κρασάκι νιάμαμε! Το ήπιαν όλο!

Τα πήρε λοιπόν στην κράνα η Μπάμπα Μάρτα και είναι τόσο θυμωμένη που πήρε τα χιόνια της κι έρχεται!

Σας περιέγραψα με τον πιο γελοίο τρόπο, ένα από τα παραμύθια της Μπάμπα Μάρτα. Οι "Κόφτες", αποδίδονται έτσι σε ελεύθερη μετάφραση, καθώς το ονομά τους προέρχεται, από την φράση "κόβει το κρύο", στα βουλγάρικα.

Ρόδα είναι και γύρισε.

Ψιτ, τώρα που "κλαις" και ωρύεσαι. Δεν το τρώω, γιου νόου. Δεν κλαις από λύπη, από νεύρα κλαις. Γιατί δεν σου βγαίνει καμία από τις διαολιές που σχεδιάζεις. Ποτέ δεν σου έβγαινε, το ξέρεις, απλά κάποιοι σε ανεχτήκαμε. Την παρεξήγησες πολλάκις την ανοχή και την ευγένεια. Δυστυχώς ρόδα είναι και γυρίζει από την μια, αποκαλύπτεται η ανεπάρκειά σου αφετέρου. Γιατί θέλει και κότσια το θέμα και άλλα πολλά. Οι ραδιουργίες κι οι τρικλοποδιές, για λίγο έχουν αποτέλεσμα. Πώς το λέμε ελληνιστί αυτό? Ο ψεύτης κι ο κλέφτης, τον πρώτο χρόνο χαίρονται. Κι επειδή καήκαμε στον χυλό, πλέον φυσάμε και το γιαούρτι σου.

Η εκδίκηση είναι ένα πιάτο που τρώγεται κρύο κι εμένα δεν μου αρέσουν τα κρύα πιάτα. Συνεπώς, βλέποντάς σε έτσι, απλά ανακουφίζομαι που κατάφερα να επιβιώσω εγώ, παρά τα όσα μου έκανες. Και ξέρεις, βαρέθηκα να κάνω σβούρες για να γλυτώσω τις παγίδες σου. Ξέρεις ότι πια δεν σε παίρνει. Είπες το πρωί, ότι σου δείχνουν την πόρτα. Αφού επικαλείσαι τόση "αξιοπρέπεια" (του κώλου, μεταξύ μας!), γιατί δεν την βλέπεις επιτέλους?

Α! Μπάι δε γουέι, θα σου κάνω δώρο τα μεταφορικά για τις γούνες! Καργιολέν, ε καργιολέν!

Η ταυτότητα

Σήμερα χρειάστηκε να κατέβω στην Τράπεζα. Είχα να πάω πολύ καιρό και σήμερα με το ζόρι πήγα , γιατί (άκουσον-άκουσον!) έπρεπε εγώ να πάρω τον κωδικό για το ιντερνετ μπάνκιν. Λες και θα το χρησιμοποιήσω εγώ! Ενιγουέι, πήρα την Νούσια αλα μπρατσέτα και πήγαμε. Καλή ευκαιρία να αγοράσω και τα βραχιολάκια μου για την Κυριακή.

Φτάνουμε στην υπάλληλο και με κοιτάζει περίεργα. "Τί διάολο? " σκέφτομαι. Πάμε να πάρουμε τον κωδικό. "Εχετε μαζί σας ταυτότητα?" με ρωτάει. Βγάζω την βουλγάρικη, η οποία μετά το 2007 δεν έχει φωτογραφία. "Ααααα, δεν έχετε μαζί σας την Ελληνική?" εξακολουθεί. Εχω αρχίσει και φορτώνω. Με ξέρουν στις τράπεζες αφενός, ειδικά αυτή η υπάλληλος! Ουδέποτε μου ζητάνε ταυτότητα, είμαι κάτι σαν καρτούν. " Η ξένη κυρία, διευθύντρια της τάδε εταιρείας". Τεσπά, αποφασίζω να είμαι ευγενική. Της δίνω την ελληνική, την οποία αποφεύγω να δίνω, διότι ντρέπομαι για το χάλι μας (οι βουλγάρικες είναι κάτι υπέροχες με έγχρωμες φωτογραφίες και τσιπάκια, στο μέγεθος πιστωτικής, άλλο να στο λέω κι άλλο να τις βλέπεις!).

Την κοιτάζει και σκάει ένα χαμόγελο ναααααααα! "Αχχχ, πότε κουρευτήκατε????". Μένω κάγκελο. "Πάνε κάτι μήνες" της απαντάω. "Σας θυμάμαι με τα μακρυά μαλλιά και δεν σας γνώρισα!". Δεν κάνει τον κόπο να πιάσει την ταυτότητα στα χέρια της. Την φωτογραφία μόνο ήθελε να δει, τα άλλα στοιχεία ποσώς την ενδιαφέρουν. "Αχ, σας πάνε καλύτερα έτσι, πώς και το αποφασίσατε?". "Είπα να μοιάζω περισσότερο Βουλγάρα" της απαντάω.

Μέχρι αυτή τη στιγμή, δεν ξέρω εάν η απάντησή μου την ενθουσίασε, ή της φάνηκε αγενής...

Ο έρωτας της χρονιάς

Κάτι μου λέει ότι φέτος....

Η καλή μας Μπάμπα Μάρτα,

ζει έναν πρωτόγνωρο έρωτα

με τον Ντιάντο Κόλεντα

κι ανάθεμα αν δούμε άνοιξη....

Χιόνι

Κάτι λέγαμε για χιόνι....

Το οποίο σαν αποτέλεσμα είχε, την διακοπή ρεύματος....

Και ελλείψει γραφείου, τα κοριτσάκια μου πέρασαν όλη την Παρασκευή στο ξυλουργείο, που δόξα τω Κύριω (και σε πείσμα της πυροσβεστικής!) έχει ξυλόσομπα .....Επειδή όμως είχαμε και φορτηγά να φορτώσουμε...

τα τιμολόγια ετοιμάστηκαν στο λαπτόπι , το οποίο μεταφέραμε στο ξυλουργείο

και κατόπιν στο δημαρχείο του χωριού, για να τα εκτυπώσουμε...

Νεύραααα ^%#&)*&^#)

Εάν ακούσω άλλη μια φορά, εντός της ημέρας ότι....
1. Σήμερα είναι τσικνοπέμπτη
2. Τί όμορφο που είναι το χιόνι,
θα κάνω φόνο!

Λίγα απ' όλα

Σέρνομαι. Πολύ δουλειά. Νοιώθω όπως τις πρώτες μέρες που ήρθα εδώ. Και παρότι πια δεν είμαι στραβάδι όπως τότε, πάλι πελαγωμένη είμαι. Βλέπω δίπλα μου, τα κορίτσια στο γραφείο να έχουν επίσης πελαγώσει και τα λυπάμαι.

Η Ελενα μέχρι αργά το βράδυ εδώ. Πότε ζει το ταλαίπωρο?

Η Πέτια σήμερα με παρακάλεσε να φύγει κανονικά, να προλάβει να κουρευτεί. Την κοίταξα λες και την έβλεπα πρώτη φορά. Δεν είχα παρατηρήσει πως το μαλλί της είχε γίνει σαν το μαλλί της γριάς.

Στην αποθήκη τα παιδιά χαμογελούν. Φεύγουν μεσάνυχτα με χαμόγελο. Αυτοί οι ίδιοι που πριν μερικούς μήνες, δεν δέχονταν να δουλέψουν Σάββατο. Πως αλλάζουν οι καιροί εν μέσω κρίσης, ε? Είναι πτώματα όμως, το νοιώθω.

Ο Μητσάκος σε πανικό. Τρίζουν τα τζάμια, όχι μόνο από το νταμάρι δίπλα αλλά από τις φωνές μας. Δεν γαμιέται, πάντα έτσι αντιδρούσαμε, τουλάχιστον να βγει η δουλειά.

Βραχιολάκια για τον Μάρτη δεν αγόρασα. Δεν πρόλαβα να κατέβω στην πόλη. Μια εξουσιοδότηση ήθελα να κάνω σήμερα και την έκανα με "αντιπρόσωπο".

Για μαγείρεμα δεν το συζητώ. Τρώμε ψωμί με λάδι. Κι αυτό με το ζόρι. Χθες ο Μπόικο έψησε μπριζόλες στο καφέ και μας κάλεσε. Φτάσαμε όταν όλοι είχαν ήδη φάει και είμασταν τόσο κομμάτια που με μια ρακία, τα είδαμε όλα. Ούτε θυμάμαι πως γυρίσαμε, ούτε πως κοιμηθήκαμε. Μόνο το ότι σταματήσαμε να πάρουμε τσιγάρα σε βενζινάδικο με μπατσικό αραγμένο απ' έξω. Ευτυχώς ο μπάτσος έπαιζε με την υπάλληλο και δεν σκέφτηκε να κάνει αλκοτέστ.

Κάνει κρύο. Είμαστε υπό το μηδέν όλη τη μέρα. Κουτσοφλέβαρος γαμώτο.

Θέλω να κοιμηθώ, να κοιμηθώ, να κοιμηθώ...

Η κόλαση που πέρασε! (Ναι, ναι, ναιιιιι)

Πέρασα μια εβδομάδα κό-λα-ση! Λες και με ανακάτευαν στο καζάνι της! Στον ρόλο του αρχιμάγειρα , ο μπος, που ήρθε, είδε και δεν έλεγε να απέλθει. Παρότι δις τάιμ, παραήταν μαλακός (μέχρι κι ότι του λείπαμε το πρωί που δουλεύαμε, μας είπε!!!), το ανακάτεμα μας το έκανε. Ετσι, την εβδομάδα που πέρασε :

- Μαγείρευα κάθε βράδυ !!! (ακούγοντας το "αχχχ, τί θέλει ο άνθρωπος? ένα δωματιάκι κι ένα πιάτο ζεστό φαί!". )

- Κάψαμε ίσα με δέκα κυβικά ξύλα στην ξυλόσομπα (του θύμιζε τα παιδικά του χρόνια και την φούντωνε, με αποτέλεσμα να ανοίγουμε όλα τα παράθυρα),

- Κατέβαζα δεκατρείς διαφορετικές ιδέες το δευτερόλεπτο (για να καλύψουμε όλες τις εμμονές του),

- Μίλησα τόσο πολύ Βουλγαρικά, που στο τέλος του δήλωσα ότι τα παρατάω όλα και γίνομαι μεταφράστρια,να χεστώ στο τάληρο!

- Τα πρωινά, προκειμένου να μην μποτιλιαριστούμε όλοι στο μπάνιο, ξυπνούσα κατά τις εννέα, με αποκορύφωμα την Παρασκευή να μου ζητήσει συγγνώμη που δεν με άφησε να κοιμηθώ λίγο ακόμα!!!

- Εκανα τον καραγκιόζη σε κάθε καραγκιόζη, που ο ίδιος δεν άντεχε να μιλήσει

και άλλα πολλά, που επιθυμώ να ξεχάσω!

- Μιλούσα καθημερινά με την μεγάλη μου αδελφή, προκειμένου να πειστώ ότι αυτό που ζούσα, ήταν σαφώς καλύτερο από την πνευμονία της.

Οταν χθες , εδέησε ο Κύριος να τον πάμε στο αεροδρόμιο (είχα φροντίσει να βγάλω εισητήριο και του το έφερα ως τετελεσμένο), ένοιωθα σαν διαλυμένο παζλ. Και αφού τον ασπαστήκαμε σταυρωτά και μπήκαμε στο αυτοκινητάκι μας, είπα στον Μητσάκο, μιας και βρισκόμαστε στην πρωτεύουσα, να φάμε ένα πολιτισμένο σπαγγέτι. Αμ δε! Μόνο με κλωτσιές δεν μας πέταξαν έξω , που πήγαμε επτά η ώρα σε εστιατόριο που θα δούλευε μετά τις εννέα, για χάρη του κερατά του Βαλεντίνου.

Στο μεταξύ, οι Βούλγαροι φίλοι μας, που και πέρυσι είχαμε πνίξει τον Βαλεντίνο μαζί τους (σε τόννους ρακίας), έσπαγαν τα τηλέφωνα για το πότε θα πάμε στο Μπάνσκο, που θα τον πνίγαμε φέτος.

Μπόικο (στο εβδομηκοστό όγδοο τηλεφώνημα): Γκουγκού , πού είσαστε?

Εγώ (ξεψυχισμένα) : Στο αεροδρόμιο Μπόικο, πάλι θα τα λέμε???

Μπόικο : Α ωραία! Και μετά έρχεστε Μπάνσκο!

Εγώ (οργισμένα): Δεν ερχόμαστε! Δεν έχω κουράγιο ούτε να γυρίσω σπίτι, σου είπααααα!

Ετσι γυρίσαμε σπιτάκι μας, μαγειρέψαμε βαλεντίνικο φαγητό (η κρέμα γάλακτος με τέσσερα κουτάλια κόκκινο πιπέρι γίνεται πανεύκολα ροζ!) και πέσαμε στο κρεββάτι μας. Στα τρία δευτερόλεπτα άκουσα το ροχαλητό του Μητσάκου και κοιμήθηκα κι εγώ ήσυχη.

Σήμερα ξυπνήσαμε με μια λιακάδα νααααα (το ψωλόκρυο παραμένει ωστόσο) , από το νέο τηλεφώνημα του Μπόικο που μας εξέφρασε το παράπονό του, ότι το Μπάνσκο είναι πήχτρα στους Ελληνες και μας ήθελε για μεταφραστές , γιατί δεν καταλαβαίνει Χριστό. Τί να του μεταφράζαμε δεν ξέρω, προφανώς να κάνει κουτσομπολιό ήθελε.

Λέω να πεταχτώ να αγοράσω τα βραχιολάκια της γιαγιάς Μάρτα, για να προλάβω να τα ταχυδρομήσω, στο πολυπληθές εν Ελλάδι κοινό τους και μετά να ξανασαπίσω στον ύπνο, μπας και επανέλθω στις προ-κολάσεως συνήθειες μου.

Ξεφτίλα ρε!

Ρε σύ, δεν αισθάνεσαι γελοίος?
Δεν ντρέπεσαι καθόλου? Την ηλικία του γιού σου έχω, πανάθεμά σε!
Τόση έλλειψη αξιοπρέπειας και εγωισμού πιά?
Τόση ξεφτίλα?
Γελάω, που εξακολουθώ και σου μιλάω στον πληθυντικό!
Απορώ με την ειρωνεία μου ώρες ώρες.
Ναι τυπάκο, έχεις δίκιο εν μέρει.
Δεν ήταν εύκολο να βρεθώ στην καρέκλα σου. Είχες φροντίσει να την γεμίσεις αγκάθια.
Δεν αντέχω πάντα την ερημιά και την συντροφιά των σκυλιών μου.
Δεν είναι ευτυχία να δουλεύω εικοσάωρα για να μπαλώνω τα κουρέλια που μου κληρονόμησες.
Δεν είναι παράδεισος το γκρίζο κτίριο δίπλα σε ένα νταμάρι.
Αλλά με αυτά , παραμένω ακόμα αξιοπρεπής και δεν έχω πουλήσει την ψυχή μου στο διάολο, όπως του λόγου σου.
Με αυτά μπορώ να μιλάω στον πληθυντικό ακόμα και στις λέρες.
Την ώρα ακριβώς που τις πατάω στο κεφάλι και τις σέρνω σαν σχολιαρόπαιδα από το χέρι, για να υπογράψουν τον εξευτελισμό τους.
Πριν τέσσερα χρόνια, είχες πει μια μεγάλη κουβέντα.
Σε έξη μήνες θα με «έτρωγες».
Οχι απλά δεν σου βγήκε, αλλά προσφέρθηκες μόνος σου να σε «φάω».
Δεν είμαι εκδικητική, ξέρεις. Τουλάχιστον με τους μαλάκες.
Γι΄ αυτό και σου άφησα λίγα κόκκαλα απείραχτα σήμερα.
Βάλτα στον γύψο και ξαναχτίσε το κουφάρι σου. Αν μπορέσεις...

Το όνειρο της Δευτέρας

Ξέρεις, κοντεύουν είκοσι χρόνια από τη μέρα που έφυγες. Εκείνο το γαμημένο το ' 89 μου έκλεψε δύο μεγάλες αγάπες μέσα σε σαράντα ημέρες.

Δεν είχες έρθει στον ύπνο μου, όλα αυτά τα χρόνια. Η κι αν ήρθες, δεν το θυμάμαι.

Οταν είμαι Ελλάδα, πάντα κάτι θα πούμε για σένα. Του λείπεις του πατέρα μου, ήσουν ο ένας από τους δύο "αδελφούς" του. Τους έχασε και τους δύο.

Θυμάσαι που κάθε βράδυ, ερχόσουν να δούμε ειδήσεις και να πιείτε τον βραδυνό καφέ μαζί?

Θυμάσαι όταν έκλεισες τα 48, που σου φέραμε μια τούρτα με ισάριθμα κεράκια και γελούσες σαν παιδί?

Θυμάσαι που παίζαμε προ-πο μισό - μισό κι όποτε κερδίζαμε κανένα εντεκάρι μου χάριζες τα κέρδη?

Θυμάσαι που βάζαμε στοίχημα σε καρπαζιές όταν έπαιζαν αντίπαλες οι ομάδες μας? Οσες φορές κέρδισες δεν μου τις έριξες, όσες φορές κέρδισα, έσκυβες γελώντας το κεφάλι και μου λεγες "ρίξε και μέτρα".

Θυμάσαι τις εκδρομές μας τα καλοκαίρια?

Τις κασσέτες που μου χάριζες?

Καμιά φορά ο Δημήτρης με ρωτάει "μα που ξέρεις τόσους στίχους?"

Δεν απαντώ, μόνο χαμογελάω και σκέφτομαι "ο νονός μου..."

Ο νονός μου που έφυγε ένα πρωί, χωρίς κανένας να το περιμένει. Γέμισε το σπίτι φωνές και θρήνο, ενώ θρηνούσε ήδη άλλον έναν χαμό. Στην αρχή του καλοκαιριού και το καλοκαίρι ντύθηκε στα μαύρα, τέρμα τα στοιχήματα, οι εκδρομές, οι βραδυνοί καφέδες στις αυλές μας.

Χθες ήρθες στον ύπνο μου. Χωρίς να σε έχω σκεφτεί, χωρίς να σε έχω θυμηθεί. Ετσι απλά ήρθες. Ησουν χαρούμενος. Το ένοιωθα ότι είναι όνειρο. Και δεν ήθελα να ξυπνήσω...

Ευλόγκι

Ολοι λένε ότι είμαι ένας κούκλος!

Η "γιαγιά" και ο "παππούς" είναι πολύ περήφανοι για μένα!

Ο "νονός" μου, μου φέρνει κοκκαλάκια!

Ο Τόνυ μου αγόρασε νέο κολλάρο!

Η αδελφούλα μου η Πέτια, δεν μπορεί μακρυά μου!

Χθες έκανα την πρώτη μου βόλτα με λουράκι!

Δεν μου άρεσε να είμαι δεμένος, αλλά η "γιαγιά" με γέμισε χάδια και ήμουν καλό παιδί.

Το σκυλοχωριό

Στο μικρό μας σκυλοχωριό, ζούμε ένα δράμα (μόνο ένα?)!
Η Πόλια τα ξαναφτιαξε με τον Ρίτσι, δηλαδή πηδήχτηκαν ασυστόλως, επωφελούμενοι το λύσιμο του σ-κ. Η Μέτζυ δεμένη τους κοιτούσε και κλαψούριζε, μην αντέχοντας μία, εκ νέου προδοσία. Της συμπαρίστατο ο Βάλιο, ο οποίος την λατρεύει παθιασμένα, αλλά αυτή τον φτύνει.

Στην συνέχεια, συνέβει το εξής παράδοξο. Το ερωτευμένο ζεύγος (Ρίτσι και Πόλια) εγκαταστάθηκαν μαζί , στο σπιτάκι της Μέτζυ. Σαν τελικά σίγμα ασφαλώς, γιατί το σπιτάκι είναι για ένα σκυλί και όχι για ένα σκυλί και ένα τέρας (όπου τέρας, ο Ρίτσι). Αυτό ήταν κάτι που ο Δημήτρης δεν μπόρεσε να ανεχτεί , ενώ είχε ανεχτεί, τα πηδήματα, τα κλαψουρίσματα κι όλα τα προηγούμενα. Εβαλε τάξη λοιπόν, μοιράζοντας χαστούκια στον ερωτύλο Ρίτσι και δένοντάς τον στο δικό του σπίτι. Η Πόλια δεν τον ακολούθησε, διότι στο μάτι έχει ο,τιδήποτε ανήκει στην Μέτζυ και συνεπώς στις επιλογές της, προηγείτο το σπίτι από τον Ρίτσι, που έτσι κι αλλιώς της τον έφαγε (της Μέτζυ).
Στα νότια προάστια (τόση ώρα σας μιλούσα για τα βόρεια), η Ερικα πλακώθηκε με την Τσέτσα, διεκδικόντας την επιμέλεια του μοναδικού κουταβιού που μας απέμεινε, τα άλλα δόξα τω Κύριω, βρέθηκαν παλαβοί και τα υιοθέτησαν. Ο Βάλιο κατέφθασε αμέσως, επενέβει, ως δίκαιος Σολομώντας (είναι βλέπετε και ο μπαμπάς του μικρού) και μοίρασε μερικές δαγκωματιές εκατέρωθεν, αναγκάζοντας τον ταλαίπωρο φύλακά μας , να μας τηλεφωνήσει και να μας αναγγείλει ότι ο Βάλιο είναι πνιγμένος στο αίμα, χωρίς ο ίδιος να έχει καμία πληγή ωστόσο. Η Ερικα και η Τσέτσα, υποταγμένες στις εντολές του αρσενικού, αναζητούνται. Είναι γνωστό ότι μετά τον καυγά, κρύβονται πάντα.

Το μωρό αναζητά οικογένεια να το υιοθετήσει, πριν υιοθετήσει το ίδιο την νοοτροπία της υπόλοιπης αγέλης!
ΘΑ ΤΑ ΣΤΕΙΡΩΣΩ ΟΛΑ, ξεκινώντας από τον Ρίτσι!!!!!!

Απντέιτ!!!!! Βρέθηκε τρελλή να υιοθετήσει την μικρή!!!! Τώρα το πρόβλημα είναι, να βρούμε την μαμά της (Τσέτσα), την επίδοξη μαμά της (Ερικα) και να τις μαντρώσουμε για να τους βουτήξουμε την μικρή... ΘΑ ΤΑ ΣΤΕΙΡΩΣΩ ΟΛΑΑΑΑ (ξέρω, επαναλαμβάνομαι βλακωδώς).

Πάμε σαν άλλοτε...

Ο κόσμος να χαλάσει (πόσο περισσότερο δεν ξέρω!), εγώ σήμερα τη νύχτα, θα κοιμηθώ εκεί! Θα πάρω το κλειδί από τον Ζετίν, που θα ρωτήσει όπως πάντα, πώς ήταν το ταξίδι και θα απορήσει γιατί αργήσαμε τόσο να γυρίσουμε. Ο Αλί θα έχει πάει με τον Δημήτρη το αυτοκίνητο στο πάρκιν και θα γυρίσει να κουβαλήσει τις βαλίτσες μας.Στο ασανσέρ, θα μας πει πότε, ακριβώς ξαναμείναμε στο ίδιο δωμάτιο. Δεν το θυμάμαι ποτέ, απορώ πως το θυμάται ο ίδιος.

Το δωμάτιο θα έχει αυτό το χαρακτηριστικό άρωμα, που ανακαλεί η μύτη μου, κάθε φορά που θέλω να μυρίσω "σπίτι". Πάνω στο κρεββάτι, θα με περιμένει το χάλκινο σκεύος με τα αγαπημένα μου λουκούμια από το Χατζή- Μπεκίρ. Ντους και ταξί για την Ιστικλάλ. Ισως πετύχουμε και τον Ογούζ ξύπνιο, να μας περιμένει. Σουλάτσα και μύδια με ρύζι από τους πλανόδιους. Μετά γλυκό στο Ιοζσιούτ. Ετσι είναι πάντα, η πρώτη νύχτα στην Ιστάνμπουλ...

Πως καταλαβαίνεις ότι ο συνομιλητής σου δεν είναι τσατόβιος - Παρτ 1

Θαυμάστε συνομιλία στο σκάιπ με συνεργάτιδα από την Πολωνία:

Ντάρια : 23 packs, he checked with the driver
Εγώ : so one is missing!!!
Εγώ : where is it ????
Ντάρια: i don't know where it is this pack

Βλέπω την απάντησή της και σκάω στα γέλια, δεν μπορώ να κρατηθώ! Ολο το γραφείο με κοιτάζει με απορία... Μα είναι δυνατόν να κατάλαβε, ότι ρώτησα αυτή που είναι το πακέτο? Εμείς από Βουλγαρία το φορτώσαμε, πελάτης στην Γαλλία το παρέλαβε. Αυτή η καημένη μόνο την επικοινωνία κάνει. Κι όμως απάντησε και σε αυτή την ερώτηση! Η εν λόγω συνομιλία αποτελεί εξαιρετικό παράδειγμα, για το τεστ «πώς καταλαβαίνεις ότι ο συνομιλητής σου δεν είναι τσατόβιος?» (θα φτιάξω ένα τέτοιο μια μέρα!)

Φρέντερικ!

Το κάνω σπάνια. Το να ποστάρω τα "παιδιά" μας. Για την ακρίβεια το έκανα μια φορά στο παρελθόν, όταν σας παρουσίασα τον Αντζελο. Ο οποίος Αντζελο, ήταν τόσο καλότυχος που ξεπέρασε κάθε προσδοκία. Να φανταστείτε, τον καταργήσαμε κι ακόμα τον κατασκευάζουμε, γιατί οι πελάτες αρνούνται να τον αποχωριστούν. (Εάν κανένας από εσάς τον έχει στο σπίτι του, να μου τον προσέχει, μας έβγαλε την πίστη για να "γεννηθεί").

Σήμερα όμως δεν κρατιέμαι! Γιατί το νέο μας δημιούργημα είναι απλά κουκλί! Η ιδέα του Φρέντερικ ( με την οποία κρυφογελάσαμε αρχικά), έπιασε τόπο όταν της φόρεσα τα κατάλληλα υφάσματα (τα οποία απέρριπτε πριν δυό χρόνια ο Φρέντερικ, βρισκοντάς τα "καταστγόφ") κι ο Δημήτρης για χάρη της "γύρισε πίσω" την παραγωγή πέντε φορές. Τόσο καιρό εδώ, δεν θυμάμαι να το είχε ξανακάνει.

Αυτό το μοντέλλο λοιπόν το λατρέψαμε, από την πρώτη του εμφάνιση, ίσως γιατί πάνω του, βάλαμε όλη την εμπειρία τόσων χρόνων και όλη την ελπίδα μας να συνεχιστεί το φως στο τούνελ μας. Σας το παρουσιάζω λοιπόν και ελπίζω το ταξίδι του να είναι μεγάλο και επιτυχημένο. Δυστυχώς (ή ευτυχώς), δεν θα κυκλοφορήσει στην Ελλάδα.

Αυτή είναι η μία εκδοχή.... σε μαύρο - άσπρο....

Εχουμε και σε γκρι-μαύρο!

Το αίμα και νερό γίνεται!

Με τον Γιωργάκο μεγαλώσαμε μαζί. Τον λέω έτσι χρόνια, ίσως γιατί ήταν ο μικρότερος από τους πολλούς Γιώργους – πρώτα ξαδέλφια, από την πλευρά της μαμάς. Και ταυτόχρονα, ο πιο κοντινός μου. Κι όταν λέω μεγαλώσαμε μαζί, το εννοώ. Μαζί πρωτοπαίξαμε, κοιμηθήκαμε σαν παιδάκια στο ίδιο κρεββάτι, πρωτακούσαμε μαζί Scorpions και Lynyrd Skynyrd , μοιραστήκαμε στην εφηβεία το πρώτο πακέτο τσιγάρα. Επειδή η μάνα του, έψαχνε μανιωδώς τα πράγματά του, η απόφαση πάρθηκε εύκολα. Το πρώτο , κοινό μας πακέτο Brooks (άρα υπάρχει ακόμα αυτή η μάρκα?), φυλασσόταν στο δωμάτιό μου κι ο Γιωργάκος, έσκαγε τα πρωινά μύτη να καπνίσουμε μαζί.
Δεν μας είχαν κάνει τη χάρη να πηγαίνουμε αγγλικά στο ίδιο φροντιστήριο, αλλά ευτυχώς είχαμε μάθημα την ίδια ώρα. Ο Γιωργάκος περίμενε να τελειώσω, να περάσω από το δικό του και να γυρίσουμε στο σπίτι μαζί.
Τα δικά μου μπλοκ των τεχνικών, γέμιζε με «γκράφιτυ». Αν το έκανε σε τοίχους, το ξυλοφόρτωμα ήταν εξασφαλισμένο, οπότε έβγαζε όλο το μεράκι της τέχνης του στο χαρτί. Κύριο θέμα, το όνομα της κολλητής μου, που ήταν ο πρώτος του έρωτας.
Μετά τον έπιασε η μανία με το break dance, ήταν και μόδα τότε. Του χάρισα μια σκισμένη στα γόνατα, αδιάβροχη φόρμα μου για να έχει στυλ όταν κάνει τις φιγούρες του.
Μεγαλώναμε. Το σχολείο τελείωσε και η καθημερινή επαφή ψιλοχάθηκε, αλλά ήμουν η μόνη ακροάτρια που άκουγε όλη την ολονύκτια εκπομπή του σε ραδιοφωνικό σταθμό της πόλης και τον περίμενα τα σαββατιάτικα πρωινά, να περάσει από το σπίτι και να μου φέρει την κασέτα της εκπομπής. Την ακούγαμε μαζί, όσο πίναμε το φραπεδάκι μας.
Τρεις μήνες πριν τον πρώτο μου γάμο, του ζήτησα να με συνοδεύσει αυτός στην εκκλησία, μαζί με τον πατέρα μου. Αδελφό δεν είχα, για μένα αδελφός ήταν ο Γιωργάκος. Θυμάμαι ότι με αγκάλιασε κι έκλαιγε. Αδελφή δεν είχε, για αυτόν εγώ ήμουν η αδελφή του. Καμάρωνε όταν ήρθε να μου δείξει το κουστούμι που αγόρασε για εκείνη τη μέρα.
Μετά ερωτεύτηκε, την κοπέλα του την συμπάθησα αμέσως. Με έσερνε μαζί της στα μαγαζιά που ο Γιωργάκος έπαιζε μουσική, δεν ήθελε να βγαίνει μόνη της. Καθόμασταν μπροστά από την κονσόλα του ντι-τζέι και τον περιμέναμε υπομονετικά να τελειώσει. Τις μέρες που είχε ρεπό, μαζευόμασταν στο σπίτι μου για μπύρες.
Οταν χώρισα με πήρε τηλέφωνο και με ρώτησε αν θέλω κάτι. Αν χρειάζομαι βοήθεια, αν πρέπει να κάνει κάτι. Δεν χρειαζόμουν τίποτα, αλλά μου αρκούσε που ήταν δίπλα μου. Μετά αρρώστησε ο πατέρας του, τα απογεύματα που δεν δούλευα, πήγαινα να κάνω παρέα στον Γιωργάκο που είχε φρικάρει με την μυρωδιά της αρρώστιας που γέμιζε το σπίτι. Κάποιο από εκείνα τα απογεύματα, μου χάρισε ένα κομπολόι. «Το είχα παραγγείλει για τον γέρο, αλλά απ’ ότι φαίνεται του είναι άχρηστο πια. Πάρτο», μου είχε πει. Το έχω ακόμα εκείνο το κομπολόι στο σπίτι μου στην Ελλάδα, το χαιδεύω κάθε φορά που βρίσκομαι εκεί.
Μετά έφυγα για Βουλγαρία και χαθήκαμε. Στην κηδεία του πατέρα του δεν ήμουν εκεί. Του τηλεφώνησα και είχα χαρεί που ήταν ψύχραιμος. Εκλαιγα. «Μην κλαις γαμώτο και είσαι και μακρυά. Ησύχασε ο γέρος, μην στεναχωριέσαι» οι λέξεις του.
Στο τελευταίο ταξίδι στην Ελλάδα, είχα βρει την μάνα μου έξαλλη. Ο Γιωργάκος είχε αρραβωνιαστεί και το είχε μάθει από κουτσομπολιά. Τα είχε βάλει με την νύφη της, που αφότου πέθανε ο θείος μου, είχε κόψει κάθε επαφή με τα αδέλφια του άντρα της. Ο Γιωργάκος, δεν είχε τηλεφωνήσει ούτε τον γαμπρό μου, με τον οποίο είχαν ορκιστεί φιλία στο όνομα του Τζακ Ντάνιελς, άπειρες φορές. «Ωχού ρε Τουλάκι, ας είναι ευτυχισμένος κι ας μην στο είπε εσένα» της είπα. Περίμενε να της πω ότι έχει δίκιο (και μεταξύ μας, είχε), οπότε μου το φύλαξε.
Χθες είχα ξεχάσει το κινητό στο σπίτι. Γυρίζοντας το βράδυ, βρήκα αναπάντητη από την μάνα μου. «Τί με έψαχνε νωρίς – νωρίς?» σκέφτηκα. Τηλεφώνησα. Μίλησα λίγο με τον πατέρα μου και μου την έδωσε. Στην κλασσική ερώτησή μου « τί νέα?», ακολούθησε ο διάλογος :
- Παντρεύεται στις 24 ο Γιώργος.
- Ποιός Γιώργος ρε μαμά? (δεν πήγε το μυαλό μου)
- Ο ξαδελφός σου παιδί μου
- Πότε κιόλας?
- Αυτό τον ρώτησα κι εγώ, αλλά μου είπε ότι δέκα χρόνια ετοιμαζόταν και θα έπρεπε να το έχουμε μάθει. (Τα κανάλια δεν το είπαν, μου ήρθε να της πω).
- Ηρθε ο ίδιος εκεί?
- Ναι, ήρθε κι έφερε τις προσκλήσεις. Την δική μας και της Μαρίας.
Βόμβα να έπεφτε δίπλα μου, δεν θα σοκαριζόμουνα τόσο. Η μάνα μου, δεν είναι διπλωμάτισσα, ποτέ δεν ήταν. Σου αμολάει πάντα την αλήθεια, μπουμπ. Ετσι ήταν πάντα η ζωή της, έτσι κάνει και με τους άλλους. Δεν ωραιοποιεί πράγματα, δεν σκέφτεται να πει ένα αθώο ψεματάκι για να μην σε πονέσει. Ασε που είπαμε, μου το φύλαγε.
- Τώρα θες να μου πεις ότι δεν έφερε πρόσκληση για μένα?
- Οχι δεν έφερε, είπε ότι είσαι μακρυά, οπότε δεν θα ερχόσουν.
- Και καλά, τσιγγουνεύτηκε το ένα ευρώ που κάνει μία πρόσκληση? Ας είμαι μακρυά.
- Ο,τι μου είπε, σου λέω.
- Ναι αλλά αν ερχόσουν, θα έπρεπε να πληρώσει η θειά σου άλλα δυο άτομα στο τραπέζι , πέταξε την κακία του ο πατέρας μου που ουδέποτε χώνεψε την θειά μου.
- Και δεν του είπες να πάει να γαμηθεί? (Ξέχασα αμέσως τους καλούς μου τρόπους).
- Τί σκας παιδί μου? Σου περίσσευαν λεφτά για δώρο ή μήπως θα ερχόσουν? Συνέχισε την παρηγοριά της πεντάρας η μάνα μου και για πρώτη φορά δεν συμπλήρωσε να πάψω να μιλάω σαν μπετατζής.
- Τα άλλα ξαδέλφια τα κάλεσε όλα?
- Ε που να ξέρω? Πάρε τον μπάτσο και ρώτα τον (λόγω των πολλών Γιώργων, τους λοιπούς τους αποκαλούμε με το επάγγελμά τους).
- Θα τον πάρω και θα του πω και τι να του μεταφέρει, ασταδιάλα.
- Καλά τώρα, σοβαρά συγχίστηκες? Ας είναι ευτυχισμένοι παιδί μου, μου ανταπέδωσε την ατάκα η μάνα μου.
Εκλεισα το τηλέφωνο και με έπιασε το παράπονο. Δεν είπα λέξη στον Δημήτρη που ρωτούσε γιατί συννέφιασα. Μου φάνηκε τόσο αλλοπρόσαλο, ο «αδελφός μου», ο σύντροφος των παιδικών και εφηβικών μου χρόνων, να με γράφει με την δικαιολογία ότι «είμαι μακρυά». Ακριβώς επειδή είμαι μακρυά, θα έπρεπε να με καλέσει στον γάμο του. Κι όπως και να ‘ χει, είμαστε πρώτα ξαδέλφια. Οπως και να ‘χει, και τίποτα να μην είχαμε μοιραστεί, είμαστε συγγενείς γαμώτο.
Λοιπόν ναι, όταν είσαι μακρυά, κάτι τέτοια «ασήμαντα» σε πονούν περισσότερο. Και καταλαβαίνεις, ότι αυτό το περισπούδαστο μότο «το αίμα νερό δεν γίνεται» αφορά μόνο αυτούς, που παίρνουν σωρηδόν αντιπηκτικά χάπια. Σε όλες τις άλλες περιπτώσεις, το αίμα γίνεται και νερό και κάτουρο και ό,τι άλλο μπορείς να φανταστείς...

Μέτζυ ιζ μπακ

Είχα πολύ καιρό να σας γράψω, γιατί ήμουν πολύυυυ απασχολημένη!

Θέλω να σας ενημερώσω, ότι πλέον, περπατάω και με τα τέσσερα ποδαράκια μου (ε όχι και συνεχώς, που και που χαϊδεύομαι και κουτσαίνω), ότι έχω ένα νέο υπέροχο σπιτάκι για τα πρωινά (οι βόλτες στην παραγωγή τέλος, δυστυχώς) και ότι τα βράδυα κοιμάμαι ΜΕΣΑ στο διαμέρισμα του μπαμπά και της μαμάς! Είμαι βέβαια μία κυρία.

Το κακό είναι, ότι παρόλες τις δίαιτες που προσπαθώ να ακολουθήσω (έκοψα τα αφρολέξ και τα δέρματα αρχικά), δεν έχω καταφέρει να χάσω τα κιλά που πήρα στο νοσοκομείο!

Αααααα και κάτι ακόμα! Ο Βάλιο είναι πολύυυυ ερωτευμένος μαζί μου κι ο Ρίτσι κάνει ζήλιες!

Και μιας και σας ενημέρωσα, ας πάω να ρίξω έναν υπνάκο στον νέο καναπέ που έβαλε ο μπαμπάς στο γραφείο (η μαμά ήθελε δερμάτινο για να καθαρίζει λέει εύκολα! τί υπονοούσε άραγε?)

Ούτε ο 2009 είναι γκέυ ! (άσχετο)

Κουράστηκα....
Να πρέπει να "πλένω" τα άπλυτα των άλλων...
Να πρέπει να βγάζω το φίδι από την τρύπα... ειδικά όταν έχει γίνει ένα με την τρύπα!
Να πρέπει να σώζω την τελευταία στιγμή, καταστάσεις που θα έπρεπε να πολεμήσω.
Βαρέθηκα...
Να καθαρίζω τα δύσκολα χάριν του κοινού (και καλά) συμφέροντος,
όταν το προσωπικό μου συμφέρον είναι διαφορετικό,
όταν οι ευεργετηθέντες ψάχνουν ευκαιρία να με αδειάσουν.
Δεν θέλω να με «αγαπάτε» ρε, μόλις με έχετε ανάγκη.
Προτιμώ να με μισήτε και να έχω την ησυχία μου.
Σταδιάλα πια!


Για όσους δεν κατάλαβαν... και ο καινούργιος, βαρβάτος μας βγήκε!