Αν καταλάβει κανένας...

Κάποια εκατομμύρια Ελληνες θρηνούν τον Αρχιεπίσκοπό τους...
Ο Κουκοδήμος ανεξαρτητοποιείται (προσοχή δεν παραιτείται, ίσως του χρειαστεί η βουλευτική ασυλία)....
Ψηφίζεται νέος εκλογικός νόμος, λίγο πριν ανεξαρτητοποιηθεί (ο νοών...)....
Κάποια εκατομμύρια Ελληνες, θεωρούνται, ούτε λίγο, ούτε πολύ μ...........ς .
Χαίρομαι που δεν είμαι η μόνη! (μόνο που εγώ θεωρούμαι μαλάκας για εντελώς διαφορετικούς λόγους και από εντελώς άσχετα με την πολιτική άτομα).

My desktop

Η Lianne (λινκ παραπλεύρως), με προσκάλεσε να σας δείξω το desktop μου. Με την υποσημείωση, "εάν δεν βαριέμαι", φυσικά. Απότι βλέπετε (εάν φαίνεται δλδ), δεν περιλαμβάνει και σπουδαία πράγματα, γιατί είναι το desktop από το λαπτόπι της pleasure και όχι της δουλειάς.

Γκρίπνα Επιντέμια...

έγραφε ένα χαρτί, κολλημένο στην πόρτα της κλινικής, που με οδήγησε η δαιμόνια Πέτια (κατόπιν μυστικής συνεργασίας με τον σατανικό Δημήτρη), για να εξετάσουν το χάλι μου.
- Βλέπεις τί γράφει εδώ? με ρώτησε.
- Καταλαβαίνω ότι λέει για επιδημία γρίπης και κάτι που απαγορεύεται, απάντησα εξασκώντας τις γνώσεις μου στο σκατοκυριλικό τους.
- Μπράβο! Λέει ότι απαγορεύονται οι επισκέψεις σε ασθενείς , γιατί υπάρχει επιδημία γρίπης, μου εξήγησε η Πέτια. Είδες που στα έλεγα? συνέχισε.
- Τότε να μην μπούμε μέσα , αφού υπάρχει επιδημία γρίπης! αναφώνησα, ευτυχής που είχα βρει μια δικαιολογία να γλυτώσω το πασπάτεμα.
- Χμφφφφφφ , απάντησε.
Το μισώ αυτό το Χμφφφφφφ της Πέτια, το χρησιμοποιεί κάθε φορά που πετάω εξυπνάδα. Πρέπει να την δείτε να το κάνει, για να καταλάβετε πόσο εκνευριστικό είναι.

- Μισώ τους γιατρούς! της είπα, περιμένοντας να με λυπηθεί.

- Γυναίκα είναι η γιατρός, απάντησε.

Γκρρρρρρ. Ανάθεμα τα γένη της γλώσσας τους.

Η γιατρός ήταν στην ηλικία μου πάνω κάτω. Της είπα , με τα λειψά βουλγαρικά μου,ότι έχω πυρετό εδώ και τρεις μέρες και γκουυυυυυυυυυχ,

- Εχετε και άσχημο βήχα ! μου είπε

- Το ξέρω.

- Αντιβιοτικά πήρατε?

- Οχι, δεν παίρνω αντιβιοτικά, τα αποφεύγω, απάντησα.

- Εχουμε μερικές πολύ ωραίες πνευμονίες εδώ, ξέρετε, μου είπε.

- Να τις χιλιάσετε, σκέφτηκα, αλλά δεν άντεχα άλλο χμφφφφφφ της Πέτιας και το βούλωσα.

Με εξέτασε, και όντας σίγουρη ότι η Πέτια μου μεταφράζει, μιλούσε γρήγορα. Στο "αναπνεύστε" βέβαια, είδε ότι κοίταζα σαν αποβλακωμένο, μέχρι που η Πέτια μου έδειξε ανάσες με παντομίμα. Εκεί πείστηκε ότι η Πέτια ξέρει ελληνικά, σε σημείο που στο "βήξτε", η Πέτια έβηχε χειρότερα κι από μένα. Να τονίσω ότι η Πέτια πέραν του ονόματός μου, δεν γνωρίζει άλλα ελληνικά.

Με φόρτωσε με ένα κάρο αντιβιοτικά "παρότι τα αποφεύγεται", χαμογελώντας σαρδόνια. Και η εντολή της ήταν μεθαύριο στις τρεις να είμαι εκεί, εφόσον η "τεμπερατούρα" εξακλουθεί.

Πάνω που σκεφτόμουν, "σιγά μην ψήνομαι μέχρι την Παρασκευή", με πρόλαβε...

- Κι όταν λέω τεμπερατούρα, εννοώ ότι και το 37.1 είναι πολύ!

- Εμ με τέτοιους γιατρούς πώς να μην είναι άρρωστο το μισό προσωπικό, σκέφτηκα αλλά την ευχαρίστησα της είπα και "εις το επανιδείν" (από συνήθεια, μου αρέσει σαν λέξη και το λέω παντού) και φύγαμε.

Τώρα έχω ήδη πάρει τα πρώτα χάπια, σταγόνες κλπ, έχω φάει και την σούπα μου και χουζουρεύω, βάζοντας θερμόμετρο κάθε μισή ώρα. Το σκατένιο, παρά τα αντιπυρετικά, δεν πέφτει κάτω από το 37.6 και το καλό που του θέλω είναι να τσακιστεί γρήγορα, γιατί εγώ την Παρασκευή στην κλινική δεν ξαναπάω....

- Αν έχει πέσει ο πυρετός, να έρθετε πάλι την Δευτέρα, οπωσδήποτε....

Α ναι, μου ειπε κι αυτό. Δηλαδή δεν την γλυτώνω την επίσκεψη στο άνδρο της γρίπης!

ΥΓ Λιάννε μου, έβγαλα ήδη την φωτο για την πρόσκληση, αλλά θα την ανεβάσω αύριο, σήμερα είναι η μέρα της γρίπης :)

Οπως το είπα, το είπα!

Ο Δημήτρης απόψε ταξιδεύει για την Ελλάδα. Το ταξίδι αποφασίστηκε ξαφνικά και εγώ επ' ουδενί μπορούσα να ακολουθήσω. Το άγχος του ήταν πώς θα μείνω μόνη στην ερημιά. Τελικά, σκεφτήκαμε να μείνει ο ένας από τους δύο φύλακες στο γραφείο, ώστε αν χρειαστώ κάτι, να είναι κοντά.
Πριν λίγο μου ξανατηλεφώνησε ο Δημήτρης.
- Ελα μωρό μου, μόλις έκλεισα τον Μίτκο.
- Τί είπατε?
- Του είπα ότι απόψε θα λείψω, ότι έχεις μείνει μόνη σου πάνω και να σε προσέχει πολύ, αν δεν θέλει να τον πηδήσω όταν γυρίσω.
Επειδή γνωρίζω τα Βουλγαρικά του Δημήτρη (μακράν χειρότερα από τα δικά μου!), ρωτάω:
- Μπορείς να μου πεις αυτό που του είπες στα Βουλγάρικα?
- Ελα τώρα, του το είπα όπως του το είπα (συνηθισμένη απάντηση, π.χ. στο ερωτημά μου "και όταν του είπες ότι είναι πανί, πώς του το είπες?" , απαντάει πάντα έτσι).
- Καλά αγάπη μου, ελπίζω μόνο να μην κατάλαβε, πως απόψε θα λείψεις και να μην αφήσει μόνη μου πάνω, αλλά να προσέξει πολύ, γιατί θέλεις κι εσύ να με πηδήσεις όταν γυρίσεις!

Η Ξανθιά και η Μελαχροινή

"Η Ξανθιά και η Μελαχροινή ήταν κολλητές από πιτσιρίκες. Μαζί στα παιχνίδια. Μεγαλώνοντας, μαζί στις βόλτες. Μέχρι και φαγητό μαζί έτρωγαν. Η Ξανθιά βρήκε γκόμενο. Εναν αλήτη του κερατά, αλλά ο έρωτας δεν κοιτάζει τέτοια. H Mελαχροινή ζήλεψε, είχε βάλει κι αυτή στο μάτι τον αλήτη του κερατά, αλλά τί να πει? Ζούσαν τον έρωτά τους, μέχρι που το έμαθαν οι γονείς της. Και την έκλεισαν στο σπίτι.
Ο αλήτης του κερατά τα έφτιαξε τότε με την Μελαχροινή (σιγά μην έμενε έτσι!). Η Ξανθιά από το παράθυρο, τους έβλεπε να τριγυρίζουν μαζί και υπέφερε αφάνταστα. Κάποια στιγμή βγήκε από το σπίτι. Δεν έδωσε καμία σημασία στον αλήτη του κερατά. Απλά ξεμάλλιασε την μέχρι πρότεινος κολλητή της. Από εκείνη τη μέρα η Μελαχροινή, απέφευγε τις συναντήσεις, γιατί το ξεμάλλιασμα πήγαινε σύννεφο. Απέκτησε τρία παιδιά από τον αλήτη του κερατά. Η Ξανθιά έβαλε το μίσος της στην άκρη, ως προς τα παιδιά και ήταν πολύ ευγενική μαζί τους.
Βρήκε έναν νέο έρωτα άλλωστε και πλέον αφιερώθηκε αποκλειστικά σε αυτόν. Καμία σχέση με τον αλήτη του κερατά, ο καινούργιος ήταν ευγενής και τρυφερός. Απέκτησε κι αυτή παιδιά με τον ευγενή και τρυφερό. Ωστόσο, την παλιά κολλητή ποτέ δεν την συγχώρησε.
Τα φερε η τύχη να ζουν στην ίδια πολυκατοικία και οι δύο με τα παιδιά τους. Τα παιδιά της Μελαχροινής ήταν πλέον μεγάλα. Λες και ήθελαν να υπερασπιστούν την μάνα τους, κυνηγούσαν την Ξανθιά και την έβριζαν όπου την πετύχαιναν. Αυτή τα κοιτούσε αδιάφορα και προχωρούσε. Ουδέποτε τα μάλωσε, ουδέποτε τα πείραξε. «Παιδιά είναι, κατά μάνα, κατά κύρη», σκεφτόταν. Πιο απλό θα ήταν βέβαια , την ώρα που της πετούσαν πέτρες να τους τραβήξει δυό χαστούκια.
Κάποια μέρα τα παιδιά της Μελαχροινής έπαιζαν στον ακάλυπτο. Κατέβασε και η Ξανθιά τα δικά της. Τα παιδιά της Μελαχροινής άρχισαν να βρίζουν τα μικρά της Ξανθιάς.
- Σιχαμένα, η μητέρα σας ξεμάλλιαζε την δικιά μας, μπροστά στα μάτια μας κάποτε!
Τα παιδιά της Ξανθιάς αν και μωρά ανταπέδωσαν.
- Ναι καλά, μισές αλήθειες σας έχει πει η μαμά σας! Γιατί ξεμαλλιάστηκαν σας είπε?
Κι έγινε μύλοοοοοος! Το μίσος μεταξύ των άσπονδων φίλων, πέρασε άνευ αιτίας και στην επόμενη γενιά. Το περίεργο? Οι δύο μαμάδες , την ώρα που τα μικρά τους αλληλοβρίζονταν, κάθονταν στην άκρη, κοιτάζοντας η μία την άλλη. Λέξη δεν αντάλλαξαν, λέξη δεν είπαν..."

Νομίσατε ότι η ιστορία αφορά ανθρώπους? Γελαστήκατε! Αναφέρεται, στα σκυλιά μου! Ναι, το ξέρω, τα σκυλιά μου, είναι ζώα. Εγω έχω όμως την εξής απορία πλέον. Εμείς φερόμαστε σαν ζώα ή τα ζώα σαν άνθρωποι, εν τέλει?

Του Ιβάν

Ηταν από τα πρώτα άτομα που γνώρισα ερχόμενη εδώ. Κι από τα λίγα που συμπάθησα αμέσως. Ο Ιβάν, ο υπεύθυνος για την περιοχή μας, από την εταιρεία φύλαξης. Ηρθε να γνωριστούμε μόλις ανέλαβα και κατάλαβα ότι μπορώ να στηρίζομαι πάνω του. Γελαστός, ευγενικός, συγκεκριμένος.
Οταν ανέφερα κάποιο πρόβλημα, έτρεχε αμέσως. Προβληματισμένος στις κλοπές, αυστηρός στα παραστρατήματα του προσωπικού του. Κάποια στιγμή τα κρούσματα πολλαπλασιάστηκαν. Αλλη δουλειά δεν έκανα, από το να υπογράφω επιστολές με παράπονα στην εταιρεία φύλαξης. Ο Ιβάν κάποιες φορές δεν απαντούσε καν, κάποιες φορές ενώ μιλούσαμε μου έκλεινε το τηλέφωνο στη μούρη. «Επεσα έξω! Και το ‘λεγα, δεν είναι να τους συμπαθείς!» σκεφτόμουν. Αν μου πέρασε από το μυαλό ότι έχει προβλήματα? Οχι. Δεν έδωσα σημασία. Οι επαγγελματίες δεν βγάζουμε τα προβλήματά στους πελάτες.
Κάποια στιγμή, βρεθήκαμε με κομμένο το κεντρικό καλώδιο τηλεφώνου. Η φύλαξη ασφαλώς δεν είχε ιδέα πως έγινε. Επιασα τον Μίτκο, έναν υπάλληλο που εμπιστευόμουν. «Τί να πω σέφκα? Επειδή δεν μας πληρώνουν, οι καλοί φεύγουν και φέρνουν ό,τι βρίσκουν. Κι εγώ φεύγω για την Γερμανία, τέλος του μήνα. Απλήρωτοι τρεις μήνες είμαστε». Ηταν η σταγόνα που ξεχύλισε το ποτήρι. Η υπογραφή μου, μπήκε στην τελευταία επιστολή, προς την εταιρεία φύλαξης, στην οποία αναφερόταν ότι λόγω συνεχών παραβιάσεων των όρων τάδε και τάδε της σύμβασης, την καταγγέλουμε στο τέλος του μήνα. Ταυτόχρονα, μίλησα με τους υπαλλήλους που είχαν ήδη αποχωρήσει απλήρωτοι από την εταιρεία φύλαξης και δέχτηκαν να τους προσλάβω σαν φύλακες.
Περίμενα ότι ο Ιβάν θα αντιδράσει. Οτι δεν θα μου περάσει τόσο εύκολα. Οτι θα μου ζητήσει τον λόγο, θα το παλέψει βρε αδελφέ. Οτι θα απαντήσουν στην επιστολή μου. Τίποτα, κίνηση καμία. Εχαναν έναν μεγάλο πελάτη και δεν έκαναν τίποτα να το αποτρέψουν.
Την πρώτη μέρα του επόμενου μήνα, ο υπάλληλος της πρωινής βάρδιας, ήρθε να αναλάβει, σαν να μην είχαν λάβει ποτέ την επιστολή. Βρέθηκε αντιμέτωπος με τους πρώην συναδέλφους του, που είχαν ήδη προσληφθεί από εμάς και δεν του επέτρεψαν την είσοδο. Κλήθηκε αμέσως ο Ιβάν. Απαίτησε να με δει. Οι πρώην υπάλληλοί του και νυν δικοί μας, του είπαν να επιστρέψει στις οκτώ, δεν θα με ξυπνούσαν. Τσακώθηκαν όταν πήγε να τους πάρει το καλοριφέρ, τους το είχα αγοράσει εγώ.
Εκείνο το πρωί ο Ιβάν, κάλεσε στο τηλεφωνικό κέντρο, δεν με ζήτησε, απαίτησε να τον καλέσω εγώ κι έκλεισε το τηλέφωνο. Δεν το έκανα. «Αν θέλει να μου μιλήσει να καλέσει ο ίδιος ή να έρθει εδώ, εντολές δεν δέχομαι» απάντησα στην κοπέλλα που μου μετέφερε το τηλεφώνημα. Το θέμα ξεχάστηκε, ούτε ξαναπήρε, ούτε ξαναπέρασε, τα πράγματα εξελίχθηκαν ομαλά. Οι τρεις πρώην υπάλληλοί του, απλά έγιναν δικοί μου με μισθό τριπλάσιο απ’ότι έπαιρναν και εγώ άρχισα να κοιμάμαι ήσυχη.
Το περασμένο Σάββατο, ο Ιβάν ξύπνησε νωρίς. Κατέβηκε να ανάψει το τζάκι, τα μικρά του δεν είχαν σχολείο εκείνη τη μέρα κι έπρεπε το σπίτι να είναι ζεστό όταν ξυπνήσουν. Το άναψε κι αφού σιγουρεύτηκε ότι είχε ανάψει καλά, έβγαλε το περίστροφό του και τίναξε τα μυαλά του στον αέρα.
«Στον τόπο σέφκα», μου είπε ο Μίτκο, πρώην δικός του και νυν δικός μας υπάλληλος.
«Μα γιατί? γιατί?» ρώτησα σοκαρισμένη.
«Είχε προβλήματα, χρωστούσε παντού κι άλλα πολλά».
«Θεέ μου, τόσο νέος! Ηταν σαρανταπέντε βρε Μίτκο?»
«Τριανταοκτώ». Ενοιωσα τύψεις. Χαζές, ανώριμες τύψεις... «Αν ήμασταν ακόμα πελάτες του» - «Δεν ήμασταν οι μόνοι που φύγαμε, άλλωστε δεν ήταν δική του η εταιρεία, υπάλληλος ήταν».. «Αν δεν του είχα πάρει το προσωπικό....» « Θα τους είχε πάρει άλλος και θα πεινούσαν και οι ίδιοι, που αλλού θα έπαιρναν τόσα λεφτά...» «Αν είχα καταλάβει ότι έχει προβλήματα, τον αδίκησα...» «Πώς να το καταλάβω κιόλας, ό,τι έδειχνε, έβλεπα». Είχα απαντήσεις για τις τύψεις μου. Για όλες... Μια απάντηση δεν θα βρώ ποτέ, μια απάντηση που ψάχνω εδώ και δέκα χρόνια, απ’όταν έφυγε με τον ίδιο τρόπο ενάς συνάδελφος και φίλος. Πως μπορεί ένας άνθρωπος να είναι τόσο δυνατός ώστε να τελειώνει την ζωή του μόνος του.

Η ισότητα, η γέννα και άλλα τρελλά...

Η Βουλγαρία είναι μια χώρα, στην οποία η ισότητα των δύο φύλων, είναι δεδομένη εδώ και χρόνια. Σε σημείο μάλιστα, που οι ρόλοι λειτουργούν αντίστροφα, οι άντρες έχουν καταφέρει να έχουν ίδια δικαιώματα με τις γυναίκες!

Ετσι, τις τελευταίες ημέρες, όλο και περισσότεροι άντρες εργαζόμενοί μας, βρίσκονται στα σπιτάκια τους με αναρρωτικές. Αιτιολογία των αναρρωτικών ? Προσέχουν τα άρρωστα παιδιά τους!!! Εχω την εντύπωση, πως στην Ελλάδα, ένας μπαμπάς που θέλει να φροντίσει το άρρωστο παιδί του, ή ένας μπαμπάς που η γυναίκα του γεννάει, κάνει χρήση της κανονικής του άδειας προκειμένου να λείψει από την δουλειά του, σωστά?
Παραλαμβάνω κάθε πρωί, από την υπεύθυνη προσωπικού, την λίστα με τους απόντες.
Εγώ : ο Στανισλάβ τί έχει?
Ελλη : είναι άρρωστη η κόρη του.
Εγώ : ο Ιβάν, στην αποθήκη?
Ελλη : κι αυτού είναι άρρωστη η κόρη του.
Εγώ : ο Τσίκο?
Ελλη : Γέννησε.
Εγώ : ο Τσίκο γέννησε?
Ελλη : η γυναίκα του.
Εγώ (σε φάση κουτσομπολιού πλέον): Τι λες καλέ? Πέρσι δεν πάντρεψε την κόρη του ο Τσίκο? Τώρα γέννησε η γυναίκα του?
Πόλια (συγχωριανή του Τσίκο και κέντρο πληροφοριών): Την πρώτη κόρη πάντρεψε, χθες η γυναίκα του γέννησε την τέταρτη.
Εγώ : Αχ ρε Τσίκο, πάλι για τον γιό πήγαινε ο καψερός...
Περνούν δυό μέρες και η άδεια τοκετού έχει τελειώσει, πάλι καλά που δεν δίνουν δυό μήνες και στους μπαμπάδες. Η λίστα με τους απόντες είναι πάλι μπροστά μου. Ο Τσίκο εμφανίζεται ως ασθενής, πλέον.
Εγώ : Ελλη, ο Τσίκο έφερε και ασθένεια μετά τη γέννα?
Ελλη : Ναι! Μισό λεπτό να σας πω τί ασθένεια αναφέρει το χαρτί.
Εγώ : Ασε μην κουράζεσαι, ή επιλόχια κατάθλιψη έπαθε, ή μαστίτιδα.

Τα κορίτσια στο γραφείο γελάνε ακόμα...

2008 ακούς???

2008, μπήκες αγόρι μου? Βολεύτηκες?
Σε ενημερώνω, ότι αν πρόκειται να συνεχίσεις στο ίδιο μοτίβο, κακώς ήρθες!
Και ή μαζεύεις τα μυαλά σου για να περάσουμε δώδεκα μήνες ανθρώπινα, ή σκοπεύω να προχωρήσω στο 2009 σαν να μην υπήρξες ποτέ!
Δεν μπορώ να το κάνω είπες???? Νομίζεις!!!

Καλή Χρονιά!!!

...Γεμάτη με υγεία , αγάπη και ευτυχία για όλους μας. Και θα είμαι σύντομη, μιας και σε έξη ώρες θα πρέπει να βρισκόμαστε στο λιμάνι, για να πάρουμε το φέρρυ για Ιστάνμπουλ.
Δυό μέρες στην Σμύρνη, μου θύμισαν πόσο πολύ μου έχει λείψει η "γυναικοπαρέα"... Τα ψώνια, οι βόλτες, τα γέλια με φίλες. Και για μια ακόμη φορά, κατάλαβα, πως σε αυτή την γωνιά της γης έχω δύο "αδελφές" που θυμούνται ακόμα και το πιο ασήμαντο πράγμα που μπορεί να έχω πει, μήνες πριν.
Τέσσερες μέρες στην Μπούρσα, πέρασαν χωρίς να τις καταλάβουμε, με φίλους αγαπημένους και βόλτες σε δρόμους γεμάτους πολύχρωμο πλήθος. Και χθες βράδυ, με "μπες-ντιορτ-ιούτς-ικί-μπιρ", ο νέος χρόνος μας συνάντησε. Οχι, δεν φάγαμε βασιλόπιτα αλλά μπορώ να πώ ότι η κολοκύθα και τα κάστανα είναι, ένα επίσης πολύ γευστικό έθιμο.
Αύριο πρωί θα πιούμε τον καφέ μας στην Ιστανμπούλ, θα αγοράσουμε τσάι και καφέ και θα πάρουμε τον δρόμο της επιστροφής. Και δεν με πονάει πολύ, γιατί στις αποσκευές μου κουβαλάω τόση αγάπη και τόσες όμορφες στιγμές, που είναι σίγουρο, ότι δεν μπορούσε να κρατήσει περισσότερο...
Πολλές ευχές σε όλους...

Το μόνο άσχημο αυτές τις μέρες, ήταν ότι δεν είχα πρόσβαση σε ιστολόγια του wpress!!! Θα επανορθώσω, επιστρέφοντας :)

Ιστανμπούλ

Είμαστε στην Ιστανμπούλ από χθες το μεσημέρι και απολαμβάνουμε (επιτέλους) λιακάδα. Παρ'ότι καιγόμουν στον πυρετό την ώρα που φθάσαμε και ο πονόλαιμός μου ήταν αφόρρητος, κατάφερα μετά από δύο ώρες ύπνου, να επιδοθώ στο σπορ της ρακοποσίας, με μπόλικα παγάκια.

Στο ψαράδικο Ασμαλούμεστζίτ, μας περίμενε μία έκπληξη, πέρα από τα φρέσκα ψάρια. Μια ακόμη έκθεση των υπέροχων έργων του Αλί Νεσίν, που εκτός από καλός μαθηματικός και γιος του παππού Αζίζ είναι και απίθανος ζωγράφος. Εάν βρεθείτε στην Πόλη μέχρι τις 10 του Γενάρη, επισκεφθείτε την έκθεση και θαυμάστε τα έργα του.

Η βραδυά συνεχίστηκε (και η ρακοποσία ασφαλώς) στο σπίτι του Αλί, που ότι είχε επιστρέψει από το ίδρυμα Νεσίν , μέχρι τις 3.30 το πρωί . Εκεί μας περίμενε και το δώρο μας, ένα βιβλία με ποιήματα του Αζίζ Νεσίν που συνοδεύονται από έργα του Αλί.

Και επί τη ευκαιρία,μία γιορτινή πρόταση...Οσοι από εσάς, αγαπήσατε τα βιβλία του Αζίζ Νεσίν, στείλτε την αγάπη σας στο Ιδρυμα Νεσίν, μπαίνοντας στην επίσημη ιστοσελίδα του www.nesinvakfi.org και κάνοντας μία δωρεά για τα σαράντα παιδάκια που φιλοξενούνται σε αυτό! Το ποσό δεν έχει σημασία, η χειρονομία αρκεί.

Καλές γιορτές σε όλους!

Τα δώρα του Αγιοβασίλη

Η μέρα ξεκίνησε με τους χειρότερους οιωνούς. Δύο φορτηγά έπρεπε να φορτωθούν σήμερα κι άλλο ένα αύριο, για να είμαστε οκ με τα μπάτζετ μας και τις παραδόσεις μας. Πώς το θελα? Συνομιλία με τον βασικό συνεργάτη:

- Νιάμαμε Γκογκό , νιάμαμεεεεε (το Γκογκό είμαι εγώ, το "νιάμαμε" σημαίνει "δεν έχουμε").

- Και τί θα κάνω εγώ βρε Μπόικο??? Πρέπει Παρασκευή τα φορτηγά να είναι κάτω!

- Δεν θέλουν οι οδηγοί να λείπουν Χριστούγεννα!

- Ποια Χριστούγεννα καλό μου? Κυριακή θα είναι πίσω! Εδώ ο Τούρκος κάνει μπαϊράμι ξεφορτώνοντας! Οι Βούλγαροι θέλουν Χριστούγεννα πέντε μέρες πριν?

- Ετσι είναι οι Βούλγαροι, τεμπέληδες, με πονάει το κεφάλι μου! (φανταστείτε να μην ήταν και Βούλγαρος ο Μποικάκος , τί θα έλεγε για τους Βούλγαρους).

Πανάθεμα το κεφάλι σου, Μπόικο. Και πέφτω στα πόδια άλλων που τόσο καιρό παρακαλούν να φορτώσουν και τους σνομπάρω. Γιατί, αν μη τι άλλο, η "εταιρειάρα" μας αποφεύγει τις απιστίες, προσπαθεί να είναι μονογαμική ως προς τους συνεργάτες. Αλλά όταν οι "σύζυγοι νιάμα", τί θα κάνει η καψερή? Θα καλέσει τον Αγιο Βασίλη!

Αγιος Βασίλης, παρτ ουάν! Να ΄ναι καλά, βρέθηκαν τα τρία καταραμένα φορτηγά. Κι αν δεν σκάσει κανένα απρόοπτο τελευταία στιγμή, όλα θα είναι τότσνο.

Πάμε στο επόμενο. Καθυστερήσεις εισπράξεων από όπου μπορείς να φανταστείς.

Λογίστρια : Πώς πληρώνουμε?

Εγώ : Με φιλιά!

Με κοιτάζει λοξά. Την κοιτάζω ολόισια.Δεν μπαίνει στον κόπο να με ρωτήσει, ποιός θα δώσει τα φιλιά, το θεωρεί δεδομένο.

Αγιος Βασίλης, παρτ του. Και σκάνε οι εισπράξεις. Από το πουθενά! Μέχρι και πελάτης που μου χρωστούσε δυό χρόνια , θυμήθηκε να πληρώσει.

Και εγώ ευχαριστώ τον Αγιο Βασίλη , που μπορεί εμένα να με ξέχασε προς το παρόν, θυμήθηκε όμως την εταιρεία και της έκανε δώρο φορτηγά και εισπράξεις. Αν έστελνε και καμιά πενηνταριά καλούς εργάτες θα του αγόραζα και νέο τάρανδο από τα φημισμένα βουνά μας.

Κι έτσι τα μεγάλα αχχχχ και βαχχχχ ξεμπερδεύουν και οδεύουμε ολοταχώς προς τις διακοπές. Αντε να δούμε μέχρι την Παρασκευή, μήπως και μου πέσει και η πίεση!

Νέα από την Μέτζυ

Επιτέλους, μπορείτε να θαυμάσετε τα μωρά μου. Δεν ήθελα να τα δείτε, πριν αποκτήσω και πάλι πρόσβαση στο μεταξωτό χαλί που κοιμόμουν πριν γεννήσω! Δεν είμαστε υπέροχη οικογένεια????

γκρρρρρρρρρ και πάλι

Αυτό θα πεί ανωμαλία!!!

Επί τρεις εβδομάδες, έχω εκνευριστεί, τσιρίξει, απογοητευτεί, στρεσσαριστεί όσο δεν παίρνει.

Περνάω μία Κυριακή ήρεμη και ξυπνάω σήμερα με το βλέμμα στραμμένο στις διακοπές.

"Οχι, δεν θα αγχωθώ ξανά μέχρι τις γιορτές", σκεφτόμουν.

Μπορεί κανένας να μου πει, πώς είναι δυνατόν,

πάνω που είπα να ηρεμήσω,

πώς διάολο με θυμήθηκε η υπέρταση???

Σαν λαθρομετανάστης στο Αιγαίο νοιώθω, πανάθεμά την.

Νεύρα, νεύρα, νεύρα

Σήμερα έδωσα την δική μου ερμηνεία στο μότο "το να διοικείς μια εταιρεία απαιτεί πολλά @@".
Δεν υποδηλώνουν ικανότητα χρυσό μου τα πολλά @@!
Απαιτεί πολλά, για να χεις να σου τα σπάνε!!!!
Αδίκως τόσο καιρό καμάρωνα, με την ερμηνεία που όλοι δίνουμε για να καμαρώνουμε! Αν δεν είχες καρδιά μου τί θα σου έσπαζαν????

Να μην υπάρχουν οι στρατοί!

Ο πιλότος που χάθηκε χθες , είχε την «ατυχία», το κορμί του να το συλλέξει από την θάλασσα, ο εχθρός, ο ίδιος εκείνος εχθρός, τον οποίο φαντασιωνόταν ότι πολεμούσε, εκτελώντας την νυχτερινή του άσκηση, λίγο πριν πάθει το βέρτιγκο του...
Το αγέννητο παιδί του θα μεγαλώσει χωρίς πατέρα, αλλά με πολύ μίσος μέσα του, γι’αυτούς που του τον στέρησαν. Οταν μπει στον αγώνα της ζωής και χρειαστεί την πατρική πλάτη να σταθεί πίσω του, ενδεχομένως να πει «χέστηκα που έγινες ήρωας, προτιμούσα να μην σε είχε κανένας, ποτέ ακούσει, αλλά πίσω μου».
Η πολιτεία, θα κλαίει και θα χτυπιέται, για το καινούργιο F16 της, που χάθηκε, μα τόσα λεφτά πεταμένα στην θάλασσα! Η ίδια πολιτεία, έχει ράτζα στα νοσοκομεία της, έλλειψη σε αίθουσες διδασκαλίας και διδακτικό προσωπικό, αλλά πληθώρα μνημείων ηρώων και πεσόντων. Η ίδια πολιτεία, με την λειψή παιδεία της, θα διδάξει το παιδί του ήρωα κι άλλα ακόμα, πως πρέπει να είναι περήφανα για κάποιον που δε γνώρισαν και ποτέ τους δεν θα γνωρίσουν. Με την ίδια λειψή της παιδεία , θα μάθει στα ίδια παιδιά τους εχθρούς τους, τους οποίους επίσης δεν γνώρισαν και δεν θα γνωρίσουν.
Κι όλοι μα όλοι, θα συνεχίζουμε για χρόνια, το ίδιο θέατρο του παραλόγου. Θα αγοράζουμε εξοπλισμό (εμείς τον πληρώνουμε, μην μου πείτε πως δεν το ξέρατε!), θα φυλάμε σύνορα, θα θρηνούμε ήρωες και θα τους χτίζουμε μνημεία. Και για να τα συντηρούμε όλα αυτά με λόγο και αιτία, θα έχουμε πάντα εχθρούς που θα μας προκαλούν και θα καραδοκούν να πατήσουν τα χώματά μας. Κι αυτοί οι εχθροί θα αναπαράγονται, πάλι από τα χώματά μας, όταν ο κάθε ένας «ήρωάς» μας που θα "φυτεύεται" σε αυτά θα αφήνει πίσω του ανθρώπους θρεμμένους με οργή...
Εδώ έρχεται πάλι ο Χατζής, επίκαιρος πάντα...

Να σταματήσουν είπαν τα καψόνια,
Να μην φορούν στην έξοδο χακί..
Να βάψουν άλλο χρώμα τα καμιόνια,
Να μην τους γράφουν φυλακή...
Μα κανείς δεν τόλμησε να πει,
Να μην υπάρχουν οι στρατοί.

Η πολυθρόνα του Μπέκενμπάουερ!!!

Πριν από πολλά πολλά χρόνια, ο Γερμανός θρύλος του ποδοσφαίρου Μπέκενμπάουερ, χάρισε ένα υπέροχο δερμάτινο σαλόνι σε έναν Βούλγαρο συνάδελφό του. Πριν από ενάμιση χρόνο, αυτό το σαλονάκι, κατέφθασε στο εργοστάσιό μας για επισκευή. Το δέρμα του είχε φθαρεί τόσο, που η σύζυγος του Βούλγαρου, προκειμένου να απαλλαγεί από δαύτο και γνωρίζοντας πόσο σφιχτοχέρης είναι ο σύζυγός της, επέλεξε ένα πανάκριβο δέρμα για να το ξαναντύσει.

Επισκευάσθηκε πρώτα ο καναπές. Ο σύζυγος ερχόμενος να τον πάρει, ξετρελλάθηκε με το πόσο καινούργιο έγινε το πολύτιμο δώρο, του πολύτιμου φίλου του, αλλά κόντεψε να μου μείνει στα χέρια, όταν άκουσε πόσο κόστισε. Η σύζυγος τηλεώνησε κατόπιν για να με ενημερώσει ότι εν τέλει δεν θα προχωρήσουμε στην επισκευή των πολυθρόνων.

"Τότε να σας τις στείλω αμέσως", της είπα.

"Οχι, όχι χρυσό μου! Δεν χρειάζεται. Κράτησέ τες εκεί!" απάντησε όλο χαρά.

"Μα θα στεναχωρηθεί ο σύζυγος, ήταν τόσο σημαντικό δώρο γι'αυτόν"

"Δεν πειράζει, δεν έχω κι χώρο να τις βάλω πια" απάντησε η κυριούλα....

Ετσι οι θρυλικές πολυθρόνες, έμειναν μέσα στην ταπετσαρία μας.

Χθες πήγαμε για τρεις ωρίτσες στο Πλόβντιβ να ψωνίσουμε. Γυρίζοντας, ανακαλύψαμε ότι η Μέτζυ είχε χαθεί! Ο Δημήτρης βγήκε να την ψάξει. Τον άκουσα να έρχετε λαχανιασμένος...

"Η Μέτζυ... " άρχισε,

"Ζεί? Είναι καλά??" απάντησε η αγχώδης μητέρα (εγώ δηλαδή).

"Ναι, δηλαδή νομίζω.... Γέννησε!" απάντησε ο Δημήτρης έτοιμος να κλάψει.

"Το σκυλάκι μας! Γέννησε και εμείς λείπαμε! Το μικρό μου ...." ξεκίνησα την ανάμεικτη από ενοχές κλάψα. "Δημήτρη, που γέννησε το σκυλί μας?" (δεν ξέρω τί σημασία είχε να ξέρω και που γέννησε!!!)

"Στην πολυθρόνα του Ρουμενίγκε!!!" μου απάντησε ο Δημήτρης , όλο καμάρι!

"Ασχετεεεεεεεεεε! Σου έχω πει, του Μπέκενμπάουερ είναι η πολυθρόνα! Αμάν πια!" τσίριξα.

Κατόπιν ήρθε ο γιατρός, την κατεβάσαμε από την πολυθρόνα-θρύλο, γιατί έτοιμη να κουτρουβαλιαστεί αγκαλιά με τα μωρά ήταν, την αφήσαμε να τελειώσει την γέννα της (ούτε ένα , ούτε δύο, εννέα έκανε!) και από σήμερα μεταφέρθηκε έξω από το σπίτι μας και πάμε να αγοράσουμε ωτασπίδες, γιατί τα μικρά τσιρίζουν , τσιρίζουν, τσιρίζουν!

Να μας ζήσουν!

Γλάροι στο Πλόβντιβ !!!

Χθες το απόγευμα, μας έπιασε μανία να βγούμε από το εργοστάσιο-φάντασμα. Φύγαμε κατά τις έξη και γύρω στις επτά φτάσαμε στο Πλόβντιβ. Παρκάραμε τον Ντούλη στο parking του Trimontium. Το Trimontium, είναι ένα εξαιρετικά επιβλητικό ξενοδοχείο, τουρκικών συμφερόντων, στο καλύτερο σημείο της πόλης.
Περπατήσαμε στην φωτισμένη Γκλάβνα (κάτι αντίστοιχο της δικής μας Ερμού), ευτυχώς το κρύο ήταν μάλλον μαλακό. Χαζέψαμε το Λούνα Πάρκ που έχει στηθεί εν όψει των Χριστουγέννων, τις φωτισμένες βιτρίνες και χαρήκαμε πραγματικά, που τα υπέροχα νεοκλασσικά κτίρια έχουν αρχίσει να αναπαλαιώνονται. Πριν δυόμιση χρόνια, ήταν όλα ετοιμόρροπα!
Φτάσαμε στο “Heminway” , ένα πολύ ιδιαίτερο εστιατόριο, το μοναδικό σε όλη την πόλη που μπορείς να φας, πραγματικά ζουμερά φιλέτα!

Ο Δημήτρης με αποκάλεσε «καθαρόαιμη Βουλγάρα», όταν παρήγγειλα μία σαλάτα για τον καθένα! Πλην της σαλάτας, παρήγγειλα δύο ειδών πατατούλες (χωριάτικες και σωτέ με δυόσμο), μελιτζάνες με ντομάτα και τυρί, φρέσκα ψωμάκια και δύο πιάτα με φιλέτο. Ολα αυτά, μαζί με τις μπύρες μας και τους καφέδες στο τέλος, στοίχησαν το εξωφρενικό ποσό των 35 ευρώ! Εν τέλει, σε κάποια μέρη, η Βουλγαρία δεν έχει ακριβύνει και πολύ.
Με είχε πιάσει μια αναπόληση παιδικών και μαθητικών χρόνων, οπότε ο Δημήτρης άκουσε (για πολλοστή φορά), ιστορίες και ιστοριούλες. Εχει υπομονή εν τέλει αυτό το παιδί, κάποιες φορές.

Γύρω στις εννιά, αποφασίσαμε να φύγουμε. Περπατώντας προς το parking, άρχισα να χαζεύω once again, το Trimontium.
Εγώ : Κοίτα πόσο όμορφο είναι! Τί υπέροχο κτίριο.
Δ: Ρε σύ, αυτά τα πουλιά που πετάνε πάνω του....τόσο μεγάλα περιστέρια?
Εγώ : Αχ ναι! Αλλά, μεγάλα δεν είναι για περιστέρια? Αυτά τα πουλιά είναι...
Δ : Γλάροι!!!
Εγώ : Τί λες μωρέ? Δεν είσαι στην Ιστανμπούλ! Που σκατά βρέθηκαν οι γλάροι στο Πλόβντιβ! Εχεις ξαναδεί ποτέ?
Εγώ (με την φωνή της Αυσιέν) : Γλάροι είναι ατά μου και γι’αυτό πετούν ΜΟΝΟ πάνω από το Τούρκικο ξενοδοχείο.
Δ: Ευτυχώς που δεν καταλαβαίνουν οι πεζοί ελληνικά, θα μας μαζέψουν με τους ζουρλομανδύες!
Εγώ : Κι όμως! Κοίτα τριγύρω! Πράγματι, τα πουλιά μόνο πάνω από το ξενοδοχείο πετούν...
Δ: Ναι, πράγματι είναι γλάροι! Πάρε τον Ξανθούλη τηλέφωνο να του το πεις:ΡΡΡ. Αλλά μωρό μου, το καλό που σου θέλω, μην το πεις σε κανέναν άλλον αυτό, ε???? Θα γελάνε και οι γλάροι!
Εγώ, σαν υπάκουο παιδί που είμαι, δεν το είπα σε κανέναν, όπως με συμβούλεψε... Μόνο ποστ το έκανα!!!

Ξέχασα κι αυτά που ήξερα!

Ηταν απίστευτο... ήταν τρα-γι-κό! Μιλούσα με πελάτισσα από την Ελλάδα...
- Ναι, φορτώνουμε σήμερα, αλλά δεν ξέρω πότε θα είναι στην μεταφορική σας. Δεν είναι στο πρώτο........στο πρώτο...... εεεεεε......
Εκεί κόλλησα. Τί unloading place μου ερχόταν, τί ρεζτοβάρεν πουνκτ μου ερχόταν, τι σημείο αν-φόρτωσης (από το un-loading αυτό!), τί σημείο ρεζ-φόρτωσης, αστα να πάνε στο διάολο.
«Σημείο εκφόρτωσης» μου έγραψε ο Δημήτρης.Και το είπα και σώθηκα.
Συμπέρασμα : Πλέον μιλάω καθημερινά, τρεις γλώσσες... Το κακό είναι ότι πλέον, τις μιλάω όλες λειψές!!!

Σάββατο απόγευμα...

Το Σάββατο το απόγευμα, λέω να σε πάρω και να πάμε στο βουνό...

Κι ας δουλεύουμε το Σάββατο το πρωί, κι ας μας πάρει η νύχτα να φτάσουμε...

Κι ας ρισκάρουμε να έχει χιόνι και να μην μπορούμε να γυρίσουμε.

Κι ας μην μπορέσουμε να κολυμπήσουμε με τόσο κρύο.

Ντύσου ζεστά, πάρε κασκόλ και γάντια,

να περπατήσουμε το χωριό, όπως το καλοκαίρι...

Δεν έχουν γαϊδούρια στον τόπο τους?

Ενας Τούρκος ξεναγός, ταξιδεύει στην Ανατολία, συνοδεύοντας έναν Αμερικανό, συλλέκτη χαλιών. Περνούν δίπλα από έναν χωρικό που κάθεται πάνω στο γέρικο, ταλαιπωρημένο γαϊδούρι του. Ο συλλέκτης, αμέσως αντιλαμβάνεται ότι η βρώμικη κουβέρτα που βρίσκεται στην πλάτη του γαϊδουριού, είναι ένα εξαιρετικά σπάνιο χαλί.
- Αυτό πρέπει να το αγοράσω!. Αλλά μην πεις στον χωρικό πως θέλουμε την κουβέρτα. Αν καταλάβει πόσο πολύτιμη είναι αυτή η κουβέρτα, θα μας ζητήσει πολλά λεφτά. Πες του ότι θέλουμε να αγοράσουμε το γαϊδούρι!
Ο ξεναγός, πλησιάζει τον χωρικό και του λέει ότι ο Αμερικανός θέλει να αγοράσει το γαϊδούρι του.
- Το γαϊδούρι είναι γέρικο και αδύναμο, τον προειδοποιεί ο χωρικός.
- Εμείς, θέλουμε να το αγοράσουμε, επιμένει ο ξεναγός.
- Εντάξει, σας προειδοποίησα όμως! Η τιμή του είναι πέντε χιλιάδες δολλάρια, λέει ο χωρικός.
Βλέποντας ότι ο ξεναγός σοκάρεται με το ποσό που ζητάει, ο χωρικός του εξηγεί, πώς αν αυτός ο Αμερικανός, θέλει τόσο πολύ να αγοράσει ένα τόσο γέρικο γαϊδούρι, τότε σίγουρα έχει κάποιον πολύ σημαντικό λόγο, άρα θα πληρώσει κάτι παραπάνω.
Ο συλλέκτης είναι απογοητευμένος, αλλά και πάλι , η αξία του χαλιού είναι πολύ μεγαλύτερη από πέντε χιλιάδες δολλάρια., έτσι συμφωνεί να αγοράσει το γαϊδούρι σε αυτή την τιμή.
Οταν όμως ο χωρικός παραδίδει το γαϊδούρι στα νέα του αφεντικά, παίρνει από την πλάτη του την κουβέρτα και την ρίχνει στους ώμους του. Τώρα είναι που ο συλλέκτης, αρχίζει να απογοητεύεται ακόμα περισσότερο! Ο ξεναγός προσπαθεί με κάθε τρόπο να πείσει τον χωρικό να δώσει και την κουβέρτα, λέγοντάς του, ακόμα κι ότι, χωρίς αυτή το πανάκριβο γαϊδούρι θα κρυώσει και θα πεθάνει.
- Δεν μπορώ να το κάνω αυτό! Δεν μπορώ να σας δώσω την κουβέρτα μου! λέει ο χωρικός με πείσμα.
- Μα γιατί όχι?
- Γιατί είναι η τυχερή μου κουβέρτα!
Ο ξεναγός τον ρωτάει τι σημαίνει αυτό, γιατί η κουβέρτα του γαϊδουριού είναι η τυχερή του?
- Ημουν πολύ φτωχός, του απαντά ο χωρικός. Αραιά και που, πουλούσα κανένα γαϊδούρι για να ζήσω. Μέχρι που πέθανε ο πατέρας μου. Η μόνη μου κληρονομιά από αυτόν, ήταν αυτή εδώ η κουβέρτα. Από τότε, δύο με τρεις φορές το χρόνο, ένας ξένος έρχετε και αγοράζει τα γαϊδούρια μου για πέντε χιλιάδες δολλάρια το ένα! Με την τύχη που μου έφερε αυτή η κουβέρτα, πλούτισα! Μα καλά, δεν έχουν γαϊδούρια στον τόπο τους???

- Αυτές τις μέρες είμαι και πάλι "χαμένη" στις αναμνήσεις του παππού Αζίζ. Δεν ήθελα να σας διαβάσω μια από αυτές, προτίμησα να σας χαρίσω ένα από τα αμέτρητα ευθυμογραφήματά του. Αν βρείτε κάπου κάποιο βιβλίο του, αγοράστε το! Να θυμάστε, ότι, όλα τα έσοδα από τα βιβλία του Αζίζ Νεσίν, διατίθενται για τις ανάγκες του ιδρύματος Νεσίν στην Τσατάλτζα της Ιστανμπούλ, που φιλοξενεί σαράντα άπορα παιδιά.