Φύγαμεεεε

Είδαμε ότι οι κοινές, καλοκαιρινές διακοπές, που σχεδιάζαμε από την μέρα που έπεσε το πρώτο χιόνι, πήγαν περίπατο. Ο πρώτος που φρόντισε να μας το θυμίσει, ήταν ο Στανισλάβ που πήρε τη Στέφκα του και σάπισε μεταξύ πισίνας και παραλίας για δεκαπέντε μέρες, μην αντέχοντας να περιμένει , να συμπέσουν οι ελαστικές ημερομηνίες μας.

Ο δεύτερος της παρέας, ο Βλάντι ο δικηγόρος μας, φρόντισε να μας τακτοποιήσει όπως - όπως, πήρε προχθές τη γυναίκα του και έφυγε για τη θάλασσα κι αυτός. Οχι, που θα περίμενε εμάς!

Ετσι, χθες βράδυ, κι ενώ ο Δημήτρης σχεδίαζε πόσα φορτηγά θέλει σήμερα, για να κλείσει το τζίρο του μήνα κι ο Μπόικο υπολόγιζε πως θα του τα βρει, γύρισα προς τη Μπόμπι, που το όνειρο της θάλασσας, την τρώει μήνες. "Πάμε μόνες μας αύριο?" της είπα.

Οι άντρες δεν εξέφρασαν αντιρήσεις, ο Μπόικο βέβαια, φρόντισε να μας πει ότι στο Οζμπορ θα υπάρχει "τσιγγανία" και γιατί δεν πάμε Χαλκιδική. Εισέπραξε ένα "χέσε μας Μπόικο που θα περάσουμε τα σύνορα για να δούμε θάλασσα" και ξαναγύρισε στα φορτηγά του.

Δεν μας πτοούσε τίποτα, έτσι σε 3 ώρες, αφήνουμε σκυλιά, παιδιά και φορτηγά στους άντρες και την κάνουμε.

Καλές μας βουτιές!!!!

Μέτζυ

Είμαι ελαφρώς καλύτερα, γιατί :

Ο Δόκτωρ Κίροβ, έρχεται κάθε μέρα κι αφού με λέει "κοτοπουλάκι", μου κάνει ενέσεις.

Ο μπαμπάς , βάζει αντισηπτικό στο τραύμα μου.

Η μαμά μου μαγειρεύει καθημερινά στήθος κοτόπουλου, έξη έφαγα χθες βράδυ, μιάμμμ!

Ο Τόνυ μου αγόρασε ένα υπέροχο μενταγιόν με το όνομά μου και την ράτσα μου και η χαζό Πόλια ζηλεύει.

Τα μωρά μου είναι καλά, έχουν μείνει τρία, γιατί την Ελενα την πήρε ο δόκτωρας Κίροβ με την κορούλα του.

Θα ήμουν πολύ καλύτερα εάν:

Δεν έβλεπα πόσο απαίσιο είναι το μπουτάκι μου, ξυρισμένο.

Δεν έβλεπα τον πατέρα των μικρών μου, να βγάζει τα μάτια του με την χαζό Πόλια, ενώ εγώ είμαι άρρωστη (μα τί θράσσος!!!)

Μπορούσα να σταθώ στα πίσω μου πόδια και να ανοίξω όλες τις πόρτες που με οδηγούν στον παράδεισό μου, δηλαδή στην παραγωγή.

Η μαμά δεν με πίεζε να φάω και ξηρά τροφή, ενώ προτιμώ το κοτόπουλο!

Εβρισκα αυτόν που με χτύπησε και του έσπαγα το πόδι, για εκδίκηση!!!

Οπως και να έχει πάντως, παραμένω πάντα πανέμορφη, όπως λέει ο μπαμπάς. Για του λόγου το αληθές, να και οι τελευταίες μου πόζες!!!

Τρία χρόνια

Πριν από τρία χρόνια, τέτοια μέρα :

- Πλύναμε την Συλβί, σε ένα πλυντήριο αυτοκινήτων της πλάκας, δίπλα στο Πατριαρχείο και της δέσαμε μία λευκή κορδέλλα στον καθρέφτη.

- Ο Μουσταφά, που δεν μιλούσε λέξη αγγλικά, με χτένισε πίνοντας τσάι.

- Οσο ο Μουσταφά με χτένιζε, ο Δημήτρης ξέφυγε της επιτήρησής μου και έμεινε αξύριστος. Το πρόσεξα, μόλις την επομένη στις φωτογραφίες.

- Η τότε συνάδελφός μου η Βάσω, μου φόρεσε τα παπούτσια μου, για να διατηρήσει την παράδοση.

- Η Λένα μου δάνεισε ένα κολιέ της, γιατί έπρεπε να φοράω και κάτι δανεικό.

- Μαζεύτηκαν στο λόμπυ του μικρού ξενοδοχείου που μας φιλοξενούσε στο Φανάρι, ένας Τούρκος, ένας Αρμένιος, ένας Κούρδος, μια Γερμανίδα και πέντε Ελληνες και έκαναν τόση φασαρία που ξεσηκώσαμε τους πάντες.

- Η Μελίζ έτρεξε στην κουζίνα και μας έφερε ένα κιλό ρύζι πακεταρισμένο κιόλας!

- Το αγοράκι του ανθοπώλη μπερδεύτηκε και με περίμενε, ως άλλος γαμπρός με την ανθοδέσμη μου στα σκαλιά της εκκλησίας, πάνω που ήμουν σίγουρη ότι θα παντρευτώ χωρίς ανθοδέσμη.

- Οι βέρες ξεχάστηκαν στο αυτοκίνητο, που ο Τούρκος παρκαδόρος του Πατριαρχείου πήρε χωρίς να μας δώσει τα κλειδιά, κι η κουμπαρούλα μου δεν ήξερε εάν έπρεπε να αγχωθεί για τις βέρες ή για την Συλβί.

- Η Πολίτισσα γιαγιά που βρέθηκε "καλεσμένη μας" από σπόντα, με ήξερε λέει, από την τηλεόραση (!!!!).

- Ανάμεσα στον αρραβώνα και την στέψη, ο ιερέας έφυγε , προκειμένου να συνεχίσει ο μητροπολίτης και ο Δημήτρης είπε την απίστευτη ατάκα "Διάλειμμα για διαφημίσεις". Ο Τούρκος που βιντεοσκοπούσε, δεν κατάλαβε ότι έπρεπε να το κόψει μετά, διότι πολύ απλά δεν ήξερε ελληνικά.

Η βραδυά συνεχίστηκε σε μια ταράτσα με θέα τον Βόσπορο. Παρέλασαν Κεμπάμπ και Κιουνεφέ με φρέσκο τυρί της Γκαζιαντέμπ και στο τέλος ο Σερντάρ μας είπε το φλυτζάνι....

Χρόνια μας πολλά Μητσάκο μου!

Κτηνιατρικό Ανακοινωθέν

Χθες το πρωί ο Δημήτρης πήγε στην Στάρα Ζαγόρα για να πάρει την μικρούλα μας. Ενα σοκ το έπαθε, μόλις είδε το ξυρισμένο πόδι της πρησμένο και την Μέτζυ ακίνητη, αλλά ακόμα δακρύζει, όταν λέει "πόσο πανέμορφη ήταν, ξαπλωμένη στο προαύλιο του νοσοκομείου".

Ο χειρουργός είπε ότι τα οστά δεν ήταν απλά σπασμένα, αλλά θρυμματισμένα εντελώς και ότι εάν σε δύο εβδομάδες δεν καταφέρει να το πατήσει, μάλλον την έχουμε άσχημα. Γενικά δεν ήταν και πολύ αισιόδοξος.

Η μικρούλα μας μόλις ξεπέρασε το σοκ των πρώτων ωρών από την επιστροφή της, σηκώθηκε και περπατάει λίγο, στηριζόμενη στα τρία γερά ποδαράκια της. Τρώει ακατάπαυστα (μέχρι και κροκέτες, που παλιά σνόμπαρε!) και πίνει νερό με τους κουβάδες. Προφανώς μου έμοιασε, όταν έχω πυρετό τρώω τον άμπακα. Ο χειρουργός είπε ότι είναι πολύ πιθανό ο πυρετός να την ταλαιπωρήσει τις τρεις πρώτες μέρες.

Ο γιατρός Κίροβ ήρθε στις επτάμιση το πρωί για τις πρώτες ενέσεις αντιβίωσης και την βρήκε μια χαρά. Αλλαξε γνώμη στις εντεκάμιση που ξαναήρθε, γιατί πολύ απλά η μικρή τον δάγκωσε, κάνοντάς τον να υποθέσει ότι πονάει. Κατά την δική μου, αισιόδοξη άποψη, η μικρή τον δάγκωσε γιατί πολύ απλά, δεν ήμασταν εμείς εδώ και δεν γουστάρει να τρώει ενέσεις χωρίς την παρουσία του "μπαμπά" ή της "μαμάς" της. Μην τα ισοπεδώνουμε κι όλα!

Παρ' όλα αυτά, ακολουθήσαμε την συμβουλή του να της δώσουμε παυσίπονα, τα οποία καταβρόχθισε με ικανοποίηση.

Ο Δημήτρης άρχισε από χθες να με προετοιμάζει για ευθανασία, εάν δεν μπορέσει να περπατήσει, γιατί δεν θέλει, το σκυλί να χάσει την ποιότητα ζωής του. Εγώ, ως πιο εγωίστρια, του ξεκαθάρισα, ότι πολλά σκυλιά στον κόσμο, ζουν με τρία πόδια χωρίς πρόβλημα. Και σε αυτό θα επιμείνω.

Το μόνο που εύχομαι, είναι ο οργανισμός της να αντέξει το σίδερο που της τοποθέτησαν και να μην έχει άλλες επιπλοκές. Από 'κει και πέρα, όλα είναι ξεπεράσιμα.

Κατά τα άλλα, τα μωρά της είναι καλά. Τρία χαρίστηκαν ήδη και τα τέσσερα που έμειναν είναι τόσο καλά που δεν θέλω να τα δώσουμε. Είμαι σίγουρη ότι της λείπουν, δεν θα ξεχάσω ποτέ το βλέμμα της όταν την Κυριακή που γύρισε εξαντλημένη, της τα φέραμε να τα δει.

Περαστικά μας, λοιπόν

Μωρά

Με λένε Ευλόγκι και όταν μεγαλώσω θα παίζω με κομπιούτερ, όπως ο νονός μου!

Προς το παρόν είμαι πολύ λυπημένος, γιατί κάποιος κακός άνθρωπος, χτύπησε τη μαμά μου και σήμερα την χειρούργησαν. Αύριο θα γυρίσει από το νοσοκομείο, αλλά δεν θα μπορεί να παίζει μαζί μας για έναν ολόκληρο μήνα!

Και σαν να μην μου έφτανε αυτό, έχω και την Ελενα και τον Μπόλι (τα αδέλφια μου) που με ζαλίζουν, επειδή είμαι ο αρχηγός και πρέπει να παίρνω αποφάσεις για όλα!

Ευτυχώς η Πέτια μας , κοιμάται συνεχώς και δεν μου φορτώνεται!

Ουυυυυυφ

Ατυχίας συνέχεια...
Την Παρασκευή το μεσημέρι, εξαφανίστηκε το Μετζάκι μας. Περάσαμε ένα απαίσιο Σαββατοκύριακο, κλαίγοντας κρυφά ο ένας από τον άλλο και μιλώντας ελάχιστα. Είναι σαν να χάνεις κάποιον από την οικογένειά σου, όπως πολύ σωστά είπε δακρυσμένος χθες το απόγευμα ο Τόνυ. Μπορεί να θεωρηθώ υπερβολική, αλλά επί δύο χρόνια την είχαμε συνεχώς μαζί μας, ήταν αδύνατο να μην μας πονέσει η φυγή της.
Χθες το βράδυ δουλεύαμε, κυρίως για να μην σκεφτόμαστε, όταν άκουσα βήματα στο γραφείο. Ο Δημήτρης ήταν τόσο σίγουρος ότι το σκυλί δεν υπάρχει πια, που ούτε γύρισε να κοιτάξει ποιός μπήκε. Σηκώθηκα από το γραφείο μου και πήγα προς την πόρτα. Επαθα σοκ, ήταν η Μέτζυ που γύρισε κουτσαίνοντας, στο κακό της χάλι. Χωρίς νερό και χωρίς τροφή για τρεις μέρες. Μόλις έτρεξα κοντά της σωριάστηκε στο πάτωμα, ήταν απίστευτα τρομαγμένη και πονούσε τόσο που δάγκωσε μέχρι και μένα, όταν προσπαθήσαμε να την μετακινήσουμε.
Ο γιατρός Κίροβ σήμερα το πρωί, επιβεβαίωσε τις υποψίες μας, κάποιος την χτύπησε άσχημα, σε σημείο να της σπάσει τον γοφό και το σκυλί τρόμαξε κι εξαφανίστηκε. Χρειαζόταν να χειρουργηθεί άμεσα στην πανεπιστημιακή κλινική της Στάρα Ζαγόρα (ω ναι, κι εγώ εντυπωσιάστηκα που υπάρχει πανεπιστιμιακή κτηνιατρική κλινική για τα σοβαρά περιστατικά).
Η μικρούλα μας είναι ήδη εκεί, ο Δημήτρης κι ο γιατρός της επιστρέφουν. Θα χειρουργηθεί αύριο το πρωί και λογικά μεθαύριο θα μπορούμε να πάμε να την πάρουμε. Δυστυχώς, η Στάρα Ζαγόρα απέχει μιάμιση ώρα από εδώ, οπότε είναι αδύνατο να την επισκεφθούμε απόψε και συν τοις άλλοις, καταχραστήκαμε τον χρόνο του γιατρού, που πρέπει να γυρίσει και σπίτι του.
Νοιώθω απλά λύπη για το κτήνος που την χτύπησε. Ανθρωπο δεν μπορώ να τον αποκαλέσω, σόρρυ. Γι'αυτό και τον λυπάμαι. Δεν ξέρω εάν θα τιμωρηθεί όταν βρεθεί, άλλωστε δεν πρόκειται να διορθωθεί τίποτα. Θα μπορούσε να τον είχε αναγνωρίσει και σήμερα η Μέτζυ, αλλά δεν θέλαμε να την επιβαρύνουμε κι άλλο, αρκετά τράβηξε. Το σίγουρο είναι ότι δεν τον έχει ξεχάσει και όταν με το καλό γυρίσει, θα μας οδηγήσει μόνη της σε αυτόν. Αν τον φτύσω άραγε, θα καταλάβει τίποτα?

Ντάντσο ιζ μπακ!

Σήμερα το πρωί, άκουσα το Δημήτρη να καλωσορίζει κάποιον με ενθουσιασμό. "Κοίτα ΠΟΙΑ γύρισε!" μου φώναξε. Γύρισα και είδα την Ντάντσο ! Αγκαλιαστήκαμε όπως την μέρα που έφευγε. Μόνο που αυτή τη φορά δεν δακρύσαμε από πόνο, αλλά από χαρά. "Ηρθα κι από αύριο πιάνω δουλειά!" , μας είπε αποφασιστικά. "Που?" αστειεύτηκε ο Δημήτρης. "Εδώ σέφε! Δεν με θέλετε?" είπε γελώντας.

Τα κατάφερε στην Ισπανία. Γύρισε και λάμπει ολόκληρη. "Το αφεντικό μου εκεί, δεν ήθελε να με αφήσει να φύγω", είπε όλο καμάρι και ξέρω πως είναι αλήθεια. Αναγκάστηκε να γυρίσει για την μικρή, που ο γολγοθάς της δεν έχει τελειωμό. "Χωρίς τα χάπια της, δεν λειτουργεί καν". Γύρισε στο γκρίζο της πατρίδας της και της ζωής της. Και μας βρήκε εδώ, όπως το ευχόταν όταν έφευγε.

"Πόσο χάρηκα που γύρισε η Ντάντσο!" είπα στον Δημήτρη.

"Καλό σημάδι, θα το δεις", απάντησε.

Ντομπρέ ντοσλί Ντάντσο...

Στην ξενιτιά

Στην ξενιτιά μονάχα ο Tούρκος νιώθει
τον Eλληνα πως έχει αδελφό
τραγούδι σαν ακούει ελληνικό,
αλλάζει τότε ο Tούρκος απ την Πόλη.
(...)Aυτή που μας ενώνει μπλε μαγεία,
μια θάλασσα ζεστή και καθαρή,
που στις ακτές της ζούνε δυο λαοί,
ζητεί χρυσό αιώνα δίχως βία.

Για τον Δημήτρη και τον Χακάν, που χθες έφεραν στο μυαλό μου, τους παραπάνω στίχους του Μπουλέντ Ετζεβίτ.Κρίμα που δεν τους φωτογράφησα.

Μπρτσκο

Τον Νοέμβρη του 2000, βρέθηκα σε μια πόλη της Βοσνίας, το Μπρτσκο, σημείο στρατηγικής σημασίας από τότε, αφού είχε "αυτονομηθεί".

Τα σημάδια του πολέμου ήταν ακόμα νωπά, στα κτίρια, στους δρόμους, στις πεσμένες γέφυρες, στις υπό αποναρκοθέτηση περιοχές. Η ζωή συνεχιζόταν, με τους παππούδες να σφάζουν χοιρινά στις αυλές τους, έχοντας συνηθίσει την ιδέα του ναρκοπεδίου δίπλα τους και τους διάτρητους από βλήματα τοίχους των φτωχικών τους.

Τα βράδυα, γυρίζοντας στο μικρό μου δωμάτιο, στο μοτέλ που έμενα, κρατούσα λεπτομερές ημερολόγιο του ταξιδιού, με τοποθεσίες, ημερομηνίες, ονόματα. Είχα τραβήξει, άπειρα φιλμ με φωτογραφίες. Το ημερολόγιο παρέμεινε στον σκληρό του υπολογιστή μου, στο γραφείο, όταν έφυγα για Βουλγαρία. Για λόγους που αδυνατώ να εξηγήσω, δεν το εκτύπωσα. Οι φωτογραφίες είχαν χαθεί από το 2002, όταν ο πρώην σύζυγός μου, βρήκε σαν μοναδικό τρόπο εκδίκησης για το διαζύγιό μας, την καταστροφή όλων των φωτογραφιών από τα επαγγελματικά μου ταξίδια.

Θέλησα να αγοράσω τον πρωτότυπο "Καιρό των τσιγγάνων" του Μπρέγκοβιτς, που τον άκουγα τα βράδυα στο εστιατόριο του ξενοδοχείου, πίνοντας ρακίες από αχλάδι. Στάθηκε αδύνατον. Σε όλη την πόλη, κατάφερα να βρω, μόλις το τελευταίο πρωινό, ένα μόνο μαγαζί. Μπήκα μέσα, αναζητώντας μια ανάμνηση. Το μόνο που βρήκα και αγόρασα, ήταν ένας χάρτης της Βοσνίας, στα κυριλλικά και μια κακοσχηματισμένη κεραμική κούπα με το κάστρο της πόλης, το οποίο παρεμπιπτόντως δεν είδα ποτέ. Είναι τα μόνα αντικείμενα που μου έμειναν από εκείνο το ταξίδι.

Γενικά δεν ξεχνάω ονόματα και γεγονότα, ακόμα κι αν περάσουν χρόνια. Οσους συνάντησα όμως, σε εκείνο το ταξίδι, τους θυμάμαι εντελώς οπτικά και ξεχωρίζοντάς τους, από κάποιο χαρακτηριστικό. Δηλαδή "ο κοντοκουρεμένος φυλακισμένος στο ναρκοπέδιο", "ο μουσουλμάνος μηχανικός στο δημαρχείο", "ο αλκοολικός διευθυντής ύδρευσης". Τα ονόματά τους, έχουν παντελώς διαγραφεί από την μνήμη μου.

Σήμερα το πρωί, το μυαλό με ξαναγύρισε εκεί. Ισως γιατί θα ήθελα να ξαναβρεθώ στο Μπρτσκο. Θα ήθελα να δω, εάν μετά από τόσα χρόνια, έγινε αυτό που οι ξένοι που το αλώνιζαν, πρέσβευαν, χαϊδεύοντας τα αυτιά των πονεμένων κατοίκων του. Ενα κομβικό σημείο, ιδανικό για ξένες επενδύσεις, πεντακάθαρο από το αίμα του πολέμου. Γκουγκλάρισα (ωραίο ρήμα), για ξενοδοχεία. Δεν θυμάμαι καν το όνομα του μοτέλ που έμεινα τότε. Αν όμως το έβρισκα θα το αναγνώριζα. Παραδόξως, δεν βρήκα κανένα. Τί να έγινε άραγε και το μεγαθήριο, στο κέντρο της πόλης, που τότε δεν λειτουργούσε, με τους τοίχους του να χάσκουν από τους βομβαρδισμούς? Είχε βρεθεί επενδυτής λίγα χρόνια μετά, θα το επισκεύαζαν έλεγαν.

Ψάχνοντας κι άλλο, έπεσα εδώ .

Μετά το πρώτο μούδιασμα, σκέφτηκα πως αυτή η πόλη, εξακολουθεί να γλύφει τις πληγές της παρ' όλα όσα της έταξαν. Και δεν μπορεί να κάνει αλλιώς γιατί οι πληγές της υπάρχουν και θα υπάρχουν. Δεν ξέρω αν θα ξαναπάω ποτέ. Καλύτερα εν τέλει που ξεχνάω...

Ξεμείναμε

Σας γράφω από δανεικό λαπτόπι!

Το νέο μου επαγγελματικό λαπτόπι, ένα γλυκούλι ασουδάκι, τεσσάρων ημερών, σήμερα το πρωί, εξαιτίας μίας "φλάσκατας" χτύπησε τον "τβέρντ ντίσκ". (όπου φλάσκα το φλας, το άλλο είναι ο σκληρός εάν δεν καταλάβατε).

Θα το δεχόμουν ψύχραιμα (αν και με γέλια, όταν ο τεχνικός, μου είπε τις παραπάνω λέξεις), εάν :

- Το προηγούμενο λαπτόπι δεν τα είχε φτύσει προ μηνός, γεμάτο από "μπομπολέτσκες" (το νόρτον έβγαζε πασχαλίτσες με ιούς κι έτσι έμαθα και την χρήσιμη αυτή, νέα λέξη, από τον τεχνικό μας!),

- Το νέο μηχανηματάκι που κλήθηκε να το αντικαταστήσει, δεν είχε ελαττωματικό hardware από την κινέζα μαμά του. (Κατά τον τεχνικό μας, που συνετέλεσε τα μέγιστα στον θάνατό του, ανεβάζοντας ό,τι μαλακία του ερχόταν, "κιτάισκι ράμποτι, κακβό τσάκας?", δλδ κινέζικες δουλειές τί περιμένεις. Να σημειωθεί ότι αυτός το είχε επιλέξει και αγοράσει!).

Ετσι από σήμερα, περιφέρομαι εκ νέου σε όλα τα κομπιούτερ του γραφείου και δεν μπορώ ούτε ένα μέηλ να στείλω ή να πάρω με την ησυχία μου.

Το δανεικό λαπτόπι έχει χαλασμένη "μίσκα" (=ποντίκι, το καταλάβατε ξέρω) και μέχρι στιγμής αρνείται να συνευρεθεί με τον εκτυπωτή μου.

Ενθυμούμενη, παλιές , καλές εποχές, κάνω κατεβατά με λογαριασμούς στο χέρι και αύριο πρωί πρωί, λέω να πάω να αγοράσω κι έναν άβακα!!! Ετσι δηλαδή, να την φτύσω λίγο την τεχνολογία , αφού με έφτυσε αυτή πρώτα!!!

ΥΓ. Κατά τον τεχνικό μας, ο οποίος, αξίζει να σημειωθεί ότι είναι, αρχαίος κομμουνιστής και απόλυτα τεχνοκράτης "δεν έχω κισμέτ με τα κομπιούτερ τώρα τελευταία". Είδατε καλέ πώς χαλάει τον κόσμο, ο καπιταλισμός????

Πως αλλάζει ο άνθρωπος!

Βρε πως αλλάζει ο άνθρωπος... Τί θέλω να πω?

Κι εγώ κι ο σύζυγος έχουμε γεννηθεί και μεγαλώσει σε πόλεις δίπλα στην θάλασσα. Τα καλοκαίρια μας, από πιτσιρίκια, ήταν απολύτως "θαλασσινά". Πριν τρία χρόνια ήρθαμε στην Βουλγαρία και με το που μπήκε το πρώτο καλοκαίρι, μας έπιασε κατάθλιψη. Πού θα κολυμπάμε, που είναι περί τα πεντακόσια χιλιόμετρα από την περιοχή μας η παραλία?
Μία και μοναδική φορά, είχαμε το κουράγιο να οδηγήσουμε ως την Μαύρη θάλασσα και παρότι μια τέτοια παραλία, στην Ελλάδα θα την αποφεύγαμε, το χαρήκαμε σαν μικρά παιδιά. Τσαλαπατηθήκαμε με χιλιάδες κόσμο, μας μπήκε η ξαπλώστρα του πίσω, μην πω που, εμείς εκεί! Αχ θάλασσα και πάλι θάλασσα.
Τον πρώτο χρόνο λοιπόν κοροϊδεύαμε, πρώτον τους τουρίστες, που αντί να πλατσουρίζουν όλη μέρα στην Μαύρη θάλασσα, συνωστίζονταν στις πισίνες των ξενοδοχείων και δεύτερον τους ντόπιους με την λύσσα που έχουν με τα βουνά τους. Σαββατοκύριακα στα βουνά, πικνίκ στα βουνά και τα συναφή. Κατά τα άλλα, μη έχοντας επιλογές, επισκεφτήκαμε κι εμείς τις τοπικές πισίνες πέντε - έξη φορές.
Πέρσι τα καταφέραμε και το σκάσαμε στην μαμά πατρίδα για δέκα μέρες, αλλά και πάλι, τρέξε από εδώ, τρέξε από εκεί, θάλασσα δεν χαρήκαμε. Δυό μπανάκια όλα κι όλα , έτσι για το καλό.
Σήμερα το πρωί λοιπόν ξυπνήσαμε με τάσεις φυγής και ξαπλώστρας. Η Ελλάδα δεν μας βγήκε, κι άρχισε η αναζήτηση.
Γ: Πάμε Τεκιρντάγ???
Δ : Πάμε Ιστανμπούλ , τότε
Γ : Μα θέλω να κολυμπήσωωωωω. Μαύρη θάλασσα??
Δ : Πεντακόσια χιλιόμετρα για να πάω στην Μαύρη?? Πάμε Ιστανμπούλ, τότε (ω ναι, το κόλλημα, είναι κόλλημα!)
Γ : Ωραία, να ψαξω για Μπιουγιούκτσεκμετζέ ?? Ξέρεις, εκεί που είχαμε πάει με τον Ογουζάκο, εκείνο το βράδυ που ήμασταν λιώμα?
Δ : Ποιό απ΄όλα, με τον Ογουζάκο πάντα λιώμα είμαστε.
Γ: Το βράδυ που φάγαμε στο Μπακίρκιόι και μετά πήγαμε στην θάλασσα για καφέ! (για όσους ξέρουν από Ιστανμπούλ, το Μπακιρκιόι από το Μπιουγιουκτσεκμετζέ απέχουν πολύυυ, ειδικά μετά από ρακοποσία)
Δ : Ααααα, στην παραλία??
Γ : Ε, ναι!
Δ : Τώρα να στο πώ?
Γ : Και δεν το λες?
Δ : Προτιμώ πισίνα!!!!! Εγινα Βούλγαρος ή χαζοτουρίστας???
Γ : Κι εγώ πισίνα προτιμώ! Πάμε Ντέβιν να τελειώνουμε???
Ετσι, αύριο, πρωί πρωί θα ξεκινήσουμε για το Ντέβιν, μια κωμόπολη, δυό ώρες από εδώ, με μεταλλικά νερά. Θα μείνουμε σε ένα πεντάστερο, ιδιοκτησίας του ηγέτη του Τουρκικού κόμματος με τρεις πισίνες παρακαλώ. Θα φάμε και τουρκική κουζίνα (είπαμε το κόλλημα , κόλλημα!). Θα περπατήσουμε στο βουνό (σαν Βούλγαροι) και θα πλατσουρίσουμε στην πισίνα (σαν χαζοτουρίστες). Και όλα αυτά στην απίστευτη τιμή των εβδομήνα ευρώ.
Αν μου λείπει η θάλασσα??? Νοτ ένυμορ! Προτιμώ κι εγώ τα σούιμιν πούλς :ΡΡΡΡΡ

Το ευγενικό στρουμφ και το καλό του να είσαι ξένος

Πριν από ένα χρόνο, ακριβώς τέτοιες μέρες, επειδή ήμουν ξένη και γυναίκα, άρα ανεπιθύμητη και «άσχετη», δέχτηκα έναν πόλεμο άνευ προηγουμένου. Ασχετα με το πως εξελίχθηκε, βασανίστηκα αρκετά.
Σήμερα, ένα χρόνο μετά, με μεγάλη μου έκπληξη , είδα τα πλεονεκτήματα του να είσαι ξένος εδώ. Αλλά ας τα πάρω από την αρχή, δηλαδή ας μακρυγορήσω, ως συνήθως.
Χθες το απόγευμα, είχαμε ένα μικρό ατυχηματάκι με το αυτοκίνητο. Για την ακρίβεια, ο Δημητράκος μου το πάρκαρε σε ένα σίδερο, στην είσοδο του εργοστασίου. Η ασφαλιστική εταιρεία, με την οποία επικοινωνήσαμε αμέσως, απαίτησε πρωτόκολλο της τροχαίας. Κουλό ε? Εμ και το κοπανάς μόνος σου, εμ και πρέπει να καλέσεις τροχαία για να καταγραφεί η μαλακιούλα σου και επισήμως.
Το περιπολικό, προς έκπληξη όλων μας (εμάς των δύο και των παιδιών μας στην φύλαξη, που ήταν έτοιμα να κλάψουν) ήρθε σε πέντε λεπτά. Ο Δημήτρης έχει χάσει το διπλωματάκι του, ο Τόνυ και ο Ιβάν που προθυμοποιήθηκαν να το «φορτωθούν» είχαν τρίποντα από την τροχαία, οπότε η ασφαλής λύση ήμουν εγώ.

Οχι και τόσο ασφαλής, εδώ που τα λέμε, καθότι είχα κοπανήσει τις μπυρίτσες μου στο κυριακάτικο πικ-νίκ στα βουνά. «Πιες έναν καφέ σέφκα και δεν θα γράψει τίποτα» απεφάνθη ο πάντα αισιόδοξος Ιβάν.
Οι τρεις αστυνομικοί, αφού παραπονέθηκαν :
-για τα κουνούπια που έχουμε
-για την σκυλίτσα μας την Λίγκλα που τους έκανε χαρές
-για το ελληνικό δίπλωμά μου όπου όλα είναι γραμμένα με ελληνικούς χαρακτήρες και τρέχα γύρευε
-για την ελληνική ταυτότητά μου, που παρότι έχει λατινικούς χαρακτήρες, παραμένει για τους αλλοδαπούς μυστήριο ανεξερεύνητο
-για την μαλακία «μου» να καρφώσω καινούργιο αυτοκίνητο στο παλούκι (προφανώς θα σκέφτηκαν «δεν έπλενε τα πιάτα της η κότα, τί το ήθελε το τζιπ») ,
προέβησαν στο πολυπόθητο αλκοτέστ. «Πρέπει να φυσήξετε για οκτώ δευτερόλεπτα χωρίς διακοπή, μέχρι να σφυρίξει το μηχάνημα». Ελα μου που στο τρίτο δευτερόλεπτο το έκοβα. Τί βάσανο κι αυτό, το τσιγάρο φταίει.

Τεσπά γέμισα με αέρα τα μαυρισμένα πνευμόνια μου και φύσηξα την έκτη ή έβδομη (ειχα σταματήσει το μέτρημα) φορά με δύναμη. Σφύριξε το τιμημένο και περίμενα να δω τα τερατάκια να σχηματίζονται και την ασφάλεια να μην πληρώνει μια. Εβγαλε κάτι γραμμούλες, «κάτι έπαθε» είπε το στρουμφάκι, «δεν ξαναφυσάω» ετοιμάστηκα να πω και εμφανίστηκε ξαφνικά το 0.00! Θαύμα? Χαλασμένο μηχάνημα? Εκανε ο Τόνυ μας κανένα νοηματάκι? Οπως και να ΄χε , ήμουν καθαρότατη.
Μας πήρε καμιά ώρα να ετοιμαστούν τα χαρτιά. Πώς γράφεται το όνομά μου στα Βουλγάρικα ήταν κάτι που τους απασχόλησε ιδιαιτέρως. Τί κι αν τους το έδειχνα από την άδεια παραμονής «όοοοοχι, πρέπει να είναι ίδιο με την ταυτότητα!». «Βρε χρυσά μου, η ταυτότητά μου δεν το γράφει στα Βουλγάρικα» και άλλα ευτράπελα. Στο μεταξύ ο Δημητράκος με τους φύλακες συσκέπτονταν πως θα απελευθερώσουν το ταλαίπωρο αυτοκινητάκι μας από το σίδερο.
«Αυριο πρωί θα έρθετε στην αστυνομική διεύθυνση, θα πληρώσετε το πρόστιμό σας και μετά θα πάτε στην Τροχαία να παραλάβετε το πρωτόκολλο» μου είπαν. Βουνό μου ακούστηκε, τα Βουλγαρικά μου ως γνωστόν είναι αισχρά και δεν έχω ιδέα που πέφτει η Αστυνομική Διεύθυνση και η Τροχαία, ούτε μου έχει ξανατύχει να πληρώσω πρόστιμο. Πρέπει να φαινόμουν χαμένη, με λυπήθηκαν μάλλον. Ισως σκέφτηκαν και ότι ο Δημήτρης θα με έδερνε για το τράκο.
«Θα σας περιμένω εγώ στην είσοδο μετά την βάρδιά μου» προθυμοποιήθηκε ο ένας εκ των τριών στρούμφ. «Αλλά μέχρι τις 8.30 να είστε εκεί» συμπλήρωσε.
«Να δεις που θα με βρει κι άλλο κακό σήμερα» μουρμούρισε ο Μητσάκος μου αλλά τον αγριοκοίταξα και το κατάπιε.
Τα στρουμφάκια αποχώρησαν , κατακόκκινα από τα κουνούπια, καταγδαρμένα από την Λίγκλα κι εμείς με την παρέα των τοπικών στρουμφ του χωριού (που κατέφθασαν να δώσουν τα φώτα τους κι αυτά), κόψαμε το κωλοσίδερο και απελευθερώσαμε το ταλαιπωρημένο μας αυτοκίνητο.
Σήμερα το πρωί, αγουροξυπνημένη κατέφθασα με τον οδηγό της εταιρείας στην αστυνομία. «Θα ζητήσουμε τον ινσπέκτορ Κόστοβ» του είπα. Ούτε ήξερα ποιός είναι ο ινσπέκτορ Κόστοβ, αυτόν μου είπαν να ψάξω, αυτόν έψαχνα. Ο θυρωρός όμως που ήξερε ποιός ήταν ο Κόστοβ, είχε απαίτηση να μάθει αν είχαμε ραντεβού μαζί του και ποιός τον ζητούσε. «Γκεόργκια» άκουσα μια φωνή. Γύρισα και ανακουφισμένη είδα τον αστυνομικό που κατέγραψε το συμβάν χθες. Ω ναι, με περίμενε!
Ανεβήκαμε στον πρώτο όροφο, με έβαλαν να καθίσω , είπα να καπνίσω κιόλας αλλά σκέφτηκα να μην το παρατραβήξω. Και βάλθηκαν να τρέχουν. Ο αστυνομικός, ο συνάδελφός του και ένας κολλητός του οδηγού μας, που βρέθηκε τυχαία εκεί. Οι ίδιοι πήγαν στον προϊστάμενο, οι ίδιοι έγραψαν το πρόστιμο και αφού μου ζήτησαν συγγνώμη για την Βουλγαρική γραφειοκρατία, μου είπαν ότι είμαι έτοιμη για να πάω στην τροχαία.

Σκέφτηκα ότι και στην Ελλάδα έχουμε γραφειοκρατία, μόνο που εκεί δεν μας βάζουν να καθίσουμε, ούτε τρέχουν να μας εξυπηρετήσουν και πολύ περισσότερο δεν μας ζητάνε συγγνώμη. Το σκέφτηκα μεν, δεν τον είπα δε, τους αφήνω στο όνειρό τους περί της ανωτέρου γείτονος.

Ο αστυνομικός που με περίμενε, προθυμοποιήθηκε να πάμε μαζί στην τροχαία, για να μην καθυστερήσω. «Αν δεν έχετε αυτοκίνητο να πάμε με το δικό μου είπε». Είχαμε ευτυχώς (δεν αντέχω τόση καλοσύνη) και φτάσαμε στην τροχαία.

Μόλις είδα την ουρά που περίμενε να πληρώσει πρόστιμα με έπιασε ζαλάδα. Αν δεν ήταν εκατό άτομα, εκατόν ένα ήταν σίγουρα. «Πάει το οκτάωρο» βιάστηκα να σκεφτώ. Και ξαφνικά έχασα και το στρουμφάκι – συνοδό. Συμφορά μου, αυτό μου έλειπε. Να στηθώ στην ουρά, αλλά πώς? Τα χαρτιά όλα τα είχε μαζί του.

Πάνω που ήμουν έτοιμη να βάλω τις φωνές, άκουσα πάλι μια φωνή να με φωνάζει. Ακολουθώντας την, βρέθηκα όχι μπροστά, αλλά πίσω από την ταμία! «Ο συνάδελφος θέλησε μια εξυπηρέτηση και δεν μπορώ να του την αρνηθώ» έλεγε η κυριούλα στους απ’ έξω. Περίμενα να ακούσω τα τζάμια του γκισέ να σπάνε από πέτρες, μούτζες να πέφτουν, βρισίδια να έρχονται από το εξαγριωμένο πλήθος. Να ακούσω τεσπά, το περιβόητο «να περίμενες στην ουρά μωρή κότα!». Αμ δε! Οι απέξω χαμογέλασαν, η ταμίας επίσης, παρότι της έδωσα 150 για 104. «Μην σας ανησυχεί, έχω ρέστα», μου είπε.
Βγαίνοντας, ο φύλακας-αστυνομικός μου με περίμενε, πήγε μόνος του και πήρε το πρωτόκολλο και μου το έδωσε. Μας παρακάλεσε να τον γυρίσουμε στην αστυνομία, «αν μπορούσαμε». Την ώρα που κατέβαινε από το αυτοκίνητο, αφού ζήτησε μια ακόμη φορά συγγνώμη για την ταλαιπωρία και την γραφειοκρατία, με "αποτελείωσε"... «Αν θέλετε πηγαίνετε το πρωτόκολλο στην ασφαλιστική σήμερα μέχρι τις 3, έτσι ώστε αν χρειαστείτε κάτι, να μπορώ να σας βοηθήσω. Μετά θα φύγω από την πόλη, πρέπει να πάω το παιδί μου στο νοσοκομείο στην Σόφια». Τον ευχαρίστησα και κατέβηκε.

Γύρισα στον οδηγό μας, «Ιορντάν, το ξέρεις ότι έχετε καλούς αστυνομικούς?»

Λιώμα , πτώμα και τα συναφή...

Τί φταίει???

- Το χθεσινό ξενύχτι?? Μην γελάτε, το να κοιμάμαι καθημερινές στις 2:00 είναι ξενύχτι για μένα.

- Οι χθεσινές μπύρες? Μα δύο μικρές ήπια γαμώτο. Δηλαδή παλιά που έπινα τον Βόσπορο πώς ξυπνούσα το πρωί πριν χτυπήσει ξυπνητήρι?

- Η ζέστη??? Ε Ιούνης είναι, ζέστανε. Δεν έχουμε και καύσωνα!

- Ο αριθμός των φορτηγών που περιμένουν απ'έξω σήμερα?? Μα δεν είναι η πρώτη φορά, οι τελευταίες μέρες του μήνα πάντα έτσι είναι.

- Η Ντίντι που την πήρε ο ύπνος και ξύπνησε εμένα χαράματα να κατεβώ να ανοίξω στους εργάτες?? Μα γύρισα πλευρό, ο Δημητράκος την πλήρωσε!

- Ο Σπασ-τικός (αυτό το παιδί δεν θα μπορούσε να έχει άλλο όνομα!!) που σώνει και καλά θέλει να μιλήσουμε σήμερα γιατί έχει "μεγάλο ζόρι" και δεν μπορεί να περιμένει έως αύριο? Οχι, δεν είναι θαυμαστής μου, προμηθευτής μου είναι που πολύ θα ήθελε να με σπάσει στο ξύλο, αλλά επί του παρόντος με έχει ανάγκη.

Ο,τι και να φταίει, λέω να προχωρήσω ολοταχώς στον πέμπτο φραπέ της μέρας, μήπως και ξυπνήσω και να είμαι σε φόρμα το βράδυ να δω την ομαδάρα! Αυτό δεν το χάνω ακόμα κι αν χρειαστεί να μεταφέρω την τι-βούλα στο κρεββάτι! Α, έχουμε και τουρκική κερκίδα σήμερα, ο Οζανάκος μας είναι εδώ!

Τί εισπράτεις εδώ

Οι φύλακές μας δεν είναι από τα τριγύρω χωριά. Είναι από μια κωμόπολη , τριάντα χιλιόμετρα από εδώ, που πριν από τους Βαλκανικούς πολέμους, κατοικείτο από Ελληνες και στην οποία μετά, εγκαταστάθηκαν πολλοί Βούλγαροι πρόσφυγες από την περιοχή της Δράμας. Δεν ξέρω αν αυτό είναι , που τους κάνει κάπως διαφορετικούς από τους ντόπιους.

Δούλευαν όλοι, στην εταιρεία φύλαξης που είχαμε πριν και πληρώνονταν με έναν μισθό πείνας. Η εταιρεία παρότι πληρωνόταν αδρά από εμάς, κάποια στιγμή δεν τους κατέβαλλε τους μισθούς τους. Οταν ένας - ένας άρχισαν να μας αποχαιρετούν γιατί θα έφευγαν από την εταιρεία, έσπασα το συμβόλαιο και προσέλαβα τους ίδιους. Με το ίδιο κόστος, γίναμε όλοι πιο ευτυχισμένοι. Τα παιδιά γιατί πλεόν είχαν έναν αξιοπρεπή μισθό και μια αξιοπρεπέστερη δουλειά κι εμείς γιατί η απρόσωπη εταιρεία φύλαξης, αντικαταστάθηκε από δικούς μας υπαλλήλους.

Δεν θα ξεχάσω την παιδιάστικη χαρά τους, όταν τους αγοράσαμε καινούργια ρούχα κι όταν τους γεμίσαμε με νέα έπιπλα το μικρό τους φυλάκιο. Χάρηκαν τόσο, που παρά τις αρχικές μας προβλέψεις, ότι σε λίγους μήνες το φυλάκιο θα ξαναγινόταν "τσαντήρι", εξακολουθούν να το καθαρίζουν δις ημερησίως!

Την περασμένη εβδομάδα, τους στείλαμε έπιπλα κήπου, να μπορούν να κάθονται έξω τα βράδυα. Και τα έφτιαξαν τόσο όμορφα που κατεβαίνουμε κι εμείς όταν τελειώνουμε και χαζολογάμε.

Χθες το απόγευμα, πήραμε μια τράπουλα και κατεβήκαμε στην είσοδο. Να πιούμε έναν καφέ με τα παιδιά μέχρι να γυρίσουμε να δούμε τον αγώνα. Είχε ωραία λιακάδα και η μυρωδιά από το φρεσκοκομμένο γρασίδι, σου γαργαλούσε τη μύτη. Τα μεγαλύτερα μωρά της Μέτζυς, επίσης δεμένα εκεί. Δεν προλάβαμε να καθήσουμε και κατάλαβα ότι ο Τόνυ ήταν στεναχωρημένος.

- Σέφκα, να αλλάξουμε τα ονόματα των σκυλιών. Μπορούμε?

- Γιατί βρε Τόνυ? Σε ενοχλεί να τα φωνάζεις με τα ονόματα τα δικά μας? αστειεύτηκα.

- Οχι Σέφκα. Αλλά περνάνε κάποιοι από τους εργάτες και τα βρίζουν, τα πειράζουν. Ε, δεν μου αρέσει!

- Βρε Τόνυ , οι εργάτες δεν σου βρίζουν τα σκυλιά. Εμάς βρίζουν.

- Ε, αυτό είναι που δεν μου αρέσει!

- Τα σκυλιά είναι ο Δημήτρης κι η Γωγώ. Αστους να βρίζουν, κάπως πρέπει κι αυτοί να εκτονωθούν.

Αλλάξαμε κουβέντα, αρχίζαμε να τους μαθαίνουμε δηλωτή, ήπιαμε τον καφέ μας και ανηφορήσαμε.

Κι απόρρησα με τον εαυτό μου. Στο παρελθόν, με πονούσε πολύ το να καταλαβαίνω πόσο με μισούν, κάποιοι από τους εργάτες μας. Πριν από ένα χρόνο, θα ρωτούσα τον Τόνυ "ποιός εργάτης το είπε?", όχι για να τον μαλώσω μετά, αλλά για να πονέσω περισσότερο. Πλέον το άκουσα, με "τσίμπησε" για δευτερόλεπτα και μετά μου πέρασε. Αυτό ήταν.

Τώρα πια, δεν με ενοχλεί το να αντιπαθούν ή και να μισούν, εμένα προσωπικά. Δεν με ενοχλεί να χρησιμοποιούν κοροϊδευτικές εκφράσεις όταν μιλούν για μένα. Αυτοί είναι και δεν μπορούν να σκεφτούν αλλιώς. Δεν έχω την απαίτηση να με αγαπήσουν.

Με πονάει όμως, το πόσο μίσος και κακία κρύβεται μέσα τους. Και δεν φταίνε μόνον αυτοί για όσα νοιώθουν. Μεγάλωσαν μέσα στην μιζέρια, την καχυποψία και τον φόβο. Μέσα στο μίσος και την καταπίεση. Δεν μπορούν να δώσουν κάτι διαφορετικό. Η περιοχή μας είναι πολύ υποβαθμισμένη, κοριτσάκια "πωλούνται" στους δρόμους και οι γονείς το γνωρίζουν και δεν αντιδρούν. Μανάδες, εγκαταλείπουν τα παιδιά τους στον αλκοολικό ή τεμπέλη σύζυγο και φεύγουν για το εξωτερικό, με την δικαιολογία "βαρέθηκα". Πως μπορώ να έχω την απαίτηση, αυτοί οι άνθρωποι, να αγαπήσουν έναν ξένο, όταν αδιαφορούν για τους δικούς τους. Οταν οι ίδιοι εισπράτουν απόρριψη και μίσος?

Το τραγικό είναι, ότι τους βλέπεις τόσο παραδομένους στην μοίρα τους , που αισθάνεσαι πως σε αυτά τα χωριά, η ζωή και οι νοοτροπίες , δεν πρόκειται να αλλάξουν ποτέ. Κι όσο δεν αλλάζουν, θα εξακολουθούν να δέρνουν ή να βρίζουν το ανυπεράσπιστο σκυλί, μόνο και μόνο γιατί έχει το όνομα του "σέφε" ή της "σέφκας" τους. Δεν είναι και τόσο φοβερό αν σκεφτείς, πως το ίδιο κάνουν στο παιδί τους γιατί απλά τους το παράτησε η μάνα του.

Ηρθε κι έδεσε με το σχόλιο του Δημήτρη μου, στο "ό,τι δίνεις, εισπράτεις". Και συμφωνώ μαζί του ως προς το τί εισπράτεις εδώ. Το εισπράτεις όμως, από ανθρώπους που σε όλη τους τη ζωή δεν έχουν πάρει τίποτε περισσότερο. Γι'αυτό συνεχίζω να σκέφτομαι και να πορεύομαι έτσι. Οπως έλεγε ο παππούς Αζίζ "έτσι ήρθαν τα πράγματα, μα έτσι δεν θα πάνε"...Κι είμαστε εμείς, ένας ένας κι όλοι μαζί, που μπορούμε να αλλάξουμε τον δρόμο τους.

Διάλογος

Εγώ : Για έλα να δούμε τα μωρά σου.

Μετζυ : Γκκκκκρρρρρρ! Στο σπιτάκι είναι, πήγαινε να τα δεις!

Μωρά : Ουάααααααααααααααααααα

Εγώ : Βρε αναίσθητο πλάσμα, κλαίνε!

Μέτζυ : Γκρρρρρρρρρρρρρρρρ (σκάστεεεεεε επιτέλους!)

Εγώ : Εμ δεν είσαι μάνα εσύ! Αναίσθητη!

Μέτζυ : Γαβ, γάβ, γάβ, γάβ!!! (Ναι, να γίνω σαν την χαζοΠόλια, που είναι ο δικός της έξη μηνών και τον σέρνει από δίπλα!)

Εγώ : Ελα παιδί μου στα μωρά σου! Εγώ θα στα μεγαλώσω???

Μέτζυ : Μμμμμμμμμμμμμμ, γαβ! (Μμμμμ, Καλή ιδέα!)

Εγώ : Δεν κατάλαβες! Δικά σου είναι!

Μέτζυ : Ουάαααα, γαβ, γαβ, γαααααβ! (κι εγώ δικιά σου είμαι, αλλά με έχεις εξορίσει με τα σκασμένα!)

Εγώ : Οκ, δεν θα πιεις το γάλα που σου έφερε ο Τόνυ, απ'ότι φαίνεται δεν το χρειάζεσαι!

Μέτζυ : Ουάααααααααααααα, μιααααααμ, μιάααααααμ!Γαβ! Γαβ! (θέλω το γαλατάκι μου, έλααααα!Δώστο μου σου λέωωωωωω!)

Μωρά : Ουάααααααααααααααααααα!

Μέτζυ : Γκρρρρρρρρρρρρ, γαβ! (Σκάστεεεεεεεεεεεεεε είπα, έρχομαι!)

Αυτή τη στιγμή τα μωρά κοιμούνται σε ομάδες. Τα τρία άσπρα-καφέ μαζί, τα τέσσερα άσπρα-μαύρα μαζί. Η αναίσθητη μάνα λιάζεται και με κοιτάζει με νεύρα. Ηπιε και το γάλα της και τον ζωμό κότας. Ο επίσης αναίσθητος πατέρας, κάθεται έξω από το συρματόπλεγμα που τους χωρίζει, κοιτάζει μια τη Μέτζυ, μια το σπιτάκι. Που και που σηκώνει το πίσω πόδι και τραβάει ένα ξύσιμο. "Η χαζή, πάλι γέννησε και την μάντρωσαν", πρέπει να σκέφτεται. Και μην ακούσω ξανά ότι τα ζώα έχουν πιο εξελιγμένο το μητρικό ένστικτο γιατί θα φάω τις μπούκλες μου!!!

Εδώωωωω

1. Πήζω ασύστολα!!! Η Ελενα βολτάρει στα Λονδίνα κι εγώ πρέπει να γίνω χίλια κομμάτια! Πριν πάρει την άδεια της με αποκάλεσε "εργασιο-αλκοολική"!!!! Μήπως έπρεπε κι εγώ να την αποκαλέσω "αναίσθητη" που πήρε άδεια ενώ πνιγόμαστε κι ενώ είναι μόνο τρεις μήνες στην εταιρεία???
2. Εχω υπέρταση και πάλι (όχι που θα με ξέχναγε!)
3. Ξαναέγινα "γιαγιά", το Μετζάκι μας απέκτησε Παρασκευή και 13, επτά κουκλιά και έζησαν όοοολα! Ο γιατρός Κίροβ τα βρήκε "όλα οκ".
4. Εχω νεύρα, νεύρα, νεύρα.
5. Θέλω να εξαφανιστώ , να εξαφανιστώ, να εξαφανιστώ.
6. Το νέο μου κομπιούτερ έχει ένα εκνευριστικά ηχηρό πληκτρολόγιο! Το λαπτόπι μου από την άλλη, ψυχορραγεί, τίγκα στους ιούς.
7. Να περάσει η μέρα , να δω την ομαδάρα (δεν απαντώ σε ερωτήσεις τύπου "ποιά ομαδάρα??", μία είναι που γυρίζει τούμπα όλα τα ματς στο ευρώ-τέτοιο). Στο προηγούμενο παιχνίδι, ουρλιάξαμε τόσο στο 3ο γκολ, που τα σκυλιά μας σίγουρα ότι μας σφάζουν, γαύγιζαν επί ένα τέταρτο.
8. Το καλοκαίρι, ήρθε , φεύγει? Που πάει? Τεσπά του χρόνου, μπορεί και να το συναντήσουμε.
Για όσους δεν κατάλαβαν, δεν είμαι καθόλου , μα καθόλου, καλά...

Αυτό που δίνεις, εισπράτεις

Με προσκάλεσε η Μαρίνα , να σας πω μια φράση που λέω συχνά και με χαρακτηρίζει. Το πόσες μέρες μου πήρε για να απαντήσω, είναι ενδεικτικό του ότι δεν μπορούσα να ξεχωρίσω κάποια.

Σήμερα ξεκινώντας το ποστ, σκέφτηκα να πάρω την "βοήθεια του κοινού". Ρώτησα λοιπόν τον Δημήτρη, που με ακούει 24/7, "Ποιά φράση χρησιμοποιώ συχνά???" , αλλά οι απαντήσεις του ("Μα καλά, είσαι μ@λ@κας??" και "αντε και..."), δεν είναι δυνατόν να αναλυθούν, ούτε να απασχολήσουν ολόκληρο ποστ. Αφήστε που κατά τα άλλα, παρόλα τα κατάλοιπα "μπετατζούς" και πωλήτριας σιδήρου, είμαι μια πολύ καθωσπρέπει κυρία :ΡΡ

Ετσι, μετά από αρκετή ώρα σπαζοκεφαλιάς, κατέληξα σε μια φράση που λέω συχνά (αλλά ο Δημητράκος μου προφανώς, παρότι την ακούει συνεχώς, την έχει διαγράψει από τη μνήμη του:Ρ).

"Αυτό που δίνεις, εισπράτεις", λοιπόν.

Πιστεύω ότι εάν είσαι θετικός απέναντι στους άλλους, εισπράτεις θετική ενέργεια κι από αυτούς και το αντίστροφο. Εάν αυτό που δίνεις είναι επιφυλακτικότητα και καχυποψία, έτσι θα σε δουν και οι άλλοι. Εάν γκρινιάζεις, μην περιμένεις να ακούσεις κάτι παραπάνω από γκρίνια. Εάν είσαι ανοιχτός και καλοπροαίρετος, τέτοιες συμπεριφορές θα προσελκύσεις.

Ναι, θα πείτε πως δεν είναι πάντα έτσι. Και πως υπάρχουν και εξαιρέσεις. Και δεν θα διαφωνήσω με σθένος, γιάτι παντού και πάντα υπάρχουν εξαιρέσεις. Αλλά νομίζω ότι εάν ψάξουμε λίγο τις συμπεριφορές μας και τα συναισθήματά μας, θα δούμε αυτό ακριβώς που λέω. Οτι δηλαδή, αυτό που εισπράξαμε, κάποια στιγμή, το έχουμε ήδη δώσει εμείς.

Θεωρώ ότι αυτή η φράση, με έχει βοηθήσει πολύ, να κατανοήσω τις δικές μου ανεπάρκειες, ευαίσθητα σημεία και λανθασμένες συμπεριφορές. Και δεν την έλεγα πάντα, είναι κάτι που "βγήκε" τον πρώτο καιρό που ήμουν εδώ. Βλέπετε, λόγω των εξαιρετικά δύσκολων και διαφορετικών συνθηκών, η μόνη άμυνά μου ήταν να σκαλίζω το "μέσα μου". Δεν σημαίνει ότι πιά είμαι αλάνθαστη, αλλά βασισμένη σε αυτό, ανακαλύπτω τα λάθη μου σε σχέση με τους άλλους και προσπαθώ να τα διορθώσω. Δεν το κατορθώνω πάντα, αλλά νομίζω ότι είμαι σε καλό δρόμο.

Λοιπόν, αφού σας έδωσα μια φράση, πρέπει να ακούσω και τις δικές σας! Ποιός θα συνεχίσει???

Να το πάρει το ποτάμι!!!

Η Μαρίνα και η Lianne με εξέπληξαν! Αν και νομίζω ότι το Μαρινάκι μου έκανε πλάκα με την επιλογή της αλήθειας, έπεσε μέσα.

Πριν από μερικά χρόνια, δούλευα σε εταιρεία που εμπορευόταν εξοπλισμό για τεχνικά έργα. Κάποια στιγμή, είχα την ιδέα να προσθέσω στην γκάμα μας, μεταλλότυπους για σκυρόδεμα. Οσοι γνωρίζουν από τεχνικά έργα, ξέρουν ότι τα προϊόντα που τα αφορούν, είναι αδύνατον να τα πουλήσεις εάν δεν ξέρεις, τί δυνατότητες και χαρακτηριστικά έχουν και πως χρησιμοποιούνται. Ειδικά όταν είσαι γυναίκα (συνεπώς αμφισβητείσαι πιο εύκολα σε ανδροκρατούμενο χώρο), θα πρέπει να ξέρεις λεπτομέρειες που ένας άντρας θα μπορούσε και να αποφύγει.

Αφού λοιπόν με τα πολλά, διαπίστωσα ότι ο "αποστάτης" και το "μουρέλο" ήταν ένα και το αυτό, κατάλαβα ότι το να βλέπω τα εμπορεύματα συναρμολογημένα στην έκθεσή μας, δεν ήταν αρκετό για να τα «μάθω». Ετσι αποφάσισα για μια ακόμα φορά, να βγω στο εργοτάξιο.
Για κακή μου τύχη, ήταν καλοκαίρι και το έργο γινόταν δίπλα στην θάλασσα. Στα διαλείμματά μου, κατέβαινα από την σκαλωσιά και πλακωνόμουν στο αντιηλιακό (δεν χρειάζεται να σας πω ότι τα χέρια μου έγιναν κατακόκκινα ούτε ότι γελούσε ο καφετζής δίπλα, όταν πήγαινα να πάρω καφέ μέσα στη βρώμα και τη μαυρίλα!). Οχι, ούτε μια βουτιά δεν έκανα!

Το καλό ήταν ότι λόγω γυναικείας παρουσίας στο εργοτάξιο, εμφανίστηκαν και κάτι ξεχασμένοι εργάτες που είχαν πάρει άδεια από την σημαία, οπότε η δουλειά προχώρησε πιο γρήγορα.

Δυστυχώς δεν έχω εδώ τις φωτογραφίες από το «έργο μου», για να δείτε τί καλή δουλειά έκανα! Και το πιο τρελλό είναι, ότι δεν με πειράζει να την ξανακάνω αν κάποτε χρειαστεί!

Αρχίζει το ματς!

Ουδεμία διάθεση είχαμε να δούμε τον σημερινό αγώνα της Ελλάδας στο EURO. Γενικά είμαστε τόσο ξεθεωμένοι, που ούτε καν το είχαμε σκεφτεί. Σκέφτονται όμως άλλοι για μας, πριν από εμάς. Οι Βούλγαροι φίλοι μας, που έχουν ήδη κάνει κερκίδα σε καφετέρια γειτονικής κωμόπολης κι έχουν σπάσει τα τηλέφωνα, για να μας ενημερώσουν ότι ο αγώνας αρχίζει στις δέκα παρά τέταρτο. Ούτε η δικαιολογία μας ότι θέλουμε "να κάνουμε παιδί απόψε" , δεν τους πτόησε.

Μήπως να υποστηρίξω την αντίπαλη ομάδα, για να μην το ξανακάνουν???

υ.γ1 . Θα επανέλθω συντόμως με το παιχνίδι που χρωστάω στην Μαρίνα μου και την αλήθεια μου, από το προηγούμενο.

υ.γ2 . Πλάκα - πλάκα, με συγκίνησαν σήμερα που σκέφτηκαν για τον αγώνα!

Τρία ψέματα και μία αλήθεια...

Δεν φτάνει που η Adomiel εξαφανίζεται κατά περιόδους και την ψάχνουμε εναγωνίως, επιστρέφει και με προσκλήσεις που απαιτούν κόπο!!!

Και κάθομαι εγώ και γράφω, τα τρία ψέματα και την μία αλήθεια μου. Και τα σβήνω και τα ξαναγράφω, γιατί διάολε, όλα ψέματα μοιάζουν! Οχι τίποτε άλλο, πρέπει να σας βάλω και στον κόπο να αναγνωρίσετε το αληθές.

Ξεκινάμε λοιπόν, ευχηθείτε να το ολοκληρώσω, γιατί κοντεύει να λιώσει το πλήκτρο του backspace :P

1. Σε μια από τις προηγούμενες δουλειές μου, ήμουν μπετατζού. Καλούπωνα δηλαδή σε οικοδομές. Παρ'όλη την υψοφοβία μου, σας διαβεβαιώ ότι ουδέποτε τρόμαξα, όντας σκαρφαλωμένη σε σκαλωσιά. Γιατρέ μου, τί λέτε για αυτό?

2. Εχω δυσανεξία στην λακτόζη. Εξαιτίας αυτού πίνω το καφεδάκι μου χωρίς γαλατάκι και ασφαλώς τρέμω την οστεοπόρωση.

3. Πιστή στην μόδα της περμανάντ (αν και ντεμοντέ κατά καιρούς) έχω κάψει τα τσουλούφια μου από τα συνεχή κατσαρώματα. Είναι τέτοιο το χάλι μου, που ο κομμωτής μου κάθε φορά με απειλεί ότι δεν γλυτώνω το κούρεμα με την ψιλή, προκειμένου να σώσω το κεφάλι μου.

4. Εκτός από υψοφοβία, υποφέρω και από κλειστοφοβία. Και τα έχω βρει σκούρα στην Βουλγαρία, που στις παλιές πολυκατοικίες, πρέπει να ανέβεις επτά ή και δέκα ορόφους με τα πόδια. Δεν πειράζει, έτσι αποφεύγω και τα τρισάθλια ασανσέρ, κάνω και την γυμναστικούλα μου.

Ουφ!!! Καλέ δεν έσβησα! Εύγε μου! Το τελείωσα! Οποιος θέλει να αποδείξει, πόσο ψεύτης είναι, μπορεί να συνεχίσει.

Adomiel μου, ευχαριστώ για την πρόσκληση!!! Και φρόντισε να μην χάνεσαι, μας λείπεις εε???

Ιδιογράφως κι εγώ...

Ανταποκρίθηκα (έστω και καθυστερημένα!) στην πρόσκληση της Palirroia, για το http://autographcollectors.blogspot.com

Οποιος δεν το έχει ήδη κάνει , ας πάρει χαρτί και μολύβι και ας σπεύσει!!!

Οι μέρες που πονάνε.

Οι μέρες είναι στρυφνές , δείχνουν τα δόντια τους. Τις ξεπερνάμε αλλάζοντας θέμα και προσπαθώντας όσο το δυνατόν να μένουμε λιγότερη ώρα μόνοι μας. Γιατί όταν είμαστε μόνοι μας, η επαναφορά στα θέματα είναι αναπόφευκτη.

Εξακολουθώ να αντιστέκομαι χρησιμοποιώντας την πασίγνωστη μέθοδο της αυθυποβολής. Οταν δεν πιάνει πονάω περισσότερο και όταν πονάω περισσότερο με πλημμυρίζει θυμός.

Θυμός για την "αυθυποβολή" που δεν έπιασε, για τα τσιγάρα που τέλειωσαν, για το λάθος της μικρής στο τιμολόγιο, για το τί μου έκανε ποιός μου έκανε προ αμνημονεύτων ετών.

Θυμός γιατί τα βουλγαρικά μου είναι τόσο σκατά που δεν μπορούσα να καταλάβω τί έλεγε ο γιατρός την Παρασκευή, θυμός που ο έλληνας γιατρός μου πριν χρόνια, παρότι μιλούσαμε τη ίδια γλώσσα, δεν μου είπε ότι το πρόβλημα θα εμφανιστεί κάποια στιγμή εντονότερο.

Είναι απίθανο το πόσο θυμό προκαλεί ο πόνος. ΄

Μέρα με τη μέρα νοιώθω ότι κλειδώνομαι περισσότερο, δεν μιλάω, ίσως γιατί κατά βάθος προσπαθώ να αποφύγω και την συνομιλία με τον εαυτό μου.

Περιμένουμε και βλέπουμε...

Το φεστιβάλ (2ο μέρος)

Το Φεστιβάλ έγινε! Δεν συμμετείχαμε , αν είχαμε συμμετάσχει ο Ρίτσι μου θα ερχόταν σίγουρα δεύτερος! Γιατί πρώτος ήταν φυσικά, ο κακός μου Τίτο, αν θυμάστε είναι ο κούκλος που απέρριψε προ καιρού, η ξεμυαλισμένη κόρη μου! Δείτε τί όμορφος που είναι με το μετάλλειό του! Στο ποδαράκι διακρίνεται και η πληγή από πρόσφατο καυγα.

Το κύπελλο απουσιάζει από την φωτογραφία (το είχε πάρει το αφεντικό του) καθώς και το τσουβαλάκι με την τροφή, το οποίο του ήταν παντελώς άχρηστο και προφανώς χαρίστηκε. Βλέπετε το αγόρι τρέφεται αποκλειστικά με μπριτζολάκια.

Και μπορεί τα σκυλιά μας να μην πήγαν στο φεστιβάλ, αλλά η φήμη τους ταξίδεψε ανά τους παρευρισκόμενους (που δεν ήταν και λίγοι), διότι είναι μεγάλη λόξα να έχεις αγέλη ολόκληρη από δαύτα. Ειδικά όταν δεν είσαι Βούλγαρος, άρα δεν γνωρίζεις το "μεγαλείο" της ράτσας. Γι΄αυτό και η τοπική εφημερίδα μέχρι και συνέντευξη μας πήρε! Αύριο που θα κυκλοφορήσει θα την σκανάρω να την δείτε και να γελάσετε. Βέβαια δεν γνωρίζω τί τίτλο θα έχει το άρθρο. Πολύ φοβάμαι ότι ο τίτλος θα είναι "οι τρελλοί Ελληνες με τα δεκατρία τσοπανόσκυλα".

Και του χρόνου να είμαστε καλά!!!!

Το φεστιβάλ

Διάλογος εν όψει του αυριανού φεστιβάλ Βουλγαρικών Ποιμενικών σκύλων σε διπλανό χωριό.

Στανισλάβ : Θα φέρω και τον Ρόκυ, σίγουρα θα κερδίσει στην κατηγορία των μικρών!
Εγώ : Εγώ θα έφερνα τον Ρίτσι , αλλά αφού θα κατέβει κι ο Τίτο δεν τολμάω!
Μπόικο : Σιγά καλέ, μικρός είναι ο Τίτο!
Εγώ : Ο Τίτο μικρός? Αν ο Τίτο είναι μικρός, ο Ρίτσι μου είναι ποντικός. Ο Τίτο, το έχει το βραβείο στο τσεπάκι. Αλήθεια,τι βραβεία δίνετε?
Μπόικο : Κύπελλα , μετάλλεια και σακιά με τροφή.
Εγώ : Τυχερός ο Τίτο!
Μπόικο : Βρε τα άλλα είναι σαν γαϊδούρια! Σου λέω ο Τίτο είναι μικρός μπροστά τους!
Δημήτρης : Βρε Μπόικο, δεν ψήνεις την επιτροπή να κερδίσει ο δικός μας? Τί σκατά μέσο έχουμε.
Εγώ : Δεν χρειάζεται! Βρήκα τον τρόπο για να κερδίσουμε σίγουρα!!!!
Με κοιτάζουν και οι τρεις με απορία.
Εγώ : Θα κατεβάσω όλα τα δικά μας σαν ποδοσφαιρική ομάδα! Με νούμερα κιόλας από το 1 μέχρι το 11! Ποιός άλλος έχει τόσο πολλά σκυλιά αυτής της ράτσας? Αρα, το βραβείο μας ανήκει, λόγω πληθυσμού!
Και συνεχίζω ακάθεκτη...

Μπόικο, εννοείται ότι θα τα μεταφέρω με ένα από τα φορτηγά σου, ε???

...

Πριν από επτάμιση χρόνια, είπα στον εαυτό μου "θα μάθεις να ζεις μαζί τους, σαν να μην υπάρχουν".

Και ήταν σαν να μην υπήρχαν.

Τα ξέχασα εγώ, με ξέχασαν κι αυτά.

Την περασμένη εβδομάδα με ξαναθυμήθηκαν.

Κι όσο και να προσπαθώ να πειστώ ότι δεν υπάρχουν, είναι τόσο εμφανής η παρουσία τους, που αναγκάζομαι να τα αντιμετωπίσω.

Αύριο μεσημέρι στη Σόφια... αγκαλιά με το λεξικό μου και την αγγλική ορολογία. Ευχαριστώ Δημητράκο μου, γι΄αυτό που είπες χθες και που ξέρω ότι το πιστεύεις.

Ευχαριστώ Στανισλάβ, που σε λίγα λεπτά, έγινες ο αδελφός που δεν είχα.

Σεϊχης είναι αυτός!

Η ώρα έχει πάει έντεκα το βράδυ και μόλις έχουμε μαζευτεί στο σπίτι από το γραφείο. Εχω κάνει μια μακαρονάδα στα γρήγορα και μαζί με τον εργοδότη μας, βλέπουμε τηλεόραση.
Τσουπ, μετά από αλεπάλληλο ζάπινγκ, πέφτουμε πάνω σε ένα ντοκυμαντέρ για το νησί Φοίνικα.
-Αααααααααααααα, θέλω να το δω! Εχω ακούσει τόσα γι’αυτό, λέει ο εργοδότης μας και επιτόπου ανεβάζει ήχο.
Και παρακολουθούμε όλη την ιστορία κατασκευής του εντυπωσιακού – πράγματι- νησιού, το οποίο «χάρισε» στο εμιράτο, κάποιες επιπλέον εκατοντάδες χιλιόμετρα ακτής.
Κολλάω κι εγώ, γιατί όπως και να το κάνουμε μετά από επτά χρόνια στις κατασκευές το σαράκι με τρώει ακόμα. Ασε που σκέφτομαι, πως για να μπορέσω να πάω εκεί κάποια μέρα, θα πρέπει να έχει γκρεμιστεί πάλι κανένας δίδυμος πύργος, συμπαρασύροντας τις τιμές.
«Ο διάδοχος Σεϊχης, αποφάσισε ότι το νησί πρέπει να κατασκευαστεί με φυσικά υλικά, δηλαδή μόνον άμμο και πέτρα» λέει ο εκφωνητής.
«Ε, καλά τώρα, το παιδί είναι ηλίθιο!» μου ξεφεύγει.
Ο Δημήτρης γελάει και πιάνω το αφεντικό μου να με κοιτάζει λοξά.
«Ενα έργο που απαιτούσε δεκαπέντε χρόνια κατασκευής, έπρεπε να κατασκευαστεί σε πέντε». (Σεϊχης- είναι- αυτός!)
«Ο διάδοχος Σεϊχης παρακολουθούσε καθημερινά την πορεία εργασιών».(Ασχετος, ξε-άσχετος, Σεϊχης- είναι- αυτός!)
«Οι μηχανικοί και τα συνεργεία εργάζονταν εικοσιτέσσερις ώρες το εικοσιτετράωρο» (Εμ πως αλλιώς, θα τους μαστίγωνε ο Σείχης- είναι- αυτός!)

Ο διάδοχος Σεϊχης με λίγα λόγια, κατέβασε μια ιδέα, πλήρωσε αδρά για να του την υλοποιήσουν, ανεξάρτητα με το πόσο εφικτή ήταν κι ανεξάρτητα με το πόσο αμφίβολο είναι το μέλλον του νησιού. Να μην μιλήσουμε βέβαια για το κόστος συντήρισης ενός τέτοιου έργου. Με άλλα λόγια το παιδί ήθελε νησάκι, σε σχήμα φοίνικα παρακαλώ κι έκανε το κέφι του.
Οσο παρακολουθούσα τις φάσεις κατασκευής με είχε πιάσει τέτοιο άγχος , λες και ήμουν στο εργοτάξιο. Νύχι δεν μου έμεινε αφάγωτο. Και το αφεντικούλι μας, να κοιτάζει με ανοιχτό το στόμα «Ω! Τι σκέφτηκε ο Σεϊχης!». Κάποια στιγμή έχω φτάσει στο αμήν.
«Να είσαι μηχανικός, να σου λέει ο Σεϊχης την μαλακία του και να σου έρχεται να φας τα πτυχία σου» σκέφτομαι μεγαλοφώνως.
Δημήτρης ξαναγελάει,
Αφεντικό ξανα λοξοκοιτάζει.
Συνειδητοποιώ την ομοιότητα του δικού μας με τον Σεϊχη. «Θέλω αυτό κι επειδή το θέλω εγώ, πρέπει να γίνει. Δεν με νοιάζει αν απαιτείται Χ χρόνος, εγώ το θέλω χθες. Δεν έχει μα και ξε-μα, σκάσε και κολύμπα. Είναι δυνατόν να ξέρεις περισσότερα από εμένα???»
Από την άλλη, έχουμε φάει όλη τη μέρα στον υποτιθέμενο διάλογο. «Μονολογώ δυνατά για να ακούσω αντίλογο» έχει πει σε κάποια στιγμή, το απόγευμα. Και τα κουρασμένα νεύρα μου (όχι εγώ, σας το ορκίζομαι) απάντησαν ευθαρσώς «Μονολογείτε για να σας πούμε ότι έχετε δίκιο. Οταν υπάρχει αντίλογος, θα πείτε ότι δεν γνωρίζουμε όλες τις παραμέτρους!» . Οχι, δεν με απέλυσε μετά από αυτό, άλλωστε είπαμε, τα νεύρα μου το είπαν, όχι εγώ.
Πάνω που αποφασίζω να βουλώσω το αναιδέστατο στόμα μου και να αφήσω ήσυχο και σεϊχη και αφεντικό στις μεγαλεπίβολες ιδέες τους, πετάγεται ο Δημήτρης , που όλη τη μέρα έχει υποδειγματικά κρατήσει, τις εύθραυστες ισορροπίες στους μεταξύ μας διαλόγους, σίγουρος πλέον ότι λειτουργεί καλά ως «πυροσβέστης»...
«Την νέα αποθήκη, να την κάνουμε σε σχήμα φοίνικα?????»
Δεν χρειάζεται να σας πω , ποιός λοξοκοίταξε ποιόν αυτή την φορά, εγώ πάντως, δεν γέλασα!

Καλό μήνα

Να 'μαστε πάλι, μετά από τις "διακοπές μας". Τις μισώ, σας το είπα? Γιατί από την Δευτέρα που γυρίσαμε από το Βέλινγκραντ, επειδή ήμασταν σε "διακοπές", έκανα μόνη μου την λάντζα του εμπορικού, σκεφτόμενη ότι η νέα κοπέλλα, θα τα βρει μπαστούνια σήμερα το πρωί. Και γιατί, σήμερα με έχει πιάσει ένας πονοκέφαλος- φρίκη, συν το ότι έχω αναλωθεί πολλάκις σε κόντρες που ουσιαστικά δεν έχουν αποτέλεσμα. Δεν μου αρέσει να κοντράρομαι, ακόμα κι αν έχω δίκιο, φανταστείτε λοιπόν πόσο μου την έδωσε σήμερα, που άλλοι προκάλεσαν κόντρες, χωρίς να ψάξουν πρώτα εάν υπάρχει λάθος στην πλευρά τους. Μπάι δε γουέι, να την χέσω την "συγγνώμη" τους, όταν άρχισαν να μετρούν τις τρύπες τους. Γιατί δεν έβρισα μεν, αλλά ένα επιμελές ξεμπρόστιασμα το έκανα. Και ήρθε η συγγνώμη, που σαφώς και δεν εννοούν.Τεσπά, να που εξακολουθώ να αναλώνομαι, αντί να βάλω Χ και να τελειώνω.

Στο Βέλινγκραντ χαλαρώσαμε και πάλι, τόσο που την τελευταία μέρα θα ήθελα να μείνω κι άλλο. Βέβαια, εκεί πήρα και σημαντικές αποφάσεις, π.χ. να κόψω το κάπνισμα, αλλά έλα που σήμερα πάω για το τρίτο πακέτο ολοταχώς.

Χθες γιόρταζα κατά το Βουλγαρικό εορτολόγιο και η καλή μου Μπάμπα Νικολίνκα, μου έκανε τραπέζι τρικούβερτο με αρνάκι Αγίου Γεωργίου, φρεσκοψημένη πίτκα και ωραιότατη κολοκυθόπιτα. Δώδεκα το μεσημέρι καθήσαμε στο τραπέζι και μέχρι τις εξήμιση τρώγαμε και πίναμε (ρακία από βερύκοκα, επίσης απίθανη). Κάποια στιγμή με πόνεσε το κεφάλι μου, γιατί γλώσσα δεν έβαζε κανένας μας μέσα του, σε σημείο που για να μπορεί να τρέχει η συζήτηση, η Ντάνι φώναζε σαν πρόεδρος δικαστηρίου "Μπόικο, σταμάτα επιτέλους, μιλάμε για άλλο θέμα, εμείς από εδώ!". Κι εγώ για να παρακολουθώ το "από εδώ" και το "από εκεί", είχα γίνει σαν τα σκυλάκια που πουλούσαν οι νέγροι παλιά, ξέρετε αυτά που τα πατάς από την μια πλευρά, γέρνουν λαιμό από την άλλη και αντίστροφα. Εξαιρετικά δύσκολο, πρώτον γιατί δεν είμαι σκυλάκι, δεύτερον γιατί οι συζητήσεις γίνονταν κατά κύριο λόγο στα Βουλγάρικα και τρίτον γιατί η Μπάμπα Νικολίνκα επισκίαζε τους πάντες μιας και δεν μιλάει, αλλά φωνάζει. Ο Δημήτρης ήταν ο πλέον τυχερός, γιατί είχε πιάσει κουβέντα με τον Ρούμεν που τα ελληνικά του είναι άψογα και είχαν γραμμένους όλους εμάς τους υπόλοιπους.

Μετά πήγαμε και είδαμε με την Ντάνι ένα σπιτάκι όνειρο, πάνω στο ποτάμι και γυρίσαμε όλο χαρά να στείλουμε και τον Δημήτρη να το δει, αλλά η χαρά μας διεκόπη απότομα όταν ο Μπόικο έβαλε τις φωνές, γιατί εμείς είμαστε φίλοι του και δεν είναι δυνατόν να μας ζητάνε τόσα λεφτά για ένα "κωλόσπιτο" στο χωριό του. Τί κι αν είπα ότι είναι μεγάλο, τί κι αν απαρίθμησα ένα προς ένα τα δέντρα που υπάρχουν στον κήπο, τί κι αν δελέασα τον Δημήτρη πως ακούς το ποτάμι, το σπιτάκι δεν πήγε να το δει. Ούτε το ότι είχε εσωτερική τουαλέτα και μπάνιο δεν τον συγκίνησε! "Θα περιμένουμε και θα βρούμε άλλο!" δήλωσε ο Μπόικο κι εγώ ψυθίρισα "θα περιμένουμε και θα βρούμε άλλο, με τα ίδια λεφτά, να γελάσω!". Κρίμα πάντως, γιατί όσο το κοίταζα, τόσο έκανα όνειρα πώς θα φτιάξω τί και πως θα το έκανα μια κούκλα. Μέχρι και τα βάζα με τις κομπόστες μου και τα τουρσιά μου, ονειρεύτηκα στο κελλάρι, σαν παραδοσιακή Βουλγάρα χωριάτισσα!

Σήμερα μπακ το δε ριάλιτυ, με έναν καιρό σκατένιο, άνοιξη λέμε κι άνοιξη δεν βλέπουμε. Και βέβαια, για μια ακόμη φορά, δεν μπορώ να σκεφτώ κάτι ευχάριστο, κάτι να μου φτιάξει λίγο την διάθεση. Ο καιρός φταίει, η πολύ δουλειά φταίει, η ξερή μου κεφάλα φταίει, θα σας γελάσω. Πάντως καλά δεν είμαι.

Και το κερασάκι της τούρτας, καταφθάνει αύριο, ήτοι το αφεντικό μας. Να δω με τι κουράγιο θα καθήσω στα meetings και με τί μυαλό θα μπορώ να μιλάω. Ωρες ώρες έχω την αίσθηση ότι κουράστηκα με τα της καριέρας, αλλά από την άλλη δεν με παίρνει να κάνω κι αλλιώς.

Ετσι λοιπόν, να σας ευχηθώ καθυστερημένα καλό μήνα και καλό καλοκαίρι, για όσους το χαρούν. Γιατί εμένα με βλέπω μέχρι τον Ιούνη να φοράω μπότες και δεν μου αρέσει καθόλου η ιδέα! Ναι ξέρω, όλο γκρίνια είμαι, αλλά είπαμε, καλά δεν είμαι!

30.4.1989

Πρώτα, Οι εικόνες :
Ενας καλοστεκούμενος ηλικιωμένος, κρατάει από το χέρι, δύο κοριτσάκια με μπούκλες. Από την μια πλευρά την ξανθούλα, από την άλλη την καστανούλα. Τους δείχνει το παλιό σχολείο ενός χωριού. «Εδώ πήγε σχολείο ο μπαμπάς σας και η θεία σας, κι εκεί απέναντι ήταν το πατρικό τους». Οι μικρές ενυπωσιάζονται, ο μπαμπάς τους, ποτέ δεν τους έχει δείξει το πατρικό του. Το μόνο που ξέρουν από το χωριό είναι το σπίτι της θείας. Κι ο θείος πήγε εκεί σχολείο. Αλλά δεν το λέει, τον νοιάζει να πει για την δική τους οικογένεια. Αυτή που τον αγκάλιασε και τον κρατάει πιο σφιχτά από την δική του.
Ο θείος φοράει πάντα πουκάμισα με μακρύ μανίκι. Κρύβει την λεύκη στα χέρια του. Τα βράδυα, κάθεται στην παλιά πολυθρόνα δίπλα στην στόφα και λέει ιστορίες. Δεν φωνάζει ποτέ, δεν θυμώνει. Τα καλοκαιρινά πρωινά, μας παίρνει μαζί του, ξημερώματα να μαζέψουμε καπνά. Οχι ότι μαζεύουμε στα αλήθεια. Πιο πολύ φασαρία κάνουμε. Οταν γυρίζουμε σπίτι όμως, το «μεροκάματό μας», μας περιμένει. Κι όσο βελονιάζει, του φτιάχνουμε καφέ. Βρίσκω ένα ποτήρι που μου αρέσει και πάω να βάλω το νερό του. «Χαζούλα, εκεί ο παππούς βάζει τη μασέλα του!» με κοροϊδεύει ο Νίκος και μου το παίρνει από τα χέρια. Μα ήταν τόσο όμορφο!
Εχει επέτειο με τη θεία... Με το Νίκο συγκεντρώνουμε τα «μεροκάματά μας» και τους αγοράζουμε ένα δώρο από το μοναδικό καφενείο του χωριού. Δύο γυάλινα πιατάκια, σε ένα πλαστικό διάφανο κουτί, στολισμένο με μια άσπρη κορδέλλα. Εκείνο το δώρο, πρέπει ακόμα να βρίσκεται στο παλιό μπουφέ στο σαλόνι. Μέσα στο κουτί του. Της θείας δεν της έκανε καρδιά να το βγάλει από εκεί.
Εχουν μόλις γυρίσει με τη θεία από το ταξίδι τους στην Βουλγαρία. Μας έχουν καλέσει να πάρουμε τα δώρα μας. Ενα κόκκινο, πλαστικό κολιεδάκι για μένα. Υπάρχει ακόμα, κρεμασμένο στην αγαπημένη μου κούκλα. «Του χρόνου θα πάμε στην Τουρκία, να σας αγοράσουμε από ένα χρυσό δαχτυλίδι». Δεν πρόλαβαν. Κάθε φορά που πάω στην Τουρκία, θυμάμαι εκείνη την υπόσχεση και λες και θέλω να την τηρήσω, αγοράζω σχεδόν κάθε φορά ένα δαχτυλίδι.
Είναι καλοκαίρι και είναι στο νοσοκομείο. Τηλεφωνεί ο παπάς του χωριού. «Τροχαίο». Οι γονείς μου δεν είναι στο σπίτι. Φτάνω και μόλις βλέπω την θεία, που δεν έχει χτυπήσει τόσο, λυποθυμάω. «Δεν τους έφτανε το δικό τους, μάζευαν κι εσένα» με μαλώνει μετά, η μαμά μου. Αλλά, όλα είναι καλά. Η ζωή, μας δίνει μια παράταση που κανένας μας δεν κατάλαβε.
Μεγάλη Τρίτη. Η θεία τηλεφωνεί, ο θείος λυποθύμησε το πρωί στο χωράφι, πήγαν στον καρδιολόγο, αλλά τώρα είναι καλά. Ξεσηκώνω τον τρομοκρατημένο πατέρα μου και φτάνουμε στο χωριό. Σε όλο το δρόμο τρώω πατατάκια και λέω μαλακίες. Τον κουβαλάμε άρον άρον, ξανά στον γιατρό. Η θεία πριν μπει στο αυτοκίνητο, γεμίζει με καραμέλες το πίσω κάθισμα. Ο γιατρός είναι συνοφρυωμένος. «Το καρδιογράφημα, διαφέρει από το πρωινό». Τον κοιτάζω με αυθάδεια. Ο μπαμπάς, πιο κίτρινος από τον θείο, αδύνατον να μιλήσει. «Δηλαδή είναι καλύτερο ή χειρότερο?» ρωτάω με όλη την αφέλεια των δεκαέξη χρόνων μου. «Οταν λέμε ότι διαφέρει, σημαίνει ότι δεν είναι καλύτερο» απαντάει ο γιατρός. «Καλύτερα να νοσηλευθείται» του προτείνει.

Μετά, οι σκέψεις :

Είναι δεκαεννέα χρόνια. Και με ξέχασες. Δεν έρχεσαι πια στα όνειρά μου κι όσο κι αν το παλεύω δεν ακούω την φωνή σου. Τον πρώτο καιρό την άκουγα.. «Γιωργία» φώναζες. Κανένας άλλος δεν με φώναζε έτσι.
Εδώ, δεν έχω πια τις φωτογραφίες σου. Εκείνες, τις δικές σου. Γιατί καμία, ποτέ, δεν βγάλαμε μαζί. Ισως γιατί δεν έτυχε, ίσως γιατί ποτέ δεν σκέφτηκα ότι κάποτε θα έφευγες. Τα γυαλιά σου και το βουρτσάκι από το τελευταίο σου ξύρισμα, εκείνο που μύριζε τον πρώτο καιρό, τον φτηνό αφρό ξυρίσματος, είναι φυλαγμένα στο σπίτι στην Ελλάδα, σε ένα κουτί. Μου τα έδωσε η θεία, την επομένη που έφυγες, όπως τα πήρε από το νοσοκομείο.
Ολα αυτά τα χρόνια, το μόνο που μου έμεινε είναι η ευχή σου. Εκείνη που μου έδωσες πριν φύγεις για το νοσοκομείο. Είχες τρομάξει, έκλαιγες. Ο ατρόμητος θείος μου, έκλαιγε. Μπήκες στο δωματιό μου και μου ψιθύρισες «Γιωργία, να έχεις την ευχή μου». «Μην ακούω χαζά, θα γυρίσεις μέχρι τη γιορτή μου» σου είπα με την εφηβική μου αισιοδοξία και σε αγκάλιασα. Δεν απάντησες. Και δεν γύρισες. Το τελευταίο βράδυ, είπες «στην Γιωργία πρόλαβα κι έδωσα την ευχή μου, δεν με νοιάζει τίποτα». Για χρόνια, τα παιδιά σου και οι αδελφές μου, το έλεγαν με παράπονο.
Ξημερώματα χτύπησε το τηλέφωνο. Ο γιος σου. Είχαμε πει «Χριστός Ανέστη» λίγες ώρες πριν. «Ζωή σε λόγου σου αγόρι μου» άκουσα τον μπαμπά να λέει μέσα στον ύπνο μου. Ποιός έφυγε? Ο θείος έφυγε. Γιατί? Ο θείος θα έβγαινε από το νοσοκομείο την Τρίτη του Πάσχα. Είχε βγει από την ενταντική, αλλά δεν μπορούσε να πάρει εξιτήριο Μεγάλο Σάββατο. Ο θείος θα ερχόταν την Τρίτη.
Ανήμερα το Πάσχα, μαζεμένοι στο χωριό. Ποτέ δεν κάναμε Πάσχα στο χωριό. Λες κι ήθελες να μας μαζέψεις, εκείνη τη μέρα διάλεξες να φύγεις. Λίγες ώρες μετά την Ανάσταση. Με την έννοια στο σκυλί σου , που θα φοβόταν από τα βεγγαλικά. Και μαζευτήκαμε, όπως το ήθελες. Και πρωτοφόρεσα μαύρα. Πριν φύγεις , μου είχες αφήσει το «δώρο μου» για την γιορτή μου. Αγόρασα ένα μαύρο ταγεράκι. Λες και ήξερα πως θα χρειαστεί. Κι ήταν τόσος ο πόνος και η οδύνη, που κανένας δεν πίστευε ότι ο νεκρός ήταν ήδη εβδομηνταδύο χρονών. «Μην κλαις τόσο κοριτσάκι μου, οι πίκρες σου είναι μπροστά ακόμα», μου είπε η αδελφή σου. Πόσες φορές την θυμήθηκα μετά. Πόσες φορές ανέτρεξα σε εκείνα τα λόγια όλα αυτά τα χρόνια. Κι όμως, οι πίκρες που ήταν μπροστά μου, δεν άφηναν τρύπες μέσα μου. Περνούσαν κι έφευγαν. Η δική σου απώλεια, δεκαεννέα χρόνια μετά, πονάει το ίδιο.
Μετά έφυγε και η θεία. Εκείνη που παραπονιόταν , πως οι ανηψιές της λάτρευαν τον άντρα της πιο πολύ από την ίδια, που ήταν αίμα τους. Δεν θα άντεχε ποτέ μακρυά σου, το ξέραμε. Είπαμε ότι ήσουν τυχερός που έφυγες νωρίς, που δεν πρόλαβες να την δεις άρρωστη, με τα σγουρά μαλλιά της, χαμένα. Δεν θα το άντεχες τόσο που την αγαπούσες. Και για πρώτη φορά μακαρήσαμε τον θάνατό σου.
Δεν πάω πια στο χωριό. Κανένας μας δεν πάει. Κι εμείς και τα παιδιά σου, σαν κλέφτες περνάμε από το νεκροταφείο και φεύγουμε. Δεν υπάρχει χωριό, χωρίς εσένα εκεί. Γιατί εσύ μας το δίδαξες, εσύ μας έμαθες να το αγαπάμε.
Δεν ήσουν μόνο ο θείος. Ησουν ο παππούς που δεν είχα, ο δεύτερος πατέρας, ο αδελφός που δεν είχε ο πατέρας μου. Και τα ξεχνάς όλα, δεν έρχεσαι πια στα όνειρά μου.

Ηθελα, να με δεις να μεγαλώνω θείε. Ηθελα να δεις τη Μαρία μας, μαμά. Ηθελα ο Θάνος μας, να είχε έναν ακόμα παππού, εσένα. Δεν στο έχω πει δεκαεννέα χρόνια, τώρα θα στο πω. Προτιμούσα την παρουσία σου από την ευχή σου, όσο πολύτιμη κι αν είναι... Σου υποσχέθηκα τότε, ότι αν ποτέ αποκτήσω αγόρι, θα του δώσω το όνομά σου. Δεν κράτησα την υπόσχεσή μου, συγγνώμη.

Διακοπή στις διακοπές

Μισώ αυτές τις διακοπές των διακοπών. Από Μεγάλη Παρασκευή μέχρι και Δευτέρα του Πάσχα διακοπές. Σήμερα και αύριο πάλι δουλειά. Και τρέχεις να μαζέψεις τα προηγούμενα και τα επόμενα, γιατί από την Πέμπτη έως και την επόμενη Τρίτη, η Βουλγαρία γιορτάζει την Πρωτομαγιά της και τον Αη Γιώργη της, επί έξη συνεχόμενες μέρες.

Κι όταν δεν είσαι Βούλγαρος για να το θεωρείς λογικό, νοιώθεις τύψεις που θα νεκρώσει το σύμπαν για τόσες μέρες. Θες να μπεις στους ρυθμούς σου και δεν μπορείς. Γιατί πάνω που μπαίνεις, θα ξαναβγείς.

Το Πάσχα στην Ελλάδα δεν ήταν κακό (πώς θα μπορούσε άλλωστε), αλλά ανήμερα το πρωί ξυπνήσαμε και χωρίς καν να το συζητήσουμε, αρχίσαμε να πακετάρουμε τα της επιστροφής. Και με τρόμαξε το ότι δεν ήθελα να μείνω παραπάνω, απεναντίας, βιαζόμουν να χυθώ στην άδεια - ευτυχώς- Εθνική και να περάσω τα σύνορα.

Και σήμερα νοιώθω μια κερατένια μελαγχολία και καθόλου δεν ενθουσιάζομαι, που την Πέμπτη θα πάμε στο βουνό, να ηρεμήσει λιγάκι το κεφάλι μας. Να σκεφτείς, ότι πριν το Πάσχα, πως και πως το περίμενα.

Ισως φταίει και το τι έχασα τη μέρα, δυό φορές κατέβηκα στο Πλόβντιβ, να αποκτήσω το χαρτονάκι της μόνιμης παραμονής μου, τρία χρόνια τώρα το ανέβαλλα κι αν δεν έπρεπε να υποβάλλω αύριο την φορολογική μου δήλωση, θα το ανέβαλλα κι άλλο.

Εχω κουβαλήσει βιβλία μαζί μου και παραδόξως δεν με πιάνει μανία να χωθώ μέσα τους. Νοιώθω αλλαγές μέσα μου, αυτό το ταξίδι στην Ελλάδα, μου έδειξε ότι έχω απομακρυνθεί εντελώς πια κι ότι δεν μπορώ να την δω ούτε σαν τουρίστας. Την Βουλγαρία πάλι, δεν μπορώ να την νοιώσω "τόπο μου". Αιωρούμαι λοιπόν γεωγραφικά, κάνοντας πατρίδα τον γάμο μου. Είναι το μόνο "σημείο" της γης, που εξακολουθώ συνειδητά να ανήκω.Η μόνη σταθερά... Θενκς Μητσάκο μου.

Κύριε Ανακριτά....

Το Μαρινάκι (λινκ παραπλεύρως, μην με παιδεύετε τώρα!), μετά την απειλή μου να την συναντήσω το Πάσχα, με "εκδικήθηκε", στέλνοντάς με και μένα στον ανακριτή! Επειδή ως γνωστόν, βρίσκομαι εκτός Ελλάδας, έστειλα την μαρτυρία μου εγγράφως, χάνοντας την ευκαιρία να δω εάν η μασέλλα του θέλει άλλαγμα!!!
Σας παραθέτω λοιπόν τί ακριβώς του έγραψα για να μπορέσει ο άνθρωπος να με φακελλώσει με την ησυχία του!
1. Ονομα : Γεωργία επισήμως, Γωγώ ανεπισήμως και Γκεργκάνα κατά τους Βούλγαρους! Σας κάλυψα νομίζω!
2. Γενέθλια : Παραμονή της 17ης Νοέμβρη. Οχι, οχι, ουδεμία σχέση έχω με την εν λόγω οργάνωση, πα-ρα-μο-νή είπαμε!
3. Ζώδιο : Σκορπιός, πλήρης δηλητηρίου! Να σας δαγκώσω αν δεν με πιστεύετε!
4. Χρώμα μαλλιών : Ξανθό εκ γεννετής. Το τονίζω και με ανταύγειες, μήπως και χαζέψω κι άλλο!
5. Χρώμα ματιών : Πράσινα, πλούσια σε μυωπία! Αααα! Το ένα έχει και αστιγματισμό!
6. Εχεις ερωτευτεί ποτέ? : Υπάρχει κάποιος που ΔΕΝ????
7. Είδος μουσικής που ακούς : Τα πάντα εκτός από μερικά :Ρ
8. Xαρακτήρας Disney : Μα δεν είναι μια γλύκα ο Winnie?????
9. Ποιός φίλος/ φίλη σου μένει πιο μακρυά? : Μήπως να ρωτούσατε ποιός μένει πιο κοντά??? Τεσπά περισσότερο μακρυά από τους άλλους, μένει η Μαρίκα, στην Φινλανδία.
10. Πρώτο πράγμα που σκέφτεσαι μόλις ξυπνήσεις: Θα αργήσω δέκα λεπτά κι αν θέλουν ας με απολύσουν!!!! (Μα κάθε μέρα η ίδια σκέψη κι ακόμα να με απολύσουν!)
11. Κάτι που έχεις πάντα μαζί σου και δεν το αποχωρίζεσαι: Τα γυαλιά μου! Πώς θα μπορούσα ????
12. Τί έχεις στον τοίχο σου? σε ποιόν από όλους?μήπως να γίνεται πιο συγκεκριμένος???
13. Τί έχεις κάτω από το κρεββάτι σου? Το πάτωμα ασφαλώς!!! Δεν κοιμάμαι σε αιώρα!
14. Αν ήσουν μόνος/η στο σπίτι και άκουγες ένα βάζο να σπάει τί θα έκανες? Θα έλεγχα αν είναι η Μέτζυ μέσα στο σπίτι. Αλλιώς θα έψαχνα για το φάντασμα !
15. Αγαπημένος αριθμός : 8
16. Αγαπημένο όνομα : Σολομωνή (μην γελάσετε, έχω τους λόγους μου).
17. Τα χόμπυ σου : Πολλά, χρόνο που θα βρώ δεν ξέρω!
18. Πού θα ήθελες να ήσουν τώρα ? Η απάντηση είναι μία , οποιαδήποτε φορά κι αν ερωτηθώ. Στην Ιστανμπούλ!!!!
19. Μια ευχή για το μέλλον : Να ζήσουμε όλοι σαν άνθρωποι, με ό,τι συνεπάγεται αυτό!
20. Αν μπορούσες να ταξιδέψεις στο χρόνο και να γυρίσεις πίσω, σε ποιά εποχή θα πήγαινες? Οχι, πολύ πίσω. Στην εποχή των παιδικών μου χρόνων!
21. Φωτιά! Πάρε κάτι μαζί σου! :Τον Δημήτρη απαραίτητα, για να κουβαλήσουμε, την κουκλοοικογένεια, την Μέτζυ, τα κοσμήματά μου, τα κινητα μου και το λάπτοπ μου. Επειδή έζησα μια τέτοια κατάσταση πριν ένα χρόνο, είμαι πάντα οργανωμένη!
22. Αγαπημένο λουλούδι : Οι λαλέδες της Πόλης, τον Απρίλη!!!!
23. Αγαπημένη σειρά : Αυτή της παραγωγής μας ! :Ρ
24. Αγαπημένη ταινία : Μα είναι τόσες πολλές! Να πω μία στην τύχη! "Ο καιρός των τσιγγάνων" του Κοστουρίτσα.
25. Αγαπημένο τραγούδι : Επίσης πολλά! Πάλι ένα στην τύχη! "Annem" της Candan Ercetin.
26. Aγαπημένο βιβλίο : Δύσκολη ερώτηση για βιβλιοφάγο. Ενα από τα πολλά λοιπόν το "Ετσι ήρθαν τα πράγματα μα έτσι δεν θα πάνε" του Αζίζ Νεσίν.
27. Αγαπημένο ζώο : Τα σκυλιά μου ασφαλώς!
28. Αγαπημένο ρούχο : Τζήν!
29. Αγαπημένος καλλιτέχνης/ίδα : Πολλοί!!!!
30. Αγαπημένο χρώμα : Ολες οι αποχρώσεις του μπλε, μα όλες!
31. Αγαπημένο φαγητό : Ολα τα κεμπάμπ του Μουσταφά στο Gunler!
32. Με ποιόν χαρακτήρα από καρτούν ταυτίζεσαι : Είμαι καρτούν από μόνη μου, προς τί η ταύτιση?? Χμμμ, μήπως με τον Τιραμόλα???
33. Κακή συνήθεια : Καπνίζω σαν φουγάρο. Και όπως γίνεται με όλες τις "κακές συνήθειες", το απολαμβάνω κιόλας!
34. Χαρακτηριστικό της προσωπικότητάς σου που σου αρέσει : Οτι δεν φοβάμαι τα δύσκολα.
35. Χαρακτηριστικό της προσωπικότητάς σου που δεν σου αρέσει: Οτι καμιά φορά, κολλάω στα εύκολα!!!
36. Συνηθισμένη ατάκα :Μπόζιε, μπόζιε!!! (Θεέ μου, θεέ μου!)
37. Δουλειά που θα ήθελες να κάνεις: Ρεπόρτερ σε εμπόλεμες περιοχές!
38. Μεγαλύτερος φόβος : Να μην μπορώ να περπατήσω.
39. Η καλύτερη pizza : Αυτές οι Βουλγάρικες δεν τρώγονται με ΤΙΠΟΤΑ!!!
40. Πιστεύεις ότι τα κατοικίδια ζώα είναι : Πιστά, τρυφερά, και άδολα, τα τετράποδα. Για τα δίποδα κατοικίδια που λέγονται άνθρωποι, να μιλήσουμε άλλη φορά, ε?

Καλέεεεε τι κατεβατό είναι τούτο??? Εγώ το έγραψα όλο αυτό? Λοιπόν για να μην τεμπελιάζουμε, καλούνται οι Palirroia, Korinoskylo, Bro, Lianne και όποιος άλλος είναι διαθέσιμος για φακέλλωμα, να το συνεχίσει.

Κούκλα αντί για μύδια

Ο αποθηκάριός μας, ο Στανισλάβ είναι ένα παιδί ταλαιπωρημένο. Είναι κτηνίατρος, αλλά τέτοιου είδους ελεύθερα επαγγέλματα στην Βουλγαρία, απαιτούν ανθρώπους με τσαγανό, οπότε πριν από ένα χρόνο ήρθε και ζήτησε δουλειά εδώ για φορτοεκφορτωτής. Επειδή ήταν ο πιο καλός από τους υπόλοιπους , τον κάναμε αποθηκάριο. Βέβαια και ο αποθηκάριος χρειάζεται τσαγανό, που ο Στανισλάβ δεν διαθέτει, αλλά στους τυφλούς, ο μονόφθαλμος βασιλεύει, είπαμε.

Προσπαθεί να είναι συνεπής, αλλά χάνεται μόνος του, σε σημείο που οι υφιστάμενοί του τον κοιτάζουν κι αυτός φορτώνει. Μπερδεύεται εύκολα κι έχει έναν μοναδικό τρόπο να δημιουργεί λάθη, κυρίως από τον φόβο του. Οταν του βάζεις τις φωνές, σκύβει το κεφάλι και δεν λέει κουβέντα.

«Το αφεντικό δεν κάνει ποτέ λάθος», μου είπε προχθές, όταν στο λιμάνι της Βάρνας φόρτωσαν κάτι λάθος κι εγώ είπα ότι ο Δημήτρης δεν μέτρησε σωστά. «Μα Στανισλάβ, δεν ήταν δικό σου το λάθος!» επέμεινα. «Εδώ δεν είναι Ελλάδα σέφκα» μου απάντησε, χαμηλώνοντας το κεφάλι.

Ετσι υποταγμένος στην μοίρα του, παντρεύτηκε από τα εικοσιδύο του ο Στανισλάβ. Εχοντας επίγνωση της εμφάνισής του και των οικονομικών δυνατοτήτων του (κατά τα δικά τους δεδομένα πάντα, γιατί είναι ένα εξαιρετικά καλόκαρδο, εργατικό και υπομονετικό παιδί), δεν έψαξε πατριώτισσά του για να φτιάξει οικογένεια. Οι Βουλγάρες, δεν θα τον κοίταζαν καν. Εργάτρια από τα Σκόπια η γυναίκα του, δυό χρόνια μεγαλύτερή του, κανείς δεν ξέρει ποιός άνεμος την έριξε εδώ.

Η μεγάλη τους κορούλα , η Βίκυ, πλησιάζει τα οκτώ. Κανέναν δεν έχουν να τους την κρατήσει, το παιδί πάει σχολείο και γυρίζει τα μεσημέρια μόνο του στο σπίτι, περιμένοντας πότε να σχολάσουν οι γονείς. Τον περασμένο χειμώνα, με τις συνεχόμενες απεργίες στα σχολεία, την έπαιρνε μαζί η γυναίκα του, στο χοιροτροφείο που δουλεύει. Ενα πρωί ήρθε ο Στανισλάβ έτοιμος να βάλει τα κλάμματα. «Μπορώ σέφκα να την φέρω μαζί μου τις δύο επόμενες μέρες? Δεν θα κάνει ζημιές. Δεν μπορεί να την ξαναπάρει η γυναίκα μου, θα την διώξουν από την δουλειά».
Κι ήρθε η Βίκυ. Ενα κοριτσάκι αδύνατο και φτωχοντυμένο, καρμπόν ο Στανισλάβ. Δυό μέρες ζωγράφιζε με τα χρωματιστά στυλό που της δώσαμε και την τελευταία μέρα μας τα επέστρεψε. Δεν δεχόταν να τα κρατήσει, παρότι της λέγαμε ότι είναι δικά της πιά.
Πριν ένα μήνα, ένα πρωινό τηλεφώνησε και ζήτησε άδεια, η γυναίκα του γέννησε την δεύτερη κορούλα τους. Ούτε ξέραμε ότι ήταν έγκυος, ούτε καταλάβαμε πως θα τα βγάλουν πέρα με δυό μικρά, αφού και με το ένα δυσκολεύονται.
Το περασμένο Σάββατο, αφού τελειώσαμε το φόρτωμα στο λιμάνι της Βάρνας πήγαμε για φαγητό στο Νεσεμπάρ. Τον άκουσα να μιλάει στο τηλέφωνο. «Γκρινιάζει η γυναίκα που λείπεις όλη μέρα?» τον πείραξε ο Δημήτρης. «Οχι σέφε, η Βίκυ μου ζήτησε να της πάω τρία – τέσσερα μύδια, μόλις της είπα ότι είμαι στη θάλασσα» απάντησε. Απόρησα με την απλοϊκή επιθυμία του παιδιού. «Τρία- τέσσερα μύδια». Από την θάλασσα, που ο Στανισλάβ, έβλεπε μόλις για πέμπτη φορά. Οσο τρώγαμε το σκεφτόμουν. Το παιδί που λαχταρούσε να γυρίσει ο πατέρας σπίτι, με κάτι στα χέρια του. Ενα παιδί συνειδητοποιημένο από τα οκτώ του, δεν ζήτησε πανάκριβα παιχνίδια ούτε γλυκά, ζήτησε κάτι ανέξοδο. Μύδια.

Την ένοιωθα την λαχτάρα της. Υπήρξα κι εγώ παιδί. Μου έλειπε ο μπαμπάς όταν ταξίδευε για δουλειά όλη μέρα, έκλαιγα μέχρι να γυρίσει. Ποτέ δεν του ζήτησα τίποτα, όχι μόνο γιατί μου έφτανε η επιστροφή του, αλλά και γιατί ποτέ ο δικός μου μπαμπάς δεν γύριζε με άδεια χέρια. Δεν ήταν πλούσιος, απλά προτιμούσε εν ανάγκει, να μην φάει όλη μέρα για να αγοράσει κάτι για μας.
Ο Στανισλάβ λυπόταν που δεν μπορούσε να βουτήξει στη θάλασσα και να της πάει τα μύδια της. Μπόρεσε και αγόρασε ένα μαγνητάκι για το ψυγείο τους. Ενθύμιο από το Νεσεμπάρ, που ποιός ξέρει αν θα ξανάβλεπε στη ζωή του. Δεν είχε προφανώς άλλα λεφτά μαζί του. Μπήκαμε στα αυτοκίνητα και πήραμε τον δρόμο της επιστροφής. Στο πρώτο βενζινάδικο που βρήκαμε, σταματήσαμε με τον Δημήτρη και χωρίς καν να μιλήσουμε μεταξύ μας, διαλέξαμε μια κούκλα για την Βίκυ και μια λούτρινη κουδουνίστρα για το μωρό. «Θα σκεφτεί ο χαζός να πει, ότι τα αγόρασε ο ίδιος?» αναρωτήθηκα. Δεν με ενδιέφερε να ξέρει η μικρή ποιός τα αγόρασε, με ενδιέφερε να δει τα γεμάτα χέρια του πατέρα της , όταν θα έμπαινε στην πόρτα. Να της πει, "δεν βρήκα μύδια, αλλά κοίτα τι σου πήρα!"
Εφτασαν στην πόλη πριν από εμάς. Μόλις συνειδητοποίησα ότι παρά τα απανωτά τηλεφωνήματα για να τους βρούμε, είχε πάει σπίτι χωρίς να του δώσω τα παιχνίδια, μου ήρθε να κλάψω. «Θα πάμε σπίτι να του τα δώσουμε, τι στεναχωριέσαι?» επέμενε ο Δημήτρης. «Δεν είναι το ίδιο! Επρεπε να τα πάει ο ίδιος! Τώρα χάλασε η έκπληξη!» επαναλάμβανα σαν πεισμωμένο πιτσιρίκι.
Του τηλεφωνήσαμε τελικά, κατέβηκε από το σπίτι τρέχοντας να δει τί θέλουμε, ανεξάρτητα με το πόσο κουρασμένος ήταν. Του δώσαμε τα παιχνίδια. Δεν είπε ευχαριστώ, τα είχε χάσει. Το φωτισμένο πρόσωπό του, έλεγε χίλια ευχαριστώ, τα λόγια δεν χρειάζονταν.
Σήμερα το πρωί ήρθε στο γραφείο μου. Χαμογελούσε και μου έδωσε αυτή την καρτούλα. Ηταν το ευχαριστώ της Βίκυ! Τελικά δεν έπεσα έξω. Δεν σκέφτηκε να πει ότι τα αγόρασε μόνος του...

Ενημέρωση από το μέτωπο της τρέλλας

Τα νέα μας στα γρήγορα. Εχουμε και λέμε :

Είμαστε και εγώ και ο Δημήτρης με πυρετό από χθες. Οχι, δεν κουβαλήσαμε καμία "τουρκική ίωση" όπως διέγνωσε εξ' αποστάσεως η καλή μου μαμά. Για όλα φταίνε οι ψητούμπες στην αυλή του Ογούζ την Κυριακή το απόγευμα, με το θερμόμετρο να δείχνει μόλις 12 βαθμούς! Αλλά πώς να αντισταθείς σε τέτοια απόλαυση?

Πριν την απόλαυση βέβαια είχε προηγηθεί ολονύχτια ρακοποσία με πολλά παγάκια, στον γάμο του Τζεμ, ο οποίος πέραν από υπέροχος ήταν ένας απολύτως "ελληνικός γάμος"! Μέχρι και το καθιερωμένο καυγαδάκι των πεθερικών απολαύσαμε! Μα τόση ομοιότης πια! Αντε μετά να νοιώσεις αλλοδαπός σε τέτοια εκδήλωση!

Μπροστά μου βρίσκονται δύο μοντέλλα που πρέπει να φτιαχτούν μέχρι την Παρασκευή για να κοστολογηθούν. Οχι, δεν προλαβαίνουμε, σας το υπογράφω! Είναι α-δύ-να-τον ακόμα κι αν μαστιγώσω τον μοντελιέρ. Μήπως να του κάνω και φάλαγγα? Κι όμως αγαπητοί μου φίλοι, κάποιοι νομίζουν ότι στέλνοντας μια φωτογραφία ενός παρόμοιου μοντέλλου, εσύ το έχεις στο τσεπάκι και οι δύο μέρες είναι υπερ-αρκετές.

Περιμένω από Δευτέρα τέσσερους νέους υπαλλήλους, οι οποίοι πρέπει να εκπαιδευτούν από την αρχή και κατά την λογική μου Πέτια, οι πλέον κατάλληλοι να τους εκπαιδεύσουμε είμεθα εμείς οι τρεις!!! "Γιατί οι μικρές, έχουν το μυαλό τους στους γκόμενους". Ακου επιχείρημα που βρήκε η άτιμη! Παρεμπιπτόντως, η μία μικρή έφυγε νωρίς κλαίγοντας γιατί ο γκόμενος της έστειλε μήνυμα ότι την χωρίζει , η άλλη ήρθε αργά γιατί οι γονείς της της τα έψελναν επειδή έχει μπλέξει με ρεμάλι. Κι έπρεπε να το υποστώ και αυτό!

Η Μέτζυ με λαχτάρησε όλη νύχτα γιατί είχε εξαφανιστεί κι εγώ υπέθεσα ότι σάπιζε κάπου στην παραγωγή και θα βρίσκαμε το πτώμα της το πρωί. Αντ' αυτού, το είχε σκάσει, άγνωστο πως και την βρήκαμε να βολτάρει ανέμελη στον δρόμο, σήμερα το πρωί. Εφαγε ένα δέσιμο που δεν θα το ξεχάσει γιατί απλά, δεν θα ξαναλυθεί.

Και το τελευταίο και καλύτερο, έχω μία σκασμένη καθυστέρηση και μου έχουν σπάσει τα απομεινάρια των νεύρων μου. Είπα να κάνω κι ένα τεστ (άχρηστη κίνηση, αλλά λύσσαξε ο πάντα πιστός στα θαύματα Δημήτρης) και σας πληροφορώ ότι είναι τόσο άσχημα τα βουλγαρικά μου, που δεν εμφανίστηκε ούτε καν η πρώτη γραμμούλα. Δηλαδή, διάβασα τις οδηγίες λάθος!!! Οχι τίποτα άλλο, να το έβλεπα αρνητικό και να το ξεχνούσα. Αρα, θα πρέπει να αγοράσω άλλο και να παρακαλέσω την Πέτια να μου διαβάσει τις οδηγίες. Μην σας πω να μου το κάνει κιόλας! Μην βιαστείτε πάντως, να αγοράσετε μωρουδιακά, τέτοια περίπτωση δεν υφίσταται!!!

Με όλα τα παραπάνω και άλλα τόσα που βαριέμαι να γράψω, ευχηθείτε μου να την βγάλω καθαρή χωρίς χάπια για την υπέρταση, γιατί ως γνωστόν ο Απρίλης είναι ο μήνας της, για μένα.

Να περνάτε καλά και πάρτε βαθιές ανάσες εκ μέρους μου!