Ηταν το δικό ΜΑΣ παιδί

Κι είναι ο λυγμός. Ενας και μοναδικός, που με πνίγει από χθες το βράδυ. Κοιμήθηκα, νοιώθοντάς τον σκαρφαλωμένο στον λαιμό μου και ξύπνησα με δαύτον. Στιγμή δεν μου πέρασε από το μυαλό ότι ο νεκρός, ήταν «ζωσμένος με εκρηκτικά». Στιγμή δεν σκέφτηκα ότι είναι ο δράστης, αφότου άκουσα πως πρόκειται για Αφγανό. Γιατί? Γιατί κανένας Αφγανός, παιδί ή γονιός, δεν θα κυκλοφορούσε με βόμβα στην Αθήνα, μαζί με την οικογένειά του.

Οι Αφγανοί, φεύγουν χρόνια τώρα από τη χώρα τους, για να αποφύγουν την βία και – τί ειρωνεία Θεέ μου!- τις βόμβες. Κατ’ αρχάς από τους Ρώσους, μετά από τους Ισλαμιστές, πλέον από τους Αμερικάνους. Κι έρχονται στην «πολιτισμένη» γειτονιά μας, για μια ζωή καλύτερη. Και μαζεύουν τα σκουπίδια μας. Τί άλλο θα μπορούσε να κάνει, μια γυναίκα μόνη με δυό ανήλικα παιδία σε έναν τόπο ξένο και αφιλόξενο? Τίποτε άλλο, πέραν του να ψάχνει στα σκουπίδια.

Σκέφτομαι και ξανασκέφτομαι, τις τελευταίες στιγμές. Την πιτσιρίκα να βρίσκει το «ρολόι». Τον μικρό να λέει ότι είναι «χαλασμένο». Την έκρηξη. Την μάνα που χάνει την γη από τα πόδια της, για δεύτερη φορά. Σε έναν τόπο, που γίνεται σε δευτερόλεπτα ακόμα πιο ξένος κι αφιλόξενος. Το όνειρο της «καλύτερης» ζωής που κομματιάζεται σε ανθρώπινα μέλη. Τα παιδικά χαμόγελα, που κοκκινίζουν από το αίμα.

Το έγκλημα ξεκινάει νωρίτερα. Οταν η οικογένεια αναγκάζεται να πάρει τον δρόμο της ξενιτιάς. Οταν πληρώνει τις μετρημένες οικονομίες της στους δουλέμπορους. Οταν φτάνει στην «γη της επαγγελίας», με μια σάπια βάρκα ή μουσκεύοντας τα διαλυμένα παπούτσια της σε ένα πλημμυρισμένο ποτάμι. Οταν βρίσκεται χαμένη, κάπου στην Αθήνα. Χωρίς να μιλάει την γλώσσα, χωρίς να γνωρίζει κανέναν. Οταν ξεκληρίζεται σε μία νύχτα, χωρίς λόγο. Ενα έγκλημα σε συνέχειες. Οι φονιάδες πολλοί. Ανάμεσά τους εγώ κι εσύ. Ολοι μας.

Εμείς, που το Αφγανιστάν είναι πολύ μακρυά, για να μας πονέσουν οι πληγές του. Και τέλος αυτός, αυτοί, όποιος τέλος πάντων έβαλε αυτή τη βόμβα. Κι αυτός θέλει να λέγεται «άνθρωπος»!

Δεν θα βγει κανένας στους δρόμους. Δεν θα γίνει κανένα συλλαλητήριο. Δεν θα απεργήσει κανένας. Κι όσοι καταδικάσουν, θα το κάνουν χλιαρά και νερόβραστα, γιατί απλά, έτσι πρέπει. Οχι γιατί το νοιώθουν, πραγματικά. Ο αποτροπιασμός εύκολα αναφέρεται σαν λέξη, δύσκολο φωλιάζει στις άδειες από καιρό, ψυχές μας. Τον νοιώθουμε, μόνο όταν αφορά το σπίτι μας.

Ηταν κι αυτό δεκαπεντάχρονο. Και ξέρεις γιατί δεν θα γίνει ήρωας? Γιατί απλά, δεν είχε την πολυτέλεια να βγει να διαδηλώσει και να δολοφονηθεί από αστυνομικό. Ούτε έβαλε το ίδιο την βόμβα που έσκασε στα ταλαιπωρημένα χεράκια του. Αν είχε κάνει κάτι από αυτά τα δύο, ναι θα ήταν ήρωας. Ηταν αναγκασμένο να ψάχνει στα σκουπίδια για να ζήσει. Γιατί ήθελε να ζήσει! Αυτός ήταν ο λόγος που ήρθε στην χώρα μας. Πλέον , αυτοί που παλεύουν για να ζήσουν και σκοτώνονται σε λάθος σημείο, την λάθος στιγμή, δεν είναι ήρωες, σωστά? Δεν γίνεται το όνομά τους σύνθημα, ούτε η φωτογραφία τους σύμβολο.

Κι εμείς, τα «πολιτισμένα», τα «κοινωνικά ευαίσθητα» και «απόλυτα πολιτικοποιημένα» όντα, θα το βουλώσουμε απλά, γιατί οι βόμβες, είναι η «μορφή αντίστασης» σε μια κοινωνία που εμείς φτιάξαμε, ηλίθιοι. Εμείς οι δράστες και ως προς την κοινωνία και ως προς την αντίσταση στο τερατώδες δημιούργημά μας. Θα το ξεχάσουμε, εν όψει του πασχαλινού μας αρνιού. «Αφγανάκι ήταν, μην το κάνουμε και θέμα! Ας έμενε στον τόπο του!» Μην μου πείτε πώς κανένας δεν τόλμησε να σκεφτεί έτσι!

Θα χωριστούμε στα γνωστά μας στρατόπεδα και θα πούμε το μακρύ μας και το κοντό μας. Θα μας απασχολήσει ποιός το έκανε και γιατί. Γιατί το κάθε «στρατόπεδο» θα πρέπει να καταδικάσει το άλλο. Γιατί πάντα μιλάμε για τρομοκράτες και προβοκάτορες. Κι εκεί θα έχουμε χάσει όλη την ουσία του θέματος: το αποτέλεσμα. Ενα παιδί είναι νεκρό κι ένα άλλο σχεδόν τυφλό, αυτό είναι το αποτέλεσμα. Οποιο τέρας κι αν το έκανε, για οποιονδήποτε αρρωστημένο λόγο,αυτό δεν αλλάζει.

Για να μας δω τώρα! Ολους εμάς, με τις «φιλελεύθερες» ιδέες μας και τα «ανοιχτά» μυαλά μας. Ολους εμάς, που πέρσι τον Δεκέμβρη, νοιώσαμε ότι χάθηκε το δικό μας παιδί. Ολους εμάς, που πονάμε εξ’ ασφαλούς αποστάσεως, για τα παιδάκια της Γάζας. Θα νοιώσουμε το ίδιο τώρα? Θα δράσουμε καθόλου? Θα δώσουμε το «φως» μας, σε δυό δεκάχρονα ματάκια που τυφλώνονται, λες και προσπαθούν να ξεχάσουν όσα είδαν?

Το παιδί που χάθηκε, είναι το δικό μας παιδί. Και ξέρεις γιατί? Γιατί παρότι δεν το γεννήσαμε, επέλεξε να ζήσει ανάμεσά μας, μαζί μας... Γιατί ήρθε στην Ελλάδα, αναζητώντας την ασφάλεια που δεν είχε στη χώρα του. Αυτή την ασφάλεια που εμείς, ήμασταν ανίκανοι να του προσφέρουμε.

Οταν η Καμπούλ ήρθε στην Αθήνα...

Τώρα, θα βγει κανένας στους δρόμους?
Θα διαμαρτυρηθούμε όλοι μαζί?
Θα γράψουμε τεράστια άρθρα καταδίκης?
Θα σταθούμε στο πλευρό της οικογένειας?

Ηταν κι αυτό δεκαπεντάχρονο, ξέρετε!

Εκθεση

"Κάθε έκθεση έχει πρόλογο, κύριο θέμα και επίλογο"...
Μου το δίδαξες τόσες φορές, που το θυμάμαι ακόμα.
Ο πρόλογός μας είχε γεύση ρυζόγαλου και παιδικές ιστορίες.
Το κύριο θέμα μας, μου έδωσε ένα μεγάλο μέρος από αυτό που είμαι σήμερα και από αυτό που θα γίνω κάποτε. Ακόμα και τώρα μου δίνεις.
Πειράζει που δεν αντέχω να δεχτώ, ότι φτάνει ο επίλογος?
Εσύ πώς μπορείς να το δέχεσαι με τόση αξιοπρέπεια?

ΒέλγιοΓαλλίαΟλλανδία

Αν θέλετε να κοιμηθείτε σε αυτό το υπνοδωμάτιο, το οποίο....

βρίσκεται σε αυτό το παραμυθένιο μικρό ξενοδοχείο....

και να φάτε τόσο νόστιμο και προσεγμένο πρωινό....

θα πρέπει να πεταχτείτε εδώ

Ηταν ένα τετραήμερο καταχρήσεων! Κατάχρηση στη δουλειά, στο φαγητό, στο ποτό, στο χιλιόμετρο, στην αυπνία. Ξέχασα τίποτα? Στο συγκεκριμένο ξενοδοχείο, μείναμε μόλις ένα βράδυ αλλά είναι σίγουρο ότι θα επιστρέψουμε κι ας μην υπάρχει στους τουριστικούς οδηγούς η περιοχή.

Αλλα ωραία του ταξιδιού :

Η συνεχής εναλλαγή κρατών. "Τώρα είμαστε Βέλγιο?" "Οχι, αριστερά του δρόμου είναι η Γαλλία, δεξιά το Βέλγιο!" "Τώρα είμαστε Ολλανδία?" "Οχι, θα μπούμε σε δύο χιλιόμετρα, είμαστε ακόμα στο Βέλγιο". Τί ωραίος που είναι ο κόσμος, όπου δεν υπάρχουν σύνορα!

Το "εφηβικό" μας σκασιαρχείο από τον Ζαν Πωλ και την Αννί, για να ξημερωθούμε γελώντας και πίνοντας. Ξεκίνησε με ένα μήνυμα του Φρεντ, τρία λεπτά αφότου τον αφήσαμε στο σπίτι του. "Είστε ακόμα με τους γονείς μου?". "Οχι, έφυγαν" "Σε δύο λεπτά έρχομαι να σας πάρω!"
Ο παγωμένος αέρας της θάλασσας, στο Τερνεούζεν. Μου θύμισε χειμώνα στο Ναύπλιο!

Τα βουνά από μύδια και λοιπά οστρακοειδή που καταναλώσαμε στην Φιλιπιν.

Είναι υπέροχο συναίσθημα, να "ανακαλύπτεις" ότι συνεργάτες που γνωρίζεις χρόνια, μπορούν να είναι κολλητοί σου. Μετανοιώνεις που δεν τους "έψαξες" νωρίτερα!

Και επειδή το ταξίδι ήταν επαγγελματικό, θα σας πω ότι τόσο στην Βόρεια Γαλλία, όσο και στο Βέλγιο οι τιμές, γενικά, είναι χαμηλότερες από την Ελλάδα. Και ασφαλώς, η κίνηση στα μαγαζία (στα δεκαπέντε που μπήκαμε τουλάχιστον!), είναι τρελλή.

Και θα κλείσω με την μόνιμη πρόποση του ταξιδιού, πριν από βέλγικες μπύρες, γαλλικές σαμπάνιες και ελληνικά τσίπουρα (ω ναι! βρήκαμε ελληνική ταβέρνα στο Τερνεουζεν). "Στην υγειά της Φατιμά".

Το ποιά είναι η Φατιμά , θα το αναλύσω προσεχώς!

Τρέχωωωωωωωωωωωωω!

ΥΓ. Ο τίτλος είναι χωρίς κενά! Οπως και το ταξίδι μας...

Κορίνα, έχεις πακέτο!

Είναι εδώ η αγαπημένη μου! Η Θεία Λένα! Αχχχχ! Πως με χαϊδεύει, πώς με ταϊζει λιχουδιές! Είναι τόσο καλή μαζί μου, που έχω ξεχάσει τις τυπικές αγριάδες μου και έχω γίνει το πρώτο σκυλί-αλοιφή της Βουλγαρίας!

Βέβαια όλα τα όμορφα, έχουν έναν κακό αντίποδα. Και σε αυτή την περίπτωση, το κακό αρχίζει από Κάππα κεφαλαίο! Και ονομάζεται Κορίνα! Ναι, ναι, αυτή η ψηλομύτα σκυλίτσα της Θείας Λένας, που την περασμένη φορά που ήρθε, έκλεψε τις κροκέτες μου και με γαύγισε ξαπλωμένη στον καναπέ, που για μένα είναι απαγορευμένος. Ημουν πολύ ευγενική μαζί της, δεν την γαύγισα καν, αλλά ομολογώ ότι ευχαρίστως θα την έτρωγα για πρωινό! Μα είναι δυνατόν ένα τοσοδούλικο σκυλί να έχει τέτοια φωνή?

Αυτή τη φορά, η Θεία Λένα, δεν την έφερε μαζί της (ευτυχώς!!!!). Ωστόσο τόσο η μαμά όσο κι ο μπαμπάς μου, την αναφέρουν κάθε τόσο. Και μου κάνουν αυτή την γελοία ερώτηση "Μέτζυ που είναι η Κορίνα????". Την πρώτη φορά που με ρώτησε η μαμά, έτρωγα. Με το που άκουσα το όνομα της ακατανόμαστης, μου κόπηκε η ορεξούλα μαχαίρι. Παράτησα τις κροκέτες μου και έτρεξα στο μαξιλαράκι μου! Χθες το ίδιο έκανε ο μπαμπάς, ενώ ήμουν ξαπλωμένη στα πόδια της θείας Λένας και χουζούρευα! Ε, δεν άντεξα! Σηκώθηκα κι έφυγα, ρίχνοντάς του ένα δολοφονικό βλέμμα! Η Θεία Λένα είναι δική μου! Το μόνο που μας χωρίζει είναι η Κορίνα!

Για να ξεχαστώ, άρχισα να χαζεύω την τηλεόραση. Η μαμά με την Θεία Λένα, έβλεπαν την αγαπημένη εκπομπή της μαμάς. Αυτή με το πακέτο με τα κρεμμύδια. Γιατί σίγουρα έχει πολλά κρεμμύδια το πακέτο και η μαμά κάθε φορά που βλέπει την εκπομπή πατάει κι ένα κλάμα. Επειδή δεν μου αρέσει να κλαίει η μαμά, ποτέ δεν παρακολουθώ. Χθες όμως, που τους είχα νεύρα, το είδα όλο το πακέτο μέχρι το τέλος!

Και μου ήρθε μια καταπληκτική ιδέα! Γι'αυτό και σερφάρω σήμερα, για να στείλω μήνυμα στην εκπομπή να παραδώσει και το δικό μου πακέτο!

Ποιός θα είναι ο παραλήπτης??? Η Κορίνα φυσικά!

Τί θα της βάλω στο πακέτο??? Μα ένα καταπληκτικό φιλετάκι, φτιαγμένο από τα μπροστινά ποδαράκια μου!!

Δεν είναι απίθανο?

Ερώτηση, που πουλάνε ον λάιν, υδροκυάνιο???

Γααααααβ!

Πόλη και πάλι Πόλη

Αν είναι κάτι που μου προκαλεί συγκίνηση κάθε φορά που το ζω, αν και το έχω ζήσει εκατοντάδες φορές πιά, είναι η είσοδος στο φωτισμένο, νυχτερινό Ικιτελλί. Είναι οι στιγμές εκείνες, που κολλάω τα μάτια μου στο τζάμι του αυτοκινήτου, ξεχνάω τις ώρες που έχασα στα σύνορα, την πηγμένη από φορτηγά εθνική, την κούραση του ταξιδιού. Είναι που βλέπω την αγκαλιά της Πόλης μου ανοιχτή, να με προσμένει και που βιάζομαι να χωθώ μέσα της.
Κάθε ταξίδι στην Πόλη, μοιάζει και ταυτόχρονα διαφέρει απόλυτα από κάθε προηγούμενο. Το μόνο σίγουρο είναι ότι, αυτά τα ταξίδια, ποτέ δεν θα τα βαρεθώ, ποτέ δεν θα με κουράσουν. Ετσι, το μόνο που σκέφτομαι τώρα , είναι ότι αύριο βράδυ το Ικιτελλί θα είναι εκεί ολόφωτο, κι εγώ θα τρέχω για να του ξεφύγω γρήγορα και να φτάσω στο Σιρκετζί, την γειτονιά μου.

Το είχα γράψει την Πέμπτη. Παρότι αυτή την φορά, δεν μπήκαμε από το Ικιτελλί και προτιμήσαμε το Ακσαράυ, η αίσθηση παρέμεινε η ίδια. Ο Σαββατιάτικος πρωινός ήλιος, μας πλάνεψε τόσο, που παρόλο το κρύο περπατήσαμε από το Σιρκετζί μέχρι την Ιστικλάλ χωρίς να μας κουράσουν τα ανηφορικά σοκάκια του Γαλατά. Κι ήταν τόσο το κέφι μας που ξαναγυρίσαμε στο Σιρκετζί περπατώντας.

Το "καινούργιο" αυτή τη φορά, ήταν η διαδρομή Εμινονού - Ουσκιουντάρ με το καραβάκι της γραμμής. Ο ήλιος είχε ήδη κρυφτεί και ο θαλασσινός αέρας έφερνε ανατριχίλα, αλλά ήταν τόση η ανάγκη μας να χαρούμε την διαδρομή που καθίσαμε στο κατάστρωμα. Συντροφιά μας, οι γλάροι της Πόλης που μας ακολουθούσαν καθ'όλη τη διάρκεια της "βαρκάδας" μας.

Θα συμφωνήσω με την φράση της Σεβίντς. Είμαστε πολύ τυχεροί, που βρεθήκαμε και πάλι εκεί, με τόσο αγαπημένους φίλους γύρω μας. Και χαίρομαι που τόσα χρόνια μετά το πρώτο μου ταξίδι εκεί, η μαγευτική επίδρασή της Πόλης επάνω μου γίνεται κάθε φορά και μεγαλύτερη.

Σου-κου εν όψει!

Παρότι χθες το βράδυ , ένοιωσα ότι καταρρέω μπροστά στην οθόνη μου, σήμερα έχω πολύ καλή διάθεση! Οχι γιατί μας πνίγει, σιγά-σιγά το χιόνι. Δυστυχώς τα τελευταία πέντε χρόνια, έπαψε να μου προκαλεί χαρά, μην σας πω ότι το απεχθάνομαι κιόλας. Οβερντόουζ κανονικό.

Είμαι πολύ χαρούμενη, γιατί από απόψε το βράδυ και μέχρι την Κυριακή, θα είμαι στο αγαπημένο μου ξενοδοχείο, εις το βουνό ψηλά εκεί, θα τρώω όλες τις αραβικές λιχουδιές και θα κάνω την λατρεμένη διαδρομή κρεββάτι-πισίνα-χαμάμ-τζακούζι και τούμπαλιν. Και από την τζαμαρία, θα βλέπω το χιονάκι ενώ θα ψήνομαι στους σαράντα βαθμούς των ιαματικών νερών.

Η εβδομάδα είχε τρελλό τρέξιμο και η επόμενη προβλέπεται χειρότερη από κάθε άποψη, αλλά λέω να επικεντρωθώ στο σου-κου και να πω κι ευχαριστώ!

Τα ξαναλέμε από Δευτέρα, εάν δεν κοπεί το ρεύμα με τους -20 που λένε οι προγνώσεις!

Εφορία και ευφορία!

Η καινούργια μας, ελπιδοφόρα (όπως κάθε καινούργια) κυβέρνηση, έκανε μια ωραία αναδιάταξη στις τοπικές εφορίες. Ως εταιρεία μεγάλη και τρανή (πανάθεμά μας), με το τέλος του 2009 αποχαιρετήσαμε, την μικρή τοπική μας εφορία και διαβήκαμε την είσοδο της κεντρικής, στο Πλόβντιβ. Οχι μόνοι μας, ασφαλώς. Μας συνόδεψαν άλλες ενενήντα της περιοχής μας και δεν ξέρω πόσες ακόμα από όλη την νότια χώρα.
Τί σημαίνει αυτό? Εκτός από την τιμή και το κύρος, να λέγεσαι «μεγαλο-μεσαία εταιρεία» (ξανά πανάθεμά μας), ένα δρομολόγιο μίας ώρας να πας και μιας να γυρίσεις. Αν λάβει κανένας υπ'όψιν του ότι κάθε μήνα, πρέπει να κουβαλάμε κι όοοοολα τα παραστατικά μας για τον συνήθη και λατρεμένο έλεγχο του φουπουά, η απόσταση δεν είναι και μικρή.
Επειδή εκτός από μεγάλη, φέρελπις εταιρεία, είμαστε και στυλάτοι, η Πέτια αποφάσισε ότι η τεράστια τσάντα μου, με την επιγραφή «Buy IN Paris», αγορασμένη απευθείας από το αεροδρόμιο της ομωνύμου πόλης (ήταν το μόνο που μου επέτρεπε η τσέπη μου να αγοράσω κατά το ταξιδάκι στο Παρίσι), θα πηγαινοέρχεται κάθε μήνα στο Πλόβντιβ, φιλοξενώντας τα κλασσέρ μας. Για να πάρει και το κολάι, ήδη την χρησιμοποίησε κατά τον τελευταίο έλεγχο στην μικρή μας, τοπική εφορία, προσπαθώντας να ακούσει τις ψιθυριστές βρισιές του Ιβάν που την κουβάλησε.
Σήμερα, ως στυλάτες και κυριλάτες στελεχάρες, αποφασίσαμε να πάμε την παρθενική μας βόλτα στο νέο μας κρεματόρειο (σόρρυ, εφορία ήθελα να πω) για να πάρουμε μια φορολογική ενημερότητα και να κόψουμε και κίνηση. Το πρώτο που προσέξαμε ήταν ότι μπορείς να παρκάρεις ακριβώς απ΄έξω, για να ξεφορτώνεις κάθε μήνα τα κλασσεράκια σου, κάτι που εδώ ήτο αδύνατο, η εφορία μας βρισκόταν σε πεζόδρομο. Εγώ ωστόσο, πρότεινα να χρησιμοποιούμε την ωραία μου τυρκουάζ βαλίτσα με τα ροδάκια, για να κάνουμε και λίγο θόρυβο στις σκάλες και κατ’ επέκταση, εντύπωση!
Μετά συνατήσαμε μια υπάλληλο, που μετατέθηκε εκεί από την πόλη μας και μόνο που δεν ανταλλάξαμε φιλιά! Ηταν σαν να συναντιόνταν έλληνες μετανάστες στον σταθμό του Μονάχου. Αφού όλες μας, αναπολήσαμε τις ευτυχισμένες στιγμές και βρισίδια που ανταλλάσαμε στην μικρή μας πόλη, η καλή υπάλληλος, θέλοντας να εξυπηρετήσει τις συντοπίτισες, έτρεξε να περάσει στο σύστημά της την αίτησή μας. Γελαστή έφυγε, γελαστή γύρισε, για να μας πει ότι το σύστημα-τα-παιξε-δεν-δουλεύει, άρα δεν θα μας την έκανε τη χάρη σήμερα. Επειδή είμασταν γλυκές και δεν κοβόμασταν να την πάρουμε και σήμερα, είπαμε ότι θα ξαναπάμε. Κι επειδή μας είχε συνεπάρει η ευγένεια (λέμε τώρα), ζητήσαμε να δούμε τον διεθυντή, επίσης συντοπίτη μας, για να τον ρωτήσουμε εάν τελικά θα μας επιστραφεί το φουπουά μας (κατάχλωμο). Πληροφορηθήκαμε ότι ο διευθυντής είναι ταξίδι σε γειτονική χώρα, άρα μέχρι να γυρίσει, ξεχνάμε και το φουπουά μας!
Ο Ιβάν ήρθε να μας μαζέψει και με τον άερα της πρωτευουσιάνας πια, μπήκαμε στο αυτοκίνητο. Ετοιμάστηκα να πάρω τον συνηθισμένο υπνάκο μου, αλλά η Πέτια τρωγόταν :
- Ξέρεις, όλη η νότια χώρα εξυπηρετείται εδώ πλέον. Μέχρι και Χάσκοβο!
- Α ώραια, είμαστε πολλοί!
- Φαντάσου τώρα να έρθουν από το Χάσκοβο για ενημερότητα, δυό ώρες δρόμος και να τους πουν ότι δεν δουλεύει το σύστημα!
- Ε ναι, θα κοιμηθούν στο Πλόβντιβ μέχρι να δουλέψει!
- Χαχαχαχα!
- Τί γελάς? Φαντάζεσαι να ξεκινάει η λογίστρια από το Χάσκοβο κάθε μήνα και να φέρνει την βαλίτσα με τα κλασσέρ, με το λεωφορείο?
- Χαχαχαχα!
- Γέλα, γέλα! Ετσι γελούσες κι όταν βάψαμε την εταιρεία μπλε, εν όψει εκλογών! Φάτα τώρα!
- Εγώ ακόμα ελπίζω ότι η νέα κυβέρνηση, θα τα αλλάξει τα πράγματα!
- Ε ναι η ελπίδα δεν πεθαίνει ποτέ! Να το πεις και στους προμηθευτές που περιμένουν πληρωμές από το φουπουά. Μην χάσουν την ελπίδα τους!
-Χαχαχαχα!

Ηταν το τελευταίο της γέλιο, για σήμερα. Μόλις γυρίσαμε, ετοιμάστηκε να υποβάλλει την δήλωση του νέου φουπουά ηλεκτρονικά. Βιαζόταν να προλάβει, πριν πάει η ώρα πέντε και κλειδώσουν τα συστήματα της εφορίας. Τα οποία δεν θα μπορέσουν να κλειδώσουν εν τέλει. Βλέπετε, είναι πεσμένα από την ώρα που φύγαμε από το Πλόβντιβ. Υποθέτω ότι δεν έσπασε ακόμα τον υπολογιστή της, πρώτον γιατί εξακολουθεί να ελπίζει και δεύτερον γιατί νοιώθει σαφώς πιο τυχερή, από την άγνωστη Χ συνάδελφό της, στο Χάσκοβο!

Scrapping

Στα γρήγορα, μιας και στερούμαι εμπνεύσεως γενικότερα:
Καλή χρονιά, έστω και καθυστερημένα!
Η Ελλάδα δεν είναι ακριβότερη μόνο από τη Βουλγαρία, που θα ήταν λογικό! Είναι ακριβότερη και από το Αμστερνταμ!
Οι Βουλγαρικές αερογραμμές είναι πάμφθηνες και εξυπηρετικότατες (να που λέω κι έναν καλό λόγο για την «πατρίδα»)!
Ο Μητσάκος ανακάλυψε επιτέλους το σημείο G. Αδίκως σηκώνει τα χέρια ψηλά η επιστήμη, τόσα χρόνια. Κατά δήλωσή του, βρίσκεται στο τελευταίο γράμμα της λέξης shoppinG!
Χιονισμένα Χριστούγεννα, κοντομάνικο την Πρωτοχρονιά και πάλι πίσω στα χιόνια.
Τροπικές διακοπές , δεν μπορείς να πεις!
Η Εγνατία είναι α-πί-θα-νη! Ειδικά αν οδηγείς, το μόνο αυτοκίνητο που την διασχίζει!
Θενκς του Τέμπη, είδα παραθαλάσσια χωριά που δεν φανταζόμουν ότι υπάρχουν!
Πόσο ευτυχισμένη μπορεί να είναι η μαμά μου, που σήμερα έκλαιγε γιατί ξέχασε να μου δώσει τις πυτζάμες που μας αγόρας?! Εμ, μετά τα εβδομήντα, τέτοια προβλήματα είναι σημαντικά!
Πόσο χορτάτοι είμαστε άραγε οι Ελληνες, που σε τουριστικές περιοχές, κλείνουμε τα μαγαζιά τις γιορτές????
Η Μέτζυ ενηλικιώθηκε και αρνείται πεισματικά να περάσει την νύχτα μαζί μας! Τρώει, πίνει και μετά απαιτεί ολονύχτιες εξόδους!
Ο ανηψιός μου επιτέλους κατάλαβε, πώς είμαι θεία του κι όχι φίλη της μαμάς του!
Λευκή μπύρα με λεμόνι! Το καλύτερο!
Ηταν οι καλύτερες γιορτές μας, μετά από αυτές του 2007 στην Τουρκία.
Μπάι δε γουέι, μου έλειψε η Τουρκία!
Θα γράψω βιβλίο – οδηγό πολυτελούς επιβίωσης. Τίτλος του, «Ο ζητιάνος με το κασμιρένιο παλτό». Πρώτο κεφάλαιο : «Πως να τσιμπήσετε τριακόσια λέβα κι ένα πακέτο τσιγάρα».
Αύριο ο Μήτσος μου κλείνει τα σαράντατέσσερα! (χοχοχοχο, το κρατάει μυστικό κι είπα να τον καρφώσω δημοσίως!)
Θα φροντίσω να μπω στο μουντ του μπλογκιν σύντομα, για να αφήσω και να απαντήσω σχόλια!

After the Flu, Christmas is here!

Στα γρήγορα και βιαστικά...

αφού εδέησα να "ξεγουρουνιάσω" ....

και λίγο πριν γίνω η Γκρέτελ με τα ασημένια παγοπέδιλα...

ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ!!!!!

Η καρτούλα είναι μια από τις πολλές που μας ζωγράφισαν, οι μαθητές του Δημοτικού Σχολείου του χωριού μας! Δεν είναι απίθανη???

Ιδρυμα Αζίζ Νεσίν (2)

Ο γνωστός Τούρκος συγγραφέας Αζίζ Νεσίν, δημιούργησε το 1973 , στην Τσατάλτζα της Κωνσταντινουπολης ένα ίδρυμα για άπορα παιδιά. Το ίδρυμα ξεκίνησε να λειτουργεί στην παρούσα μορφή του το 1982 και σήμερα φιλοξενεί 42 παιδιά, από διάφορες περιοχές της Τουρκίας.

Ο Αζίζ Νεσίν έζησε εκεί, μέχρι και το τέλος της ζωής του, το 1995. Πριν πεθάνει, ζήτησε να ταφεί στον κήπο του ιδρύματος, για να μπορεί καθημερινά να ακούει τα βήματα των παιδιών. Η επιθυμία του αυτή εκπληρώθηκε.
Μετά τον θάνατό του, πρόεδρος του Ιδρύματος, ορίστηκε ο γιός του Αλί, καθηγητής Μαθηματικών σε Πανεπιστήμιο της Πόλης.
Τα παιδιά που φιλοξενούνται στο ίδρυμα, προέρχονται από άπορες οικογένειες, οι οποίες δεν μπορούν να τους προσφέρουν εφόδια για εκπαίδευση. Μπαίνουν στο ίδρυμα, συνήθως κατά την προσχολική ηλικία και αποχωρούν από αυτό, όταν είναι ικανά να εξασφαλίσουν μόνα τους το εισόδημα που απαιτείται για την διαβίωσή τους. Αυτό σημαίνει, ότι τα περισσότερα παιδιά, αποχωρούν από το Ιδρυμα, μετά την ολοκλήρωση και των πανεπιστημιακών τους σπουδών και την εύρεση κάποιας εργασίας. Τα παιδιά μπορούν, εφόσον το επιθυμούν να επισκέπτονται τις οικογένειές τους και το αντίστροφο.

Οσα φοιτούν σε πανεπιστήμια της Πόλης, μένουν σε διαμερίσματα που έχουν αγοραστεί όλα αυτά τα χρόνια από το Ιδρυμα. Οταν φοιτούν σε άλλες πόλεις, το ίδρυμα καλύπτει και τα έξοδα κατοικίας τους. Το Ιδρυμα καλύπτει επίσης όλα τα έξοδα σπουδών των παιδιών, την διατροφή τους και τον ρουχισμό τους.
Τα έσοδα του Ιδρύματος, προέρχονται από δωρεές εθελοντών – φίλων του Ιδρύματος και από τα πνευματικά δικαιώματα του συγγραφικού έργου του Αζίζ Νεσίν. Παράλληλα, στο Ιδρυμα λειτουργεί ένα μικρό κατάστημα, στο οποίο πωλούνται χειροτεχνήματα των παιδιών , καθώς και αγροτικά προϊόντα από τα μποστάνια του ιδρύματος.
Υπηρεσίες στο Ιδρυμα, προσφέρουν εθελοντές, οι οποίοι μαθαίνουν στα παιδιά, ξένες γλώσσες, θέατρο, ξυλογυπτική, κεραμική τέχνη κλπ. Οποιοσδήποτε μπορεί να επισκεφθεί το ίδρυμα και να δει τις συνθήκες διαβίωσης των παιδιών, να παίξει μαζί τους, να μιλήσει με τους εθελοντές και να επισκεφτεί το μικρό μουσείο με τα προσωπικά αντικείμενα του Αζίζ Νεσίν.

Επειδή το Ιδρυμα το βλέπω σαν ένα δικό μου κομμάτι, μου ήταν εξαιρετικά δύσκολο να γράψω μια ανάρτηση παρουσίασης. Μέρες τώρα σβήνω και γράφω. Η γλώσσα που χρησιμοποιείται σε τέτοιες παρουσιάσεις, μου φαίνεται τυποποιημένη και ξύλινη. Σκέφτομαι ότι σε πέντε ή δέκα παραγράφους, δεν μπορώ να σας παρουσιάσω ούτε τα χαμόγελα των παιδιών, ούτε τα παιχνίδια τους, ούτε την αγκαλιά τους. Γιατί όταν βρεθείς στο ίδρυμα, δεν μπορείς πια να το δεις χωρίς συναίσθημα. Παύει να είναι οργανισμός, γίνεται ένα μεγάλο σπίτι, γεμάτο αγάπη και φροντίδα για παιδιά που έχουν πραγματική ανάγκη. Συνεπώς, ενδέχεται να σας δημιουργηθούν κι άλλες απορίες – ερωτήματα, που δεν απαντήθηκαν στην σύντομη αυτή παρουσίαση. Θα χαρώ πολύ να μου κάνετε τις ερωτήσεις σας και να σας απαντήσω.

Ιδρυμα Αζίζ Νεσίν

Χρόνια τώρα, θέλω να μιλήσω για το Ιδρυμα. Σκέφτομαι όμως ότι το Ιδρυμα, θα μπορούσε να αποτελέσει ένα μπλογκ από μόνο του, τόσο πολλά είναι αυτά που πρέπει να γραφούν και δεν αποφασίζω να το ξεκινήσω. Κάποτε με τον Αλί συζητήσαμε να μεταφράσουμε την σελίδα του στα αγγλικά και κατόπιν θα ήταν εύκολο για μένα να την μεταφράσω στα Ελληνικά. Απ΄ότι φαίνεται, κανένας μας δεν είχε τον χρόνο να το κάνει.
Εχω τόσο απορροφηθεί από το τρέξιμο της καθημερινότητας που δεν σκέφτηκα καν, ότι οι πλημμύρες του περασμένου Σεπτέμβρη στην Πόλη, θα έχουν καταστρέψει τα πάντα. Δεν είχα καν επισκεφθεί την σελίδα. Προχθές, μου ήρθε ένα μέηλ, τα παιδιά ήθελαν να μου στείλουν ένα βιβλίο, δώρο. Ενοιωσα την συνηθισμένη συγκίνηση που νοιώθω κάθε φορά που παίρνω ειδήσεις από τα «παιδιά μου». Μπήκα στη σελίδα, για να τα νοιώσω κοντά μου, παλιότερα το έκανα κάθε μέρα, σχεδόν.
Και είδα την απόλυτη καταστροφή! Την περιγραφή της οποίας, ο Αλί είχε μεταφράσει και στα αγγλικά, ευτυχώς. Δεν μπορώ να σας περιγράψω πώς ένοιωσα. Ισως γιατί βλέποντας τις φωτογραφίες, το μυαλό μου γύριζε αυτόματα στον χώρο πριν την καταστροφή. Στον καταπράσινο κήπο που γιορτάζαμε την μέρα των παιδιών, στο εργαστήριο χειροτεχνίας που ξετρύπωνα απίστευτα αντικείμενα φτιαγμένα από τα παιδιά, στα σαλόνια με τους ζωγραφισμένους τοίχους, στην τεράστια βιβλιοθήκη. Ο Δημήτρης δεν άντεξε να δει τίποτα, μετά την φωτογραφία της κουζίνας, εκεί που κάποτε απολαύσαμε το πιο όμορφο δείπνο μαζί με τα παιδιά και τους εθελοντές.
Σήμερα σκέφτομαι πως το σώμα του παππού Αζίζ, δέχτηκε πάνω του τόση λάσπη, όση χρόνια πριν, μάζευε από τους επικριτές του. Και πως βέβαια, για μέρες, η ψυχή του δεν ησύχασε, ακούγοντας τα βηματάκια των παιδιών. Ασφαλώς, ο παππούς Αζίζ, ποτέ δεν φοβήθηκε την μανία της φύσης, όπως ποτέ δεν φοβήθηκε και την μανία των εχθρών του. Την φύση την λάτρεψε και γι’αυτό επέλεξε το ίδρυμα να φτιαχτεί μέσα σε αυτή και τα παιδιά να μεγαλώνουν μαθαίνοντας κι εκείνα να την αγαπούν.
Δεν θα μακρυγορήσω άλλο. Ο παππούς Αζίζ, έγραφε πάντα σύντομα και περιεκτικά. Τα σαρανταδύο παιδιά του Ιδρύματος Νεσίν, έχουν ανάγκη την βοήθεια όλων μας. Για να μπορέσει να ξαναγίνει, το μεγάλο σπίτι τους όπως ήταν πριν την πλημμύρα. Για να μπορέσουν να ξαναπαίξουν στον κήπο τους, να μελετήσουν στα δωμάτια μελέτης, να καλλιεργήσουν τα λαχανικά τους στα μποστάνια τους. Σκεφτείτε πως αυτά τα παιδιά, αμέσως μόλις κατάλαβαν τον κίνδυνο, δεν έτρεξαν να σώσουν τα παιχνιδάκια ή τα ρούχα τους αλλά το πολύτιμο αρχείο του «παππού τους». Ενα ελάχιστο ποσό από το υστέρημά μας, μπορεί να τα βοηθήσει.
Ο τραπεζικός λογαριασμός του ιδρύματος είναι ο ακόλουθος:

Λογαριασμός σε ΕΥΡΩ:

Nesin Vakfi
Ziraat Bank, Catalca branch, Branch code 130,

Account no. 952 55 01 --5003

(IBAN: TR 80000 1000 1300 9525501 5003)
Swift Code : TCZBTR2A

Εάν επιθυμείτε να στείλετε κάποια χρήματα μέσω πιστωτικής κάρτας, μπορείτε να επισκεφθείτε την ιστοσελίδα του ιδρύματος . Στην αρχική σελίδα δεξιά, θα δείτε στην κίτρινη στήλη, την ένδειξη "Click here for donations via credit card". Να τονίσω, ότι η διαδικασία αυτή είναι απόλυτα ασφαλής, απλή και ανέξοδη.
Εάν πάλι επιθυμείτε να γίνετε μόνιμοι δωρητές του ιδρύματος, στέλνοντας έτσι ένα συγκεκριμένο ποσό κάθε μήνα, μέσω της πιστωτικής σας κάρτας, συμπληρώστε το αντίστοιχο κουτάκι στην φόρμα.

Σας ευχαριστούμε πολύ!!!

Ανεκδοτάκι

Φοβερό ανέκδοτο, που άκουσα με αφορμή την χθεσινή επέτειο (βλ. προηγούμενο πόστ).

Η Βουλγάρα, πετάγεται στον ύπνο της ανήσυχη. Σηκώνεται από το κρεββάτι, κοιτάει έξω από το παράθυρο και μετά τρέχει στην κουζίνα. Ανοίγει πρώτα το φαρμακείο, κοιτάζει καλά καλά και κατόπιν το ψυγείο. Αναστενάζοντας με ανακούφιση επιστρέφει στο κρεββάτι.

Ο σύζυγος που έχει ξυπνήσει από τον θόρυβο την ρωτάει:

- Τί έπαθες και πετάχτηκες μέσα στη νύχτα?

- Αγάπη μου, τί να σου λέω! Είδα έναν φρικτό εφιάλτη!

- Δηλαδή?

- Να, είδα ότι είχαμε το φαρμακείο μας γεμάτο με όλα τα απαραίτητα φάρμακα, το ψυγείο μας, με όλα τα τρόφιμα για μια εβδομάδα, δεν χωρούσε τίποτα σου λέω! Και ο δρόμος έξω από το σπίτι μας, ήταν άδειος και καθαρός!

- Και αυτό, εσύ το λές εφιάλτη??? ρωτάει απορημένος ο σύζυγος

- Μα ναι αγάπη μου! Φοβήθηκα ότι γύρισαν οι κομμουνιστές!

Σαν σήμερα

... από τις δεύτερες πατρίδες μου...

Πριν από 20 χρόνια η Βουλγαρία αποχαιρέτησε το κομμουνιστικό καθεστώς και τον Τοντορ Ζίβκοβ. Οι Βούλγαροι αναφερόμενοι στο καθεστώς, το αποκαλούν "ο καιρός του σοσιαλισμού". Τα τελευταία 20 χρόνια, είμαστε "μετά την Δημοκρατία". Αρα η 10η Νοέμβρη του '89, ίσως μπορεί να θεωρηθεί μέρα της Δημοκατίας, λέω εγώ.

Πριν από 71 χρόνια, η Τουρκία αποχαιρετά με πόνο, τον Κεμάλ Ατατούρκ. Το τί σημαίνει ο Ατατούρκ για την Τουρκία δεν θα το αναλύσω. Οχι τώρα, τουλάχιστον. Θα πω μόνο, την σκέψη που κάνω πολλές φορές. Η Τουρκία χρειάζεται έναν Ατατούρκ σήμερα. Κι όχι μόνο αυτή...

Δακρυσμένο κάδρο

Βρυξέλλες, αεροδρόμιο, στημένη στην ουρά για τον έλεγχο διαβατηρίων. Πονάω ολόκληρη και οι δύο τσάντες που κρέμονται στους ώμους μου, το κάνουν χειρότερο. Μασουλάω το νύχι μου, χαζεύοντας το μανώ που ξέφτυσε. Οχι, αυτή τη στιγμή, βάζω στοίχημα πως δεν μπορώ να νοιώσω τίποτα, πέραν από τον πόνο στη μέση μου.
Συνειδητοποιώ ότι η ουρά έχει «μπλοκάρει» για λίγο. Σκατά, πότε θα περπατήσω μέχρι την πύλη, που είναι στου διαόλου τη μάνα? Αφήνω το νύχι μου ήσυχο και κοιτάζω προς το γκισέ.
Ενα νεαρό ζευγάρι, δεν θα είναι εικοσιπέντε χρονών. Δεν χρειάζεται να ακούσω να μιλάνε, είναι Τούρκοι. Αγκαλιάζουν μια γυναίκα γύρω στα πενήντα και κλαίνε. Δεν ακούγεται λυγμός, αλλά είναι τόσο εμφανές ότι κλαίνε και οι τρείς. Η γυναίκα ισιώνει το μαντήλι της, ένας άλλος νεαρός, την προτρέπει να προχωρήσουν. Η γυναίκα σηκώνει το πακέτο που κουβαλάει, χαμογελά δακρυσμένη και προχωρεί πίσω από τον νεαρό που μάλλον, προσφέρθηκε να την συνοδέψει μέχρι το αεροπλάνο, για να μην χαθεί.
Προχωράει κοιτάζοντας πίσω της, το ζευγάρι την παρακολουθεί να χάνεται. Πότε θα την ξαναδούν άραγε? Πόσο θα πάλεψαν για να την φέρουν για λίγες μέρες μαζί τους? Γυρίζουν για να φύγουν. Τα χέρια τους δένονται σφιχτά και τα μάτια τους είναι πλημμυρισμένα από δάκρυα. Και συμβαίνει το απίστευτο....
Ο υπάλληλος πίσω από το γκισέ, δακρυσμένος, ξεχνιέται για λίγο, δεν λέει να περάσει ο επόμενος.
Ο «επόμενος», ένας νέγρος γιάπης βγάζει ένα χαρτομάντηλο και σκουπίζει τα δικά του δάκρυα.
Εγώ που στέκομαι πίσω του, έχω ξεχάσει και τη μέση μου και τις βαρυές τσάντες μου και αφήνω το δικό μου δακρυσμένο βλέμμα πάνω στο ζευγάρι. Με το ζόρι συγκρατώ έναν λυγμό.
Για λίγα δευτερόλεπτα, ένας «άγνωστος» αποχωρισμός, έβαλε άγνωστους ανθρώπους σε ένα δακρυσμένο κάδρο.
...
Ο υπάλληλος, χαμογελώντας λυπημένα, καλεί τον επόμενο.
Ο νέγρος κρύβει το μαντήλι στην τσέπη του και προχωρεί προς το γκισέ.
Μετά από αυτόν θα περάσω εγώ, φορτωμένη με τις βαρυές μου τσάντες.

Μέτζυ ον δε μπόρντ!

Τον ανορθόδοξο τρόπο που έμεινα έγκυος ίσως τον διαβάσατε προ διμήνου. Σήμερα θέλω με μεγάλη περηφάνεια να σας ανακοινώσω, ότι έγινα μαμά! Για τρίτη φορά, παρακαλώ!
Η μαμά που ως αισιόδοξη, περίμενε ότι θα γεννήσω ακριβώς σήμερα (άρα τα μωρούλια μου θα ήταν σίγουρα του Βάλιο!), με ανέβασε το βράδυ στο σπίτι με την κρυφή ελπίδα να γεννήσω εκεί. Δεν τόλμησε βεβαίως να το πει στον μπαμπά, ο οποίος εδώ και μια εβδομάδα (ως απαισιόδοξος), έλεγε κάθε βράδυ «μην την φέρουμε σπίτι, θα γεννήσει». Αυτό που του είπε κάποια στιγμή χθες, ήταν «τί κρίμα να μην υπάρχει μαιευτήριο σκυλιών, να την πάμε!»
Επειδή σαν καλό κοριτσάκι, my heart belongs to daddy, αποφάσισα να μην γεννήσω στο σπίτι μας. Χθες τη νύχτα ταλαιπωρήθηκα πολύ, μιας και τα μωρά μου, βιάζονταν να γνωρίσουν τον κόσμο της κροκέτας! Αφού λοιπόν έκανα ότι κάνουν όλα τα θηλυκά του κόσμου πριν τον τοκετό (έχεσα και κατούρησα ανά την επικράτεια, για να είμαι καθαρή!), άρχισα να κόβω βόλτες πάνω κάτω.
Εκανα τόσο θόρυβο (είμαι και κάποιου βάρους βλέπετε!) που στις έξη ξύπνησε ο γλυκός μου μπαμπάς! Με είδε στα μαύρα μου τα χάλια, τα χαλιά μας επίσης, μου μίλησε γλυκά και ετοιμάστηκε να με βοηθήσει. Τον άκουσα να τα χώνει χαμηλοφώνως στην μαμά, που κοιμόταν η γαϊδάρα. « Η Μέτζυ έχει λερώσει όλο το σπίτι, γεννάει σου λέω! Το ταλαιπωρήσαμε το σκυλί, σου είπα να την αφήναμε έξω!». Η μαμά-γαϊδάρα του απάντησε «Δημήτρη μου, μην την μαλώσεις και την ταράξεις». Κάτι είπε μετά ο μπαμπάς αλλά δεν πρόλαβα να ακούσω, γιατί ήρθε , με πήρε κι άνοιξε την πόρτα.

Ξεχύθηκα στις σκάλες, όχι δεν θα γεννούσα σαν την χαζό Τσέτσα μας, όπου έβρισκα! Είμαι μια κυρία, εγώ. Κατέβηκα στο ισόγειο και θα έφτανα στο σπιτάκι του φύλακα (έχει ωραίο καναπέ για γέννες), αν πρώτον, ήταν η πόρτα ανοιχτή και δεύτερον τα μωρά μου μπορούσαν να περιμένουν κι άλλο! Αλλά που! Σκέφτηκα «Δία των σκυλιών, γεννάω!». Χώθηκα κάτω από την σκάλα, κοίταξα τον μπαμπά μου με ευγνωμοσύνη και του έκανα το γνωστό βλέμμα που λέει «φύγε ντάντυ, ας σεμ ντομπρέ σεγκά!». Με κοίταξε κι αυτός με ευγνωμοσύνη, γιατί έπρεπε να φύγει και να καθαρίσει το σπίτι μας, πριν ξυπνήσει η μαμά- γαιδάρα και δεν μπορέσει να φάει το πρωινό της!
Και ξεκίνησε ο τοκετός που ως γνωστόν διαρκεί και κάποιες ώρες. Ετσι στις οκτώ που κατέβηκε η μαμά (σιγά μην ξυπνούσε νωρίτερα, να με νταντέψει), είχα μόλις τα τρία πρώτα μωράκια μου. Αφού μου είπε τα γνωστά «μπράβο Μετζάκι, γκουουντ γκέρλ», μου έβαλε χέρι!
- Γιατί δεν θηλάζεις τα μωρά? Δεν τα ακούς που κλαίνε??? Πάλι θα κουβαλάμε το γάλα με τα μπιτόνια? Μα δεν θα γίνεις ποτέ σωστή μάνα?
Φόρτωσα αγρίως και μου ήρθε να την δαγκώσω, αλλά τί να της πεις? Στην εκπομπή που βλέπει με την εκπαιδέυτρια σκύλων, μαθαίνει μόνο τα «γκουουντ γκερλ» και τα «ααα αααα ααα» , δεν έμαθε ότι πρώτα πρέπει να τελειώσει ο τοκετός και μετά να θηλάσω! Αν θήλαζα κυρά – μαμά τα τρία, πώς θα γεννούσα τα άλλα τέσσερα? Γιατί άλλα τέσσερα ήρθαν μετά! Πολυμηχάνημα με πέρασες?
Φιουυυυυ... Ευτυχώς ήρθε το μεσημέρι, η Πόλια μου. Μου καθάρισε ένα δωμάτιο, μου το έστρωσε και με κουβάλησε μαζί με τα μωράκια μου. Μπόρεσα να τους κάνω και το πρώτο τους καθάρισμα, γιατί ήταν μέσα στη σκόνη και να τα θηλάσω με την ησυχία μου. Ηρθε κι ο μπαμπάς με την μαμά και μου έφεραν τα αγαπημένα μου γάλα και ψωμάκι. Σίγουρα θα σκάσει μύτη και ο γιατρός Κίροβ να καμαρώσει το κατόρθωμά του! Δεν θα του πω ποτέ, ότι ο Ογκνιάν ο τάπας, δεν με έφτανε και άρα ο Βάλιο δεν έκανε και τίποτα σπουδαίο! Αφήστε τον να πιστεύει ότι η φαεινή του ιδέα, άλλαξε την ροή των γεγονότων!
Θα επανέλθω με φωτογραφίες (αν ο μπαμπάς μου, δεν ξεχάσει ξανά την μηχανή του στο αυτοκίνητο!). Πάω να φάω τώρα, έχω αυξημένες ανάγκες πια!

Πτήσηπλαν (τα γράφω για να μην μου ξεφύγουν)

30.10. 17:45 Βουλγαρικές αερογραμμές : Σόφια - Βρυξέλλες

03.11 20:15 Βρυξέλλες - Σόφια (ίδια πτηση με πέρυσι, μην χαλάσω το γούρι :Ρ)

20.11 Τούρκις Χαβά Γιολλαρί :Πρωί Ιστάνμπουλ - Μάρντιν (ακριβής ώρα , αγνοείται!)

22.11 Πρωί Μάρντιν - Ιστάνμπουλ (επίσης)

26.11 12:45 Ιζυ Τζετ (και τάιντ): Σόφια - Μάντσεστερ

28.11 06:40 Μάντσεστερ - Σόφια (σχόλιο Μήτσου : μα είσαι τρελλή? θα ξυπνήσουμε από τις τρεις? Πήγαινε μόνη σου!!!!)

Αναζητείται εξωτικός προορισμός για την εβδομάδα 46, για να διατηρήσουμε το σερί πτήσεων.

Ρε σεις, ένα ταξίδι σχεδίαζα η χριστιανή από τον Αύγουστο για τον Νοέμβρη! Επρεπε το σύμπαν να μου χώσει σφήνα άλλα δύο? Ναι Μητσάκο, ξέρω! Φταίει που το σχεδίασα μόνη μου:ΡΡΡΡΡΡ

Κορινοσκυλάκι, θα επανέλθω με το άσχετο που λέγαμε ! Πριν φύγω, Αι χόουπ!

Ω ναι, εκνευρίστηκα!

Μου τη δίνουν :

- Οι άνθρωποι που έχουν αφεθεί στην "τύχη" , που δεν υπάρχει!

- Οι άνθρωποι που έπαψαν να "πολεμούν" και περιμένουν το Θεό να τους σώσει! Αν υπάρχει ο Θεός χρυσέ μου, σε έχει ήδη διαγράψει λόγω μαλακίας, χέστηκε να σε σώσει!

- Οι άνθρωποι που σου λένε ψέματα τόσο εύκολα, προκαλώντας σε κιόλας να ελέγξεις τα λεγόμενά τους. Με τα πολλά δηλαδή, σε έχουν για τον απόλυτο μαλάκα!

- Εκείνοι πάλι, που τους αρέσει το ψέμα που άκουσαν, ενώ ξέρουν ότι είναι ψέμα και δεν αρπάζουν την πρόκληση να το ελέγξουν, επιβεβαιώνοντας συνεπώς στους παραπάνω, ότι "ναι αγάπη μου, είμαι Ο μαλάκας"

- Οι άνθρωποι που ενώ σου έχουν ζαλίσει τον έρωτα με το πόσο κοσμογυρισμένοι είναι, τρομάζουν να κάνουν την διαδρομή Προμαχώνας - Θεσσαλονίκη! Ε, μα δεν σε στείλαμε στο Τόκυο, πανάθεμά σε!

- Οι άνθρωποι που ακριβώς επειδή δεν είναι σίγουροι για τις αποφάσεις τους, τις συζητάνε, προσπαθώντας να πείσουν εσένα πρώτα, ότι είναι σωστές. "Αν δεν την κάνεις την μαλακία, δεν θα πειστείς ούτε ο ίδιος" λέω εγώ.

- Οι άνθρωποι που θέλουν να λέγονται επαγγελματίες, όταν θέματα της δουλειάς τους, τα ξέρει η κόρη τους, ο γκόμενος της κόρης τους και η άλλη γκόμενα του γκόμενου! Χρυσά μου, γιατί δεν πηδάτε τις γυναίκες σας, αλλά τους ζαλίζετε το κεφάλι με τα επαγγελματικά σας και τα επαγγελματικά των άλλων?

- Οι άνθρωποι που ασχολούνται με μαλακίες και αποφεύγουν να ασχοληθούν με τα σημαντικά. Μέχρι εδώ καλά, το θέμα είναι ότι προσπαθούν να αναγάγουν τις μαλακίες σε σημαντικά , για να αποκτήσει βαρύτητα η.... μαλακία.

- Εκείνοι, που ενώ ξέρουν ότι οι παραπάνω ασχολούνται με μαλακίες, καταναλώνουν χρόνο και ενέργεια να τους ακούσουν, δίνοντας κι οι ίδιοι βαρύτητα στην μαλακία.!

Προ καιρού, είχα γράψει ότι ελάχιστα πράγματα με εκνευρίζουν και είναι αλήθεια. Σήμερα ωστόσο, συνάντησα όοοοολα τα παραπάνω παραδείγματα και εκνευρίστηκα, μετά από πολύ καιρό. Η αντίδραση, του παρθένου από νεύρα οργανισμού μου ήταν, η "μικρή" και η "μεγάλη" μου πίεση, να δώσουν ραντεβού για να ανταλλάξουν φιλιά. Λέω να μην τους περάσει!

Επι τροχάδην...

- Μετακομίσαμε στα νέα μας γραφεία και νοιώθω εντελώς έξω από τα νερά μου! Μα είναι δυνατόν να μιλάω στην Πετούνια μέσω σκάιπ? Και γιατί δεν βλέπω απέναντι τον Μήτσο??

- Αν η μετεωρολογική δεν τα έχει παίξει, θα τα παίξουμε εμείς την Τετάρτη, που θα χτυπήσει ο υδράργυρος το πρώτο μηδενικό της χρονιάς! Μα το Σάββατο φορούσαμε κοντομάνικα!

- Η ρίζα έχει φτάσει αυτί (σχεδόν δηλαδή) και δεν προβλέπεται ούτε αυτό το σου-κου κομμωτήριο! Θα σταματήσω να κοιτάζομαι στον καθρέφτη!

- Και αυτό το σου-κου, προβλέπεται εργασία άνευ χαράς. Και μέχρι μέσα Νοέμβρη, κάπως έτσι τα βλέπω όλα τα σου-κου. Μήπως να πάρω άδεια?

- Οταν σου φέρνουν δώρο από την Αττάλεια , ξύλινη καμήλα(!), συνειδητοποιείς πόσο έχει προχωρήσει η καριολέν η παγκοσμιοποίηση! Και καλά, ο βούλγαρος που την αγόρασε, την βρήκε εξωτική! Αυτός που την πούλησε έχει δει καμήλες στην Αττάλεια? (βρε λες???Επιφυλάσομαι.)

- Ο στιγμιαίος Davidoff είναι πράγματι εξαιρετικός. Πειράζει που προτιμώ τον Νες καφέ γκόλντ?

- Που πήγαν οι εξαγωγές της Ελλάδας?????

Είναι ΔΕΥΤΕΡΑ και είμαι χώμααααααα (παραδοσιακά!)

Εκλογικό

Οικογενειακή συνομιλία, νούμερο ένα:

-Ελα, σις, καλημέρα! ψήφισες?
-Ναι από τις επτά το πρωί, γιατί έπρεπε να έρθω στο νοσοκομείο.
-Μόνη πήγες?
-Ναι, ο μπαμπάς θα πήγαινε αργότερα και η μαμά δεν θα ψηφίσει.
-Ο μπαμπάς πήγε να ψηφίσει????
-Ναι, ΣΥΡΙΖΑ! Μάλιστα επέμενε να ψηφίσω κι εγώ. Η έστω οικολόγους, θέλει λέει πολυκομματική βουλή! Την μαμά πάντως δεν την έψησε. Εγώ δε, του είπα ότι αυτό δεν λέγεται δημοκρατία!
-Κοίτα που ο μπαμπάς, τώρα στα γεράματα έβαλε μυαλό!
-Εγώ πάλι, λέω ότι πέρασε απέναντι.
Οικογενειακή συνομιλία, νούμερο δύο:
-Ελα φουφούλα, ψηφίσατε?
-Οχι, δεν θα πάω καθόλου. Ο Γιώργος θα πάει αργότερα.
-Το έμαθες ότι ο μπαμπάς ψήφισε ΣΥΡΙΖΑ????
-Εσύ τί λες? Μου τηλεφώνησε πρωί, πρωί για να μου υποδείξει να ψηφίσω ΣΥΡΙΖΑ!
-Κοίτα που τώρα στα γεράματα, ο μπαμπάς κατάλαβε την μαλακία του δικομματισμού! Θετικό αυτό.
-Εγώ, ως αρνητικό το εκλαμβάνω!

-Μα γιατί?
-Πιο πολύ σύριζα στο Αλτζχάιμερ τον κόβω!!!

Οικογενειακή συνομιλία, νούμερο από μόνη της :

-Ελα μπαμπά μου, πως είσαι?
-Στεναχωρημένος!
-Ελα θεέ και κύριε! Επειδή χάνει ο Καραμανλής?
-Οχι παιδί μου, ποιός τον χ..ει τον Καραμανλή? Σας έστειλε στην Βουλγαρία, πόσο πιο μακρυά μπορούσε να σας στείλει? (το είπε με τον ίδιο τόνο που θα έλεγε ότι ο Στάλιν μας έστειλε στην Σιβηρία. Δεν μπήκα στον κόπο να του εξηγήσω ότι ο Καραμανλής ουδέποτε ασχολήθηκε με την επαγγελματική μου αποκατάσταση και ότι στην Βουλγαρία ήρθα οικειοθελώς. Τί να λες σε γέρο άνθρωπο τώρα?).
-Τότε προς τί η στεναχώρια?
-Τελικά θα βγει αυτοδύναμη κυβέρνηση, ενώ εγώ ήθελα πολυκομματική βουλή! Να τους βάλουν στην θέση τους οι μικροί! Να δουν τη γλύκα!
-Μια χαρά σε κόβω μπαμπά μου! Θυμάσαι που στα έλεγα κάποτε?
-Πάντως παιδί μου, εγώ όσους μπόρεσα επηρέασα. Ελεγα κι ένα ωραίο σλόγκαν!
-Για πες , για πες!
-"Οποιος δεν ψηφίσει Τσίπρα να του κοπεί το χέρι σύριζα"!
-Μπαμπάκα μου, εσύ! Μόνος σου το σκέφτηκες αυτό το πετυχημένο, μακάβριο???
-Βεβαίως!!! Σου άρεσε, ε?? Αλλά για να μην με λένε τρελλόγερο, έλεγα ότι το άκουσα από άλλους!

Ολα τα παραπάνω δεν θα ήταν άξια καταγραφής, εάν ο μπαμπάς μου :
Ποτέ δεν έλεγε τί ψήφισε, αντίθετα υποστήριζε πώς αν έπρεπε να λέμε τί ψηφίσαμε, δεν θα χρειαζόταν κάλπη και παραβάν, αλλά θα ψηφίζαμε δια βοής. «Γι’αυτό η ψήφος είναι μυστική!», ήταν το μότο του.
Ποτέ δεν μας υπέδειξε τί να ψηφίσουμε, ούτε και ρώτησε τι ψηφίζαμε, σεβόμενος τα προαναφερθέντα.
Ποτέ δεν καθόταν σε καφενεία τις μέρες των εκλογών, για να συζητήσει και με άλλους, άσε δε που τα σλόγκαν και τα συνθήματα τα μισούσε, θεωρώντας τα «περιορισμένης αντιλήψεως». (Ωστόσο το 1-1-4, το ανέφερε πολλάκις).
Το ’89-’90, τα είχε πάρει σφόδρα με τις απανωτές εκλογές και την μη ύπαρξη αυτοδυναμίας, οιασδήποτε κυβέρνησης.
Εφόσον συμπλήρωσε το εβδομηκοστό δεύτερο έτος ηλικιακά, δεν πήγε να ξαναψηφίσει διότι «νομίμως πλέον, μπορούσε να απέχει». Βέβαια είχε ήδη πάψει το υποχρεωτικό της ψήφου, αλλά προφανώς την έβρισκε που τον κάλυπτε κάποιος (απαρχαιωμένος μεν, υπαρκτός δε) νόμος !
Μου πήρε τριανταεπτά χρόνια, για να «συμφωνήσω» πολιτικά με τον μπαμπά μου. Τελικά χρειαζόταν να γίνει τρελλόγερος, για να τα βρούμε. Οταν ένας παππούς περνάει απέναντι (όπως συμπέρανε η αδελφούλα μου) , δεν ξέρεις ποτέ προς πια κατεύθυνση θα προχωρήσει. Οπότε, προτιμώ τον μπαμπά μου, σύριζα με το αλτζχάιμερ (όπως είπε η άλλη μου αδελφούλα), απ' ότι χέρι-χέρι με τον Καρατζαφέρη!