Η θέα από το δωμάτιό μας. Καινούργιο, πολύ καλό ξενοδοχείο, πανέμορφη θέα, αλλά εξακολουθώ να προτιμώ το Sirkeci και το Orient Express!
Ο αγαπημένος μας Χουλκί, μας είχε υποσχεθεί από το προηγούμενο ταξίδι μας, ηλιοβασίλεμα στο Salacak. Οπως βλέπετε, είχε απόλυτο δίκιο!
Επιστρέφοντας στο Karakoy, μπόρεσα (παρόλη την θολούρα του πράσινου Εφε) να φωτογραφήσω τον φωτισμένο σταθμό του Haydarpasa.Η τριγύρω περιρρέουσα μαυρίλα, έκανε την είσοδό της στην ζωή μου. Οταν όλοι γύρω σου είναι αγχωμένοι και μπλοκαρισμένοι, είναι αδύνατον να συνεχίσεις να παίζεις το παιχνίδι της χαράς με ευκολία. Αντίθετα, το πρώτο που βλέπεις είναι το γκρί και το μαύρο, στα χρώματα της μέρας.
Ετσι, παρότι κανένα νέο πρόβλημα δεν έχει κάνει την εμφάνισή του και τα ήδη υπάρχοντα ή επιλύονται, ή αφού δεν μπορώ να τα λύσω τα αφήνω, πλέω σε πελάγη μαυρίλας.
Παράλληλα καθένας που σηκώνει το τηλέφωνο και με καλεί, καθένας που με συναντά, κάνει την ίδια μαλακισμένη ερώτηση : «Τί γίνεται με την Ελλάδα?». Λες και ζω στην Ελλάδα και ξέρω! Η λες και παρακολουθώ ειδήσεις ή κι αν παρακολουθούσα θα είχα την ακριβή ενημέρωση. Υποθέτω ότι οι Βουλγαρικές φυλλάδες (τις οποίες έπαψα επίσης να ξεψαχνίζω) περιγράφουν το «ελληνικό δράμα» γλαφυρότατα.
Ακουσα και το κουφό «εσείς οι Ελληνες φταίτε που ακρίβυνε το δολλάριο». Δεν απάντησα, διότι σε τέτοιες περιπτώσεις απαντάω από μέσα μου «φτωχοί άνθρωποι, φτωχά μυαλά». Προς έκπληξή μου, τα πήρα βαρέως και με την ταξιδιωτική οδηγία που εξέδωσε ο καλός μας ο πρωθυπουργός, προκειμένου οι Βούλγαροι να παραμείνουν στα εδώ τουριστικά θέρετρα το τετραήμερο αργίας. Θα μου πεις, την οικονομία του πάει να στηρίξει το παιδί, αλλά μπορούσε να το κάνει χωρίς να αδειάσει έτσι την Ελλάδα.
Αλλά όπως προείπα, η έκπληξη για μένα δεν ήταν η οδηγία , αλλά ο εκνευρισμός που μου προκάλεσε. Ποτέ δεν ήμουν κολλημένη με την Ελλάδα και συνήθως, έβριζα μόνη μου για τα στραβά μας. Προφανώς, κάποια από τις ελληνικές ρίζες μου (παρά την πενταετή, ακούσια απονεύρωση), παραμένει ζωντανή κάπου βαθιά μέσα μου και με τσιγκλίζει.
Ετσι ενώ μέχρι τώρα, οι Βούλγαροι άκουγαν «Ελληνας» και μας κοιτούσαν με δέος, πλέον λένε «Ελληνας» και μετά φτύνουν (διότι τα οδοντικά σκευάσματα, τους πέφτουν ακριβά για να ξεπλύνουν το στόμα τους).
Κι εγώ, παρότι θεωρώ τον εαυτό μου, άκρως συγκρατημένο, ελέγξιμο και σπανίως ερριστικό, προχθές που άκουσα τον ταλαίπωρο Πέτιο να μιλάει με χαρά για το άνοιγμα των Τεμπών και να ονειρεύεται μια νέα Εθνική Οδό, Σόφια-Προμαχώνα, φώναξα χαιρέκακα «αυτό δεν θα το δεις ούτε σε πενήντα χρόνια!». Λες και θα έπαιρνα την ρεβάνς μου για τα βρισίδια που ακούει η Ελλάδα, μιλώντας έτσι σε έναν φτωχοδιάβολο οδηγό!
Είναι λοιπόν να απορείς. Πώς ο παλαίποτε "ισχυρός", δεν θέλει να κατέβει από την καρέκλα του, ακόμα και απόλυτα ξεφτυλισμένος και πώς ο παλαίποτε "ανίσχυρος", νοιώθει ξαφνικά ισχυρός, όχι γιατί βελτιώθηκε αλλά γιατί ξεφτυλίστηκε ο ισχυρός. Κάτι κόμπλεξ που έχουμε οι άνθρωποι! Τώρα αν καταλάβατε τί εννοώ, μου αξίζει βραβείο, αμφιβάλλω για το αν το κατάλαβα κι εγώ.
Όποιος επιθυμεί να υποστηρίξει οικονομικά την οικογένεια Νατζαφί που έπεσε θύμα τρομοκρατικής επίθεσης με αποτέλεσμα τον θάνατο του 15 χρονου γιού τους και το σοβαρό τραυματισμό της 9χρονης κόρης τους, μπορεί να καταθέσει χρήματα στον ερανικό λογαρισμό του Ελληνικού Συμβουλίου για τους Πρόσφυγες, στην Εθνική Τράπεζα, Αρ.Λ.129/341635-64, Najafi Mouhammat Isa.
Διαδώστε το!
(από http://afroditealsalech.blogspot.com/2010/04/blog-post.html )
Κι είναι ο λυγμός. Ενας και μοναδικός, που με πνίγει από χθες το βράδυ. Κοιμήθηκα, νοιώθοντάς τον σκαρφαλωμένο στον λαιμό μου και ξύπνησα με δαύτον. Στιγμή δεν μου πέρασε από το μυαλό ότι ο νεκρός, ήταν «ζωσμένος με εκρηκτικά». Στιγμή δεν σκέφτηκα ότι είναι ο δράστης, αφότου άκουσα πως πρόκειται για Αφγανό. Γιατί? Γιατί κανένας Αφγανός, παιδί ή γονιός, δεν θα κυκλοφορούσε με βόμβα στην Αθήνα, μαζί με την οικογένειά του.
Οι Αφγανοί, φεύγουν χρόνια τώρα από τη χώρα τους, για να αποφύγουν την βία και – τί ειρωνεία Θεέ μου!- τις βόμβες. Κατ’ αρχάς από τους Ρώσους, μετά από τους Ισλαμιστές, πλέον από τους Αμερικάνους. Κι έρχονται στην «πολιτισμένη» γειτονιά μας, για μια ζωή καλύτερη. Και μαζεύουν τα σκουπίδια μας. Τί άλλο θα μπορούσε να κάνει, μια γυναίκα μόνη με δυό ανήλικα παιδία σε έναν τόπο ξένο και αφιλόξενο? Τίποτε άλλο, πέραν του να ψάχνει στα σκουπίδια.
Σκέφτομαι και ξανασκέφτομαι, τις τελευταίες στιγμές. Την πιτσιρίκα να βρίσκει το «ρολόι». Τον μικρό να λέει ότι είναι «χαλασμένο». Την έκρηξη. Την μάνα που χάνει την γη από τα πόδια της, για δεύτερη φορά. Σε έναν τόπο, που γίνεται σε δευτερόλεπτα ακόμα πιο ξένος κι αφιλόξενος. Το όνειρο της «καλύτερης» ζωής που κομματιάζεται σε ανθρώπινα μέλη. Τα παιδικά χαμόγελα, που κοκκινίζουν από το αίμα.
Το έγκλημα ξεκινάει νωρίτερα. Οταν η οικογένεια αναγκάζεται να πάρει τον δρόμο της ξενιτιάς. Οταν πληρώνει τις μετρημένες οικονομίες της στους δουλέμπορους. Οταν φτάνει στην «γη της επαγγελίας», με μια σάπια βάρκα ή μουσκεύοντας τα διαλυμένα παπούτσια της σε ένα πλημμυρισμένο ποτάμι. Οταν βρίσκεται χαμένη, κάπου στην Αθήνα. Χωρίς να μιλάει την γλώσσα, χωρίς να γνωρίζει κανέναν. Οταν ξεκληρίζεται σε μία νύχτα, χωρίς λόγο. Ενα έγκλημα σε συνέχειες. Οι φονιάδες πολλοί. Ανάμεσά τους εγώ κι εσύ. Ολοι μας.
Εμείς, που το Αφγανιστάν είναι πολύ μακρυά, για να μας πονέσουν οι πληγές του. Και τέλος αυτός, αυτοί, όποιος τέλος πάντων έβαλε αυτή τη βόμβα. Κι αυτός θέλει να λέγεται «άνθρωπος»!
Δεν θα βγει κανένας στους δρόμους. Δεν θα γίνει κανένα συλλαλητήριο. Δεν θα απεργήσει κανένας. Κι όσοι καταδικάσουν, θα το κάνουν χλιαρά και νερόβραστα, γιατί απλά, έτσι πρέπει. Οχι γιατί το νοιώθουν, πραγματικά. Ο αποτροπιασμός εύκολα αναφέρεται σαν λέξη, δύσκολο φωλιάζει στις άδειες από καιρό, ψυχές μας. Τον νοιώθουμε, μόνο όταν αφορά το σπίτι μας.
Ηταν κι αυτό δεκαπεντάχρονο. Και ξέρεις γιατί δεν θα γίνει ήρωας? Γιατί απλά, δεν είχε την πολυτέλεια να βγει να διαδηλώσει και να δολοφονηθεί από αστυνομικό. Ούτε έβαλε το ίδιο την βόμβα που έσκασε στα ταλαιπωρημένα χεράκια του. Αν είχε κάνει κάτι από αυτά τα δύο, ναι θα ήταν ήρωας. Ηταν αναγκασμένο να ψάχνει στα σκουπίδια για να ζήσει. Γιατί ήθελε να ζήσει! Αυτός ήταν ο λόγος που ήρθε στην χώρα μας. Πλέον , αυτοί που παλεύουν για να ζήσουν και σκοτώνονται σε λάθος σημείο, την λάθος στιγμή, δεν είναι ήρωες, σωστά? Δεν γίνεται το όνομά τους σύνθημα, ούτε η φωτογραφία τους σύμβολο.
Κι εμείς, τα «πολιτισμένα», τα «κοινωνικά ευαίσθητα» και «απόλυτα πολιτικοποιημένα» όντα, θα το βουλώσουμε απλά, γιατί οι βόμβες, είναι η «μορφή αντίστασης» σε μια κοινωνία που εμείς φτιάξαμε, ηλίθιοι. Εμείς οι δράστες και ως προς την κοινωνία και ως προς την αντίσταση στο τερατώδες δημιούργημά μας. Θα το ξεχάσουμε, εν όψει του πασχαλινού μας αρνιού. «Αφγανάκι ήταν, μην το κάνουμε και θέμα! Ας έμενε στον τόπο του!» Μην μου πείτε πώς κανένας δεν τόλμησε να σκεφτεί έτσι!
Θα χωριστούμε στα γνωστά μας στρατόπεδα και θα πούμε το μακρύ μας και το κοντό μας. Θα μας απασχολήσει ποιός το έκανε και γιατί. Γιατί το κάθε «στρατόπεδο» θα πρέπει να καταδικάσει το άλλο. Γιατί πάντα μιλάμε για τρομοκράτες και προβοκάτορες. Κι εκεί θα έχουμε χάσει όλη την ουσία του θέματος: το αποτέλεσμα. Ενα παιδί είναι νεκρό κι ένα άλλο σχεδόν τυφλό, αυτό είναι το αποτέλεσμα. Οποιο τέρας κι αν το έκανε, για οποιονδήποτε αρρωστημένο λόγο,αυτό δεν αλλάζει.
Για να μας δω τώρα! Ολους εμάς, με τις «φιλελεύθερες» ιδέες μας και τα «ανοιχτά» μυαλά μας. Ολους εμάς, που πέρσι τον Δεκέμβρη, νοιώσαμε ότι χάθηκε το δικό μας παιδί. Ολους εμάς, που πονάμε εξ’ ασφαλούς αποστάσεως, για τα παιδάκια της Γάζας. Θα νοιώσουμε το ίδιο τώρα? Θα δράσουμε καθόλου? Θα δώσουμε το «φως» μας, σε δυό δεκάχρονα ματάκια που τυφλώνονται, λες και προσπαθούν να ξεχάσουν όσα είδαν?
Το παιδί που χάθηκε, είναι το δικό μας παιδί. Και ξέρεις γιατί? Γιατί παρότι δεν το γεννήσαμε, επέλεξε να ζήσει ανάμεσά μας, μαζί μας... Γιατί ήρθε στην Ελλάδα, αναζητώντας την ασφάλεια που δεν είχε στη χώρα του. Αυτή την ασφάλεια που εμείς, ήμασταν ανίκανοι να του προσφέρουμε.
Αν θέλετε να κοιμηθείτε σε αυτό το υπνοδωμάτιο, το οποίο....
βρίσκεται σε αυτό το παραμυθένιο μικρό ξενοδοχείο....
και να φάτε τόσο νόστιμο και προσεγμένο πρωινό....ΥΓ. Ο τίτλος είναι χωρίς κενά! Οπως και το ταξίδι μας...
