4!

Είχα όλες τις καλές προθέσεις, να ανεβάσω ένα τρυφερό, επετειακό ποστ αλλά που να με αφήσει!
Μητσος : kala eimaste entelos malakes!
Μητσος: fortosame thn tigra kai eipame pame na pantreftoyme sto patriarxeio!
Μήτσος: loooooooooooooooool
Γωγώ: ela reeeee
Μήτσος : exoyme provlima
Γωγώ: elaaaaaaaaaaaaa, grafw katiii
Γωγώ : ase meeeeeeee
Μήτσος: soy kovo ton oistro epitides to kano:p
…....................
Γωγώ : mou ton ekopses
Γωγώ : karagkiozh
Μήτσος :loooooooool
Γωγώ : vlammene
Γωγώ : aprosarmoste
Γωγώ: ouaaaaaaaaa
Μήτσος ti ekanaaaa?
Γωγώ : mou ekopses ton oistro mou!

Συμπληρωματικές πληροφορίες (τόσες, όσα και τα χρόνια του γάμου μας):

1.Οταν ένα ζευγάρι έχει γνωριστεί κάνοντας chat, μπορεί να επικοινωνεί γραπτώς, ακόμα κι αν βρίσκεται στο ίδιο δωμάτιο!

2.Οχι, δεν παντρευτήκαμε μέσα σε ρουμ, διότι πολύ απλά δεν ήταν εφικτό!

3. Εχω διαπιστώσει ότι, οι στολισμοί με κοσμητικά επίθετα όταν τσατάρεις, είναι πιο απάλαφροι!

4. Θα ξαναπαντρευόμουν? ΝΑΙ! Τον ίδιο άντρα, στην ίδια εκκλησία, με τους ίδιους καλεσμένους!

Χρόνια μας πολλά Μητσάκο μου!

Αντίσταση!

Την περασμένη Κυριακή, επισκεφθήκαμε το Mall, στο Πλόβντιβ. Την πρώτη φορά που είχα πάει, δεν ήμουν και σε μεγάλα κέφια οπότε μου είχε φανεί μάλλον αδιάφορο.

Αυτή την φορά, το βρήκα πολύυυυυ ενδιαφέρον, ίσως και λόγω εκπτώσεων. Βέβαια ο λόγος του ποστ δεν είναι το πόσο ενδιαφέρον ήταν. Είναι η αντίστασή μου!!!

Με μεγάλη περηφάνεια και αυτοθαυμασμό (Ρίτσι έγινα!), ανακοινώνω ότι αντιστάθηκα με σθένος :

- Σε δύο ζευγάρια, κοραλλί σανδαλάκια Roberto Cavalli (λέω δύο, γιατί δεν μπορούσα να επιλέξω ποιό μου άρεσε περισσότερο)

- Σε ένα ζευγάρι γυαλιά ηλίου Christian Dior Limited Edition, λευκά με απίθανες τυρκουάζ πέτρες.

- Σε δύο ζευγάρια σκελετούς γυαλιών Roberto Cavalli (ως προς το δύο,βλέπε παραπάνω)

- Σε μία λινή τσάντα με ασημί τελείωμα, Byblos.

Βέβαια το σθένος κράτησε, μέχρι την απομάκρυνσή μου σε ασφαλή απόσταση, σαράντα χιλιομέτρων. Μετά απ΄ότι καταλαβαίνετε, άρχισα να τα αναπολώ.

Πόσο μου αρέσει, να γίνομαι ώρες-ώρες, μια ματαιόδοξη-υπερκαταναλωτική- ξανθιά!!!!

Ρίτσι : Γεννημένος Αρχηγός!

Με λένε Ρίτσι και είμαι ένα καθαρόαιμο Βουλγαρικό τσοπανόσκυλο. Το μόνο κοπάδι που έχω δει, αποτελείται από εργάτες κι όχι από πρόβατα. Και δεν χρειάζεται και να τους φυλάω, φυλάγονται μόνοι τους απο μένα, με φοβούνται βλέπεις.
Είμαι γεννημένος αρχηγός. Οι φήμες, ότι όσο ζούσε μαζί μας, ο πολυχρονεμένος πατέρας μου, ψιλοαδέλφιζα, είναι ανακριβείς. Τις διαδίδει η Γωγώ γιατί ποτέ δεν χώνεψε, ότι μεγάλωσα και σταμάτησα να τρίβομαι στα πόδια της και να χουζουρεύω στο γραφείο. Ο δε Μήτσος (άλλος πάλι αυτός!), δεν με συγχώρησε ποτέ, που του γκάστρωσα δυό φορές την Μέτζυ. Εγώ τί να έκανα, αφού πήγαινε γυρεύοντας να μπει στο χαρέμι μου? Ασε που, για αντισύλληψη η γκόμενα, άγνοια πλήρη!
Λοιπόν ναι, έχω κι εγώ το χαρέμι μου. Τις έχω συγχρονίσει και τόσο καλά που είναι διαθέσιμες σε διαφορετικές περιόδους. Ετσι, κι εγώ νοιώθω μονογαμικός (κατά περιόδους ε?) κι αυτές δεν νοιώθουν αδικημένες. Βέβαια ένα μίσος μεταξύ τους, υπάρχει, ειδικά εκείνη η Μέτζυ, ευκαιρία ψάχνει να κάνει κομματάκια την Πόλια. Τί της φωνάζω, τί της λέω να κόψει τα χαζά, αυτή εκεί. Κακομαθημένη. Θα την σούταρα λέμε, αλλά είναι η μόνη καφετιά και δεν αξίζει να χάσεις τέτοιο κομμάτι. Ασε που κάθε πρωί που ανηφορίζει, περνάει πρώτα από το παλάτι μου και μου σκάει ένα φιλί.
Για να φανταστείτε πόσο σωστός αρχηγός είμαι, εκτός χαρεμιού οι μπερμπαντιές κομμένες. Τόσες θηλυκές στα πόδια μου , τί να ψάχνω τώρα. Δεν είμαι βλάκας σαν τον πατέρα μου, που την κοπάναγε κι έψαχνε αλλού και στο τέλος τον έκλεψαν και έχασε την καλοπέραση. Ούτε μάθαμε αν ζει. Του τα’ χε πρήξει κι η μάνα μου βέβαια, αυτό να λέγεται.

Αυτός ο χαζο-Τόνυ που θα με θαυμάζει απεριόριστα, μου κουβάλησε κάποτε την δικιά του, ήταν λέει στην εποχή της. Με το που κατέβηκε η κυρία άρχισε τα κουνήματα. Είχα και την Γωγώ που έφτυνε ασύστολα «πωπω μια κούκλα! Τί θεά είναι αυτή, φτουυυ σου ομορφιά μου». Η ομορφιά ήταν ομορφιά πράγματι, γαλανό μάτι, καφετιά και τρίχωμα αλπακά η άτιμη. Περιττό να πω ότι με το που την είδαν οι δικές μου, πήγε το κλάμμα σύννεφο. Ισως αυτό με μπλόκαρε, είμαι και ευαίσθητη ψυχή. Χάθηκε να με απομονώσουν ή να με πάνε στον χώρο της ... ομορφιάς? Πάντως, δεν! Δεν μύριζε όπως οι δικές μου, δεν μπόρεσα. Σαν χάνος την κοίταζα που κόντευε να ξεβιδωθεί από το κούνημα. Εεε δεν άντεξα. Της τράβηξα ένα γρύλισμα γενναίο. «Αει από δω μωρή. Δεν γουστάρω σου λέω! Σε κάλεσα?». Πατάτες, η «ομορφιά». Τρέχοντας έφυγε και χώθηκε στα πόδια του αφεντικού της. Αναστέναξαν με ανακούφιση οι δικές μου. Η Γωγώ άρχισε τα γνωστά «μα τόσο όμορφη σκύλα! Πάλι άρχισε τα αδελφίστικα ο Ρίτσι». Για να μην πληγώσει τον Τόνυ τα λεγε. Κατά βάθος χαιρόταν, που είμαι τόσο σταθερός τύπος.
Για να τελειώσω τον αυτοθαυμασμό μου και την περιγραφή του υπέροχου εαυτού μου, θα σας πω ότι εκτός από κούκλος, σταθερός, γενναιόδωρος με το χαρέμι μου και τυπάς, έχω ένα άλλο προτέρημα. Είμαι κέρβερος! Δεν γουστάρω να μπαίνει στο προαύλιό μας κανένας που θα μπορούσε να κάνει κακό. Κάποτε έφαγα το λάστιχο ενός σιχαμένου , έσκασε δηλαδή με το πρώτο δάγκωμα το παλιολάστιχο. Ετρεχε ο καραγκιόζης με εκατό μέσα στο εργοστάσιο! Πήγε ο τύπος στον Μήτσο και τον πέταξε έξω «να μην οδηγείς σαν τρελλός κοντά στο Ρίτσι κι αει χάσου από ΄δω»του ‘πε. Κι ύστερα ήρθε και μου ‘ πε «μπράβο λεβέντη μου, πώς μυρίζεις τα καθάρματα». Κατάλαβα ότι έκανα πολύ σπουδαία πράξη. Βέβαια ήταν πικρό το παλιολάστιχο, αλλά δεν σκάω, είπαμε είμαι κέρβερος.

Χθες λοιπόν, έσκασε μύτη εκείνο το απαρχαιωμένο μοντέο του Ντόκτορα Κίροβ. Μεγάλο κάθαρμα αυτός. Ο Μήτσος δεν έχει ίδια γνώμη, να οι χειραψίες και να τα αγγλικά. Του Μήτσου. Γιατί ο Ντόκτορ Κίροβ μόνο το «γιιιιες» ξέρει. Τόσο βλάκες αυτοί οι άνθρωποι, ακόμα δεν τον έχουν πάρει πρέφα τον βασανιστή. Του τα ακουμπάνε κιόλας για να μας βγάζει το λάδι. Αυτουνού που μόλις έρχεται, παίρνει φόρα και να οι ενέσεις και να τα ψεκάσματα. Και να τα θερμόμετρα στον κώλο. Ολα κι όλα μεγάλε, θα μας πηδήσεις όλες τις γκόμενες με το θερμόμετρο? Καλά του έκανε ο Ευλόγκι και του πήδησε στην μούρη τις προάλλες. Γιός μου δεν είναι? Του έκανε τη μούρη ριγέ! Κι αυτός ο κάθηκος γελούσε. Δεν μπόρεσα να καμαρώσω τον γιό μου, με το γέλιο του! Ασε που μας απαγόρεψε τα ψωμιά και μας τάραξαν στην ξηρά τροφή.
Αχτι τον έχω, τον άτιμο. Αλλά δεν ήξερα τί να του κάνω χωρίς να έχω τραγικές συνέπειες από τα κουτορνήθια. Αν τον δάγκωνα ο Μήτσος θα μου χωνε κλωτσιά , μπροστά στο χαρέμι. Ξεφτίλα μεγάλη για τον αρχηγό, δικέ μου. Επρεπε να κάνω κάτι κακό για τον Κίροβ μεν, αποδεκτό από τον Μήτσο δε. Το μυαλό μου δούλεψε (όπως πάντα), γρήγορα και συνδυαστικά. Οπως έμπαινε να πάρει την στροφή για να παρκάρει, οδηγώντας σαν κλώσσα, έκανα το μεγάλο τέντωμα, ο αίλουρος. Πήγαινε και σιγά είπαμε, δεν ήθελε και κόπο. Πάτησα μια δαγκωνιά , μία χρειάστηκε μόνο. Πφφφφφ! Ο καραγκιόζης, από πότε είχε να αλλάξει λάστιχα? Ακόμα με τα χειμωνιάτικα κυκλοφορούσε. Πόσους χειμώνες είχε τα ίδια, δεν μπόρεσα να υπολογίσω. Γιατί με το που το ‘κοψα το κομμάτι έλιωσε στο στόμα μου, δεν πρόλαβα να του κάνω ανάλυση. Την ώρα που ακούστηκε το φςςςςςςςςςςςς, έφτυνα τα απομεινάρια. Πίκρα ρε πούστη μου, το κωλολάστιχο!

Παιδικά παιχνίδια (εξουσίας)

Η αγαπητή μου "Ξένη", έκανε μια ανάρτηση για τα παιχνίδια εξουσίας. Οχι αυτά που παίζουν οι πολιτικοί μας, αλλά αυτά που μας μαθαίνουν να παίζουμε από παιδιά. Οι μεγάλοι μας τα μαθαίνουν , κάποιες φορές άθελά τους, γιατί πολύ απλά κι αυτοί έτσι έμαθαν. Θυμήθηκα λοιπόν, μια δική μου "εμπειρία" που εμπεριέχει ένα παραπλήσιο παράδειγμα.

Τα περασμένα Χριστούγεννα, ήμουν προσκεκλημένη στην γιορτή του παιδικού σταθμού, του χωριού μας. Να σημειώσω ότι στο χωριό μας, οι κάτοικοι χωρίζονται σε δύο κατηγορίες. Τους φτωχούς και τους πάμφτωχους. Οικονομικά ευκατάστατο δεν έχουμε, το "πλούσιος" δε, είναι άγνωστη λέξη.

Στον σταθμό τα μισά παιδάκια είναι τσιγγανάκια. Τα οποία ανήκουν και στις δύο κατηγορίες. Τις δασκάλες τις θαυμάζω γιατί, δεν τα ξεχωρίζουν σε τίποτα. Με την ίδια αγάπη τα αγκαλιάζουν όλα, μπορώ να πω ότι στα τσιγγανάκια έχουν μεγαλύτερη αδυναμία. Λόγω της δύσκολης οικονομικής κατάστασης (και) του σταθμού, οι δασκάλες δεν έχουν την δυνατότητα να αγοράσουν τα Χριστούγεννα δωράκια για τα παιδιά. Ετσι, πέραν των δώρων που πάνε οι επισκέπτες, οι δασκάλες, προκειμένου να τηρήσουν το έθιμο, ζητούν την βοήθεια των γονιών. Κι έτσι ο κάθε γονιός αγοράζει το δωράκι που θα δοθεί στο δικό του παιδί.

Εκεί γίνεται το λάθος. Κι από τις δασκάλες κι από τους γονείς. Γιατί οι φτωχοί, προκειμένου το παιδί τους να εντυπωσιάσει, ξηλώνονται (κυριολεκτικά) για να αγοράσουν ό,τι πιο ακριβό και εντυπωσιακό μπορούν (καμία σχέση με αυτά που θεωρούνται ακριβά στην Ελλάδα, μιλάω πάντα σε σχέση με τις δικές τους, περιορισμένες δυνατότητες). Οι δε πάμφτωχοι, ξηλώνονται επίσης, αλλά επ΄ουδενί δεν μπορούν να αγοράσουν κάτι τόσο όμορφο. Και η χαρούμενη ατμόσφαιρα της γιορτής, πνίγεται στα δάκρυα και τα κατσούφικα προσωπάκια.

Η μικρή τσιγγανούλα αντί να χαρεί το δωράκι της, κοιτάζε με πόνο την κούκλα της διπλανής της, γιατί αυτή ήταν συσκευασμένη.

Ο μικρούλης, δεν τσούλισε ούτε μια φορά το λιλιπούτειο αυτοκινητάκι του, το έβαλε στην τσέπη του και χάζευε το φορτηγάκι του διπλανού του.

Και τέλος, η μικρή με τα πιο γλυκά κοτσιδάκια που είδα ποτέ, πριν αρχίσει καν η διανομή των δώρων έβαλε τα κλάμματα και αποχώρησε για τον κοιτώνα στην αγκαλιά της δασκάλας της. Ηξερε ότι για αυτήν δεν υπήρχε δώρο και δεν άντεχε να μείνει άλλο.

Δεν συζητώ το ενδεχόμενο, κάποιοι γονείς να είχαν συνεισφέρει στην αγορά παιχνιδιών για τα πιο φτωχά παιδάκια, γιατί είπαμε, ευκατάστατος δεν υπάρχει. Δεν είχαν την δυνατότητα για να σκεφτούν κάτι τέτοιο.

Θα μπορούσαν κάλλιστα οι γονείς να είχαν συναποφασίσει, να δίνουν απλά κάποιο ποσό και οι δασκάλες να αγοράζουν ομοιόμορφα δώρα για τα παιδάκια. Οποιος γονιός πάλι, ήθελε κάτι ξεχωριστό για το παιδί του, ας του το χάριζε στο σπίτι, εκεί που δεν υπήρχαν άλλα παιδάκια να ζηλέψουν.

Δυστυχώς αυτή την "εύκολη" επιλογή, δεν την σκέφτηκε κανένας. Γιατί πολύ απλά, οι ήδη στερημένοι από χρόνια γονείς, θέλησαν έστω κι εκείνη την μία μέρα, να δώσουν στο παιδί τους μια νότα εξουσίας.

Φοβάμαι ότι τα ίδια παιδάκια μεγαλώνοντας, θα πράξουν το ίδιο. Και τα "παιδικά" παιχνίδια εξουσίας, θα συνεχίζονται πάντα.

Χαρούμενο ξύπνημα

Χτυπάει το κινητό, πεντέμιση η ώρα το πρωί. Βλέπει ο Μήτσος, ότι καλεί το νούμερο της εταιρείας. Παθαίνει το πρώτο σοκ (το γιατί θα το καταλάβετε από τα παρακάτω).
"Συναγερμός γαμώτο, συναγερμός"
Και ακούει:
"Εταιρεία τάδε, περιοχή τάδε, έχετε κλοπή στην αποθήκη πρώτων υλών".
Εγώ που δεν το έχω ακούσει είμαι και στο δεύτερο σοκ.
"Πες μου ότι δεν είναι φωτιά!"
"Οχι οκ, η αποθήκη".
Μέχρι να τηλεφωνήσει στον φύλακα, χτυπάει και το δικό μου κινητό.
Ξανά το ίδιο ποιηματάκι.
Σιχτιρίζω μόνη μου.
"Γαμώ την τεχνολογία μας, με τις κλήσεις του αλάρμ στα κινητά".

Τί προκάλεσε τα απανωτά σοκ, πλην της "προηγμένης" τεχνολογίας μας? Η γάτα μας η Νταφίινκα, που μάλλον ξενύχτησε και επέστρεψε ξημέρωμα.
Και αναρωτιέμαι τώρα, να απαγορέψω στην Νταφίινκα τις εξόδους, ή να αποσυνδέσω το αλάρμ από τα κινητά?? :Ρ

Καλό σου-κου

Χθες ένοιωθα άρρωστη. Οχι σωματικά, ψυχολογικά. Είχα κάνει και μια ανάρτηση, δόξασοι ο Κύριος δεν την ανέβασα, γιατί θα την έβλεπα και θα μαύριζα επ' αόριστον.

Σήμερα λοιπόν, ως κυκλοθυμικό όν, είμαι στα πάνω μου. Παρότι ο καιρός εξακολουθεί τα χαζά του. Και μετά το σου-κου στην Ιστανμπούλ, είμαι έτοιμη να περάσω για πρώτη φορά, τα σύνορα της "εν πανδημία" χώρας μας. Ορθά καταλάβατε, στην Βουλγαρία δεν υφίσταται πανδημία γρίπης, παρά μόνο ελάχιστα "εισαγόμενα" κρούσματα.

Τί με ανέβασε, λοιπόν:

- Τα νέα μας γραφεία (τα παλιά τα πήρε και τα σήκωσε η βροχή), θα είναι πανέτοιμα την άλλη εβδομάδα και όλες μας έχουμε βάλει κάτω ταπετσαρίες, χρωματολόγια και δεν ξέρω τί άλλο, για να τα διακοσμήσουμε. Αποφασίστηκε ομόφωνα, ότι δεν θα είναι κλασσικά, αυστηρά γραφεία, αλλά απολύτως κοριτσίστικα και χαρούμενα. Εξαιρείται αυτό του Δημήτρη, που ακόμα δεν έχει αποκαλύψει τις προθέσεις του.

- Παρόλες τις αντίξοες σύνθηκες, βρέθηκαν λύσεις σε πολλά βασικά προβλήματα και προχωράμε ακάθεκτοι και πιο δυνατοί από ποτέ.

- Τον Σεπτέμβρη "βγήκε" διήμερο Παρίσι και επικρατεί ενθουσιασμός όχι μόνο για το ταξίδι, αλλά και για το τί θα παρουσιάσουμε στην έκθεση. Θεωρώ ότι το πιο εντυπωσιακό θα είναι, οι μινιατούρες καναπέδων που θα χαρίσουμε στους καλύτερους πελάτες και τις οποίες θα σας φωτογραφίσω όταν ετοιμαστούν.

- Η συγκεκριμένη ημερομηνία της έκθεσης, συνέπεσε με αυτήν, κάποιας κοινωνικής υποχρέωσης που θέλαμε να αποφύγουμε και δεν μπορούσαμε! Δεν είναι τύχη, αυτό?

- Αύριο θα βάψω μαλλάκι, θα αγοράσω βιβλία για τις επερχόμενες διακοπές μας και θα συναντήσω φίλους με τους οποίους θα μιλάω ελληνικά (τείνω να τα ξεχάσω, λέμε).

- Οριστικοποιήθηκαν οι διακοπές μας! Είναι η πρώτη φορά, που θα κάνουμε διακοπές, εντελώς μόνοι μας, στην θάλασσα! Η οποία θάλασσα θα είναι η Μαύρη. (Η σκέψη της Ελλάδας απερρίφθη, γιατί κάθε φορά μας στοιχίζει σαν να ταξιδέψαμε στο Τόκυο!).

- Είναι το πρώτο καλοκαίρι, που καταφέρνουμε να την κάνουμε κάθε σαββατοκύριακο για κάπου. Λίγο είναι?

- Εχω ξαναλατρέψει ένα παιδικό μου χόμπυ, το κέντημα! Είναι απόλυτα ψυχοθεραπευτικό!!!

Καλό σαββατοκύριακο σε όλους!

Προ και μετεκλογικά

Είμαι μια απαράδεκτη, ξεμυαλισμένη. Τρία Σαββατοκύριακα γυρίζω σαν την άδικη κατάρα προς ανατολάς και τις καθημερινές, τρέχω να μαζέψω τα ασυμάζευτα.

Το παρακάτω ποστ, γράφτηκε την περασμένη Τρίτη αν θυμάμαι καλά, αλλά λόγω της κακοκαιρίας, όταν είχαμε ρεύμα δεν είχαμε ίντερνετ κλπ κλπ, οπότε το ανέβαζω τώρα έστω και καθυστερημένα. Ασε που στα περισσότερα επιβεβαιώθηκα.

Θα επανέλθω (ελπίζω) με τα μετεκλογικά και βεβαίως με τα βραβειάκια που μου χαρίσατε και δεν πρόλαβα να κρεμάσω :)

Είμεθα σε μουουντ εκλογών. Νοτ όνλυ μι, αλλά όλοι οι γύρω μου. Οπότε δεν μπορώ να μείνω απ’ έξω. Η Βουλγαρία είναι αυτές τις μέρες, Ελλάδα του ‘ 85. Με τις σημαίες της, με τις αφισσάρες της, με τις συγκεντρώσεις της και με έναν φανατισμό πρωτόγνωρο. Ω ναι! Διακρίνω φανατισμό, ο οποίος δεν εκδηλώθηκε παρά τούτες τις τελευταίες μέρες, πριν την εκλογική αναμέτρηση της Κυριακής.
Ο κολλητός μου ο Στανισλάβ είναι υποψήφιος και το έμαθα σήμερα που όλο χαρά, μας κουβάλησε ένα μάτσο αφίσσες και φέιγ βολάν και τα αράδιασε στο γραφείο. Δεν πρόκειται να βγει ασφαλώς, διότι εδώ και στις βουλευτικές υπάρχει λίστα, στην οποία ο Στάνι είναι μόλις δέκατος. Αν ο Μπορίσοβ με το «ΓΚΕΡΜΠ» του, βγάλει δέκα βουλευτές στην επαρχία μας, πάει να πει ότι πάει για απόλυτη κυριαρχία, που δεν το βλέπω. Να σημειώσω, ότι πολύ θα χαιρόμουν, το κοινοβούλιο να γέμιζε με ανθρώπους σαν τον Στανισλάβ. Ενιγούει, σήμερα το απόγευμα, μιλάει στην πόλη μας ο Μπορίσοβ υπό τον ήχο παραδοσιακών τραγουδιών και απείρων σφυριγμάτων.
Το «ΜΠΕ-ΣΕ-ΠΕ», οι παλιοί κομμουνιστές (και σημερινοί συν-κυβερνώντες), μετά τις ευρωεκλογές κατάλαβαν ότι το παιχνίδι χάθηκε και πέρασαν και την δεύτερη μασχάλη πάνω από το αγαπημένο τους δεκανίκι. Τον Ντογάν και την Ντογανιζάτσιά του. Το ότι τον φυλάκισαν κάποτε για «αντιεθνική δράση» δεν έχει καμία απολύτως σημασία ούτε για αυτούς, ούτε για τον ίδιο. Το αγαπημένο τους δεκανίκι λοιπόν, σύμφωνα με φήμες, αγοράζει ψήφους από τους τσιγγάνους. Οι οποίοι τσιγγάνοι πλέον, έχουν γίνει τα μαύρα πρόβατα. Μαύροι ήταν θα μου πεις, ως πρόβατα δεν τους ξέραμε ως τώρα.
«Πόσους τσιγγάνους έχετε στην Βουλγαρία?» ρώτησα σήμερα την ομήγυρη.
«Ενα εκατομμύριο, άρα γύρω στο δεκαπέντε τοις εκατό» απάντησε ο δικηγόρος μας, ο Βλάντι.
«Και πόσοι είναι οι τσιγγάνοι υποψήφιοι στις εκλογές?» συνέχισα.
«Ε, να μην είναι ένας – δύο» απάντησε γελώντας η Πέτια.
«Κι ύστερα απορείται γιατί πουλάνε την ψήφο τους!»
Δεν σχολίασε κανένας την διαπίστωσή μου, μόνο ο Ευλόγι κούνησε με κατανόηση το κεφάλι.
«Από την άλλη, πριν είκοσι - τριάντα χρόνια κυνηγήσατε τους Τούρκους, κρατήσατε τους τσιγγάνους και τους απομονώσατε. Δεν περιμένατε ότι κάποτε όλοι αυτοί θα αντιδρούσαν?», είπα για να τους τσιγκλίσω λίγο. Αμ, δε! Εκτός από τον Ευλόγι που συνέχιζε να κουνάει το κεφάλι, σε σημείο που φοβήθηκα ότι απέκτησε πάρκινσον, από τους λοιπούς η αντίδραση ήταν μηδενική.
Το «ΝΤΕ-ΠΕ-ΣΕ», τώρα, το τουρκικό κομματάκι , του οποίου τα «προσόντα» περιγράφηκαν και πιο πάνω, θα είναι για μια ακόμα φορά ο ρυθμιστής. Οχι, δεν είναι πρόβλεψη. Είναι γιατί ό,τι και να γίνει, καλό και κακό, υπεύθυνος θα είναι ο αρχηγός του, ο Ντογάν. Τον φοβούνται, τον μισούν, τον λατρεύουν. Τον έχουν αναγάγει σε υπερ-δύναμη, ενώ μαζεύει δεν μαζεύει δεκαπέντε τοις εκατό. Δεν ξέρω πώς τα έχει καταφέρει έτσι. Οι Γκερμπίτες, αυτές τις μέρες τον αποκαλούν «τσιγγάνο», αν και είναι χαρακτηριστική βουλγάρικη φάτσα της Μαύρης Θάλασσας. Πέραν από τις φήμες για αγορά ψήφων, κυκλοφορούν και άλλες, σύμφωνα με τις οποίες, στα τζαμιά ορκίζονται όλοι στο Κοράνι ότι θα ψηφίσουν το ΝΤΕ-ΠΕ-ΣΕ.
Το «Λίντερ» θέλει αλλαγή (αυτό κλεμμένο από τον Αντρέα είναι και πείτε μου ό,τι θέλετε. Παράλληλα θέλει «να σταματήσει η διαφθορά» (γελάσαμε!) και «να σταματήσει και η Ντογανιζάτσια»! Αυτό το τελευταίο, είναι το πιο αστείο που είδα σε αφίσσα! «Σταμάτησε την Ντογανιζάτσια» και κάτι τεράστια Χ πάνω στις μούρες του Ντογάν και των δικών του. Κάτι μου λέει ότι ο Ντογάν ξύνεται, γιατί το Χ, τον γαργαλάει στην μούρη.

Είναι δεδομένο ότι ο Μπορίσοβ θα είναι ο νικητής. Ηταν δεδομένο, από την μέρα που έφτιαξε το κόμμα του, το οποίο για πρώτη φορά, συμμετέχει σε βουλευτικές εκλογές. Το θέμα είναι η – για όλους – πολυπόθητη αυτοδυναμία. Την οποία δεν βλέπω να επιτυγχάνει. Κι ας φωνάζουν οι δικοί του «ούτε μία ψήφος χαμένη, ο Ντογάν συσπειρώνεται!». Συνεπώς, θα χρειαστεί κι αυτός το δεκανικάκι του. Το οποίο επ’ ουδενί, δεν θα είναι ο Ντογάν. Είπαμε ρυθμιστής, ρυθμιστής, αλλά ο Μπόικο πάνω του δεν ακουμπάει. Σήμερα κιόλας, κυκλοφόρησε στον τύπο, ένα χειρόγραφο του κραταιού Μπόικο, στο οποίο δηλώνει ότι δεν θα συμπράξει με τους κομμουνιστές και τους Τούρκους.
Τον τέως τσάρο, επίσης τον βλέπω λιγούλι στραβωμένο για δεκανίκι. Αρα, μας μένει το Λίντερ (επίσης δεξιό), οι Μπλε (από το χρώμα καταλάβατε, ε?) και λαστ μπατ νοτ λιστ, το ΑΤΑΚΑ.
Και πάμε στο ΑΤΑΚΑ (κι επί τόπου). Δηλαδή το Λαος της Βουλγαρίας. Πιο δεξιά δεν γίνεται! «Δεν μπορεί να ακολουθήσω τον Χίτλερ!» δήλωσε προσφάτως ο αρχηγός του. Το είδα κι ένα κατιτίς το έπαθα. Δεν είπε «Δεν θέλω!», είπε «Δεν μπορεί»! Δηλαδή αν μπορούσε μεγάλε, θα έφτιαχνες σαπούνια? Κι επειδή εβραίους δεν κουνάς, θα έκανες τουρκο-τσιγγάνικα σαπούνια? Κι απορώ, γιατί έπρεπε να σχολιάσει περί Χίτλερ? Αποδέχεται τον συσχετισμό?
Κάτι μου λέει ωστόσο, ότι αυτό θα είναι το δεκανικάκι του Μπορίσοβ, αν δεν πάρει αυτοδυναμία. Και με φοβίζουν τα ακροδεξιά δεκανικάκια. Ειδικά όταν τους δίνεις υπουργεία. Σε μια τέτοια περίπτωση, η πολυσυζητημένη αλλαγή θα έρθει μεν, δεν θα είναι αυτή που προσδοκούσαμε δε. Μακάρι να κάνω λάθος.
Μέχρι την Κυριακή λοιπόν, μην περιμένετε από μένα, παρά εκλογολογία. Η οποία γνωρίζω ότι σας είναι παντελώς αδιάφορη, αλλά παραδόξως, για μένα έχει την πλάκα της. Ισως γιατί και αυτές τις εκλογές (όπως και τις ελληνικές πια), τις βιώνω στην απ’έξω.

Αλλαγή γυναίκας.

Πέτια : Μπορείς να μου πεις, γιατί κάνεις δίαιτα?
Εγώ : Γιατί έγινα σαν κεφτές με πόδια!
Πέτια : Μήπως σκέφτεσαι να αλλάξεις άντρα?
Εγώ: Είναι πιο πιθανό, ο σέφε σου να αλλάξει γυναίκα. Την Κυριακή δοκίμαζα μαγιώ και δεν χώρεσα σε κανένα από όσα του άρεσαν!
Πέτια : Θα του γνωρίσω τον άντρα μου! Που λέει πάντα, πόσο χαίρεται που άλλαξε γυναίκα!
Εγώ : Τί λες παιδί μου? Τριάντα χρόνια είσαστε μαζί με τον Νίκυ! Πότε άλλαξε γυναίκα?
Πέτια : Τα πρώτα δέκα είχε εμένα σαρανταεφτά κιλά και τα υπόλοιπα είκοσι έχει πάλι εμένα, αλλά εβδομήντα επτά κιλά. Αρα? Είναι σαν να άλλαξε γυναίκα!

Οχι πείτε μου, δεν είναι απίθανη η Πετούνια μας???

Δανεική

Το βλέπεις να στέκεται όρθιο, ο πατέρας δίπλα καρφώνει ασταμάτητα στο ξύλο, τον χαζεύει και δεν μιλά. Το κεφαλάκι ξυρισμένο, λες να ήταν για τις ψείρες, όχι όχι κι ο πατέρας ξυρίζει το κεφάλι. Αδύνατο, ένα κορμάκι κόκκαλα κι αγέλαστο, θα κουραστεί όρθιο, δεν περνάνε οι οκτώ γαμω-ώρες, είναι δεν είναι έξη χρονών. Τί το κουβάλησε ο μαλάκας το παιδί, δεν είχε που να το αφήσει, η μάνα έφυγε, κάθε μέρα σχεδόν μια μάνα φεύγει εδώ κι ένας πατέρας παιδί κι ο ίδιος, μένει πίσω με ένα, με δύο παιδιά. Οι γιαγιάδες αν δεν έχουν φύγει κι αυτές, δουλεύουν , όσο πιο πολλοί μισθοί πέσουν στο δυάρι του γκρίζου μπλοκ, τόσο το καλύτερο, ξέρεις πόσο πήγε το ρεύμα? Αρπάζεις την παιδική καρεκλίτσα θαλάσσης με την πασχαλίτσα , εκείνη την αστεία κοκκινόμαυρη καρεκλίτσα , να καθήσει τουλάχιστον το δόλιο, δεν περνάνε οι ώρες, είπαμε. Το απόγευμα με το σχόλασμα μπαίνει δειλά ο πατέρας, στην δίνει πίσω, όχι όχι, είναι για το παιδί, δική του είναι, του την χάρισα. Κρυμμένο πίσω από την πλάτη του πατέρα, κοιτάζει ξαφνιασμένο, δική του η καρέκλα? τότε τί του εξηγούσε ο μπαμπάς τόση ώρα, να μην την συνηθίσει, δεν είναι δικιά του, δανεική ήταν του είπε, θα την γύριζαν πίσω.
Καλύτερα έτσι, που δεν την συνήθισε και τελικά θα την κρατήσει, όχι όπως με την μαμά. Που την συνήθισε, την ήξερε δικιά του και τελικά δανεική ήταν, μάλλον την γύρισαν πίσω τη μαμά κι ας είπε ο μπαμπάς ότι έφυγε μόνη της...

Για τον Δημήτρη και τον Χάρυ

Φαντασία?

Η Ξένη μας, μου έκανε την τιμή να μου δώσει το βραβείο φαντασίας. Δεν θεωρώ ότι διαθέτω πολύ φαντασία, ειδικά στα πόστ μου. Ωστόσο, την Ξενούλα, την εκτιμώ έτσι κι αλλιώς πάρα πολύ, πέρα από τα βραβεία, οπότε θα ήθελα να την ευχαριστήσω που με σκέφτηκε για μια ακόμα φορά. Δεν κρύβω, ότι με συγκίνησε η έκφρασή της που με αφορούσε, "επειδή είναι μακριά αλλά και τόσο κοντά",

Για όσους δεν το ξέρουν, διαβάζω πολύ περισσότερα μπλογκ από όσα φαίνονται παραδίπλα και σχολιάζω ελάχιστα. Αυτό σημαίνει ότι σίγουρα υπάρχουν πολλοί , που δεν ξέρουν καν, ότι τους διαβάζω.
Ετσι όταν λόγω του βραβείου μου, κλήθηκα να βραβεύσω κι εγώ με τη σειρά μου κάποιους μπλόγκερ, είπα να μην ακολουθήσω την πεπατημένη. Τί εννοώ? Θα προσπαθήσω να βραβεύσω μπλογκς που πράγματι έχουν φαντασία (κατά την άποψή μου) ανεξάρτητα με το αν, δεν έχω ενδεχομένως αφήσει ποτέ σχόλια, στα εν λόγω μπλογκς. Πάμε?

- Την Μαρίνα, που ούτως ή άλλως διαβάζω μανιωδώς και την νοιώθω φίλη, για αυτό της το μπλογκ , που το έχει ελαφρώς παρατήσει.

- Την νεοφερμένη στον χώρο Spy'ce daughter, γιατί όλη η ιδέα της νεότερης μπλόγκερ στον κόσμο είναι φανταστική, από κάθε άποψη! Μην διανοηθείτε να την χάσετε!

- Τον Μπρο μου, για τις φανταστικές του ιστορίες, σε αυτό το μπλογκ. Επίσης "παρατημένο" μπλογκ (τώρα κάνω παράπονα μπρο!)

- Την Ξυπόλητη, για το παραμύθι της.

- Την Σίλια, που οι αναρτήσεις της, είναι πράγματι αριστουργήματα.

Εάν κάποιος από τους βραβευμένους, θελήσει να συνεχίσει την βράβευση, μπορεί να το κάνει.

6ο Φεστιβάλ Παιδιών Ρομ

6ο Φεστιβάλ "Παιδιών Ρομ" στο Βελίκο Τάρνοβο

"Ανοιχτή Καρδιά"

Ο κόσμος είναι για όλους!

Είχε και καρναβάλι!

Αυτή είναι η ομάδα που εκπροσώπησε το σχολείο μας, μαζί με τις δασκάλες τους.

Στο φετινό φεστιβάλ για παιδάκια των Ρομ, που έγινε στο Βελίκο Τάρνοβο (παλία πρωτεύουσα της Βουλγαρίας), συμμετείχαν παιδάκια απο 60 σχολεία της Βουλγαρικής Επικράτειας. Η ομάδα του σχολείου μας, εντυπωσίασε και στον χορό και στο τραγούδι και οι περήφανες δασκάλες, μου έφεραν σήμερα ένα cd με βίντεο και φωτογραφίες από την εκδήλωση, μαζί με το δωράκι μου :)

Πολύχρωμα καλοκαίρια

Για χρόνια τα καλοκαίρια μου ήταν αλλιώς.
Πλάι στην θάλασσα, να ανακατεύω τα χαλίκια με τις πατούσες μου.
Να ξαπλώνω και να περιμένω το κύμα να με χτυπήσει.
Δίπλα στην θάλασσα γεννήθηκα.
Ποτέ δεν σκέφτηκα ότι θα την αποχωριστώ.
Οι βραδιές του καλοκαιριού είχαν γεύση παγωτού
και περατζάδες στην παραλία και την παλιά πόλη.
Και ποτό στον Κόκκινο Βράχο.
Γυναικοπαρέα στο μπαλκόνι μου,
να αγναντεύει το Παλαμήδι φωτισμένο,
τρώγοντας ντάκους με ντομάτα.
Λιχουδιές στου Ζυλ και κουτσομπολιό με την Μαρία.
Τα καλοκαίρια μου, καλά και άσχημα,
τα κουβαλάω μέσα μου.
Εκείνα, τα θαλασσί καλοκαίρια.
Δεν υπάρχει πια θάλασσα.
Οχι δίπλα μου, τουλάχιστον.
Ο ήλιος παίζει κρυφτό από χθες,
βγαίνει μόνο για να βασιλέψει.
Δεν έχω μπαλκόνι.
Τώρα πια, τα καλοκαίρια μου είναι αλλιώς.
Με τα δέντρα του δρόμου να αγκαλιάζουν τα απέναντι,
σχηματίζοντας ένα τούνελ καταπράσινο.
Γυναικοπαρέα για ρακία και σαλάτα,
έξω από την παλιά συναγωγή και τα τούρκικα μπάνια.
Τελαράκια με κατακόκκινες φράουλες, δοσμένες με αγάπη.
Ο ήλιος βουτάει στο ποτάμι, βάφοντας πορτοκαλί τον ουρανό.
Ανοίγω τις κουρτίνες, να γίνει κάδρο το παράθυρο.
Εκλεισα στο δωματιό μας, το θαλασσί.
Να θυμίζει από που ξεκινήσαμε.
Και γέμισα το σπίτι χρώματα
να βλέπω που είμαστε.
Και θέλω να το γεμίσω με φωνές παιδικές,
για να φτάσουμε στο απόλυτο καλοκαίρι.
Επρεπε να αποχωριστώ την θάλασσα,
για να γίνουν πολύχρωμα τα καλοκαίρια...

Βέσελο Σέλο

Χθες είχαμε φιλοξενούμενους δύο φίλους και συνεργάτες Τούρκους. Αποφασίσαμε λοιπόν, να δειπνήσουμε σε παραδοσιακό βουλγάρικο εστιατόριο με ζωντανή μουσική.

Το «Βέσελο Σέλο» μεταφράζεται ως «ευτυχισμένο χωριό» και βρίσκεται στο Πλόβντιβ. Είναι πράγματι διακοσμημένο σαν χωριό, με τα σπιτάκια του, τα μανάβικά του, τα παραδοσιακά σκεύη του. Το κρέας του, είναι ότι πιο νόστιμο κυκλοφορεί στο Πλόβντιβ και σερβίρεται σε τεράστια κομμάτια ξύλου. Τα φρέσκα μανιτάρια του έρχονται στο τραπέζι με το τηγάνι τους, κατευθείαν από την φωτιά. Και οι σαλάτες, σερβίρονται κι αυτές σε ξύλο, συνοδευόμενες απαραίτητα από τεράστιες ξύλινες κουτάλες για τις αλοιφές. Το χειμώνα, είναι πιθανό να κυκλοφορεί κι ένα μικρό αρνάκι ανάμεσα στα τραπέζια.
Πάει ένας χρόνος που δεν έτυχε να το επισκεφθούμε κι έτσι δεν είχα ιδέα ότι έχει αλλάξει το πρόγραμμά του. Μείναμε και οι τέσσερις με το «στόμα ανοιχτό», όταν βγήκαν οι πρώτοι χορευτές κρατώντας τρεις σημαίες. Ηταν η Τουρκική, η Ελληνική και η Βουλγαρική! Ούτε παραγγελία να το είχαμε κάνει!
Οι τρεις σημαίες δεν βγήκαν κατά τύχη, γιατί αυτές είχαν στο μαγαζί. Το πρόγραμμα ξεκίνησε με ελληνικά τραγούδια και χορούς , συνεχίστηκε με τουρκικά και τελείωσε με βουλγάρικα και σερβικά. Παραδοσιακές, βαλκανικές μουσικές στο φόρτε τους. Ηταν μια βραδυά που με συγκίνησε απόλυτα. Θα σας εξηγήσω το γιατί.
Οι Βούλγαροι είναι ένας λαός που έχει υποφέρει πολλά. Παρ’ όλα αυτά, πάντα ψάχνουν ευκαιρία να διασκεδάσουν. Και στην διασκέδασή τους δανείζονται ό,τι τους αρέσει από την Ελλάδα και την Τουρκία. Το δανείζονται και το αγκαλιάζουν. Είναι απίθανο να τους βλέπεις να χορεύουν χασάπικο ή ποντιακά λες κι είναι δικοί τους παραδοσιακοί χοροί. Και να προσπαθούν να τραγουδίσουν λέξεις που δεν ξέρουν.
Τόσο με τους Τούρκους, όσο και με τους Ελληνες, υπήρξαν κάποτε εχθροί. Είναι κάτι που το έχουν αφήσει πίσω τους, όπως και όλα όσα τους πόνεσαν. Οχι πως δεν υπάρχουν κι εδώ κάποιοι εθνικιστές, αλλά ο πολύς κόσμος δεν ασχολείται με κανένα ματωμένο παρελθόν. Η εδώ τουρκική μειονότητα, αποκαλείται έτσι, με το όνομα «τουρκική» κι όχι «μουσουλμανική». Γίνονται και θα γίνονται μεικτοί γάμοι, χωρίς να ενοχλεί κανέναν. Ακόμα και στις μη αμιγώς μουσουλμανικές περιοχές, τα τζαμιά συντηρούνται και λειτουργούν έστω και για ελάχιστους. Ολο και περισσότεροι νέοι, σπουδάζουν Ελληνική Φιλολογία.
Οταν τους ρωτάς για τις παλιές διαφορές μας, σου απαντούν «εμείς όλοι είμαστε Βαλκάνιοι, είμαστε ίδιοι» και σε αφήνουν άφωνο. Και πράγματι, μοιραζόμαστε λέξεις, έθιμα, συνήθειες, την κουζίνα μας, τις μουσικές μας. Κάτι που κανένα σχολείο δεν μας είπε, όταν λιβανίζαμε, τον Βασίλειο τον Βουλγαροκτόνο.
Δεν είναι τυχαίο, που ακόμα και οι Τούρκοι που βασανίστηκαν και εκδιώχθηκαν από εδώ, επί καθεστώτος, εξακολουθούν να θεωρούν την Βουλγαρία τόπο τους και να λατρεύουν τους ντόπιους.

Ωρες – ώρες σκέφτομαι πόσο δύσκολο μου ήταν, να συνηθίσω την Βουλγαρία, τον πρώτο καιρό που ήμουν εδώ. Και πόσο απλό ήταν εν τέλει, να την αγαπήσω και να μπορώ πια να την πω «πατρίδα». Με όλα τα καλά και τα άσχημά της, με όλα τα εύκολα και τα δύσκολα. Μόνο και μόνο γιατί πράγματι είναι, ένα βέσελο σέλο.

Ιζμποριτε!

Οι πρώτες εκλογές που έζησα στην Βουλγαρία, ήταν (αν θυμάμαι και καλά) την πρώτη χρονιά που ήρθα εδώ και ήταν οι προεδρικές. Τις είχα καταλάβει από τις αφίσες. Ξηλώθηκαν εκείνες οι καλοκαιρινές της μαστίχας με την γκόμενα ντυμένη καρπούζι κι ανέβηκαν οι καρπουζοκέφαλοι.
Οι δεύτερες ήταν δημοτικές. Τις κατάλαβα καλύτερα, γιατί ήρθε ένας υποψήφιος για χορηγία κι οταν έφυγε η λογίστρια με ρώτησε αν είναι αυτός «ο υποψήφιος της εταιρείας». Πολύ ξανθά, της απάντησα οτι η εταιρεία δεν κατεβαίνει στις εκλογές, συνεπώς δεν έχει υποψήφιο. Κούνησε το κεφάλι της λες κι έβλεπε πρώτη φορά χαζή ξανθιά , εξηγώντας μου ότι στο παρελθόν, οι εταιρείες υποδείκνυαν στο προσωπικό ποιόν υποψήφιο να υποστηρίξει. Ενδεχομένως να θεώρησε ότι είμαι ανίκανη να διευθύνω εταιρεία, αφού δεν μπορούσα να υποδείξω υποψήφιο σε μια χούφτα ανθρώπους!
Οι φετινές ευρωεκλογές ήταν οι τρίτες που έζησα εδώ. Και παρότι περίμενα, ότι οι Βούλγαροι θα τρέξουν να ψηφίσουν περήφανοι που είναι ευρωπαίοι, νίκησε κι εδώ η αποχή. Απογοητεύτηκα πάντως, όταν το Σάββατο το βράδυ,μετά από δεκαπέντε ώρες ταλαιπωρίας λαχτάρησα μια μπύρα, ξεχνώντας ότι απαγορεύεται η πώλησή τους. Η πονεμένη μου φράση «μα δεν ψηφίζω , είμαι ελληνίδα», δεν έπεισε την πωλήτρια να ξεκλειδώσει το ψυγείο.
Την Κυριακή το βράδυ, ο Μπόικο τηλεφώνησε περιχαρής, να μας ανακοινώσει ότι «νικήσαμε!». Απόρησα γιατί ναι μεν, οι απέχοντες νικήσαμε, αλλά ο Μπόικο είχε ψηφίσει το πρωί, νωρίς νωρίς κιόλας. Οπότε, προς τί το πρώτο πληθυντικό? Δεν εξέφρασα την απορία μου, απαίτησα απλώς το κέρασμά μου.
Κι αφού σας έκανα, την παρασκηνιακή εκλογική αναδρομή μου, πάμε να δούμε λιγάκι τα αποτελέσματα. Μην περιμένετε λεπτομερείς πολιτικές αναλύσεις, δεν είμαι για τέτοια. Αφήστε που τα αποτελέσματα ήταν μωσαϊκό κανονικό και επιβεβαίωσαν την άποψή μου για την πολυφωνία της Βουλγαρίας.
Εχουμε και λέμε:
Νικητές οι κεντροδεξιοί του GERB, του οποίου ηγείται ο Δήμαρχος της Σόφιας, Μπόικο Μπορίσοβ. Ιδέα δεν έχω τί πρεσβεύουν, αλλά ο Μπόικο (ο Μπορίσοβ, όχι ο δικός μας!) έχει όλο το ταλέντο του ηγέτη σε σημείο που προκαλεί παραλλήρημα. Εγώ τον συμπαθώ γιατί θενκς το χιμ, έγινε διάσημη η ράτσα των σκυλιών μας. Δεν λέμε πλέον «έχουμε Καρακατσανικο Ποιμενικό», αλλά «έχουμε το σκυλί του Μπόικο Μπορίσοβ»! Συγκέντρωσαν 24.60%.
Δεύτερο κόμμα το κυβερνών, Μπε-Σε-Πε, οι παλιοί κομμουνιστές δηλαδή, με ποσοστό 18.50%. Μου άρεσαν πολύυυυ τα μπαλονάκια που μοίρασαν κατά την προεκλογική περίοδο! Οπως και στην Ελλάδα εν τέλει, τις εκλογές κέρδισε η αντιπολίτευση. Σε ένα μήνα που θα είναι οι βουλευτικές, θα δούμε κατά πόσο θα επαληθευτεί, αυτή η στροφή προς τα δεξιά.
Τρίτη η Τουρκική κίνηση για τα ανθρώπινα δικαιώματα με 14.53% . Ο Μπόικο (ο δικός μας, όχι ο Μπορίσοβ) ακόμα ψάχνει γιατί στο χωριό του οι τσιγγάνοι ψήφισαν την τουρκική κίνηση, ενώ δεν είναι τούρκοι. Βέβαια όταν τον ρωτάς πόσους κατοίκους έχει το χωριό απαντά «τριακόσιους βούλγαρους και πενήντα τσιγγάνους». Το εν λόγω κόμμα, κατηγορήθηκε από τους «Μπλε» (βλ.παρακάτω) ότι πριμοδότησε με ψήφους άλλα μικρά κόμματα, μιας και η επιτυχία του ήταν δεδομένη. Το πρώτο όνομα του ψηφοδελτίου, είναι γυναίκα, όπως και στο GERB.
Τέταρτο το ΑΤΑΚΑ (κι επί τόπου), το αντίστοιχο ΛΑΟΣ, που πολύ θα ήθελε να μην υπάρχει στον χάρτη το τρίτο κόμμα, οι τσιγγάνοι και πολλά άλλα. Σας πληροφορώ ότι συγκέντρωσε 12.01% (Καρατζαφέρη, αυτά είναι ποσοστά !!!!). Πρώτος στο ψηφοδέλτιό του, ένας νεαρός ετών μόλις 26, γόνος γνωστής εθνικιστικής οικογένειας, ο οποίος έγινε ο λόγος να τσακωθεί η Γκερμπίτισσα Πέτια μου με τον άντρα της. «Μα είναι δυνατόν να πάει να ψηφίσει, για να έχει οκτώ χιλιάδες ευρώ μισθό, το σκατό?», ήταν η πρωινή απορία της.
Πέμπτο το κόμμα του πρώην τσάρου με 7.96% (τέτοια θα βλέπει ο Κοκός και θα του μπουν ιδέες). Κατηγορήθηκε από τους «Μπλε» ότι πριμοδοτήθηκε από την τουρκική κίνηση, εις βάρος των «μπλε». Το πρώτο όνομα του ψηφοδελτίου κι εδώ ήταν γυναίκα.

Οι «μπλε» που ήρθαν έκτοι, πριν από λίγο ζήτησαν επανάλειψη της καταμέτρησης των ψήφων, επειδή η διαφορά τους με το κόμμα του τσάρου ήταν 250-300 ψήφοι. Ελπίζουν σε συνεργασία με το GERB για τις εθνικές εκλογές, ώστε όλη η Βουλγαρία να γίνει μπλε! (Θυμάστε το σύνθημα της Νουδούλας, «όλη η Ελλάδα είναι μπλεεεεεε»?). Κι εδώ γυναίκα επικεφαλής ψηφοδελτίου (όχι παίζουμε!).
Και ορισμένα στατιστικά, γιατί το έκανα μπάχαλο το ρεπορτάζ:
Από τα νέα μέλη του Ευρωκοινοβουλίου, το 41% είναι γυναίκες!
Το 59% των εκλεγμένων είχαν εκλεγεί και κατά την είσοδο της Βουλγαρίας στην ΕΕ το 2007, άρα το 41% είναι καινούργιοι (σας το αναλύω για να δείτε ότι ξέρω προσθαφαίρεση).
Η αποχή ξεπέρασε το 60%. Που να είχαν και θάλασσα οι Βούλγαροι!
Τα ανέκδοτο της ημέρας.
α)Μπαίνω στο γραφείο και τα κορίτσια φωνάζουν με τρόμο "Στην Ελλαδα κέρδισαν οι κομμουνιστές σέφκα?".
"Ναι και γίναμε Λαϊκή Δημοκρατία! Πώς σας ήρθε καλέ αυτό?"

"Μα το είπαν! Στην Ελλάδα κέρδισαν οι σοσιαλιστές".

"Χαλαρώστε, οι σοσιαλιστές με την δεξιά τσέπη κέρδισαν".
Αναστεναγμοί ανακούφισης. Προφανώς το δεξιά τσέπη τις καθησύχασε.
"Μα εμείς σοσιαλιστές, λέμε τους κομμουνιστές".
"Εμείς έχουμε κι από τα δύο! "

β) Ρωτάω τον τεχνικό μας τον Ευλόγκι τί ψήφισε.

"Σιν (γιός)" απαντάει ψιθυριστά.

"Τί καλέ? Κατέβαινε ο γιός σου υποψήφιος????"

Σηκώνεται και πλησιάζει το γραφείο μου, για να μην τον ακούνε οι άλλες.

"Σίνι (μπλε)"

"Πες το καλέ δυνατά και θα ρωτούσα αν βγήκε ο γιός σου!"

Για κουκλομαμάδες!

Η τρελλή κουκλομαμά, σήμερα βγήκε για ψώνια. Δηλαδή για μια ακτινογραφία στο δόντι μου πήγα, αλλά είπα να ψωνίσω κιόλας.

Εδώ και μέρες, είχα δει, τα πιο απίθανα έπιπλα για κούκλες, σε ένα μαγαζί στο κέντρο. Τα φτιάχνουν σε ένα εργοστάσιο εδώ κοντά , μιας και η περιοχή μας έχει παράδοση στην ξυλουργική. Πιστεύω πάντα ότι τα ξύλινα παιχνίδια είναι πολύ καλύτερα από τα μοντέρνα, πλαστικά.

Ετσι αγόρασα μια ντουλάπα κι ένα κρεββάτι για την Εντά μου, στην Μπούρσα κι επειδή οι τιμές ήταν πολύ καλές, αγόρασα ένα ακόμα κρεββατάκι για μένα. Δεν ξέρω ακόμα, ποιά κουκλίτσα μου θα το χαρεί, θα αποφασίσω εφόσον ο Δημήτρης το μοντάρει.

Σας παραθέτω τις φωτογραφίες από τα καινούργια μου "έπιπλα", τα οποία μπορείτε να δείτε και στην σελίδα της κατασκευάστριας εταιρείας, εδώ. Νομίζω ότι δέχονται και παραγγελίες μέσω ίντερνετ.

Μα δεν είναι κουκλίστικα????

Τα γεγονότα

Αλλο ήθελα να ανεβάσω κι άλλο ανεβάζω. Με πρόλαβαν τα γεγονότα (δες κι εδώ).
Την ώρα που το θέμα μας είναι η αποχή και η συσπείρωση από την Γιουροβίζιον, οι γνωστοί Ελληναράδες (που σαφώς και θα τρέξουν να ψηφίσουν χέρι-χέρι κλπ), καίνε κόσμο.
Ναι, είναι Γιουροβίζιον και απορώ με την γελοιότητα κομμάτων που κάποτε φώναζαν «ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΟΚ» να κατεβάζουν υποψήφιους, τους οποίους θα ψηφίσουν οι ίδιοι ψηφοφόροι που κατά τα άλλα δεν γουστάρουν τα περί ενωμένης Ευρώπης. Θα μου πεις, όταν δεν γουστάρεις έναν θεσμό, εξευτέλισέ τον κι άλλο, να μάθει! Εγώ επειδή δεν έχω ακόμα τόσο αδύναμη μνήμη (το "έξω από την ΕΟΚ" το ακούω ακόμα στα αυτιά μου), λέω να μην στείλω SMS, φέτος.
Και για να γυρίζουμε στο θέμα μας, ναι, τα γεγονότα αυτά, συμβαίνουν, στο δημοκρατικό, πολιτισμένο Ευρωπαϊκό κράτος μας, μιας και όλοι εμείς, οι νοήμονες φρουροί του Εθνικού Συμφέροντος και προγονολάτρες ολκής δεν μπήκαμε μια φορά στον κόπο, ως «ανώτερη και εκπολιτισμένη» ράτσα, να ρίξουμε μια ματίτσα στο «τριτοκοσμικό» και «βάρβαρο» κοράνι. Ακόμα θα τραβάγαμε τα μαλλιά μας, μιας και οι ομοιότητες με την Γραφούλα μας, είναι περισσότερες από τις διαφορές.
Τώρα , ας πούμε ο καθένας το μακρύ μας και το κοντό μας κι ας τρέξουμε να βγάλουμε τους εκπροσώπους μας στα παζάρια της Ευρώπης. Αυτά, που μας στέφουν χρόνια τώρα, "σταθεροποιητικό παράγοντα" μιας περιοχής που δολοφονήσαμε πολλάκις με την ταμπέλα του "σωτήρα". Πάντα μας ενδιέφερε περισσότερο η φρεσκοβαμμένη μόστρα μας, από την βρώμα της κάμαράς μας. Αυτή, θα την σκουπίσουν άλλωστε λαθρομετανάστες...

Πονάει δόντιιιιιι

Χάθηκα ελαφρώς, διότι εκΠΟΛΗτίστικα ουάνς αγκέην! (Οποιος με πει ανορθόγραφη ή βιάζεται ή δεν με ξέρει καθόλου). Τεσπά από την Κυριακή που επιστρέψαμε, τρέχω σαν τον Βέγγο και πέραν αυτού χθες τη νύχτα με έπιασε και το δοντάκι μου. Αυτό που πονούσε κανένα μήνα και το αγνοούσα εντελώς.

Μετά βεβαιότητας, σας ανακοινώνω ότι την επόμενη Παρασκευή, θα κοσμεί το στόμα μου, το πρώτο βουλγαρικό σφράγισμά μου. Σημαντικό γεγονός αν σκεφτώ πόσο πάλεψα να το αποφύγω.

Επί του παρόντος είμαι μουδιασμένη εξ΄αριστερών, μιας και οι πέντε ενέσεις με έπιασαν μόλις τώρα, μια ώρα δηλαδή αφότου τσίριζα από πόνο.

Τρέχω να χαζέψω τις αναρτήσεις σας!

ΥΓ : Οχι, για μια ακόμα φορά, δεν έβγαλα φωτογραφίες. Προφανώς θέλω να κρατάω την Πόλη σε εικόνες μέσα μου.

To my Sis

Μου χάρισες τα πρώτα χαμόγελα, όταν μωρό ακόμα, γκρίνιαζα άνευ λόγου. «Ποιός σε πείραξε μπέμπα μου?» ρωτούσες κι εγώ έκλαιγα περισσότερο για να με πάρεις αγκαλιά.
Μου έμαθες τον μαγικό κόσμο του βιβλίου. Οταν πρωτοάρχισα να διαβάζω, μου έδειξες την βιβλιοθήκη σου και μου είπες να διαβάζω ότι θέλω και να είμαι προσεχτική με τα βιβλία. Μέχρι και σήμερα μου χαρίζεις βιβλία κι εγώ μέχρι και σήμερα τα προσέχω λες και είναι μωρά.
Με έπαιρνες στην Αθήνα για να αγοράσουμε τα σχολικά μου από το Μινιόν. Και χαιρόσουν τόσο πολύ με τις αρωματικές γομίτσες , που όταν ήσουν εσύ παιδί δεν υπήρχαν. Ξέρεις πόσες φορές καμάρωσα όταν οι συμμαθητριές μου θαύμαζαν τα καλούδια μου? «Ααα, η αδελφή μου , μου το έφερε από την Αθήνα».
Μαζί σου πήγα τις πρώτες μου διακοπές. Ημουν δεκαεπτά και ήσουν εικοσιοκτώ, δεν ξέρω πώς με άντεχες! Θα μπορούσες να είχες περάσει καλύτερα αν είχες πάει με την παρέα σου.
Καθισμένη σε μια καρέκλα, έγερνες το κεφάλι σου στα πόδια μου και κοιμόσουν, τις νύχτες που ήμουν στο νοσοκομείο. Εκλαιγες, γιατί δεν σου ανοιγόμουν.
Με στήριξες όσο κανένας, όταν χώρισα κι αποφάσισα να ξαναρχίσω από την αρχή, μόνη μου. Και το έκανες με πράξεις, όχι με λόγια παρηγοριάς.
Μας πήρε χρόνια για να έρθουμε κοντά, ίσως γιατί η διαφορά ηλικίας μας, αποτελούσε μεγάλη απόσταση στην αρχή. Αλλά από την στιγμή που επιτέλους «βρεθήκαμε», δεν υπήρχε καμία περίπτωση να «ξαναχαθούμε».
Σου τηλεφώνησα χθες, έχουμε δώσει «ραντεβού» στην Θεσσαλονίκη στο τέλος του μήνα. «Αύριο πάρε με, να σου κανονίσω τις πτήσεις»
«Εσύ θα με πάρεις αύριο, γιορτάζω!»
«Θα σε έπαιρνα, θα το θυμόμουν όμως αύριο!»
«Μην πάρεις, πλάκα κάνω. Θα είμαι όλη μέρα στο νοσοκομείο, δεν θα πιάνει. Θα σε πάρω όταν βρω κενό»
«Δεν το πιστεύω ρε μαλάκα! Σε έβαλαν εφημερία την μέρα της γιορτής σου??»
«Μα πώς μιλάς έτσι? Ναι, εφημερεύω»
«Δεν καταλαβαίνει κανένας ελληνικά, μην σκας. Γαμιόνται, να τους πεις»
«Να’το πάλι!»
Αδελφούλα, ίσως δεν σου είπα ποτέ πόσο πολύ σε αγαπάω και πόσο σε ευχαριστώ για όλα όσα κάνεις για μένα. Σήμερα γιορτάζεις και δυστυχώς, είμαι πολύ μακρυά για να σε αγκαλιάσω. Δεν ξέρω αν θα το πιστέψεις, άλλα ανυπομονώ να σε δω το άλλο σαββατοκύριακο λες κι έχω να σε δω χρόνια.
Εύχομαι να γεράσουμε , σε δυό σπιτάκια, που θα είναι το ένα δίπλα στο άλλο, κρυμμένα σε πορτοκαλιές. Να χορτάσουμε επιτέλους τους πρωινούς καφέδες που δεν ήπιαμε.
ΧΡΟΝΙΑ ΣΟΥ ΠΟΛΛΑ!

First Love... Nike, just do it!

Η Ξένη (που προσφάτως ανακάλυψα και πολύ συμπαθώ, άσχετον), με κάλεσε να θυμηθώ τον πρώτο μου έρωτα. Επειδή είμαι και μιας κάποιας ηλικίας, μόλις είδα την πρόσκληση, προσπάθησα να θυμηθώ ποιός ήταν. Σοκαρίστηκα τόσο με την αδύναμη μνήμη μου, που έγραψα στον Μητσάκο στο σκάιπ "Ρε συ, δεν θυμάμε τον πρώτο μου έρωτα!" και τον έκανα να λυθεί στα γέλια.

Οπως όλες οι μεγάλες γυναίκες βέβαια, αποφάσισα ότι δεν θα του περάσει (του αραχνιασμένου μυαλού μου), εγώ τον πρώτο μου έρωτα θα τον θυμηθώ και θα τον αφηγηθώ, τέλος! Κι όσο έγραφα, τόσο θυμόμουν και πάρτε ανάρτηση-σεντόνι, να έχετε να διαβάζετε!

Θα πρέπει να ήταν το καλοκαίρι πριν κλείσω τα δέκα, γιατί θυμάμαι ότι δεν είχα κόψει ακόμα τα μαλλιά μου. Είχα δύο ξανθές κοτσίδες αλά Πίπη Φακυδομύτη (όχι όρθιες ασφαλώς), μιας και η μαμά μου δεν άντεχε να αφήνει ελεύθερη την "αφάνα μου". Ετσι αποκαλούσε το εντελώς σγουρό μαλλί μου. Το επόμενο καλοκαίρι, μου τα έκοψε και ησύχασε.

Ετοιμαζόμασταν για τον γάμο του πρώτου μου εξαδέλφου, ο οποίος θα ήτο πολύ γκλαμουράτος για τα δεδομένα της εποχής, οπότε η μαμά θεώρησε ότι κανένα από τα έτοιμα φορέματα του εμπορίου δεν θα ήταν κατάλληλο για την περίσταση. Ξέθαψε δύο υπέροχα, αμερικάνικα υφάσματα από το μπαούλο της και αποφάσισε, ότι εγώ και η αδελφή μου θα ράβαμε φορέματα για τον γάμο. Και μιας και είπαμε ότι ο γάμος ήταν το γεγονός της χρονιάς, τα φορέματα δεν θα ραβόντουσαν από την Αρτεμη, την μοδίστρα της γειτονιάς, στην οποία έτσι κι αλλιώς η μαμά έραβε τα καθημερινά της. Τότε οι γυναίκες προτιμούσαν τις μοδίστρες, ήταν φθηνότερες και έκαναν κι ό,τι ζητούσες, άρα συνέφεραν και στην τσέπη και στην ψυχοθεραπεία.

Προκειμένου να μην πάνε χαμένα, τα υπέροχα υφάσματα, η μαμά επέλεξε την κυρία Χριστίνα. Η κυρία Χριστίνα, ζούσε στην Αθήνα και ερχόταν για διακοπές στην πόλη μας τα καλοκαίρια. Εχω την αμυδρά εντύπωση, ότι στην Αθήνα δεν δούλευε καν. Στην πόλη μας όμως, αρκούσε το "ότι ζούσε στην Αθήνα" για να θεωρηθεί μοδίστρα πρώτης τάξεως. Η μαμά την ήξερε από χρόνια, πριν φύγει ακόμα για την Αθήνα, οπότε ένα ωραίο απόγευμα με τα υφάσματα από το ένα χέρι κι εμάς από το άλλο, χτυπήσαμε το κουδούνι της κυρίας Χριστίνας.

Μας άνοιξε ο γιός της ο Νίκος. Ηταν ψηλός και ξανθός, έξη χρόνια μεγαλύτερος από μένα. Πράσινα μάτια, όλο το ονειρεμένο κόνσεπτ της εποχής μας, σε ένα δηλαδή. Αν σήμερα μου έλεγες να κοιτάξω τόσο ξανθόπλυμα άντρα, θα έκανα τον σταυρό μου. Είπαμε όμως άλλες εποχές. Οπότε τον κοίταξα και τον ξανακοίταξα. Μα ήταν τέλειος! Τα είχε όλα!

Είμαι απολύτως σίγουρη ότι αυτός με κοίταξε μεν, δεν με είδε καν, ένα αγόρι στα δεκαέξη του δεν κοιτάζει δεκάχρονα κοριτσάκια και ειδικά αυτά με κοτσιδάκια-Πίπη-Φακιδομύτη. Μας άνοιξε λοιπόν την πόρτα, ανέβηκε στο χάι-Αθηναϊκό-ποδήλατό του (χωρίς βοηθητικές ροδίτσες ασφαλώς!!!!) και πήγε για γύρα.

Δεν θυμάμαι πόσες πρόβες ακολούθησαν, η κυρία Χριστίνα πληρωνόταν έξτρα για τις πρόβες, οπότε είπε να βγάλει τις διακοπές αναίμακτα. Κάθε φορά εγώ περίμενα να ανοίξει ο Νίκος, ή αν δεν ήταν εκεί, περίμενα να γυρίσει για να τον δω. Η κυρία Χριστίνα είχε τρεις γιούς, η μαμά μου τρεις κόρες, οπότε πείραζαν η μία την άλλη ότι θα συμπεθερέψουν σίγουρα. "Την Γωγώ θα την πάρει ο Πέτρος!" πέταξε μια μέρα η κυρία Χριστίνα. "Που είναι μελαχροινός! Ετσι και την πάρει ο Νίκος, θα είναι σαν γίδια τα παιδιά τους!". Απαιχτη στους χρωματικούς συνδυασμούς και στις λεπτές εκφράσεις, η μοδίστρα, κόκκινη από τα νεύρα μου εγώ. "Την Μαρία θα την δώσουμε στον Νίκο!" συνέχιζε με τις καρφίτσες στο στόμα. Ετοιμη να κλάψω εγώ. Αντικειμενικά, τώρα πια πιστεύω ότι ο Πέτρος ήταν μακράν ωραιότερος από τον Νίκο, αλλά στα δέκα μου τα βλεπα αλλιώς, είπαμε.

Ασφαλώς και όλη μέρα κι όλη νύχτα, ονειρευόμουν την στιγμή που ο Νίκος θα χτυπήσει την πόρτα μας, θα μου πει να πάμε βόλτα με τα ποδήλατά μας και πάνω στην βόλτα θα μου πει, ότι του αρέσω κι εγώ. Συν τοις άλλοις, είχα γίνει το πιο πρόθυμο παιδί όταν έπρεπε να πάω κάτι στην θεία μου, που έμενε δίπλα από τον Νίκο, σε σημείο που ρωτούσα καθημερινώς "τί κάνει η θεία η Ειρήνη? Μήπως θέλετε να της πάω κάτι?"

Και μια μέρα, το κουδούνι πράγματι χτύπησε. Απ΄έξω ήταν ο Νίκος με το ποδήλατό του και λευκό σορτσάκι (μπάι δε γουέι, όλο εκείνο το καλοκαίρι με λευκά σορτσάκια κυκλοφορούσε, δεν έχω εξιχνιάσει άν ήταν ένα και μοναδικό ή είκοσι ίδια!). Και ναι το όνειρό μου, θα έπαιρνε σάρκα και οστά! Ετοιμη ήμουν να πάω να κουβαλήσω το ποδηλατάκι μου, για να πάμε την βόλτα που σας έλεγα. "Λες να με κοροϊδεύει για τις βοηθητικές?"σκεφτόμουν. Πριν λοιπόν τρέξω για να φέρω το ποδήλατο, η φωνή του με προσγείωσε στο σκαλοπατάκι μου. Εδώ που τα λέμε, ευτυχώς που ήμουν σε σκαλοπατάκι και δεν φαινόταν και η τεράστια διαφορά ύψους μας. "Η μάνα μου, είπε ότι δεν μπορεί αύριο κι αν μπορείτε να έρθετε σήμερα για την πρόβα".

Το όνειρό μου, όχι απλά δεν απέκτησε σάρκα και οστά, αλλά έγινε φάντασμα. Εβαλα το πιο καλό χαμόγελο και απάντησα "εντάξει, θα το πω στην μαμά μου".

Οπως κάθε κοριτσάκι που ζει το παραμύθι του ασφαλώς, είχα μια παρηγοριά. Επιτέλους μου μίλησε! Σε μένα προσωπικά! Μου απήυθυνε το λόγο! (Εμ, δεν είχε κι άλλον να τον απευθύνει ο χριστιανός, αλλά σιγά μην τα σκεφτόμουν αυτά!). Και σίγουρα του αρέσω, αλλιώς θα έστελνε τον Πέτρο, δεν θα ερχόταν ο ίδιος. (Το γεγονός να βλαστήμαγε από μέσα του που τον έστειλε η μάνα του, δεν το εξέτασα καν). Τώρα που τα ξαναθυμάμαι, σκέφτομαι ότι το "χαζό παιδί-χαρά γεμάτο", έγινε σλόγκαν εξαιτίας μου.

Εκείνη η πρόβα ήταν και η τελευταία. Το λευκό φόρεμά μου με τις κίτρινες μαργαρίτες και τα τιραντάκια ήταν γεγονός. Μεταξύ μας, απορώ τί διάολο χρειάστηκαν τόσες πρόβες για ένα τόσο απλό παιδικό φόρεμα. Ενιγουέι.

Δεν τον ξαναπέτυχα στην γειτονιά. Δεν ήρθε και τα επόμενα καλοκαίρια. Η κυρία Χριστίνα, τα έβαλε κάτω και είδε προφανώς, ότι νοικιάζοντας το σπίτι θα έκανε διακοπές όπου γούσταρε και χωρίς να ξεστραβώνεται κιόλας στο ράψιμο. Για δυό χρόνια ακόμα, ο ξανθομπουμπουρας Νίκος παρέμεινε ο μεγάλος μου έρωτας. Κι ας μην τον έβλεπα ποτέ. Κάποια μέρα, θα μεγαλώναμε και θα βρισκόμασταν και τότε, θα με πρόσεχε! Πόσο εύκολα τα θεωρείς όλα όταν είσαι παιδάκι.

Τον ξανασυνάντησα εντελώς τυχαία μετά από επτά χρόνια, στον δρόμο. Ημουν πια δεκαεπτά και ήταν εικοσιτρία. Αν δεν τον έβλεπα έξω από το σπίτι του, δεν θα τον καταλάβαινα, γιατί ήταν πλέον λίγο πιο κοντός από μένα και φορούσε γυαλιά. Και βεβαίως εάν δεν τον έβλεπα έξω από το σπίτι του, δεν θα τον κοίταζα καν. Δεν μιλήσαμε (τί να πούμε άλλωστε?), αλλά πρέπει να με αναγνώρισε γιατί με κοίταξε και χαμογέλασε. Οχι, δεν το φαντάστηκα, είχα άλλωστε μπει στην ηλικία άρνησης του φανταστικού. Μου χάρισε ένα πλατύ, ζεστό χαμόγελο, το οποίο δεν ανταπέδωσα γιατί πολύ απλά, δεν ήμουν πια δέκα! Τον προσπέρασα και δατς ωλ! (Πάρε να χεις!)

Πριν από καμιά δεκαριά χρόνια , μου τηλεφώνησε η αδελφή μου που ζει και εργάζεται στην Αθήνα "Ρε συ, τον θυμάσαι τον ΝΙΚΕ?"(συνθηματικό που του είχαμε βγάλει για να μην μας πάρει πρέφα η μαμά, πάλι καλά που δεν τον είπαμε και αντίντας!). "Ναι". "Ηρθε σήμερα εδώ για κάτι εξετάσεις και με θυμήθηκε. Εδώ κοντά μένει, είναι φυσικοθεραπευτής".

Αυτός ήταν λοιπόν ο πρώτος-πρώτος μου έρωτας! Και υποθέτω ότι δεν έπαιξε κανένα ρόλο στην μετέπειτα εξέλιξή μου. (Περιέργως και ο νυν και ο πρώην συζυγός μου, έχουν γεννηθεί την ίδια χρονιά με τον Νίκο:PPPP)

Μητσάκο (χοχοχοχο), Μπρο (χιχιχιχιχι), Ελενα, Μαρίνα, Εστρέγια, Delfinoula, περιμένω τα δικά σας!

Photo : www.centuryofdolls.com

ΜπόικοΜπανκ

Ο φίλος μας ο Μπόικο (ο οποίος έχει περιγραφεί εκτενώς σε προηγούμενο ποστ), έχει μεταφορική εταιρεία. Καύσιμα για τα φορτηγάκια του, αγοράζει συνήθως από τον ξαδελφό του, τον Πλάμεν (ο οποίος αξίζει τον κόπο να περιγραφεί εκτενώς, σε επόμενο πόστ).

Ο Πλάμεν, είναι απίστευτα τσιγγούνης και σφιχτοχέρης σε όλες τις οικονομικές του συναλλαγές, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων. Ο Μπόικο που δυστυχώς δεν είναι δίμετρη, εικοσιπεντάχρονη, ξανθιά δεν εμπίπτει στην κατηγορία εξαιρέσεων του Πλάμεν.
Με όλα τα παραπάνω σας καθιστώ σαφές, ότι ο Πλάμεν, τρώει τα - εξαιρετικώς ανθεκτικά στο αλκοόλ- συκώτια του Μπόικο κάθε μέρα για λεφτά. Ασφαλώς δεν μπαίνει στον κόπο να σκεφτεί ότι ο Μποικάκος, εκτός από ξαδελφός του, είναι και ο μεγαλύτερος πελάτης του κι έτσι και τον στείλει στο διάολο, ο Πλάμεν λόγω τσιγκουνιάς θα αναγκαστεί να πίνει καύσιμα αντί για ρακία, προκειμένου να φάει το απόθεμα.
Ο δε Μποικάκος, ο οποίος θενκς το δε γκρικ γουέι οφ πέυμεντς, έμαθε πώς τίποτα δεν πληρώνεις προκαταβολικά, δεν διανοείται, λόγω σεβασμού να αντιμιλήσει στον μεγαλύτερο ξάδελφο, απλά το γυρίζει στην πλάκα.
Χθες βράδυ λοιπόν, βρεθήκαμε όλη η παρέα μαζί συν ένας μεθυσμένος μπάτσος (αυτό κρατήστε το, θα σας χρειαστεί αργότερα).
Φαγαμε τις λουκάνκες μας, ήπιαν οι άλλοι τις ρακίες τους κι εγώ την σοδίτσα μου και μετά από ένα πεντάλεπτο στριφογυρίσματος στην καρέκλα, ο Πλάμεν μπήκε στο αγαπημένο του θέμα:

- Γκουγκού, πότε θα πληρώσεις τον Μπόικο? (το Γκουγκού ιτς μι σε Βουλγαρική προφορά).

Αγνόησα τον Μπόικο που μου έκανε απεγνωσμένα νοήματα, τα οποία δεν ήταν και κατανοητά μετά από τόσες ρακίες.
- Πλάμεν τον πλήρωσα, αλλά δεν κατάλαβα! Πάλι θέλεις λεφτά από τον Μπόικο???
Ακρα του τάφου σιωπή, στην ομήγυρη. Είπα να την σπάσω.
- Να δω βρε Πλάμεν, πότε θα καταλάβεις ότι ο Μπόικο είναι τράπεζα για σένα.
- Τράπεζα?
- Ασφαλώς! Και η πιο σίγουρη μάλιστα! Μπόικο-Μπανκ!
- Σίγουρη τράπεζα η Μπόικο-Μπανκ?
- Πλάμεν, ειδήσεις δεν βλέπεις? Ολες οι τράπεζες κλείνουν, χρεωκοπεί μία κάθε μέρα! Μόνο στην Μπόικο – Μπανκ, τα λεφτά σου είναι εξασφαλισμένα .
- Μππππόικομμμμμπανκ, εί-ει-ει-ναι σι-γου-ρρρρρρη- τρρρρρρα-πε-ζα? Ακούστηκε εκείνη τη στιγμή ο μεθυσμένος μπάτσος που δεν είχε βγάλει κουβέντα τόση ώρα (είδατε που σας χρειάστηκε?).
- Ασφαλώς! Επέμεινα εγώ.
- Να πππππά-ω τα λεεεεεφ-φφφ-τα στην ΜποοοοοικοΜπππππανκ, συνέχισε.
Ακρα του τάφου σιωπή στην ομήγυρη, εκ νέου. Γύρισαμε και κοιτάξαμε τον μεθυσμένο, όλοι μαζί, για πρώτη φορά.
- Η Ραααααηηηηφάιζεεεεεεν δηλαδή έκλεισε???? Προλαβββββαίνω να τα πππππάρρρρρω? Ρώτησε με αγωνία , χύνοντας το ποτό του Τσέτσο που καθόταν δίπλα του.
Ο Στανισλάβ, ο συνέταιρος του Μπόικο ανέλαβε να σώσει την κατάσταση. Αντε να εξηγήσεις σε μεθυσμένο ότι δεν υπάρχει ΜπόικοΜπάνκ κι ότι δεν έχασε τα λεφτάκια του.
- Αυτή θα κλείσει σε δυό – τρεις μέρες απ’ο,τι γνωρίζω, απάντησε με σοβαρό ύφος στον μεθυσμένο μπάτσο.
Ακούστηκε αναστεναγμός ανακούφισης. Ναι, προλάβαινε να πάρει τα λεφτά του και να τα πάει στην Μπόικο-Μπανκ!
- Μια ββββββόντκα μμμμμε σσσσσόδαααααα! έδωσε την επόμενη παραγγελία.

Τί παθαίνει ο άνθρωπος όταν δεν πίνει ρακία!!!