Monday, August 24, 2009

Τα χαμόγελα της αγάπης

Σάββατο βράδυ στην Ιστικλάλ.
Ανακατεμένες μυρωδιές από γεμιστά μύδια, κάστανα και βρασμένο καλαμπόκι.
Το πολύχρωμο πλήθος, σχηματίζει ένα τεράστιο χαμόγελο που ξεκινά από την πλατεία του Ταξίμ και φτάνει στο Λύκειο του Γαλατά.
Μικροί και μεγάλοι, χαίρονται τις τελευταίες καλοκαιρινές βραδυές.
Ο Δημήτρης έχει αποσπαστεί από την παρέα και έχει κολλήσει σε ένα από τα αμέτρητα πηγαδάκια ανθρώπων. Με κοιτάζει και μου κάνει νόημα να πλησιάσω.
Τί τόσο αξιοπρόσεκτο, καθήλωσε τόσο κόσμο γύρω του?
Το κοριτσάκι «των ονείρων μας», καθισμένο στην αγκαλιά του πατέρα του, χαμογελά στον ζωγράφο του δρόμου. Η οικογένεια, μαζί με τα ψημένα καλαμπόκια, θα πάρει απόψε στο σπίτι και το πορτραίτο της μικρής.
Ο πατέρας πνιγμένος στην ευτυχία, μοιράζει χαμόγελα σε όσους έχουν μαζευτεί και δεν θαυμάζουν το μπλοκ στα χέρια του ζωγράφου, αλλά την αγάπη που ξεχυλίζει από την πατρική αγκαλιά. Δίπλα, όρθια η μάνα, δύσκολο να καταλάβεις την έκφρασή της. Καλυμένη ολόκληρη, δεν μπορώ να δω τα μάτια της.
Κοιτάζω τον πατέρα και μου χαρίζει ένα χαμόγελο. Θέλω να την φωτογραφήσω. Η όψη της καλυμένης μάνας, συγκρατεί την μηχανή στα χέρια μου. Να ρωτήσω καλύτερα. Του γνέφω, "μπορώ"? «Νο πρόμπλεμ!» μου απαντά γελώντας και εστιάζω πάνω τους. Ο πατέρας κάτι ψιθυρίζει στην μικρή κι αυτή αποσπά το χαμόγελό της από τον ζωγράφο και το γυρίζει πάνω μου. Φωτεινό, αγαπημένο, αγνό. Το τελευταίο δευτερόλεπτο, ο πατέρας κάνει τα μαλλάκια της στην άκρη, για να φαίνεται το πρόσωπάκι της καλύτερα.
Αυτό ήταν! Βάζω τα χέρια στο στήθος και υποκλίνομαι "ευχαριστώ".
«Τί χαρούμενο παιδί και τί ευτυχισμένος πατέρας!» μονολογώ.
«Πνιγμένη από πατρική αγάπη, η μικρή» συμπληρώνει ο Δημήτρης που με άκουσε.
«Μακάρι να μην την καλύψει όταν μεγαλώσει, είναι τόσο όμορφη!» σκέφτομαι.

7 comments:

korinoskilo said...

οι ευχες ολων μας μακαρι να πιαναν τοπο σε τετοιες περιπτωσεις :/

Giorgia_is_coming_to_town said...

@Λένα, πέραν του αν θα καλυφθεί ή όχι, η μικρούλα, είναι ήδη ένα πολύ τυχερό παιδί. Κι είμαι σίγουρη ότι ακόμα και μέσα από το μαντήλι της, θα θυμάται πάντα με χαρά το βράδυ που ο μπαμπάς την κράτησε αγκαλιά για να κάνουν το πορτραίτο της. Μακάρι όλα τα παιδιά του κόσμου, να προφυλάσσονται σε τόσο ζεστές αγκαλιές :)

Giannis said...

Αν κρίνω από το βλέμα της μικρής (που κάτι πολυ αγαπημένο και γνωριμο μου θυμίζει)δεν θα το καλύψει το μουτράκι της.

Spy'ce Daughter said...

Μερικά παιδάκια είναι πολύ τυχερά, κι ας μην έχουν πλούσιους γονείς. Μακάρι να ήταν έτσι για όλα...

:)))

Giorgia_is_coming_to_town said...

@Bro, αν το θελήσει μόνη της, ας το κάνει. Την επιβολή απεύχομαι.
@Spyc-ούλα μου γλυκειά, ορισμένοι γονείς είναι πολύ πλούσιοι, μόνο που ο πλούτος τους είναι τα χαμόγελα των παιδιών τους και τα δώρα τους, είναι ζεστές αγκαλιές σαν αυτή της φωτογραφίας. Σου εύχομαι να κάνεις πλούσιους τους γονείς σου και να είσαι ένα τυχερό, λατρεμένο παιδάκι.Επιασες ακριβώς, αυτό που ήθελα να πω :)))

Πιγκουίνος said...

Η φωτογραφία σου είναι εξαιρετική. Μακάρι να χαμογελάει πάντα και αυτό το χαμόγελο να μπορεί να το βλέπει όλος ο κόσμος...

Στέλιος said...

Georgia, tha eimai kai ego stin Istiklal apo tis 10/9 kai elpizw oti tha ksanadw tetoia paidika proswpa.
www.eistinpolin.wordpress.com