Saturday, November 11, 2006

Το χαμένο ρόδο

Δεν ξέρω αν είναι απλά "σύμπτωση". Το βράδυ που ακολούθησε το προηγούμενο πόστ μου, ξεκίνησα να διαβάζω το βιβλίο. Ήταν το τρίτο από τα πέντε που έφερα μαζί μου μετά το τελευταίο ταξίδι στην Ελλάδα. Επειδή πηγαίνω στην Ελλάδα, Σαββατοκύριακα συνήθως, αγοράζω βιβλία στο αεροδρόμιο. Τα αριθμώ ανάλογα με τη σειρά που θα τα διαβάσω. Τον Σερντάρ Ιοζκάν (Οζκάν για τους μη τουρκομαθείς), δεν τον ήξερα. Με τράβηξε ο τίτλος του βιβλίου, το εκλεπτυσμένο μυστήριο που το "μύριζες" από το εξώφυλλο και σαφώς το ότι ο συγγραφέας ήταν Τούρκος (αν και το όνομα μου φαίνεται Κουρδικό). Εμεινε στην βιβλιοθήκη μέχρι να ρθει η σειρά του λοιπόν. Καί ήρθε. Αμέσως μετά την εγγραφή του προηγούμενου πόστ.
Απίστευτα μαγικό, απίστευτα αληθινό , μπορεί να διαβαστεί από ανθρώπους που διαβάζουν με την "αληθινή τους καρδιά" όπως λέει ο συγγραφέας, ευχαριστώντας τις καρδιές που θα το διαβάσουν. Είναι μία συνύπαρξη του ΕΓΩ και του Εγώ μας, απευθύνεται σε όλους εμάς που έχουμε ή δεν έχουμε ακόμα συνειδητοποίησει, τον δίδυμό μας, κρυμμένο μέσα μας.
Δεν ξέρω πόσοι θα καταφέρουμε να "ακούσουμε τα τριαντάφυλλα" διαβάζοντάς το, αλλά πιστεύω ότι αξίζει τον κόπο.

4 comments:

manosant said...

M'αρεσε που η βόλτα στην Ερμού σου έφερε όμορφες σκέψεις... Μου φαίνεται ότι στεναχωριέσαι εκεί (Βουλγαρία από ο,τι κατάλαβα)... Η ζωή είναι πιο απλή... μμμμ;

Giorgia_is_coming_to_town said...

Η ζωή είναι πιό απλή, απλά καμιά φορά την κάνουμε εμείς τόσο ηλιθιωδώς σύνθετη! Μάλλον διανύω την περίοδο της "συνθέσεως" :)

manosantonaros said...

Ωραία... synthesis διασημη λέξη.
Λέξη;
Μόνο λέξη;
Οχι δα! Ετσι;

Giorgia_is_coming_to_town said...

Ε όχι δα! Ολοι πάντα κάτι συνθέτουμε... οι πιο προικισμένοι τέχνη, οι λιγότερο την ζωή μας (θέλει τέχνη κι αυτό, ειδικά αν είσαι ατάλαντος)