Αλληλογραφία

Η γέφυρα που συνδέει το εργοστάσιο με το χωριό στο οποίο ανήκουμε, έχει πέσει εδώ και τρία χρόνια. Ως εκ τούτου, ο ταχυδρόμος δεν φτάνει ποτέ εδώ. Αντ' αυτού, ο οδηγός της εταιρείας, κατεβαίνει δυό φορές την εβδομάδα στο χωριό (περνώντας από άλλα δύο ενδιάμεσα χωριά !!!) και παραλαμβάνει την αλληλογραφία μας.

Είναι από τις πιο βαρετές στιγμές, η παραλαβή της αλληλογραφίας. Οι φάκελοι φθάνουν όλοι στο γραφείο μου, τους ανοίγω έναν έναν, ξεχωρίζω τί πρέπει να δώσω που. Ναι, σαφώς και υπάρχει προσωπικό να το κάνει, απλά προτιμώ να ξέρω τί μου γίνεται.

Σήμερα το πρωί όμως, η διαδικασία όχι απλώς δεν ήταν βαρετή, ήταν ευχάριστη! Πρώτον έλαβα την πράσινη κάρτα του αυτοκινήτου μας, η παλιά είχε λήξει εδώ και καμιά δεκαριά μέρες και το είχα αγχος. Και δεύτερον και κυριότερο, έφθασε ένα δεματάκι από μια συν-blogger, που μοσχομύριζε λεβάντα!!! Και η χαρά μου, δεν ήταν τόση, μόνο για τα υπέροχα σαπουνάκια που τυλιγμένα σε χρωματιστά χαρτιά, κρύβονταν στον φάκελο! Ηταν και για την πανέμορφη καρτούλα που τα συνόδευε και με γύρισε χρόνια πίσω...

Στην εφηβεία μου, αλληλογραφούσα με δεκάδες συνομίληκες κοπέλλες ανά τον κόσμο. Ο ερχομός του ταχυδρόμου, ήταν από τα πιο ευχάριστα γεγονότα, της καθημερινότητάς μου. Ναι, τότε ο ταχυδρόμος δεν έφερνε λογαριασμούς , όπως λέει και ο φίλος μου ο Κεμάλ, έφερνε νέα που περιμέναμε με ανυπομονησία.

Σε εκείνα τα χρόνια, με γύρισε το σημερινό δεματάκι. Με την ίδια λαχτάρα το άνοιξα. Κι ένοιωσα συγκίνηση, βλέποντας λέξεις γραμμένες με στυλό στην κάρτα. Οι κάρτες που παίρνουμε πια είναι ή ηλεκτρονικές, η τυπωμένες...

Ευχαριστώ!!!!

Πρέπει...

Πρέπει...
να σηκωθώ, και μάλιστα γρήγορα. Δεν έχω περιθώρια για σιγά – σιγά.
Μπορεί το σύμπαν να τα έχει βάλει μαζί μου, τον τελευταίο καιρό,
αλλά δεν θα του περάσει!
Πρέπει...
Να βρω μέσα μου ένα χαμόγελο και να το φορέσω...
Να αγοράσω μπάμπες Μάρτες για να καλωσορίσω τον Μάρτη...
Να χαρώ για την αργία της Δευτέρας...
Να σηκώσω τον βράχο που βαραίνει το στήθος μου...
Να καταπιώ τους λυγμούς που ανεβαίνουν στον λαιμό μου, χωρίς διέξοδο.
Τα χιόνια έλοιωσαν,
Ο Χρόνος ετοιμάζεται να φορέσει στην Ανοιξη τα μωρουδιακά της...
Κάπου θα υπάρχει ο δρόμος για το φως....
Θα τα καταφέρω.
Πρέπει.

...

Οχι μόνο δεν άκουσε το γαμημένο δίσεκτο, αυτά που του έλεγα, αλλά το ' βαλε και πείσμα να μου μείνει αξέχαστο! Πως να μπορέσεις να ξεχάσεις μια χρονιά που θα σου πάρει κάτι τόσο πολύτιμο...

Γιορτάζουν και τα σκυλιά τον Αγιο Βαλεντίνο???

Πριν από μιάμιση εβδομάδα, ανακαλύψαμε ότι η Μέτζυ μας, ξαναμπήκε σε γόνιμες μέρες. Επειδή η πρώτη εγκυμοσύνη μας δυσκόλεψε πολύ και δεν αντέχαμε εκ νέου ταλαιπωρία (κυρίως για την ίδια), κλήθηκε ο γιατρός Κίροβ επειγόντως. Αφού ξεφύσησε ανακουφισμένος, που δεν είναι πάλι άρρωστη, μας έδωσε δυό κουτιά χαπάκια, θα έπρεπε να τα ξεκινήσουμε και όλα θα ήταν μια χαρά. "Ντάβαμ γαράντσια" μου είπε.Ανέβαλα το ξεκίνημα για το επόμενο πρωί, γιατί τα χάπια ήταν επτά και αποκλείεται να την στρίμωχνα βράδυ.
Το ίδιο βράδυ, η μοίρα της το ‘ φερε, να είμαστε καλεσμένοι σε ένα δείπνο γενεθλίων, σε ένα χωρίο στο βουνό. Και ασφαλώς πήγαμε. Κι εκεί ΤΟΝ είδα! Τον τέλειο τον άντρα, τον άντρα τον σωστό! Οχι για μένα καλέ, για την Μέτζυ. Στα χρώματά της και καθαρότατος Βουλγάρικος Ποιμενικός. Η Μέτζυ έχει και κάποια χαρακτηριστικά σαρακατσάνας (μακρυά μουρίτσα) και δεν είναι τόσο επιβλητική. Αυτός όμως ήταν τέλειος. Μεγάλος και με την χαρακτηριστική λιονταρόφατσα. Μεγαλωμένος με μπριζολάκια και απόλυτα κακός. Δεν φοβάμαι τα σκυλιά, αλλά αυτός δεν πλησιαζόταν με τίποτα. Και το όνομά του, επίσης επιβλητικό και υπέροχο. ΤΙΤΟ. Ο,τι έπρεπε για την άμυαλη σκύλα μου!
Το προξενειό έγινε, δεν πειράζει, χαλάλι μια εγκυμοσύνη ακόμα, σκέφτηκα. Τίτο είναι αυτός, ας γίνει η Γιουγκοσλαβία του για μερικές μέρες. Ο «μπαμπάς» του, θα τους ετοίμαζε χώρο, μιας και ο Τίτο δεν ήταν για μετακινήσεις (φορτηγό θα θέλαμε) και η μπούλκα (νύφη), θα ανέβαινε στο βουνό αυτό το Σαββατοκύριακο. Ηπιαμε στην υγειά των μελλόνυμφων σκυλιών μας και κάναμε όνειρα. "Με μερσεντές θα την φέρω", είπα η αισιόδοξη !
Για να μην έχουμε απρόοπτα, η Μέτζυ δέθηκε σε απόσταση ασφαλείας από τον επίσης δεμένο, προηγούμενο ερωτά της και μπαμπά των παιδιών της. Τα βράδυα με την αλυσιδίτσα της ανέβαινε στο διαμέρισμα, όλα κανονισμένα.
Αλλες οι βουλές των «γονιών», όμως...
Χθες βράδυ, όταν ο Δημήτρης πήγε να την λύσει, ανακάλυψε τον Ρίτσι (βλ.προηγούμενος έρωτας) πιασμένο με την αλυσίδα του στον φράχτη να κλαίει γοερά. Στα πλαίσια της προφύλαξης, έφερε μέσα την αμαρτωλή σκύλα μας και γύρισε να απελευθερώσει τον Ρίτσι. «Εκλαιγε ο καημένος και τον έλυσα» μου είπε. «Μας την έπαιξαν τα κωλόσκυλα» του είπα. «Ελα βρε, αύριο θα τον δέσουμε, κρίμα είναι να κλαίει ο καημενούλης».
Η Μέτζυ, η οποία μας κρατούσε μούτρα λόγω δεσίματος τις τελευταίες μέρες, ήταν υποδειγματική. Εφαγε τα κοκκαλάκια της, κάθησε μαζί μας, σαν να μας είχε συγχωρήσει. Είχα μέρες να την δω τόσο ήρεμη.
Σήμερα το πρωί κατέβαινα τις σκάλες να έρθω στο γραφείο. Καταστροφή μου!!! Τον είδα να κατεβαίνει κι αυτός! «Ρίτσι, εξαφανίσου χαμένε που την ψάχνεις!» του φώναξα. Αλλά αντί να εξαφανιστεί ο χαμένος, εμφανίστηκε η χαμένη, να με κοιτάζει με το ένοχο ύφος της. Αυτό που έχει πάντα, όταν έχει κάνει λαδιά. «Ηλίθια! Πάλι?» ούρλιαξα. Ηταν αρκετό για να εξαφανιστεί, το εκ νέου ερωτευμένο ζευγάρι.

Μπήκα στο γραφείο και είπα του Δημήτρη «άντε μαζεψέ την, με τον Ρίτσι είναι, η ηλίθια. Και ξέρεις τί κάνουν! Γιατί δεν τους έδεσες γαμώτο?».Ο Δημήτρης έκρυψε το πρόσωπό του στα χέρια του. Χαρακτηριστική κίνηση «μπαμπά» που αρνείται να δεχτεί ότι το «κοριτσάκι» του μεγάλωσε. Ξαφνικά, το πρόσωπό του φωτίστηκε! «Δεν πειράζει, σήμερα είναι Love day, σωστά?» είπε.

Μου αρέσει πολύυυυ να είμαι η πρώτη που δοκιμάζει τα νέα μοντέλλα του μπαμπά...

Κάποια είναι τόσο αναπαυτικά που με παίρνει αμέσως ο ύπνος...

Μόνο που κάθε φορά, κάποιος μπαίνει και με ξυπνάει...

Το Μπανκέτι

Aύριο είναι μέρα μεγάλη! Μα πολύ μεγάλη σας λέω! Ολο το προσωπικό μας, στα σπιτάκια του, από απόψε, ετοιμάζεται για το Μπανκέτι! Αν δεν έχετε ζήσει στη Βουλγαρία, δεν έχετε ιδέα τι εστί Μπανκέτι και τί χάνετε! Εγώ το έζησα δύο χρονιές, κι ευχήθηκα ολόψυχα να μην με ξανα-αξιώσει ο καλός Θεός με τέτοια ευτυχία! Δεν μπορώ να την αντέξω. Αλλά επειδή όπως λένε στο χωριό μου, μεγάλη μπουκιά φάε, μεγάλο λόγο μην λες, να 'μαι και φέτος εδώ να το ξαναζήσω και να το χαρώ.
Η συνήθεια του Μπανκετιού (ωραιότατη γενική ε???) κρατάει από αρχαιοτάτων χρόνων, από κομμουνιστικών δηλαδή. Κοντά στην Πρωτοχρονιά (διότι ως γνωστόν Χριστούγεννα δεν γιόρταζαν επί καθεστώτος), κάθε "κολλεκτίβα" (ήτοι εργοστάσιο) έκανε μία γιορτή, στην οποία έτρωγαν, χόρευαν κι έπιναν μέχρι πρωϊας. Επειδή ως γνωστόν οι εργάσιμες μέρες είναι πέντε, και το σου-κου ο καθένας πρέπει να το περνάει όπως αυτός θέλει, το Μπανκέτι γίνεται πάντα εργάσιμη. Θα μου πεις, γιορτή έχουν, την θέλουν και καθημερινή? Ω, ναι, όλα τα μαγαζιά αύτες τις μέρες είναι κλεισμένα όλες τις καθημερινές, ενώ σε νορμάλ κατάσταση τα Σου-Κου. Επί καθεστώτος δε, την ημέρα που γινόταν το Μπανκέτι, το προσωπικό έφευγε από τη δουλειά κάποιες ώρες νωρίτερα (ενώ αυτές που βρισκόταν στο εργοστάσιο, συζητούσε για το Μπανκέτι, "τί θα φορέσουμε", "με ποιόν θα χορέψουμε", "τί μενού θα έχει".) Την επόμενη μέρα επίσης , το εναπομείναν προσωπικό (λέω εναπομείναν, γιατί οι στατιστικές αποδεικνύουν ότι ένα 35% του προσωπικού είναι "άρρωστο" την επόμενη μέρα), ήταν συνήθως στα πρώτα στάδια ξενερώματος από το μεθύσι της προηγουμένης.
Φέτος, επειδή τις παραμονές των γιορτών, τους ήμουν θυμωμένη, ενώ είχαμε κλείσει μαγαζί, είχαμε κανονίσει και με μαραθώνιες συνεδριάσεις το μενού, τους το ακύρωσα. Εκαναν μία στάση εργασίας άλλο πράγμα! Κι εκεί χρησιμοποίησα την ευρηματικότητά μου (ελληνικότατο προνόμιο) και τους είπα ότι φέτος αλλάξαμε συνήθεια και το μπανκέτι θα γίνει με το νέο έτος να κόψουμε και πίτα. Το έφαγαν, ασφαλώς, μόνο που τώρα σκέφτομαι, ότι ξέχασα να παραγγείλω πίτα! Λέτε να το θυμούνται? Και βεβαίως τους την έφερα κι αλλιώς, κανονίζοντας το μπανκέτι Σάββατο. Οπως και να 'ναι , όλο και περισσότεροι θα έχουν ξεμεθύσει μέχρι την Δευτέρα. Τέλος πάντων, ας σας περιγράψω την ευτυχή συνάθροιση, λίγο.
Το Μπανκέτι, μας θυμίζει σχολικό χορό Γυμνασίου στην δεκαετία του '80, σε ντίσκο. Το προσωπικό καταφθάνει στο μαγαζί ή το ξενοδοχείο όπου θα γίνει η εκδήλωση με το Λεωφορείο της Εταιρείας. Η ώρα ενάρξεως είναι όσο το δυνατόν νωρίτερα (έτσι δεν πηγαίναμε κι εμείς στους χορούς καλέ?). Για παράδειγμα, εμείς αύριο θα μαζευτούμε από τις επτά. Μέχρι τις δύο θα ξεφαντώσουν τρελλά. "Μόνο μέχρι τις δύο θα μείνουμε?" μου είπαν "Μα καλά από τις επτά μέχρι τις δύο δεν σας φτάνει?" απάντησα και κρέμασαν μούτρα. Μην πείτε γιατί μέχρι τις δύο. Το σύστημα εδώ είναι λιγουλάκι περίεργο. Οταν κλείνεις μια αίθουσα για μπανκέτι, πληρώνεις μεν με το κεφάλι, αλλά μέχρι κάποια συγκεκριμένη ώρα. Μετά από αυτή την ώρα, πληρώνεις με την ώρα! Καλέ μην γελάτε. Επίσης πληρώνεις και την είσοδο των ατόμων στην τουαλέτα (εφόσον θελήσουν να πάνε), εκτός αν είσαι γαιδούρι (ή λογικός) και πεις όποιος θέλει τουαλέτα , ας την πληρώσει μόνος του.
Λοιπόν το προσωπικό καταφθάνει, ντυμένο με τα καλά του. Οταν λέω τα καλά του, εννοώ ό,τι θα βλέπατε σε επαρχιώτικο μπουζουκερί, την δεκαετία του '90. Το λαμέ και το τακούνι στιλέτο, πάει κι έρχεται. Τα αγοράκια προτιμούν μαύρα πουκάμισα με ασημί σχέδια σε όλες τις εκδοχές (ρίγες , καρώ, μέχρι και λουλουδικό).
Κάθονται αυστηρά ανά τμήματα (πολύ κοινωνικοί αυτοί οι άνθρωποι, μην τύχει και γνωριστούν με κανέναν από άλλο τμήμα) και αρχίζει το περιδρόμιασμα σε φαγητό και ποτό. Το διοικητικό προσωπικό, καταλαμβάνει το κεντρικό τραπέζι, το οποίο φέτος το ξεχύλωσα, για να απολαύσω την παρέα των φορτηγατζήδων συνεργατών. Και ειλικρινά , πολύ το χαίρομαι.
Αγαπημένο σπορ, το θάψιμο. Οι γαζώτριες θάβουν τους ταπετσέρηδες , οι οποίοι με την σειρά τους θάβουν τους ξυλουργούς. Τί φοράνε, πως πίνουν κουλουπού. Πριν βγει το κυρίως φαγητό, αρχίζει η μουσική και ανεβαίνουν όοοοολοι στην πίστα. Για να λέμε την αλήθεια, πιο πολύ χορεύουν παρά τρώνε. Το πόσο πίνουν, θα σχολιαστεί σε άλλο ποστ. Ο ντι τζέι πέρσι, για να εντυπωσιάσει τους Ελληνες διευθυντές (δηλαδή εμάς), έπαιξε και ελληνική μουσική. Το "Ενα γράμμα να μου στείλεις απ' τον άδη", "Ή ζωή εδώ τελειώνει" και άλλα τέτοια ευχάριστα.
Μετά από μία ώρα, η πίστα θυμίζει Βελιγράδι μετά την επιδρομή των Αμερικάνων. Ως προς τί? Ως προς τα πεσμένα στο πάτωμα πουκάμισα ασφαλώς. Με τη διαφορά ότι οι κάτοχοι των πουκαμίσων δεν είναι διαμελισμένοι, αλλά χορεύουν σαν τρελλοί. Οσα μπουκάλια έχουν αδειάσει, βρίσκονται τοποθετημένα στο παντελόνι τους, υποδηλώνοντας σεξουαλικό υπονοούμενο (δεν θα πω απωθημένο, μην γίνω κακιά παραμονές γιορτής). Αγαπημένη βουλγαρική συνήθεια αλληλεγγύης προς τα γκαρσόνια προφανώς, που να μαζεύουν μπουκάλια.
Μετά από δύο ώρες, εξακολουθούν να χορεύουν, όσοι δεν έχουν βρει "ταίρι". Είπαμε, χορός γυμνασίου! Θα μου πείτε, όλη μέρα μαζί είναι, εκεί θα βρουν ταίρι? Κι όμως, η μαξιλαρού που έχει βάλει στο μάτι τον προϊστάμενό της που χου, εκεί θα του την πέσει, με το τιραντάκι της και την πέρλα της. Με την φόρμα εργασίας, το πιθανότερο είναι να μην την έχει δει καν.
Η ομιλία των διευθυντών, στην οποία συνήθως λέγεται, το "πόσο μεγάλη οικογένεια είμαστε", "το πόσο μεγάλες προοπτικές έχουμε" , υποδηλώνει το τέλος της γιορτής. Φέτος, παρότι είναι ικανοί να παραμείνουν εκεί, λέω να την παραλείψω. Θυμάμαι ότι πέρσι, συγκινήθηκα κιόλας, με πήραν τα ζουμιά, βλέποντας τις φάτσες τους να με ακούν. Τώρα πια όμως, ξέρω και λέω να το βουλώσω.
Η βραδυά θα τελειώσει με τον οδηγό του λεωφορείου, έτοιμο να κοιμηθεί, να κορνάρει δαιμονισμένα έξω από το μαγαζί για να τους μαζέψει. Τα νέα "ζευγαράκια", θα χουφτώνονται καθώς αποχωρίζονται. Κάποιο θα ζητήσουν δανεικά για να συνεχίσουν στην "ντισκοτέκα". Εγώ , για πρώτη φορά δεν θα βρίζω, γιατί η επομένη δεν είναι εργάσιμη. Κι ο ιδιοκτήτης του εστιατορίου, θα μετράει χρήμα επί ώρες, γιατί το βούρλο η ταμίας μου, πλήρωσε κατοστάρικα στις μισθοδοσίες και μου άφησε ένα μάτσο δεκάρικα και τάληρα για να πληρώσω...
Και του χρόνου, να είμαστε καλά...

Πλάμεν

Σήμερα έφυγε το κατατρεγμένο μας. Ο Πλάμεν. Αυτός που είχε "εκδιωχθεί" από τον μεγάλο του αδελφό κι είχε βρει καταφύγιο στους φύλακες. Δεν ανέβαινε πάνω, προχθές τη νύχτα μόνο, καθώς γυρίζαμε από Τουρκία, μας οδήγησε μέχρι το γραφείο και απόρησα βλέποντας πόσο πολύ είχε μεγαλώσει. Πριν από τρεις ώρες, ερχόμενη από Σόφια, δεν τον είδα. Ρώτησα που είναι. Ηταν στα άλογα.

Βγήκε βόλτα μετά. Ενα φορτηγό που περνούσε πολύ γρήγορα τον χτύπησε. Δεν σταμάτησε, ασφαλώς. Ο φύλακας τον μάζεψε στην άκρη και με πήραν τηλέφωνο. Τους παρακάλεσα να με περιμένουν να τον θάψω, δεν άντεχα να τον σκέφτομαι πεταγμένο.

Δεν φαινόταν χτυπημένος πουθενά. Ούτε τόσο δα αίμα. Σαν να κοιμόταν.Τα μάτια του μισάνοιχτα, ο τρόμος μέσα τους. Η Τσέτσκα μας, η συντροφιά του, δεν καθόταν να την δέσουμε. Ηρθε μαζί μας. Από απόψε ο Πλαμεντσό μας, θα ατενίζει το ποτάμι...

Πλαμενάκο μου, ό,τι είχα να σου πω, στο είπα απόψε. Οσα χάδια σου χρωστούσα, στα έδωσα. Βοήθησε και το ότι για πρώτη φορά ήσουν ακίνητος, για να δεχτείς χάδια. Θα μας λείψεις μικρούλι μου.

Επιστροφή

Επιστρέψαμε, κλασσικά ξημερώματα, κατανικώντας την επιθυμία να επιστρέψουμε πρωί (πρόοδος μεγάλη!). Πώς ήταν το ταξίδι?

Παρασκευή βράδυ φτάσαμε στην Ιστάνμπουλ. Λανθασμένη επιλογή, η αλλαγή ξενοδοχείου, τελικά το Orient Express μας, είναι το πιο γλυκό σπιτάκι, δεν θα ξαναπειραματιστώ με τίποτα!

Μεσάνυχτα στο Halic για ισκεμπέ και κοκορέτσι, απίθανα όπως πάντα. Γελάσαμε, όταν η Αυσιέν προσπαθώντας να σηκωθεί για να φύγουμε, ανακάλυψε ότι το παντελόνι της είχε πιαστεί (άγνωστο πως!) στα καγκελάκια της καρέκλας. Τα γκαρσόνια όλα γύρω μας, δεν άπλωναν χέρι να βοηθήσουν (και πώς να άπλωναν), μόνο αναρωτιόντουσαν "μα πώς το κάνατε αυτό?", ενώ εγώ ζητούσα να τους πληρώσουμε την καρέκλα και να την πάρουμε σηκωτή! Βεβαίως, τα επιδέξια χεράκια μου, την απελευθέρωσαν και το γέλιο συνεχίστηκε στο ταξί, καθώς ο Δημήτρης αναπαρήγαγε την σκέψη "φαντάζεστε να την παίρναμε με την καρέκλα?"

Σάββατο πρωί, η Ιστικλάλ μας υποδέχτηκε με μια λιακάδα απίθανη, και στο Ταξίμ, ταϊσαμε με την Μελίς όλα τα περιστέρια της πλατείας. Αγοράσαμε καλτσάκια για την κούκλα της και καταλήξαμε στο Litera, που είναι πάντα το ωραιότερο σημείο για καφέ, με θέα τον Βόσπορο.

Το μεσημέρι φάγαμε τα λατρεμένα μας κεμπάπ στο Guler, ο Αχμετ, για μια ακόμα φορά, ήταν σε μεγάλα κέφια. Λίγο πριν το σούρουπο, χέρι-χέρι με τον Δημήτρη μου, κατηφορίσαμε και πάλι για την Ιστικλάκ και δεν μπορώ να ξεχάσω, αυτόν τον υπέροχο ουρανό του ηλιοβασιλέματος, αυτά τα χρώματα, που Φλεβάρη μήνα σε έκαναν να νοιώθεις ότι είναι Απρίλης. Στο Μαρκίς, βρήκαμε το "τρίο" που είχε καταφθάσει από την Μπούρσα, για να καταλήξουμε στο Ασμαλούμεστζίτ και να πιούμε το καθιερωμένο πράσινο Εφέ μας, συνοδευόμενο από τα πιο φρέσκα θαλασσινά. Η ζωντανή μουσική, εξαιρετική όπως πάντα, μας καθήλωσε εκεί μέχρι τις δύο, οπότε και η βραδυά συμπληρώθηκε γευστικά με το καθιερωμένο γλυκάκι στο Ozsut.

Την Κυριακή το πρωί, καφεδάκι στο Μπεμπέκ και ζεστά κεμπάπ σε σάντουιτς, σε μία καντίνα κοντά στο Ρούμελι Χισαρου. Θα ξαναπάω,θα ξαναφάω! Τελευταία στιγμή φθάσαμε στο Γενίκαπί για να πάρουν τα παιδιά το φέρρυ, αφού ο Ογούζ είχε αποφασίσει ότι έπρεπε να δουν όλη την Πόλη (συμπεριλαμβανομένου του Πατριαρχείου!) στην μισή ώρα που απέμενε.

Μετά,οι τρείς μας μαζί με τον Suha, φύγαμε για Yesilkoy, ήπιαμε τις μπυρίτσες μας και σχολιάσαμε τα πάντα, όπως πάντα. Και επιτέλους συνειδητοποίησα, ότι αυτό που με τραβά στην Πόλη δεν είναι τα ελληνικά απομεινάρια της, αλλά η καθαρά οθωμανική και ανατολίτικη πλευρά της. Το Yesilkoy (Αγιος Στέφανος ελληνιστί) ας πούμε, μοιάζει πολύ με το Ναύπλιο και τα μέρη μου, είναι πανέμορφο, αλλά δεν με τρελλαίνει κιόλας. Σε αντίθεση με το Εγιούπ και τα στενάκια του Εντιρνέκαπου που τα λατρεύω.

Φύγαμε, αργά το βράδυ. Πληρώσαμε πρόστιμα τόσο στην Τουρκική όσο και στην Βουλγαρική τροχαία. Στην δεύτερη μικρότερο, γιατί οι αστυνομικοί με πέρασαν για Βουλγάρα, παντρεμένη με Ελληνα, παρακαλώ!!! (θα το αντέξω). Για πρώτη φορά περάσαμε τα σύνορα σε λιγότερο από είκοσι λεπτά! Είναι κάτι κι αυτό.

Γενικά τώρα:

- Είδα επιτέλους την κορούλα της Αυσιέν, την Μελίς, που την πρωτοάκουσα όταν ήταν τριών ετών και τώρα είναι έντεκα! Γίναμε αυτοκόλλητες και την έμαθα να γράφει στα Ελληνικά!

- Είδαμε τους περισσότερους από τους αγαπημένους μας φίλους και γνωρίστηκαν και μεταξύ τους.Και ταίριαξαν και μεταξύ τους!!!

- Δεν ήπιαμε ρακί μαζί με τον Ογούζ (παράλειψη τραγική!)

- Δεν μπορέσαμε να πάμε στο σουνέτι του γιού του άλλου Ογούζ (ελπίζω να βρεθεί κάποιο άλλο, σύντομα!).

Για μια ακόμη φορά , φεύγοντας ένοιωθα ότι ένα κομμάτι του εαυτού μου, το άφησα εκεί. Κι είναι τόσο μεγάλο, που σκέφτομαι σε δύο εβδομάδες να ξαναπάω.

Οικογένεια

Σήμερα, έξη άνθρωποι μπήκαν σε φέρρυ, σε αεροπλάνα, σε ό,τι βρήκαν κι έφτασαν στην Ιστανμπούλ.

Ανθρωποι διαφορετικοί μεταξύ τους, τα μόνα τους κοινά, η εθνικότητα και ότι τους νοιώθω όλους οικογένειά μου.

Μόνο και μόνο για να βρεθούμε όλοι μαζί, για πρώτη φορά.

Μαζί με τον αδελφό μας, επτά αγκαλιές μας περιμένουν.

"Ελάτε γρήγορα, εμείς φτάσαμε", ήταν το καλημέρισμα, της Σμυρνιάς Αυσιέν μου, που γελούσε, καθώς την καθοδηγούσα πώς θα βρει το ξενοδοχείο.

Δεν εύχομαι τίποτα περισσότερο, μου έλειψαν...

Αν καταλάβει κανένας...

Κάποια εκατομμύρια Ελληνες θρηνούν τον Αρχιεπίσκοπό τους...
Ο Κουκοδήμος ανεξαρτητοποιείται (προσοχή δεν παραιτείται, ίσως του χρειαστεί η βουλευτική ασυλία)....
Ψηφίζεται νέος εκλογικός νόμος, λίγο πριν ανεξαρτητοποιηθεί (ο νοών...)....
Κάποια εκατομμύρια Ελληνες, θεωρούνται, ούτε λίγο, ούτε πολύ μ...........ς .
Χαίρομαι που δεν είμαι η μόνη! (μόνο που εγώ θεωρούμαι μαλάκας για εντελώς διαφορετικούς λόγους και από εντελώς άσχετα με την πολιτική άτομα).

My desktop

Η Lianne (λινκ παραπλεύρως), με προσκάλεσε να σας δείξω το desktop μου. Με την υποσημείωση, "εάν δεν βαριέμαι", φυσικά. Απότι βλέπετε (εάν φαίνεται δλδ), δεν περιλαμβάνει και σπουδαία πράγματα, γιατί είναι το desktop από το λαπτόπι της pleasure και όχι της δουλειάς.

Γκρίπνα Επιντέμια...

έγραφε ένα χαρτί, κολλημένο στην πόρτα της κλινικής, που με οδήγησε η δαιμόνια Πέτια (κατόπιν μυστικής συνεργασίας με τον σατανικό Δημήτρη), για να εξετάσουν το χάλι μου.
- Βλέπεις τί γράφει εδώ? με ρώτησε.
- Καταλαβαίνω ότι λέει για επιδημία γρίπης και κάτι που απαγορεύεται, απάντησα εξασκώντας τις γνώσεις μου στο σκατοκυριλικό τους.
- Μπράβο! Λέει ότι απαγορεύονται οι επισκέψεις σε ασθενείς , γιατί υπάρχει επιδημία γρίπης, μου εξήγησε η Πέτια. Είδες που στα έλεγα? συνέχισε.
- Τότε να μην μπούμε μέσα , αφού υπάρχει επιδημία γρίπης! αναφώνησα, ευτυχής που είχα βρει μια δικαιολογία να γλυτώσω το πασπάτεμα.
- Χμφφφφφφ , απάντησε.
Το μισώ αυτό το Χμφφφφφφ της Πέτια, το χρησιμοποιεί κάθε φορά που πετάω εξυπνάδα. Πρέπει να την δείτε να το κάνει, για να καταλάβετε πόσο εκνευριστικό είναι.

- Μισώ τους γιατρούς! της είπα, περιμένοντας να με λυπηθεί.

- Γυναίκα είναι η γιατρός, απάντησε.

Γκρρρρρρ. Ανάθεμα τα γένη της γλώσσας τους.

Η γιατρός ήταν στην ηλικία μου πάνω κάτω. Της είπα , με τα λειψά βουλγαρικά μου,ότι έχω πυρετό εδώ και τρεις μέρες και γκουυυυυυυυυυχ,

- Εχετε και άσχημο βήχα ! μου είπε

- Το ξέρω.

- Αντιβιοτικά πήρατε?

- Οχι, δεν παίρνω αντιβιοτικά, τα αποφεύγω, απάντησα.

- Εχουμε μερικές πολύ ωραίες πνευμονίες εδώ, ξέρετε, μου είπε.

- Να τις χιλιάσετε, σκέφτηκα, αλλά δεν άντεχα άλλο χμφφφφφφ της Πέτιας και το βούλωσα.

Με εξέτασε, και όντας σίγουρη ότι η Πέτια μου μεταφράζει, μιλούσε γρήγορα. Στο "αναπνεύστε" βέβαια, είδε ότι κοίταζα σαν αποβλακωμένο, μέχρι που η Πέτια μου έδειξε ανάσες με παντομίμα. Εκεί πείστηκε ότι η Πέτια ξέρει ελληνικά, σε σημείο που στο "βήξτε", η Πέτια έβηχε χειρότερα κι από μένα. Να τονίσω ότι η Πέτια πέραν του ονόματός μου, δεν γνωρίζει άλλα ελληνικά.

Με φόρτωσε με ένα κάρο αντιβιοτικά "παρότι τα αποφεύγεται", χαμογελώντας σαρδόνια. Και η εντολή της ήταν μεθαύριο στις τρεις να είμαι εκεί, εφόσον η "τεμπερατούρα" εξακλουθεί.

Πάνω που σκεφτόμουν, "σιγά μην ψήνομαι μέχρι την Παρασκευή", με πρόλαβε...

- Κι όταν λέω τεμπερατούρα, εννοώ ότι και το 37.1 είναι πολύ!

- Εμ με τέτοιους γιατρούς πώς να μην είναι άρρωστο το μισό προσωπικό, σκέφτηκα αλλά την ευχαρίστησα της είπα και "εις το επανιδείν" (από συνήθεια, μου αρέσει σαν λέξη και το λέω παντού) και φύγαμε.

Τώρα έχω ήδη πάρει τα πρώτα χάπια, σταγόνες κλπ, έχω φάει και την σούπα μου και χουζουρεύω, βάζοντας θερμόμετρο κάθε μισή ώρα. Το σκατένιο, παρά τα αντιπυρετικά, δεν πέφτει κάτω από το 37.6 και το καλό που του θέλω είναι να τσακιστεί γρήγορα, γιατί εγώ την Παρασκευή στην κλινική δεν ξαναπάω....

- Αν έχει πέσει ο πυρετός, να έρθετε πάλι την Δευτέρα, οπωσδήποτε....

Α ναι, μου ειπε κι αυτό. Δηλαδή δεν την γλυτώνω την επίσκεψη στο άνδρο της γρίπης!

ΥΓ Λιάννε μου, έβγαλα ήδη την φωτο για την πρόσκληση, αλλά θα την ανεβάσω αύριο, σήμερα είναι η μέρα της γρίπης :)

Οπως το είπα, το είπα!

Ο Δημήτρης απόψε ταξιδεύει για την Ελλάδα. Το ταξίδι αποφασίστηκε ξαφνικά και εγώ επ' ουδενί μπορούσα να ακολουθήσω. Το άγχος του ήταν πώς θα μείνω μόνη στην ερημιά. Τελικά, σκεφτήκαμε να μείνει ο ένας από τους δύο φύλακες στο γραφείο, ώστε αν χρειαστώ κάτι, να είναι κοντά.
Πριν λίγο μου ξανατηλεφώνησε ο Δημήτρης.
- Ελα μωρό μου, μόλις έκλεισα τον Μίτκο.
- Τί είπατε?
- Του είπα ότι απόψε θα λείψω, ότι έχεις μείνει μόνη σου πάνω και να σε προσέχει πολύ, αν δεν θέλει να τον πηδήσω όταν γυρίσω.
Επειδή γνωρίζω τα Βουλγαρικά του Δημήτρη (μακράν χειρότερα από τα δικά μου!), ρωτάω:
- Μπορείς να μου πεις αυτό που του είπες στα Βουλγάρικα?
- Ελα τώρα, του το είπα όπως του το είπα (συνηθισμένη απάντηση, π.χ. στο ερωτημά μου "και όταν του είπες ότι είναι πανί, πώς του το είπες?" , απαντάει πάντα έτσι).
- Καλά αγάπη μου, ελπίζω μόνο να μην κατάλαβε, πως απόψε θα λείψεις και να μην αφήσει μόνη μου πάνω, αλλά να προσέξει πολύ, γιατί θέλεις κι εσύ να με πηδήσεις όταν γυρίσεις!

Η Ξανθιά και η Μελαχροινή

"Η Ξανθιά και η Μελαχροινή ήταν κολλητές από πιτσιρίκες. Μαζί στα παιχνίδια. Μεγαλώνοντας, μαζί στις βόλτες. Μέχρι και φαγητό μαζί έτρωγαν. Η Ξανθιά βρήκε γκόμενο. Εναν αλήτη του κερατά, αλλά ο έρωτας δεν κοιτάζει τέτοια. H Mελαχροινή ζήλεψε, είχε βάλει κι αυτή στο μάτι τον αλήτη του κερατά, αλλά τί να πει? Ζούσαν τον έρωτά τους, μέχρι που το έμαθαν οι γονείς της. Και την έκλεισαν στο σπίτι.
Ο αλήτης του κερατά τα έφτιαξε τότε με την Μελαχροινή (σιγά μην έμενε έτσι!). Η Ξανθιά από το παράθυρο, τους έβλεπε να τριγυρίζουν μαζί και υπέφερε αφάνταστα. Κάποια στιγμή βγήκε από το σπίτι. Δεν έδωσε καμία σημασία στον αλήτη του κερατά. Απλά ξεμάλλιασε την μέχρι πρότεινος κολλητή της. Από εκείνη τη μέρα η Μελαχροινή, απέφευγε τις συναντήσεις, γιατί το ξεμάλλιασμα πήγαινε σύννεφο. Απέκτησε τρία παιδιά από τον αλήτη του κερατά. Η Ξανθιά έβαλε το μίσος της στην άκρη, ως προς τα παιδιά και ήταν πολύ ευγενική μαζί τους.
Βρήκε έναν νέο έρωτα άλλωστε και πλέον αφιερώθηκε αποκλειστικά σε αυτόν. Καμία σχέση με τον αλήτη του κερατά, ο καινούργιος ήταν ευγενής και τρυφερός. Απέκτησε κι αυτή παιδιά με τον ευγενή και τρυφερό. Ωστόσο, την παλιά κολλητή ποτέ δεν την συγχώρησε.
Τα φερε η τύχη να ζουν στην ίδια πολυκατοικία και οι δύο με τα παιδιά τους. Τα παιδιά της Μελαχροινής ήταν πλέον μεγάλα. Λες και ήθελαν να υπερασπιστούν την μάνα τους, κυνηγούσαν την Ξανθιά και την έβριζαν όπου την πετύχαιναν. Αυτή τα κοιτούσε αδιάφορα και προχωρούσε. Ουδέποτε τα μάλωσε, ουδέποτε τα πείραξε. «Παιδιά είναι, κατά μάνα, κατά κύρη», σκεφτόταν. Πιο απλό θα ήταν βέβαια , την ώρα που της πετούσαν πέτρες να τους τραβήξει δυό χαστούκια.
Κάποια μέρα τα παιδιά της Μελαχροινής έπαιζαν στον ακάλυπτο. Κατέβασε και η Ξανθιά τα δικά της. Τα παιδιά της Μελαχροινής άρχισαν να βρίζουν τα μικρά της Ξανθιάς.
- Σιχαμένα, η μητέρα σας ξεμάλλιαζε την δικιά μας, μπροστά στα μάτια μας κάποτε!
Τα παιδιά της Ξανθιάς αν και μωρά ανταπέδωσαν.
- Ναι καλά, μισές αλήθειες σας έχει πει η μαμά σας! Γιατί ξεμαλλιάστηκαν σας είπε?
Κι έγινε μύλοοοοοος! Το μίσος μεταξύ των άσπονδων φίλων, πέρασε άνευ αιτίας και στην επόμενη γενιά. Το περίεργο? Οι δύο μαμάδες , την ώρα που τα μικρά τους αλληλοβρίζονταν, κάθονταν στην άκρη, κοιτάζοντας η μία την άλλη. Λέξη δεν αντάλλαξαν, λέξη δεν είπαν..."

Νομίσατε ότι η ιστορία αφορά ανθρώπους? Γελαστήκατε! Αναφέρεται, στα σκυλιά μου! Ναι, το ξέρω, τα σκυλιά μου, είναι ζώα. Εγω έχω όμως την εξής απορία πλέον. Εμείς φερόμαστε σαν ζώα ή τα ζώα σαν άνθρωποι, εν τέλει?

Του Ιβάν

Ηταν από τα πρώτα άτομα που γνώρισα ερχόμενη εδώ. Κι από τα λίγα που συμπάθησα αμέσως. Ο Ιβάν, ο υπεύθυνος για την περιοχή μας, από την εταιρεία φύλαξης. Ηρθε να γνωριστούμε μόλις ανέλαβα και κατάλαβα ότι μπορώ να στηρίζομαι πάνω του. Γελαστός, ευγενικός, συγκεκριμένος.
Οταν ανέφερα κάποιο πρόβλημα, έτρεχε αμέσως. Προβληματισμένος στις κλοπές, αυστηρός στα παραστρατήματα του προσωπικού του. Κάποια στιγμή τα κρούσματα πολλαπλασιάστηκαν. Αλλη δουλειά δεν έκανα, από το να υπογράφω επιστολές με παράπονα στην εταιρεία φύλαξης. Ο Ιβάν κάποιες φορές δεν απαντούσε καν, κάποιες φορές ενώ μιλούσαμε μου έκλεινε το τηλέφωνο στη μούρη. «Επεσα έξω! Και το ‘λεγα, δεν είναι να τους συμπαθείς!» σκεφτόμουν. Αν μου πέρασε από το μυαλό ότι έχει προβλήματα? Οχι. Δεν έδωσα σημασία. Οι επαγγελματίες δεν βγάζουμε τα προβλήματά στους πελάτες.
Κάποια στιγμή, βρεθήκαμε με κομμένο το κεντρικό καλώδιο τηλεφώνου. Η φύλαξη ασφαλώς δεν είχε ιδέα πως έγινε. Επιασα τον Μίτκο, έναν υπάλληλο που εμπιστευόμουν. «Τί να πω σέφκα? Επειδή δεν μας πληρώνουν, οι καλοί φεύγουν και φέρνουν ό,τι βρίσκουν. Κι εγώ φεύγω για την Γερμανία, τέλος του μήνα. Απλήρωτοι τρεις μήνες είμαστε». Ηταν η σταγόνα που ξεχύλισε το ποτήρι. Η υπογραφή μου, μπήκε στην τελευταία επιστολή, προς την εταιρεία φύλαξης, στην οποία αναφερόταν ότι λόγω συνεχών παραβιάσεων των όρων τάδε και τάδε της σύμβασης, την καταγγέλουμε στο τέλος του μήνα. Ταυτόχρονα, μίλησα με τους υπαλλήλους που είχαν ήδη αποχωρήσει απλήρωτοι από την εταιρεία φύλαξης και δέχτηκαν να τους προσλάβω σαν φύλακες.
Περίμενα ότι ο Ιβάν θα αντιδράσει. Οτι δεν θα μου περάσει τόσο εύκολα. Οτι θα μου ζητήσει τον λόγο, θα το παλέψει βρε αδελφέ. Οτι θα απαντήσουν στην επιστολή μου. Τίποτα, κίνηση καμία. Εχαναν έναν μεγάλο πελάτη και δεν έκαναν τίποτα να το αποτρέψουν.
Την πρώτη μέρα του επόμενου μήνα, ο υπάλληλος της πρωινής βάρδιας, ήρθε να αναλάβει, σαν να μην είχαν λάβει ποτέ την επιστολή. Βρέθηκε αντιμέτωπος με τους πρώην συναδέλφους του, που είχαν ήδη προσληφθεί από εμάς και δεν του επέτρεψαν την είσοδο. Κλήθηκε αμέσως ο Ιβάν. Απαίτησε να με δει. Οι πρώην υπάλληλοί του και νυν δικοί μας, του είπαν να επιστρέψει στις οκτώ, δεν θα με ξυπνούσαν. Τσακώθηκαν όταν πήγε να τους πάρει το καλοριφέρ, τους το είχα αγοράσει εγώ.
Εκείνο το πρωί ο Ιβάν, κάλεσε στο τηλεφωνικό κέντρο, δεν με ζήτησε, απαίτησε να τον καλέσω εγώ κι έκλεισε το τηλέφωνο. Δεν το έκανα. «Αν θέλει να μου μιλήσει να καλέσει ο ίδιος ή να έρθει εδώ, εντολές δεν δέχομαι» απάντησα στην κοπέλλα που μου μετέφερε το τηλεφώνημα. Το θέμα ξεχάστηκε, ούτε ξαναπήρε, ούτε ξαναπέρασε, τα πράγματα εξελίχθηκαν ομαλά. Οι τρεις πρώην υπάλληλοί του, απλά έγιναν δικοί μου με μισθό τριπλάσιο απ’ότι έπαιρναν και εγώ άρχισα να κοιμάμαι ήσυχη.
Το περασμένο Σάββατο, ο Ιβάν ξύπνησε νωρίς. Κατέβηκε να ανάψει το τζάκι, τα μικρά του δεν είχαν σχολείο εκείνη τη μέρα κι έπρεπε το σπίτι να είναι ζεστό όταν ξυπνήσουν. Το άναψε κι αφού σιγουρεύτηκε ότι είχε ανάψει καλά, έβγαλε το περίστροφό του και τίναξε τα μυαλά του στον αέρα.
«Στον τόπο σέφκα», μου είπε ο Μίτκο, πρώην δικός του και νυν δικός μας υπάλληλος.
«Μα γιατί? γιατί?» ρώτησα σοκαρισμένη.
«Είχε προβλήματα, χρωστούσε παντού κι άλλα πολλά».
«Θεέ μου, τόσο νέος! Ηταν σαρανταπέντε βρε Μίτκο?»
«Τριανταοκτώ». Ενοιωσα τύψεις. Χαζές, ανώριμες τύψεις... «Αν ήμασταν ακόμα πελάτες του» - «Δεν ήμασταν οι μόνοι που φύγαμε, άλλωστε δεν ήταν δική του η εταιρεία, υπάλληλος ήταν».. «Αν δεν του είχα πάρει το προσωπικό....» « Θα τους είχε πάρει άλλος και θα πεινούσαν και οι ίδιοι, που αλλού θα έπαιρναν τόσα λεφτά...» «Αν είχα καταλάβει ότι έχει προβλήματα, τον αδίκησα...» «Πώς να το καταλάβω κιόλας, ό,τι έδειχνε, έβλεπα». Είχα απαντήσεις για τις τύψεις μου. Για όλες... Μια απάντηση δεν θα βρώ ποτέ, μια απάντηση που ψάχνω εδώ και δέκα χρόνια, απ’όταν έφυγε με τον ίδιο τρόπο ενάς συνάδελφος και φίλος. Πως μπορεί ένας άνθρωπος να είναι τόσο δυνατός ώστε να τελειώνει την ζωή του μόνος του.

Η ισότητα, η γέννα και άλλα τρελλά...

Η Βουλγαρία είναι μια χώρα, στην οποία η ισότητα των δύο φύλων, είναι δεδομένη εδώ και χρόνια. Σε σημείο μάλιστα, που οι ρόλοι λειτουργούν αντίστροφα, οι άντρες έχουν καταφέρει να έχουν ίδια δικαιώματα με τις γυναίκες!

Ετσι, τις τελευταίες ημέρες, όλο και περισσότεροι άντρες εργαζόμενοί μας, βρίσκονται στα σπιτάκια τους με αναρρωτικές. Αιτιολογία των αναρρωτικών ? Προσέχουν τα άρρωστα παιδιά τους!!! Εχω την εντύπωση, πως στην Ελλάδα, ένας μπαμπάς που θέλει να φροντίσει το άρρωστο παιδί του, ή ένας μπαμπάς που η γυναίκα του γεννάει, κάνει χρήση της κανονικής του άδειας προκειμένου να λείψει από την δουλειά του, σωστά?
Παραλαμβάνω κάθε πρωί, από την υπεύθυνη προσωπικού, την λίστα με τους απόντες.
Εγώ : ο Στανισλάβ τί έχει?
Ελλη : είναι άρρωστη η κόρη του.
Εγώ : ο Ιβάν, στην αποθήκη?
Ελλη : κι αυτού είναι άρρωστη η κόρη του.
Εγώ : ο Τσίκο?
Ελλη : Γέννησε.
Εγώ : ο Τσίκο γέννησε?
Ελλη : η γυναίκα του.
Εγώ (σε φάση κουτσομπολιού πλέον): Τι λες καλέ? Πέρσι δεν πάντρεψε την κόρη του ο Τσίκο? Τώρα γέννησε η γυναίκα του?
Πόλια (συγχωριανή του Τσίκο και κέντρο πληροφοριών): Την πρώτη κόρη πάντρεψε, χθες η γυναίκα του γέννησε την τέταρτη.
Εγώ : Αχ ρε Τσίκο, πάλι για τον γιό πήγαινε ο καψερός...
Περνούν δυό μέρες και η άδεια τοκετού έχει τελειώσει, πάλι καλά που δεν δίνουν δυό μήνες και στους μπαμπάδες. Η λίστα με τους απόντες είναι πάλι μπροστά μου. Ο Τσίκο εμφανίζεται ως ασθενής, πλέον.
Εγώ : Ελλη, ο Τσίκο έφερε και ασθένεια μετά τη γέννα?
Ελλη : Ναι! Μισό λεπτό να σας πω τί ασθένεια αναφέρει το χαρτί.
Εγώ : Ασε μην κουράζεσαι, ή επιλόχια κατάθλιψη έπαθε, ή μαστίτιδα.

Τα κορίτσια στο γραφείο γελάνε ακόμα...

2008 ακούς???

2008, μπήκες αγόρι μου? Βολεύτηκες?
Σε ενημερώνω, ότι αν πρόκειται να συνεχίσεις στο ίδιο μοτίβο, κακώς ήρθες!
Και ή μαζεύεις τα μυαλά σου για να περάσουμε δώδεκα μήνες ανθρώπινα, ή σκοπεύω να προχωρήσω στο 2009 σαν να μην υπήρξες ποτέ!
Δεν μπορώ να το κάνω είπες???? Νομίζεις!!!

Καλή Χρονιά!!!

...Γεμάτη με υγεία , αγάπη και ευτυχία για όλους μας. Και θα είμαι σύντομη, μιας και σε έξη ώρες θα πρέπει να βρισκόμαστε στο λιμάνι, για να πάρουμε το φέρρυ για Ιστάνμπουλ.
Δυό μέρες στην Σμύρνη, μου θύμισαν πόσο πολύ μου έχει λείψει η "γυναικοπαρέα"... Τα ψώνια, οι βόλτες, τα γέλια με φίλες. Και για μια ακόμη φορά, κατάλαβα, πως σε αυτή την γωνιά της γης έχω δύο "αδελφές" που θυμούνται ακόμα και το πιο ασήμαντο πράγμα που μπορεί να έχω πει, μήνες πριν.
Τέσσερες μέρες στην Μπούρσα, πέρασαν χωρίς να τις καταλάβουμε, με φίλους αγαπημένους και βόλτες σε δρόμους γεμάτους πολύχρωμο πλήθος. Και χθες βράδυ, με "μπες-ντιορτ-ιούτς-ικί-μπιρ", ο νέος χρόνος μας συνάντησε. Οχι, δεν φάγαμε βασιλόπιτα αλλά μπορώ να πώ ότι η κολοκύθα και τα κάστανα είναι, ένα επίσης πολύ γευστικό έθιμο.
Αύριο πρωί θα πιούμε τον καφέ μας στην Ιστανμπούλ, θα αγοράσουμε τσάι και καφέ και θα πάρουμε τον δρόμο της επιστροφής. Και δεν με πονάει πολύ, γιατί στις αποσκευές μου κουβαλάω τόση αγάπη και τόσες όμορφες στιγμές, που είναι σίγουρο, ότι δεν μπορούσε να κρατήσει περισσότερο...
Πολλές ευχές σε όλους...

Το μόνο άσχημο αυτές τις μέρες, ήταν ότι δεν είχα πρόσβαση σε ιστολόγια του wpress!!! Θα επανορθώσω, επιστρέφοντας :)

Ιστανμπούλ

Είμαστε στην Ιστανμπούλ από χθες το μεσημέρι και απολαμβάνουμε (επιτέλους) λιακάδα. Παρ'ότι καιγόμουν στον πυρετό την ώρα που φθάσαμε και ο πονόλαιμός μου ήταν αφόρρητος, κατάφερα μετά από δύο ώρες ύπνου, να επιδοθώ στο σπορ της ρακοποσίας, με μπόλικα παγάκια.

Στο ψαράδικο Ασμαλούμεστζίτ, μας περίμενε μία έκπληξη, πέρα από τα φρέσκα ψάρια. Μια ακόμη έκθεση των υπέροχων έργων του Αλί Νεσίν, που εκτός από καλός μαθηματικός και γιος του παππού Αζίζ είναι και απίθανος ζωγράφος. Εάν βρεθείτε στην Πόλη μέχρι τις 10 του Γενάρη, επισκεφθείτε την έκθεση και θαυμάστε τα έργα του.

Η βραδυά συνεχίστηκε (και η ρακοποσία ασφαλώς) στο σπίτι του Αλί, που ότι είχε επιστρέψει από το ίδρυμα Νεσίν , μέχρι τις 3.30 το πρωί . Εκεί μας περίμενε και το δώρο μας, ένα βιβλία με ποιήματα του Αζίζ Νεσίν που συνοδεύονται από έργα του Αλί.

Και επί τη ευκαιρία,μία γιορτινή πρόταση...Οσοι από εσάς, αγαπήσατε τα βιβλία του Αζίζ Νεσίν, στείλτε την αγάπη σας στο Ιδρυμα Νεσίν, μπαίνοντας στην επίσημη ιστοσελίδα του www.nesinvakfi.org και κάνοντας μία δωρεά για τα σαράντα παιδάκια που φιλοξενούνται σε αυτό! Το ποσό δεν έχει σημασία, η χειρονομία αρκεί.

Καλές γιορτές σε όλους!

Τα δώρα του Αγιοβασίλη

Η μέρα ξεκίνησε με τους χειρότερους οιωνούς. Δύο φορτηγά έπρεπε να φορτωθούν σήμερα κι άλλο ένα αύριο, για να είμαστε οκ με τα μπάτζετ μας και τις παραδόσεις μας. Πώς το θελα? Συνομιλία με τον βασικό συνεργάτη:

- Νιάμαμε Γκογκό , νιάμαμεεεεε (το Γκογκό είμαι εγώ, το "νιάμαμε" σημαίνει "δεν έχουμε").

- Και τί θα κάνω εγώ βρε Μπόικο??? Πρέπει Παρασκευή τα φορτηγά να είναι κάτω!

- Δεν θέλουν οι οδηγοί να λείπουν Χριστούγεννα!

- Ποια Χριστούγεννα καλό μου? Κυριακή θα είναι πίσω! Εδώ ο Τούρκος κάνει μπαϊράμι ξεφορτώνοντας! Οι Βούλγαροι θέλουν Χριστούγεννα πέντε μέρες πριν?

- Ετσι είναι οι Βούλγαροι, τεμπέληδες, με πονάει το κεφάλι μου! (φανταστείτε να μην ήταν και Βούλγαρος ο Μποικάκος , τί θα έλεγε για τους Βούλγαρους).

Πανάθεμα το κεφάλι σου, Μπόικο. Και πέφτω στα πόδια άλλων που τόσο καιρό παρακαλούν να φορτώσουν και τους σνομπάρω. Γιατί, αν μη τι άλλο, η "εταιρειάρα" μας αποφεύγει τις απιστίες, προσπαθεί να είναι μονογαμική ως προς τους συνεργάτες. Αλλά όταν οι "σύζυγοι νιάμα", τί θα κάνει η καψερή? Θα καλέσει τον Αγιο Βασίλη!

Αγιος Βασίλης, παρτ ουάν! Να ΄ναι καλά, βρέθηκαν τα τρία καταραμένα φορτηγά. Κι αν δεν σκάσει κανένα απρόοπτο τελευταία στιγμή, όλα θα είναι τότσνο.

Πάμε στο επόμενο. Καθυστερήσεις εισπράξεων από όπου μπορείς να φανταστείς.

Λογίστρια : Πώς πληρώνουμε?

Εγώ : Με φιλιά!

Με κοιτάζει λοξά. Την κοιτάζω ολόισια.Δεν μπαίνει στον κόπο να με ρωτήσει, ποιός θα δώσει τα φιλιά, το θεωρεί δεδομένο.

Αγιος Βασίλης, παρτ του. Και σκάνε οι εισπράξεις. Από το πουθενά! Μέχρι και πελάτης που μου χρωστούσε δυό χρόνια , θυμήθηκε να πληρώσει.

Και εγώ ευχαριστώ τον Αγιο Βασίλη , που μπορεί εμένα να με ξέχασε προς το παρόν, θυμήθηκε όμως την εταιρεία και της έκανε δώρο φορτηγά και εισπράξεις. Αν έστελνε και καμιά πενηνταριά καλούς εργάτες θα του αγόραζα και νέο τάρανδο από τα φημισμένα βουνά μας.

Κι έτσι τα μεγάλα αχχχχ και βαχχχχ ξεμπερδεύουν και οδεύουμε ολοταχώς προς τις διακοπές. Αντε να δούμε μέχρι την Παρασκευή, μήπως και μου πέσει και η πίεση!